• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Ascenseur pour l`Echafaud (1958)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ασανσέρ για Δολοφόνους
- Γνωστό και ως:
Μια Νύχτα του Σαββάτου
Elevator to the Gallows

Νουάρ | 91'
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 7/11/2006
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Γαλλικά - Γερμανικά
Δημοτικότητα: 0.05 %
Αξιολόγηση: 7.60/107.60/107.60/107.60/107.60/107.60/107.60/107.60/10   (7.60/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Ένα film noir γνωστό όχι μόνο για τους καταξιωμένους συντελεστές του, αλλά και για το συνδυασμό φωτογραφίας, δράματος, αστυνομικού μυστηρίου και μουσικής είναι το Ascenseur pour l` échafaud. H Γαλλία του ΄50 παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο μέσα από την ιστορία της Florence Carala και του εραστή της Julien Tavernier που είχαν σκεφτεί το τέλειο έγκλημα, χωρίς να συνειδητοποιήσουν το γεγονός πως τελικά δεν υπάρχει τέλειο έγκλημα. Όταν, λοιπόν, ο Julien Tavernier πρώην αλεξιπτωτιστής και νυν εργαζόμενος στην υπηρεσία του Simon Carala, συζύγου της Florence πραγματοποιεί το έγκλημα σκοτώνοντας το σύζυγο, αναγκάζεται να γυρίσει στον τόπο του εγκλήματος για να συλλέξει τον γάντζο που είχε ξεχάσει να κρέμεται από το μπαλκόνι. Η τύχη τα φέρνει όμως έτσι ώστε ο ίδιος κλείνεται στο ασανσέρ, ένα νεαρό ζευγάρι του κλέβει το αυτοκίνητο και πραγματοποιούν με τη σειρά τους δύο νέους φόνους με το δικό του όπλο, ενώ η αγαπημένη του Florence νομίζει ότι την πρόδωσε και γυρίζει όλη τη νύχτα μέσα στη βροχή ψάχνοντας τα ίχνη του.

Το τέλος έρχεται μοιραίο για όλους όσους αναμείχτηκαν σε αυτήν την ιστορία και εδώ ακριβώς είναι ένα από τα ατού της ταινίας. Το κοινό συμπονά τους δολοφόνους εξαιτίας της κινηματογράφησης του Louis Malle και τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει να σκιαγραφήσει την προσωπικότητα των ηρώων του. Η Florence και ο Julien Tavernier έκαναν το φόνο γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος για να ζήσουν την απόλυτη αγάπη τους. Και το νεαρό ζευγαράκι που έκλεψε το αυτοκίνητο του Julien και στη συνέχεια αναγκάστηκε να σκοτώσει ένα ζευγάρι γερμανούς τουρίστες, έκανε ό,τι έκανε εξαιτίας της τρέλας της νιότης και του χαμηλού μορφωτικού επιπέδου που δε λογαριάζει τίποτα. Και είναι τόσο τραγικά ένοχες και αθώες στον ίδιο βαθμό όλες αυτές οι ψυχές, που δεν μπορεί κανείς να μην τους λυπηθεί, παρά το γεγονός ότι είναι δολοφόνοι.

Ο σκηνοθέτης Louis Malle, ένας από τους εκπροσώπους της Γαλλίας στη Nouvelle Vague της δεκαετίας 1950 – 1960 επεξεργάζεται τη νουβέλα του Noel Calef και γυρίζει με πραγματική δεξιοτεχνία της κάμερας μία ιστορία δράματος, θρίλερ και εγκλήματος. Χωρίς τη βοήθεια των εφέ, χωρίς ψεύτικους φωτισμούς και υπερβολικό μακιγιάζ των πρωταγωνιστών του, καταφέρνει να δημιουργήσει ένα αξιόλογο αποτέλεσμα που κάνει τα όποια αρνητικά της υπόθεσης να φαίνονται σχεδόν ασήμαντα. Άλλωστε ο Louis Malle είναι γνωστός για την άρτια δουλειά του (Au Revoir Les Enfants, 1987). Η σκηνοθεσία του, χωρίς γρήγορο ρυθμό, καταφέρνει να καθηλώνει τους θεατές στην οθόνη και χρησιμοποιεί με έξυπνο τρόπο την πραγματικά καταπληκτική τζαζ μουσική του Miles Davis στις σκηνές που δεν υπάρχουν διάλογοι, για να κρατήσει σε εγρήγορση την προσοχή των θεατών του.

Αυτή που ξεχωρίζει χωρίς άλλο ανάμεσα στους ερμηνευτές του είναι η μεγάλη ηθοποιός Jeanne Moreau στο ρόλο της τραγικής φιγούρας της Florence Carala. Πολλοί κριτικοί υποστηρίζουν πως ο Louis Malle είναι αυτός που ώθησε την Jeanne Moreau στην επιτυχία, ενώ άλλοι τον κατηγορούν πως θα μπορούσε να είναι αυτός που θα της κατέστρεφε την καριέρα, αφού απαγόρευσε το υπερβολικό μακιγιάζ που χρησιμοποιούσαν πάνω της οι τεχνικοί για να γράφει καλά στην κάμερα αφού την κατηγορούσαν για έλλειψη φωτογένειας. Όπως και να έχει, ο χρόνος τον δικαίωσε για την επιλογή του και η Jeanne Moreau δεν μπορεί παρά να μείνει στην κινηματογραφική ιστορία για αυτόν της το ρόλο.

Ο Maurice Ronet στο ρόλο του αλεξιπτωτιστή Julien Tavernier είναι συγκρατημένος και ήρεμος μέσα στα ασφαλή πλαίσια του ρόλου του. Χωρίς ιδιαίτερη λάμψη και ο Georges Poujouly στο ρόλο του Louis του νεαρού κλέφτη και δολοφόνου, ενώ αντίθετα η Yori Bertin στο ρόλο της Veronique, της νεαρής ανθοπώλισσας που παρασύρεται από τον Louis στην παρανομία κλέβει την παράσταση. Προσέξτε ιδιαίτερα τη σκηνή της απόπειρας αυτοκτονίας! Είναι καταπληκτική η οπτική της για το θάνατο και πώς αυτός μπορεί να είναι ρομαντικός και να τους κάνει διάσημους αυτήν και τον αγαπημένο της!

Η ταινία, λοιπόν, είναι αξιόλογη, ιδίως αν τη δει κανείς στα πλαίσια της εποχής δημιουργίας της. Στη σημερινή εποχή, παρόλο που η αξία της δεν χάνεται, μπορεί να κουράσει το κοινό σε αρκετά σημεία και να φανεί αφελής σε κάποια άλλα. Παρόλα αυτά, όπως ήδη ειπώθηκε, έχει γίνει ήδη ένα κομμάτι της ιστορίας και αξίζει κανείς να τη ξαναθυμηθεί με νοσταλγία! Εκτός από το δράμα και το μυστήριο άλλωστε, το χιούμορ που υπάρχει σε αρκετές σκηνές της είναι ιδιαίτερα έξυπνο.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Θεανώ Κανελλίδου


 
Ascenseur pour l` echafaud-a.k.a Elevator To The Gallows (1957) - kprncs - Τετ 30 Αυγ 2017 - 11:21
ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=704406]
Ascenseur pour l` echafaud-a.k.a Elevator To The Gallows (1957)
ΠΛΟΚΗ: Ο περιπετειώδης κύριος Julien Tavernier (Μaurice Ronet), τέως στρατιωτικός και τυχοδιώκτης, είναι σφοδρά ερωτευμένος με την Florence Carala (Jeanne Moreau), γυναίκα του αφεντικού του, μεγαλέμπορου όπλων Simon Carala (Jean Wall).
Ενας μόνο τρόπος τους μένει για να είναι πάντα μαζί, να δολοφονήσει o Tavernier αριστοτεχνικά τον Carala...
Τα έχει σχεδιάσει όλα με λεπτομέρεια και δολοφονεί τον Carala, αλλά ...ξεχνά ένα μικρό πειστήριο και γυρίζει στο γραφείο για να το εξαφανίσει...
Τότε όλα πάνε κατα δι@βόλου: Ένα ανεύθυνο ζευγάρι μικροκακοποιών του κλέβει το αυτοκίνητο και δολοφονεί ένα ζευγάρι γερμανών τουριστών, ο Tavernier κλειδώνεται για ώρες στον ανελκυστήρα από διακοπή ρεύματος και η Florence τον ψάχνει εναγωνίως για το ραντεβού της "νίκης" τους και της καινούργιας τους ζωής...
Σαν μη έφτανε όλη αυτή η κακοτυχία, όταν ο Carala ανακαλύπτεται νεκρός, την υπόθεση αναλαμβάνει ο σκληροτράχηλος επιθεωρητής Cherier (Lino Ventura) με τον βοηθό του (Charles Denner).
Παρόλη την δραματική πλοκή, το τέλος σιγά σιγά ξεδιπλώνεται για όλους τους ενόχους της ιστορίας και αποδίδεται η ανθρώπινη δικαιοσύνη....
ΚΡΙΤΙΚΗ: Σπουδαία ταινία του μεγάλου Louis Malle, που καταφέρνει να μας κάνει να "συμπαθήσουμε" τον πόνο του Tavernier και της Florence, ή, ακόμα....χειρότερα, να "καταλάβουμε"την απίστευτη ανευθυνότητα και εγκληματικότητα του ζευγαριού-δολοφόνων (βασισμένες στην εύκολη απόκτιση της χλιδής, που δημιουργούσε ο άκρατος καταναλωτισμός...).
Το έργο στηρίζεται στις μεγάλες ερμηνείες του Μaurice Ronet και της Jeanne Moreau (Θεός σχωρέστην...) η οποία ξεκίνησε την μεγάλη καριέρα της από αυτό, αλλά και την επιβεβαίωση του ταλέντου του γιγαντιαίου Lino Ventura (που ήδη μεγαλουργούσε στην μεγάλη οθόνη...).
Η ταινία είναι κλασική για την τόλμη της, το ανατρεπτικό περιεχόμενο της για την εποχή της, το υπέροχο μουσικό ντύσιμο της από τον ανεπανάληπτο Miles Davis, αλλά και τα εξωτερικά γυρίσματα στο όμορφο Παρίσι του τέλους της δεκαετίας του `50. [ΚώσταςΚΓΠ21082017](9/10)
 
Legacy - Χρήστος Καλκάνης - Unverified - Παρ 20 Αυγ 2010 - 19:30
Ένα ευχαριστο ποιοτικο νουαρ, το οποιο δεν βασιζεται και πολυ στη δραση (αν και εχει λιγη), αλλα βασιζεται στο συναισθημα, την ψυχολογικη κατασταση των χαρακτηρων και την εξελιξη της πλοκης. Ειναι απο τις ταινιες που επηρεασαν το συγκεκριμενο ειδος ταινιων του γαλλικου κινηματογραφου και εκαναν γνωστο το ονομα του Λουις Μαλε. Παρακολουθειται ευχαριστα και απευθυνεται σε φιλους του κλασικου!
Βαθμολογια: 8/10
Χρήστος Καλκάνης
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.