 | - Αυθεντικός Τίτλος:
Die Geschichte vom weinenden Kamel
- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Ιστορια της Καμηλας που Δακρυσε
- Γνωστό και ως:
The Story of the Weeping Camel
|
· Είδος: Ντοκυμαντέρ
· Παραγωγής: 2003
· Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 8 Οκτωβρίου 2004
· Διάρκεια: 87'
· Χρώμα: Έγχρωμο
· Ήχος: Dolby Digital
· Γλώσσα: Μογγολικά
· Δείκτης Καταλληλότητας: 
· Αξιολόγηση: (8.00/10)
· Aντιφατικότητα ψήφων:
· Δημοτικότητα: 0.16 %
· Κριτική (από μέλη του Cine.gr):
 Ιδανική για σαμπουάν, η ένδειξη "όχι πια δάκρυα", κινηματογραφικά αποτελεί μια πρώτης τάξεως αντένδειξη. Κι αυτό γιατί το σινεμά -όπως και κάθε αφηγηματική τέχνη- είναι στην ουσία μια τέχνη των... υγρών: ο συστατικός πυρήνας των περισσότερων ιστοριών αποτελείται συνήθως είτε από δάκρυα είτε από αίμα είτε από σπέρμα. Η δοσολογία διαφέρει βέβαια: άλλοτε τα υγρά βρίσκονται σε κηλίδες, άλλοτε σε κουβάδες. Στην περίπτωση των κηλίδων, η ταινία προσπαθεί απεγνωσμένα να κρατήσει τα υγρά για τον εαυτό της, αφήνοντας ίσως μόνο κάποιες οσμές τους να πλανώνται στον κινηματογραφικό ορίζοντα. Στην περίπτωση των κουβάδων, το φιλμ ξερνάει ασύστολα και χωρίς καμία αίσθηση τακτ τα ζουμιά του πάνω στο σελιλόιντ, οπότε μετατρέπεται σε ένα ωραιότατο πορνό (και δεν αναφέρομαι μόνο στο σπέρμα). Κάπου στο ενδιάμεσο βρίσκεται εκείνος ο δημιουργός που, ενώ εξατμίζει διακριτικά τις υγρές καταβολές του στόρι του, καταφέρνει ταυτόχρονα να παραμένει χυμώδης κινηματογραφικά.
Κάπως έτσι ενεργούν και οι Luigi Falorni και Falorni Byambasuren Davaa στην πρώτη τους ταινία (που είναι ταυτόχρονα και η πτυχιακή τους εργασία) Η Ιστορια της Καμηλας που Δακρυσε -τύποις ντοκιμαντέρ, στην ουσία δραματικό φιλμ με τα όλα του. Διαφεύγοντας τις ατραπούς μιας στεγνής και ακαδημαϊκής -με μια λέξη ντοκιμαντερίστικης- λογικής, μεταγγίζουν στην ταινία τους όλους εκείνους τους χυμούς που η πραγματικότητα απλόχερα τους προσφέρει.
 Το στόρι: μια οικογένεια μογγόλων νομάδων περιπλανάται στην έρημο Γκόμπι, όταν φτάνει η στιγμή για να γεννήσει μια από τις καμήλες της. Τελικά γεννάει με τα χίλια ζόρια, κι επειδή είχε τόσο δύσκολη γέννα, απαρνιέται το καμηλάκι της με τον πιο αγενή τρόπο: δεν του δίνει γάλα -το μόνο που του δίνει είναι κλότσοι. Απελπισμένοι, οι νομάδες απευθύνονται σε έναν λυράρη, ειδικευμένο στη θεραπεία καμηλών με "κατάθλιψη της λεχώνας". Αυτός τους συμπονά, κι έρχεται να παίξει στην καμήλα τον ιαματικό του σκοπό. Η καμήλα ανταποκρίνεται στη μελωδία και, με δάκρυα στα μάτια, υποδέχεται πίσω το μικράκι της, δίνοντάς του μάλιστα το γάλα που του αρνιόταν τόσο καιρό. (Βέβαια, υποψιάζομαι ότι, επειδή ο λυράρης έπαιζε τόσο άθλια, η καμήλα υποκρίθηκε ότι συγκινείται για να τον ξαποστείλει μια ώρα αρχύτερα. "Ε, δεν πειράζει" σκέφτηκε, "ας κάνω την καρδιά μου πέτρα κι ας δώσω λίγο γαλατάκι στο σκασμένο. Έτσι κι αλλιώς, τόσες μέρες που κουβαλάω το γάλα στα μαστάρια μου, σίγουρα θα έχει λήξει!").
Σίγουρα πάντως οι δύο σκηνοθέτες όταν κινηματογραφούσαν το φιλμ τους κάθε άλλο παρά ληγμένα πρέπει να έπαιρναν (βέβαια εκείνα τα "μπουρτζόγκ" -κάτι σαν κοψίδια- δε μου φάνηκαν και πολύ αξιόλογης... αγορανομίας). Γι΄ αυτό άλλωστε έπλασαν μια τόσο υπέροχη ταινία-γαβάθα, που τα περιέχει σχεδόν όλα: ολόφρεσκη (σαν φρεσκοβυζαγμένο γάλα) κινηματογραφική ματιά, ολοζώντανη (σαν γιαούρτι με prebiotics) αφήγηση, αγγελική (σαν τυρί "Philadelphia") φωτογραφία, δροσερές (σαν παγωμένο ξινόγαλο) ερμηνείες, καυτές (σαν αχνιστό ρυζόγαλο) συναισθηματικές θερμοκρασίες. Ε, τι άλλο να ζητήσει κανείς από μια δέλτα της γειτονιάς; (Συγγνώμη, εννοούσα ταινία...).
Βαθμολογία: (7/10)
(θα βάζαμε 7,75, αλλά εκείνα τα μπουρτζόγκ, δεν ξέρω, κάπως μας κάτσαν στο στομάχι!).
Θράσος Τσουρούλας
· Σχόλια Χρηστών:
- Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2009 - 4:13 μμ
Στην ερημο Γκομπι στην Μογγολια δυο αδερφια ταξιδευουν στο πιο κοντινο χωριο με την καμηλα τους με σκοπο να βρουν μουσικους που θα σωσουν ενα καμηλακι που δεν το αποδεχεται η μητερα του και κινδυνευει να πεθανει.
Πανεμορφο και συγκινητικο ντοκιμαντερ για την ζωη των ανθρωπων που μενουν στην ερημο (και τις επιρροες της συγχρονης τεχνολογιας οπως ειναι η TV) με δυνατες εικονες που εξυμνουν την ζωη. Απο τις ταινιες που δεν βγαινουν συχνα.
Άρης Μαυρέλλης
Eπεξεργασία
|
