• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22295
  • Αριθμός συν/τών: 759806
  • Πρόγραμμα 249 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Jersey Girl (2004)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Γλυκός Μπελάς

Δραμεντί | 102' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 11 Ιουν 2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 7/3/2005
Διανομή: Village Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.25 %
Αξιολόγηση: 3.94/103.94/103.94/103.94/10   (3.94/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Πολύ Υψηλή (Συμφωνία ψήφων < 15%)




- Υπότιτλος:

Πολλές φορές... η ευτυχία είναι μπροστά σου.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Ομολογώ ότι με το που τελείωσε η ταινία Jersey Girl όρμηξα αμίλητος στο δρόμο προς το σπίτι μου, για να γράψω τούτο το preview. Μα τόσο καλή ήταν; Τέτοια αγάπη για τα δεινά που φέρνουν στον Ben (Affleck) τα πατρικά βάρη; Όχι βέβαια... για να μην τα ξεχάσω την άλλη μέρα το ‘κανα! Γιατί οι τίτλοι του τέλους με βρήκαν με μια γνώριμη γεύση στο στόμα, όχι όχι του ποπ κορν, αλλά του ξαναζεσταμένου φαγητού, αυτού που την επομένη το ξεχνάς και σε περνάνε οι άλλοι για αφηρημένο. Τίποτα λοιπόν το ιδιαίτερο και το πρωτότυπο σε αυτήν τη ρομαντική κομεντί του Kevin Smith που ίσως παραβασίζεται στο γαλαξία των αστεριών της (Ben Affleck, Jennifer Lopez, Liv Tyler, Jason Biggs, Matt Damon, Will Smith ουφ!) και στην καλή προώθηση της Miramax, για να συγκινήσει το κοινό.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή τα πράγματα. Ο Ollie Trinke (Affleck) είναι τριαντάρης και επιτυχημένος υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων σε μεγάλη δισκογραφική εταιρία της Ν. Υόρκης. Είναι παντρεμένος με την εξίσου επιτυχημένη, λαμπερή και υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων Gertie (Lopez). Το PR ζευγάρι ζει ευτυχισμένο μέχρι που η Gertie πεθαίνει ξαφνικά από επιπλοκές στη γέννα της κόρης της. Έτσι την ευτυχία του έγγαμου βίου διαδέχεται η αμηχανία του χήρου Ollie που πρέπει να μεγαλώσει ένα μωρο με μόνο στήριγμα τον αλκοολικό, αλλά θυμόσοφο πατέρα του (George Carlin). Οι ατυχίες διαδέχονται η μία την άλλη και ο Ollie σε ένα ρεσιτάλ γκάφας χάνει τη δουλειά του και αναγκάζεται να μείνει στο σπίτι πατέρα του. Τα χρόνια περνούν και η μικρή, που έχει πάρει το όνομα της μητέρας της, μεγαλώνει για να γίνει μια ατίθαση εφτάχρονη (Raquel Castro), ενώ ο Ollie παλεύει να ανταποκριθεί στα νέα του οικογενειακά και επαγγελματικά καθήκοντα δουλεύοντας περιστασιακά ως εργάτης στο δήμο.

Δε μοιάζει λίγο με καθημερινή σαπουνόπερα; Ναι, μόνο που στη θέση της Χουανίτα είναι η Lopez και, αργότερα, η Tyler και στη θέση του δον Πάμπλο ο Affleck. Αυτές είναι, φαίνεται οι νέες φιλοδοξίες του Kevin Smith που από ατίθασος ανεξάρτητος του Clerks και δημιουργός ανατρεπτικών κωμωδιών, όπως το Ακολουθώντας την Έιμι και το Δογμα, φτάνει στη χολυγουντιανή «ωριμότητά» του. Μοιάζει δηλαδή να αποποιείται το underground και αυτοσαρκαστικό παρελθόν του και να υιοθετεί ένα πολύ πιο εύπεπτο στυλ οπού κυριαρχούν τα τυπικά διλήμματα τύπου οικογένεια-δουλειά, εργασιακή αναγνώριση-αποτυχία. Και δυστυχώς το κάνει αυτό με έναν ρηχό και μονοκόμματο τρόπο αδυνατώντας να εκμεταλλευτεί τα δυνατά σημεία της σύλληψής του.

Το σενάριο, αν και με στιγμές που βγάζει αρκετό γέλιο, ακροβατεί ανάμεσα στο κοινότοπο και το απίθανο. Οι σκηνές εναλλάσσονται κάπως απότομα σε έναν πραγματικό κυκεώνα χαρμολύπης. Πώς είναι δυνατόν ο Affleck να επανέρχεται στη δουλειά του δριμύτερος έστω και μετά από εφτά χρόνια, μολονότι όπως μας δείχνει η ταινία έχει διαπράξει την γκάφα του (δημοσιοσχεσίτικου) αιώνα; Πώς γίνεται και κοσμογονικά γεγονότα, όπως ο θάνατος της JLo, ξεπερνιούνται σαν τους χολυγουντιανούς έρωτες; Σημειωτέον ότι η ταινία γυρίστηκε όταν η Lopez και ο Affleck ήταν το αγαπημένο ζευγάρι των αμεριανικών ταμπλόιντ, οπότε η ταινία πήρε συμβολικές διαστάσεις. Άλλες φήμες λένε ότι ο Ben και η Bennifer κατάλαβαν ότι είναι κακή η ιδέα να συμπρωταγωνιστούν σε μια ολόκληρη ταινία (βλ. Gigli) και αποφάσισαν να περιοριστούν στο τέταρτο της ώρας. Αφήνοντας κατά μέρος τις σκηνές που δε συμβαίνουν στην πραγματικότητα, έχουμε τις άλλες, τις πλέον κοινότοπες. Τα –φευ, πατρναλιστικα!- λογύδρια του στυλ «θα γίνω καλύτερος πατέρας, θα βρω καλύτερη δουλειά, θα βγάλω πολλά λεφτά, θα παραμείνω καλός πατέρας» σου υπενθυμίζουν ότι εδώ είναι Χόλυγουντ (για να παραφράσω το Νιόνιο) και ότι πρέπει απαραιτήτως κάθε απόφαση να ηρωοποιείται. Όπως και να ‘χει, ένα πιο πλούσιο σενάριο που θα χάριζε ρεαλισμό, ενδιαφέρον και βάθος στην ιστορία λείπει από την ταινία. Η απουσία αυτή γίνεται ιδιαίτερα έντονη, γιατί το κεντρικό μοτίβο (τα καθημερινά προβλήματα ενός πατέρα που μεγαλώνει μόνος του το παιδί του) είναι δυνατό και δημιουργεί υψηλές προσδοκίες. Γι’ αυτό και σε αρκετές περιπτώσεις, όπως ο μονόλογος του Affleck με το μικρό παιδί στην αγκαλιά και η σκηνή της αποπλάνησής του Ollie από την Tyler σε αφήνει με το υπαρξιακό ερώτημα «Μα καλά, γιατί δε με πείθει;» Τελικά η παρτίδα σώζεται από το έξυπνο μουτράκι της μικρούλας Raquel Castro που βομβαρδίζει το θεατή με την ένοχη αθωότητα και τις ατίθασες ατάκες της που θυμίζουν τις ατάκες παιδιών από το School of Rock.

Δεν ένιωσα ότι η σκηνοθεσία ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Τα καλά σημεία εντοπίζονται κυρίως όταν υπάρχουν δύο άτομα στο πλάνο, οπότε και το φιλμ ρέπει περισσότερο προς κωμωδία. Δυστυχώς κάποιες σκηνές, όπως οι μονόλογοι και οι σκηνές με πλήθος δεν εκμεταλλεύονται τη δυναμική τους και κάνουν το θεατή να στριφογυρίζει άβολα στη θέση του. Επίσης αισθάνθηκα ότι η μουσική, αν και γενικά διακριτική, πάει να εκβιάσει τα συναισθήματα του θεατή εκεί που μια καλή λήψη ή μια πετυχημένη ατάκα θα τα κατάφερνε πολύ καλύτερα. Κι επειδή το Jersey Girl είναι κατά βάση μια ταινία όπου δύσκολα βρίσκεις σκηνή χωρίς τον Affleck, η δική του ερμηνεία είναι και το βαρόμετρο για το φιλμ. Και η ερμηνεία του είναι κάπως σπασμωδική με καλές στιγμές –κυρίως, τολμώ να πω, όταν παίζει τον πλούσιο εαυτό του-, αλλά και στιγμές υποκριτικής ρηχότητας, όταν καλείται να παίξει τον καθημερινό εργάτη του New Jersey, ενος κακόφημου βιομηχανικού προαστίου της Ν. Υόρκης. Βεβαίως, μολονότι δεν είμαι γενικά πολύ μεγάλος φαν του ωραίου πλην μονοδιάστατου Ben, επιφυλάσσομαι να τον κατηγορήσω για σκήνες που μπορουν να είναι κάλλιστα σκηνοθετικά ατοπήματα. ‘Αλλωστε έχει ξαναπαίξει πολύ πιο ικανοποιητικά το βιοπαλαιστή στον Ξεχωριστος Γουιλ Χαντινγκ. Ωστόσο, ο προβλέψιμος τρόπος που υποδύεται εδώ τον Ollie και αυτή η αίσθηση που σου δίνει ότι περισσότερο χαίρεται που παίζει το ρόλο τοy family guy παρά ότι τον βιώνει είναι οφθαλμοφανή μείον.

Τελικά η ταινία καταδικάζεται από την κρίση προσωπικότητάς της, καθώς ούτε ειναι δραματική με το βάθος ενος Kramer vs. Kramer ούτε θα συναρπάσει για το χιούμορ της. Γι’ αυτό την επόμενη της προβολής πολύ πιθανό να μην τη θυμάται κανείς. Εντάξει, αν κάτι μπορούμε να κρατήσουμε είναι τα εκρηκτικό cameo του Will Smith και του «κολλητού» Matt Damon που συνιστούν δύο από τις καλύτερες στιγμές της ταινίας. Επίσης, αρκετά καλές είναι οι ερμηνείες του «πατέρα» Carlin και της Tyler. Ειδικά αυτή η τελευταία μοιάζει πιο γλυκιά από ποτέ με το ανέμελο χαμογελάκι της να συνοδεύει κάθε ατάκα. Όμως η ταινία περιορίζεται σε αυτές τις εκλάμψεις. Αλλά τι περισσότερο μπορεί να περμένει κάποιος από ένα φιλμ που μας παρουσιάζεται ως αφιερωμένο στον άρτι αποθανόντα πατέρα του σκηνοθέτη και μετά απο λίγο (στους τίτλους τέλους) ευχαριστεί με νόημα τα ταμπλόιντ για «το τίποτα» που προσέφεραν;

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Μιχάλης Μούτσελος




Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2009

Κατάφερα έπειτα από πέντε χρόνια και πολλές απόπειρες στο παρελθόν, να δω για πρώτη και μοναδική φορά το Γλυκός Μπελάς από την αρχή μέχρι και το τέλος. Η ταινία με άφησε με μια περίεργη διάθεση, χωρίς να μπορώ να πω με απόλυτη βεβαιότητα αν αυτό που παρακολούθησα μου άρεσε ή όχι. Μπορεί η ταινία να διέπεται στιγμές-στιγμές από το κωμικό στοιχείο όμως, κάπου ανάμεσα μεσολαβεί μια περίεργη προσπάθεια δραματοποίησης της οικογενειακής κατάστασης των ηρώων. Αυτό μπερδεύει ελαφρώς τα πράγματα.

Δεν λέω, το σενάριο έχει τις καλές του στιγμές και σίγουρα θα γελάσει κανείς άμεσα κι αυθόρμητα. Όμως, υπάρχει μια παράμετρος που δεν μοιάζει να μπορεί να την διαχειριστεί κανείς σωστά. Έχουμε διαφορετικά γεγονότα, διαφορετικές καταστάσεις, άλλες χαρούμενες και άλλες θλιβερές που όμως, παρά την αντιφατικότητά τους, διαδέχονται η μία την άλλη με τόσο γρήγορο, ανεξέλεγχτο θα έλεγε κανείς ρυθμό, που δύσκολο μπορεί κανείς να μοιράσει σωστά τις συναισθηματικές του αντιδράσεις.

Η αλήθεια είναι πως αν με ρώταγε κανείς, θα του έλεγα πως περίμενα κάτι εντελώς διαφορετικό από τον Kevin Smith. Όταν μας έχει συνηθίσει σε ταινίες πιο ανεξάρτητες, που δεν ακολουθούνε τα κλισέ μονοπάτια προδιαγραφών κωμωδίας, που είναι πιο δημιουργικές και αν όχι ωραίες, έστω ανατρεπτικές, το να προστεθεί αυτή εδώ στο βιογραφικό του είναι κάπως παράταιρο. Παρασύρθηκε και αυτός από το εύπεπτο κωμικό στοιχείο που όπως και να `χει, σου αρέσει δεν σου αρέσει το τελικό αποτέλεσμα, θα το παρακολουθήσεις.

Ο Smith υιοθετεί το μοτίβο της προβληματικής οικογένειας. Ο μπαμπάς ζει στην μιζέρια του από τότε που έκανε την γκάφα που του στέρησε την μοναδική δουλειά που αγαπούσε, η μαμά της οικογένειας πέθανε από επιπλοκές στη γέννα, ένα παιδί μένει πίσω, μεγαλώνει και γίνεται πιο ώριμο από τους ενήλικες έχοντας όμως κάποια παιδιάστικα ξεσπάσματα. Όλο αυτό έρχονται να το συμπληρώσουν ένας αυστηρός φαινομενικά παππούς, δύο καλοί φίλοι που στηρίζουν τον πατέρα και μια νεαρή, γοητευτική δεσποινίδα χωρίς ιδιαίτερους ηθικούς φραγμούς που θέλει να τον βγάλει από την σεξουαλική και συναισθηματική του κενότητα. Πολύ κλισέ μαζεύτηκε, πολύ σιρόπι και δεν αντέχω.

Ο Ben Affleck συναντάει για δεύτερη φορά την τότε συντροφό του, Jennifer Lopez, επί της μεγάλης οθόνης, μια συνάντης που ακολούθησε το αποτυχημένο Gigli. Αυτός φαίνεται να είναι και ο λόγος που επέλεξαν να είναι εκείνη που θα μας αφήσει νωρίς και όχι η Tyler. Μπορεί ο κόσμος να λάτρευε να τους βλέπει μαζί στην καθημερινή τους ζωή όμως, δεν συνέβαινε το ίδιο και κινηματογραφικά. Ο Affleck δεν απουσιάζει σχεδόν από καμία σκηνή του έργου και αποτελεί τον άξονα, όχι μόνο αυτής της μονογονεϊκής οικογένειας που παρουσιάζεται αλλά, και της γενικότερης υποβόσκουσας ιδέας του έργου. Αν είναι καλός ερμηνευτικά; Τα έχουμε ξαναπεί και δεν θέλω να γίνομαι μονότονη. Μπορεί να πείσει κάποιον μόνο όμως όταν υποστηρίζει την πλούσια πλευρά του εαυτού του. Αυτό όπως αντιλαμβάνεστε δεν ισχύει και όταν βρίσκεται στην θέση του φτωχού πλην τίμιου εργάτη αποχετευτικών συστημάτων.

Η Tyler είναι γλυκύτατη και συμπαθέστατη στον ρόλο της, χωρίς όμως να προσφέρει κάτι ιδιαίτερο ενώ την παράσταση καταφέρνει να κλέψει το πανέξυπνο και χαριτωμένο μουτράκι της Raquel Castro. Καλές όμως στιγμές αποτελούν κι εκείνες όπου έχουμε την μικρή εμφάνιση των Will Smith και Matt Damon, σε guest μεν ρόλους αλλά, που δεν περνάνε απαρατήρητοι.

Σαν τελικό συμπέρασμα, μπορώ να καταλήξω στο ότι η ταινία δεν είναι σε καμία περίπτωση οικογενειακό δράμα αλλά ούτε και καθαρόαιμη κωμωδία. Παρόλα ταύτα όμως έχει στοιχεία και από τα δύο που όμως, δεν καταφέρνει να τα βάλει σε μια κοινή γραμμή πλεύσης. Η ιστορία του χήρου πατέρα που μεγαλώνει ένα παιδί μόνος του, είναι από μόνη της πιασάρικη και θα μπορούσε κάλλιστα, να έχει αξιοποιηθεί περισσότερο ως στοιχείο και να έχει δώσει μια ενδιαφέρουσα δραματουργική πινελιά, κάνοντας την διαφορά από τον σωρό.

Βαθμολογία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου


 
steno - abel - Πεμ 17 Δεκ 2009 - 16:54
βαρετή ταινιούλα, μοιάζει χωρίς λόγο ύπαρξης
Το επεξεργάστηκε ο/η abel συνολικά 2 φορές
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.