• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 18303
  • Αριθμός συν/τών: 835714
  • Πρόγραμμα 299 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Η ερώτηση της εβδομάδας


Με το «Cake», η αφεντικίνα για σκότωμα Jennifer Aniston ελπίζει να ζήσει το οσκαρικό όνειρο. Μέχρι στιγμής…

Μου αρέσει όπου κι αν τη βλέπω. Εννοείται ότι στα «Φιλαράκια» έσκιζε.

Μου αρέσει σαν ηθοποιός, αλλά η φιλμογραφία της την αδικεί.

Ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Δεν με έχει απασχολήσει ποτέ ώστε να τη χαρακτηρίσω.

Κι από ερμηνεία… κορμάρα! Πάμε παρακάτω…

Ταινίες - Γενικές Πληροφορίες


The Passion of the Christ (2004)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Τα Πάθη του Χριστού

Θρησκευτική | 127' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 27 Φεβ 2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 8/9/2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 7/4/2009
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αραμαϊκά - Λατινικά - Εβραϊκά
Δημοτικότητα: 0.51 %
Αξιολόγηση: 7.82/107.82/107.82/107.82/107.82/107.82/107.82/107.82/10   (7.82/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Ένας άντρας άλλαξε τον κόσμο για πάντα.

 

- Συντελεστές :

Jim CaviezelΗθοποιός ....Ιησούς Χριστός 

Maia MorgensternΗθοποιός ....Μαρία 

Christo JivkovΗθοποιός ....Ιωάννης 

Francesco De VitoΗθοποιός ....Πέτρος 

Monica BellucciΗθοποιός ....Μαρία Μαγδαληνή 

Mel GibsonΣκηνοθετης   

Mel GibsonΣεναριογράφος   

Benedict FitzgeraldΣεναριογράφος   



 
<Χωρίς Τίτλο> - stratosl - Τετ 08 Μαϊ 2013 - 02:33
Καθόλου δε μου άρεσε. Βάζω 4. Περίεργη διάρθρωση και κακό σενάριο. Δεν αρκεί η σκηνοθετική άποψη αλλά και τα αραμαϊκά (που όντως είναι εύρημα)
 
<Χωρίς Τίτλο> - dinnnn - Παρ 27 Απρ 2012 - 02:42
...ρε παιδια η ταινια σε βαζει στην χρονομηχανη και σε παει 2000 χρονια πισω...κανονικα
σκεφτειτε πως νιωσατε οταν την ειδατε την πρωτη φορα...
δεν ειναι απλο πραγμα ...
 ο Μελ Γκιμπσον δεν εχει εκτιμηθει ακομα ως ενας τεραστιος σκηνοθετης
οι εβραιοι τον σταυρωσαν αλλα και Ιησους εβραιος ειναι ....
και οι αποστολοι
ΞΕΧΑΣΤΕ ΛΙΓΟ ΤΟΥΣ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΜΗ !
η ταινια σαν ταινια ειναι ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ.
Μακαρι  ο Μελ να κανει ταινια και την αλωση του 1453...
 
Legacy - Τασος - Unverified - Πεμ 26 Φεβ 2004 - 19:47
Κατ`αρχας το θεμα εχει καλυφθει ενα σωρο φορες.Αυτο που αξιζει περισσοτερο εδω ειναι οι εικονες που θυμιζουν αναγεννησιακο πινακα.Τωρα,αν ειστε χριστιανικες ψυχουλες που συγκινουνται με την ιστορια του ραββινου Τζεσουα που ειρθε ταχα να μας σωσει και να μας κρινει(απ`τα λαθη προφανως του ιαχωβα)εγω λεω οτι ειναι μια κοροιδια εναντιον της ανθρωποτητας, που κατεκλεψε τους ελληνικους μυθους(βλ.Διονυσο Ζαγρεα και Αππολωνα).Δεν θελω να θιξω τα πιστευω κανενος,αλλα αν ο κινηματογραφος πλαθει αντιληψεις και συνειδησεις τοτε η εν λογω ταινια απευθεινεται σε φανατικους χριστιανους και γιατι οχι και σε αντισημιτες(οπως ο Mελ Γκιπσον αλλωστε)
Τασος
 
Legacy - HATZIKONSTANTINOU KATIA - Unverified - Δευ 01 Μαρ 2004 - 14:33
ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΣΕ ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ - ΠΑΝΑΓΙΑΣ . ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ . ΣΕ ΒΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΝΩΡΙΤΕΡΑ ,ΚΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΙΠΩΘΗΚΑΝ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ, ΔΕΝ ΤΙΘΕΤΑΙ ΘΕΜΑ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΥ ΑΛΛΑ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ .
HATZIKONSTANTINOU KATIA
 
Legacy - Nykto - Unverified - Δευ 01 Μαρ 2004 - 18:00
Η ταινια ανεξαρτητως του θεματος και ασχετα απο την πιστη του καθενος η τις αποψεις του περι αντισημιτισμου και ιστορικων αληθειων, αντικειμενικα αποτελει ενα κινηματογραφικο αριστουργημα σε ολους τους τομεις. Ειναι μια ταινια που σε "γεμιζει", υποβλητικη και οπτικα αψεγαδιαστη. Μοναδικη κινηματογραφικη εμπειρια, πραγματικα.
Nykto
 
Legacy - Greg - Unverified - Τρί 02 Μαρ 2004 - 12:47
Apla siglonistiki!
Greg
 
Legacy - Γιωργος - Unverified - Τετ 03 Μαρ 2004 - 16:10
Ειναι ενα συγκλονιστικο και παραλληλα ρεαλιστικο επικο αριστουργημα.Ο Γκιμπσον μετα το(αρκετα καλο)Braveheart κανει ενα μεγαλο βημα πιο μπροστα και παρουσιαζει μια ανωτερη ταινια απο την προηγουμενη πολυβραβευμενη του σκηνοθετικη του δουλεια.Ενα μεγαλο μπραβο λοιπον στον ιδιο για το θαρρος του γιατι σιγουρα ηξερε τις αντιδρασεις που θα προκαλουσε στην εβραιοκρατουμενη κινηματογραφικη βιομηχανια των ΗΠΑ.Η ταινια ειναι αψογη τεχνικα(υπεροχη φωτογραφια,μουσικη,μονταζ.σκηνικα,κοστουμια).Οι ερμηνειες των ηθοποιων ειναι εξαιρετικες(ιδιως του Χριστου και της Παναγιας).Και ναι οντως παρουσιαζονται οι Εβραιοι ως υπευθυνοι για την Σταυρωση(υπαρχει κανενας αραγε που δεν το γνωριζε αυτο?)Ομως αυτο δεν κανει την ταινια αντισημιτικη.Αλλωστε εβραιος ηταν κι ο ιδιος ο Χριστος,η Παναγια,οι Αποστολοι κτλ.Γιατι οι σημερινοι Γερμανοι δεν κατηγορησαν ως αντιγερμανικη τη Λιστα του Σιντλερ? Επειδη απεικονιζε την ιστορικη αληθεια για το ολοκαυτωμα.Με τον ιδιο τροπο που απεικονιζει την ιστορικη αληθεια για την Σταυρωση και η ταινια αυτη.Οσο για την βια που νομιζω αδικαιολογητα κατηγορηθηκε η ταινια εγω προσωπικα εχω δει και πιο βιαιες ταινιες που απευθυνονταν κυριως σε εφηβους π.χ Matrix,kill bill και αλλες αναμετρητες ταινιες που βγαζει με το κιλο το Χολλυγουντ χωρις να προκαλειται τετοιος θορυβος.
Γιωργος
 
Legacy - priscila - Unverified - Πεμ 04 Μαρ 2004 - 15:53
Λοιπον...χμ Η ταινια δεν ηταν τιποτα αλλο απο ενα θρησκευτικο splatter με serial psycho-killers τους ρωμαιοεβραιους και μοναδικο κατατρεγμενο θυμα τον Jesus.Καθολη τη διαρκεια του 2ου μερους, οπουν εβλεπα τους ρωμαιους να 3εσκιζουν με διαφορων τυπων σαδομαζοχιστικα εργαλεια τις σαρκες του Ιησου, προκαλοντας ενα λουτρο αιματος ανεπαναληπτο, εκλεισα απο αηδια αρκετες φορες τα ματια μου.Στην αρχη δε, στη σκηνη Στο Ορος των ελαιωνων, γινονται μαχες μεταξυ μαθητων- εβραιων τυπου LAST SAMURAI και Τιγρη/δρακου.ΣΣΣΣυγκλονιστικοκαι εξαιρετικα καλ(κ)ογουστο
Δεν 3ερω εν τελη σε τι αποσκοπουσε ο Mel, to θεμα ειναι οτι σοκαριστικα.Δεν μπορω να πω οτι η ταινια αλλαξε κατι μεσα μου αλλα σιγουρα αλλαξε την αποψη μου (που ετσι κι αλλιως δεν ηταν καλη) για Τον Mel. Mel θα ηταν προτιμοτερο να την γυρισεις και να την προβαλεις σε κλειστο κυκλο φιλων και γνωστων.Δεν μας ενδιαφερουν οι προσωπικες σου θρησκευτικες αναζητησεις (η η αναγκη σου για λυτρωση) και δεν πρεπει να παιρνεις ενα συμβολο και να το μετατρεπεις σε εμπορευμα και να το ε3ευτελιζεις με τετοιο τροπο. Και τα μουσια για δηθεν χρηση ρεαλιστικα ωμης βιας προκειμενου να απεικονισθει η καλυτερα να σκιαγραφηθει ο εσωτερικος στοχασμος και η πνευματικοτητα της ταινιας ..sorry αλλα δεν θα παρω κι ας χαρακτηριστω απαιδευτη.Προτιμω ομως τις διδαχες-εμμεσες,διακριτικες,συγκλονιστικες- του Dogville για το ιδιο θεμα.
Ο κυριος GIBSON απ`οτι μαθαινω τα βγαλε τα λεφτακια του(127.000 dollars-νομιζω- plz! και οπως ειπε φιλοδοξει oi εισπραξεις να αυξηθουν με την ελευση του EASTER) και μετο παραπανω ,γιαυτο σας προτεινω ανεπιφυλακτα να Μην πατε να την δειτε, σας παρακαλω μην δωσετε αυτη τη χαρα στον Μελ..δεν του αξιζει, 3επερασε καθε οριο μεγαλομανιας και ματαιοδοξιας με αυτη την ταινια. Μπορει να ειναι ρεαλιστικη αλλα ειναι βαρβαρη, ασεβης και υπερβολικη!Και τα λατινοαραμαικα εμενα μου ακουστηκαν σαν κινεζικα, δεν ενθουσιαστικα και παρα πολυ.Γι`αυτο μην μασατε;) Α.. και δεν εχω ουδεμια σχεση με τη Λουκα σε περιπτwση που τα σχολια μου ακουστουν "περιεργα".
priscila
 
Legacy - Λάμπρος Περόγαμβρος - Unverified - Σάβ 06 Μαρ 2004 - 12:04
Δεν χρειαζοταν να διαβασω την κριτικη του Τ.Γκαρη, ουτε να ακουσω απο καποιους οτι η ταινια ειναι αριστουργημα, για να γραψω τις σκεψεις μου για το ανδραγαθημα του κυριου Γκιμπσον.
Έχω λοιπον να πω τα εξης:
Α)Τα Ευαγγελια, δε λεω, αναφερουν τα βασανιστηρια του Χριστου, ετσι οπως τα θυμηθηκαν και κατεγραψαν πολλα χρονια μετα οι αυτοπτες μαρτυρες-μαθητες (Ματθαιος, Ιωαννης) και αυτηκοοι μαρτυρες (Μαρκος, Λουκας). Σε τι βαθμο και εκταση ομως τα αναφερουν? Και εχει πολλη σημασια η εκταση και ο τροπος που ειναι γραμμενα. Σκοπος της περιγραφης των Αγιων Παθων στα Ευαγγελια δεν ειναι η διεξοδικη και βασανιστικη αναλυση τους, ουτε η προκληση της συνειδησης και του συναισθηματος των χριστιανων η μη. Αλιμονο! Θα χανοταν ολη η θεολογικη και πνευματικη υποσταση του χριστιανισμου. Ο Γκιμπσον μονο αυτο κανει. Υπερτονιζοντας τη βιαιοτητα των βασανιστηριων και μενοντας μονο σ’ αυτη στοχευει στα κατωτερα και πιο πρωτογονα συναισθηματα, του οικτου και λυπησης για τον παθοντα και του μισους και απεχθειας για τον βασανιστη. Συγγνωμη αλλα δε θα παρω. Ειναι ευτελης η πιστη προς το Χριστο οταν γενναται απο τετοια διαδικασια σκεψης και συναισθηματων και οταν ειναι αναλογη του ποσου αιματος που εχυσε ο Χριστος.
Και στο κατω κατω αν δεν ειναι η Σταυρωση ενα συμβολικο γεγονος, τι ειναι? Απλως αλλη μια βιαιοπραγια που να ερεθιζει τη φαντασια της «γενιας του σπλατερ»? Αν ειναι δυνατον! Λες και αυτο που εχει σημασια κυριε Γκαρη ειναι ποσο καλυτερα χειριζεται ο Γκιμπσον την ανεξελεγκτη βια απ’ τον Σκορσεζε, τον Ταραντινο και τον Τζακσον!
Η ταινια εχει ανυπαρκτη «ιδεολογικη σημανση» και εντελως λαθος προσανατολισμο. Όταν απομονωνει τις περιγραφες μονο των βασανιστηριων και τις εικονογραφει στον υπερβολικοτερο βαθμο στερωντας καθε ιχνος πνευματικοτητας και «χριστιανικης ουσιας» απ’ τα γεγονοτα μαλλον σε ιδεολογικη και θρησκευτικη συγχυση ειναι ο σκηνοθετης, αν θεωρει τον εαυτο του ως φανατικο χριστιανο, που ηθελε λεει να κανει μια ταινια για τα Παθη συμφωνα ακριβως με τα Ευαγγελια.

Β) Όσον αφορα τη σκηνοθεσια…εκει ακομα χειροτερα. Ο φιλος μας Μελ αντι να παρουσιασει μια λιτη, αλλα μεστη και μυσταγωγικη μεταφορα των Παθων (αν θελει να ειναι ρεαλιστικος στη βια του, να ειναι και στη σκηνοθεσια του ), εκανε ενα ποτ-πουρι απο απειρα εφετζιδικα slow-motion (ανουσια κυριως), Braveheart επιρροες στη γρηγορη κινηση της καμερας, ασημαντα flash-back (που ελαχιστα δειχνουν το εργο και τη ζωη του Χριστου), εβαλε και ολιγον ψηφιακα εφε αναπαριστωντας δαιμονες και σαταναδες με το ετσι θελω και μετατρεπει τελικα ακομα και τη χρηση της αραμαικης και των λατινικων (αυτο με το οποιο ειχα ενθουσιαστει περισσοτερο πριν δω την την ταινια) σε αστεια αφου οτι βλεπεις μπροστα σου εχει καταφανως ριζες στην μετα- «Άρχοντας των Δακτυλιδιων» πομπωδη χολυγουντιανη εποχη.


Λ. Περογαμβρος


Λάμπρος Περόγαμβρος
 
Legacy - vovori - Unverified - Τρί 09 Μαρ 2004 - 22:54
Ήμουν διχασμενη πριν αποφασισω να δω την ταινια… ειχα διαβασει και ακουσει κριτικες οι οποιες μιλουσαν για ποοοολυ αιμα και αντισημιτικα μηνυματα του Gibson αλλα αριστη απο τεχνικης αποψεως! Απο την αλλη σκεφτομουν τι αλλο μπορει να ειπωθει απο καποιο κινηματογραφιστη για τον Θεανθρωπο η μαλλον για ποιο λογο να παρακολουθησω αλλη μια φορα την φαντασια καποιον ανθρωπων περι ενος καθαρα πνευματικου θεματος… Η περιεργεια με ωθησε στην αιθουσα, ας κρινω και γω ειπα!
Καταρχην τα θετικα (η κωμικο-τραγικα): μπορω να πω οτι ενθουσιαστηκα με τη χρησιμοποιηση της αραμαϊκης -λατινικης γλωσσας, με την εμφανιση του σατανα να προκαλει ως την υστατη ωρα και ΝΑΙ! τεχνικα ηταν αρτια – με αυτα το χαλκινα, σοκολατι χρωματα, η ενδυση, η φωτογραφια, τα flash back (ξερατε οτι ο Ιησους ηταν ο εφευρετης του ψηλου τραπεζιου(;!)-προτεινεται για το trivial persuit GENIUS), το μακιγιαζ (το Όσκαρ χαλασμενης μασελας το χει στο τσεπακι - κουκλος ο Βαραββας!) και ολα τα μεσα που χρησιμοποιει ενα σκηνοθετης για να πεισει (τους ορους δεν τους γνωριζω).

Αν υποθεσουμε οτι η ταινια δεν βασιζοταν στην ιστορια του Ιησου θα μπορουσε καλλιστα να ηταν ενα συγκλονιστικο θριλερ για γερα στομαχια (ειδικα αν ο Gibson δεν χρησιμοποιουσε υποτιτλους οπως επιθυμουσε).
Και ετσι το ειδα και γω, στριφογυρνουσα στη θεση μου και ελεγα συγχωρα με Θεε μου αλλα αυτα δεν ειναι τα Παθη του Ιησου αλλα ενος –τουλαχιστον- ταλαιπωρημενου κινηματογραφοφιλου! Και πρωτη φορα που το διαλειμμα σε μια ταινια ηρθε σα μια 10λεπτη λυτρωση…
Στο τελος γυρισα σπιτι μου και ξαναδιαβασα με παθος τα τελευταια κεφαλαια των ευαγγελιων, τις τελευταιες ωρες του Κυριου οπως τις περιγραφουν οι παρακινουμενοι απ’ τον ιδιο τον Ιησου και διαμεσου του Αγιου Πνευματος.
Ποτε πριν η φαντασια μου δεν εστιασε στην λεπτομερεια του Θειου Παθους. Μπορει οντως να ηταν αυτες οι εικονες… μπορει οντως να χρησιμοποιηθηκαν καθε ειδους μαστιγια της εποχης…και το σωμα Του να ειχε ξεσκιστει μ’ αυτον τον τροπο… και μπορει οι Εβραιοι οντως να εμοιαζαν στην ψυχη με το κατα mel ευαγγελιο (καπου το διαβασα και συμφωνω).

Φανταζεστε ο Κυριος να ειχε γεννηθει στην Ελλαδα και να εμπλεκε με ολους τους αρχαιους μας φιλοσοφους; Οιμε!!!

Αλλα νομιζω οτι αν οποιοσδηποτε ειχε πνευματικες ανησυχιες θα εστιαζε στη διδασκαλια εστω και των τελευταιων ωρων του Παθους και οχι στη φρικη του μαρτυριου.
Στοχος του θα ηταν να περασει στο κοινο το «συγχωρεσε τους Κυριε γιατι δεν ξερουν τι κανουν» και οχι την καταμετρηση του μαστιγωματος.
Στοχος του θα ηταν να περασει το μηνυμα της Αγαπης και Σωτηριας ωστε να μπορει να την μοιραστει και με ανθρωπους κατω των 17.





vovori
 
Legacy - kalodimos - Unverified - Δευ 15 Μαρ 2004 - 08:31
Η ταινια ειναι απαραδεκτη . Το 90% της ταινιας δειχνει να βασανιζουν το Χριστο. Τις σκηνες του βασανισμου το Εθνικο Συμβουλιο Ραδιοτηλεορασης δεν θα επετρεπε να μεταδοθει στην TV. Ισως η χειροτερη ταινια του Gibson!!
kalodimos
 
Legacy - george alex - Unverified - Κυρ 21 Μαρ 2004 - 11:51
Αν και δεν ειμαι θρησκος τολμω να πω οτι μου αρεσε η ταινια. Η ατμοσφαιρα της εποχης ειναι καταπληκτικη και σε μεταφερει εκει. Τα αραμαικα αποτελουν και ενα πολυ μρεγαγ
george alex
 
Legacy - Γκνιαααα - Unverified - Τρί 30 Μαρ 2004 - 17:06
Too much για τα νευρα μου.
Γκνιαααα
 
Legacy - Thecla - Unverified - Δευ 05 Απρ 2004 - 16:32
Ειδα την ταινια μολις χτες την Κυριακη, τωρα την εφερε ο κινηματογραφος στην πολη μου. Τα πρωτα σχολια που βγαινουν απο το στομα μου ειναι οτι η ταινια δεν πρεπει να λεγεται «Τα Παθη του Χριστου», αλλα «Τα φριχτα βασανιστηρια του Χριστου»...

Ειδα την ταινια με τον πατερα μου, ο οποιος εχει δει ολες τις θρησκευτικες ταινιες και σειρες που εχουν γυριστει και επιπλεον εχει διαβασει ποικιλα θρησκευτικα κειμενα και δοκιμια απο χομπι. Κατα την διαρκεια της ταινιας και αυτος και εγω συμφωνουσαμε οτι ο Μελ Γκιμπσον το παρακανε. Το παρακανε με την απεικονιση της βιας, μιας βιας που δεν ειναι και ιστορικα σωστη. «Ήταν βαρβαρες εποχες ναι, αλλα οχι πια και σε τοσο βαθμο!», κουνουσε το κεφαλι του ο καθολου ευχαριστημενος πατερας μου. Χωρια που εχει και θρησκευτικες ανακριβειες, ο Ηρωδης δεν εμπλεχτηκε στην καταδικη του Χριστου!

Θα πω τωρα τη δικη μου γνωμη σαν κινηματογραφοφιλη. Προσωπικα, αν η ταινια ειχε συμβολισμους, τους οποιους λατρευω στις ταινιες, εγω δεν τους αντιληφτηκα. Ή καλυτερα τους εχασα, δεν τους επεξεργαστηκα. Ο λογος; Μου φανηκε καθαρα σαν μια σχεδον ακρως σαδιστικη ταινια, απο την αρχη μεχρι το τελος. Δεν περναν 5-10 λεπτα απο την αρχη της και αρχιζει το ξυλο. Βαρεστε, Ρωμαιοι, βαρεστε μη λυπαστε! Περαστε, βαρεστε, ξαναβαρεστε, μπραβο σας! Ε, μα ελεος πια!!! Υποτιθεται οτι αυτη η βια, αυτη η ωμοτατη βια, ανυψωνει το θρησκευτικο συναισθημα;;; Αν λυπηθηκες τον Χριστο στο πρωτο χτυπημα, με το που συνεχιζουν, η λυπηση εξελισσεται σε οικτο και μετα σε αποστροφη! Δεν μπορεις πια να κοιταξεις την οθονη! Και να την κοιταξεις για να δεις τι, ξεσκισμενες σαρκες και αφθονο αιμα;; Σοβαρα σας εξυψωνει αυτο, σας καλλιεργει την αγαπη για το Θεο;;; Με συγχωρειτε, αλλα εμενα μου εφερνε αποστροφη και αναγουλα μονο. Καλα που ειμαι γιατρος και εχω συνηθισει στο αιμα... η μαλλον τι λεω, ακομα και εμενα την γιατρο μου ανακατεψε το στομαχι και με εξαγριωσε! Ιδιαιτερα στο τελος, οταν γυρναν αναποδα το σταυρο για να χτυπησουν τα καρφια, ΓΙΑ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!! Σχεδον φωναξα στο σινεμα «κατσε, ρε Γκιμπσον, πια!». Καλα που ηταν Θεανθρωπος και οχι κοινος θνητος, γιατι ενας κοινος ανθρωπος θα ειχε λιποθυμησει ανεπιστρεπτι απο το σοκ και την αιμορραγια ουτε στα μισα του δρομου προς το Γολγοθα! Για να μη σχολιασω και το «αιμα και υδωρ» στο τελος, ιατρικως τετοιος πιδακας δεν παρατηρειται, μονο ενα τελευταιο «καρφι» στο δολιο ανακατεμενο στομαχι μας ηταν! Και με τετοιο στομαχι, που να σκεφτεις και να σου αρεσει ο συμβολισμος του Διαβολου...

Και να σας πω και την αλλη αμαρτια μου. Δεν με επεισε ο Caviezel. Έκανα πραγματικα φιλοτιμες προσπαθειες να τον «νιωσω», να με παρασυρει και να με συγκινησει, αλλα οχι. Τον βρηκα λιγο, φοβισμενο και χαμενο στον (υπερβολικο) πονο του. Ίσως εφταιξε και το γεγονος οτι δεν υπηρξαν σκηνες στην αρχη που να σε κανουν να γνωρισεις και να συμπαθησεις το χαρακτηρα (γνωστος ο Χριστος βεβαιως, αλλα κινηματογραφικα καθε χαρακτηρας θελει «ζεσταμα»), λιγος μονολογος στη Γεσθημανη και αρχισε το ξυλοκοπημα. Το αιματοβαμμενο προσωπο του Caviezel με το ενα ματι κλειστο δεν μου εφερνε λυπηση, με ενοχλουσε. Δεν μπορουσες να διακρινεις καλα καλα τα χαρακτηριστικα, δεν καταλαβαινες εκφραση προσωπου. Και ακομη, πειτε με κολλημενη με λεπτομερειες, αλλα δεν μου αρεσε καθολου η επιλογη να αλλαξουν το χρωμα ματιων του Caviezel. Απο φυσικο γαλανοματη τον κανανε καστανο, ειτε με φακους ειτε με εφφε, δεν ξερω, παντως το αποτελεσμα ηταν τελειως ψευτικο και ατοπο. Όταν επεμβαινεις στα ματια, χανεις τον καθρεφτη της ψυχης και η ερμηνεια ενος ηθοποιου χανει πολλη απο την πειστικοτητα της. Αυτα τα ματια του Caviezel δεν ηταν τα ματια που με ειχαν συγκλονισει με τα συναισθηματα τους στην «Λεπτη Κοκκινη Γραμμη». Αντιθετως, και ζητω συγγνωμη για το χιουμορ που θα πω, υπηρξε σκηνη που σχεδον γελασα γιατι μου θυμισαν τον «Εξολοθρευτη/Terminator», καστανοκοκκινα και κομπλε και με τα αιματα να τρεχουν τριγυρω. Θεε μου, ‘σχωρα με...

Τι μου αρεσε στην ταινια;... Η Παναγια και η Μαρια Μαγδαληνη. Λιτες, απεριττες, αλλα με ερμηνειες συγκλονιστικες. Να ναι καλα η Μονικα Μπελουτσι, εδωσε μια νοτα κλασσικης ομορφιας σε μια ταινια που (απελπιστικα) την χρειαζοταν, αναμεσα σΑολη τη βια και το αιμα. Τα μονα προσωπα απΑ ολη την ταινια που θα μου μεινουν ειναι αυτες οι δυο γυναικες...

Το αν η ταινια ειχε ωραια φωτογραφια η κουστουμια η σκηνικα... ναι, ειχε, αλλα οταν η υπολοιπη ταινια εχει μονο «ωραιο» μακιγιαζ και χορογραφια βιας, με ελαχιστα φλας μπακ σε ηρεμες στιγμες, τοτε για μενα ξεθωριαζει η αναμνηση χρωματων και φεγγαριων-ηλιοβασιλεματων. Α, και ποιος αντισημιτισμος καλε, αντιρωμαϊσμος να λετε! Να ξεσηκωθουν οι Ιταλοι που εδειξε ο Γκιμπσον τους Ρωμαιους στρατιωτες τοσο αξεστους και αιμοδιψεις σαδιστες!

Συνοψιζοντας θα ‘λεγα οτι «Τα Παθη» ειναι οντως μια προσωπικη ταινια του Μελ Γκιμπσον. Φτιαγμενη με το προσωπικο του γουστο, τις προσωπικες του αποψεις, την προσωπικη του φαντασια (φαντασιωση;) και το προσωπικο του στομαχι. Θα μπορουσα να γινω πιο σαρκαστικη και να πω κουβεντες οπως κομπλεξ και διαστροφη, αλλα θα συγκρατηθω, δεν αξιζει τετοια σκληρα λογια. Άλλωστε περι ορεξεως κολοκυθοπιτα, σεβομαι απολυτα τα ατομα που βρηκαν την ταινια καταπληκτικη και ζητω συγνωμη για τον τονο μου. Θα συγχαρω τον κυριο Γκιμπσον που ειχε τα κοτσια να γυρισει μια τετοια ταινια, θα συγχαρω και ολο το καστ και το συνεργειο. Ωστοσο θα κουνησω το κεφαλι μου και θα πω οτι για μενα η Αγαπη δεν βγαινει απο την ωμοτητα και η Άφεση δεν ερχεται απο την βαναυσοτητα. Πως ερχεται, πως την απεικονιζεις κινηματογραφικα; Βλεπε Franco Zeffirelli και Robert Powell, ενας «Ιησους απο τη Ναζαρετ» α-ξε-πε-ρα-στος. Σκεφτειτε Παθη αλα Τζεφιρελι και Παθη αλα Γκιμπσον και πειτε μου ειλικρινα ποια σας ανυψωνουν η ποια εχουν τη δυναμη να ανυψωσουν ολους τους ανθρωπους...

Και, τελευταια και παρεμπιπτοντως, να το εκλαβω ως ιστορικο γεγονος η χιουμορ-για-χαλαρωση το ψηλο τραπεζι που κατασκευασε ο Ιησους; Σοβαρα μιλαω...

Βαθμολογια... 3 στα10 . Έναν για την Παναγια, εναν για την Μαγδαληνη και εναν για τα κοτσια του Μελ Γκιμπσον και μονο...


Thecla
 
Legacy - Στέλιος Χριστόπουλος - Unverified - Πεμ 13 Μαϊ 2004 - 03:23
Μετα το Irreversible, τα Παθη του Χριστου ηταν η ταινια, η οποια εγινε γνωστη λογω ακραιας απεικονισης βιας. Και για "Τα Παθη..." θεωρω οτι ειναι λαθος να στεκεται κανεις στη νατουραλιστικη βια, ειδικα απο τη στιγμη που η ταινια διαθετει πολλες αρετες. Το casting ειναι απλα εκπληκτικο, η φωτογραφια υποβλητικη και η σκηνοθεσια καταφερνει να καθηλωσει. Δηστυχως οι ερμηνειες συχνα δεν στεκονταν στο υψος τους και τελικα η βια δρουσε (οπως και στο Irreversible) αποπροσανατολιστικα. Εν τελει ειναι μια εκπληκτικη ταινια, η οποια ειμαι σχεδον βεβαιος οτι κανεις δεν θα προσπαθησει να μιμηθει.
Στέλιος Χριστόπουλος
 
Legacy - XXX - Unverified - Κυρ 21 Νοε 2004 - 02:05
Δε θα πολυλογησω.Επιτελους βλεπουμε μια ταινια της προκοπης για το πως σταυρωθηκε ο χριστος.Σολες οι προηγουμενες τον βλεπαμε τοσο ψευτικο,τοσο αλεξυθυμικο,τοσο αποκομμενον απ τη πραγματικοτητα.Εδωπερα και ποναει,και δακρυζει και φωναζει και δεν στεκεται μονο στα κυρηγματα του.Και αφηστε αυτα οτι η ταινια ειχε πολυ αιμα και ο χριστος δεν εκανε ετσι και ο χριστος δεν ερρανε ετσι.Αμα δε γινοταν ολα αυτα,για τι σοι μαρτυριο θα μιλουσαμε!
XXX
 
Legacy - ΜΠΑΝΤΙΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ - Unverified - Σάβ 27 Νοε 2004 - 10:44
ΜΙΑ ΑΔΙΚΗΜΕΝΗ ΤΑΙΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥ ΚΡΙΤΙΚΟΥΣ . ΚΡΙΝΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΛΕΩ ΠΩΣ ΣΙΓΟΥΡΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΕΚΑ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΕΙ . ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΜΕ ΕΧΩ ΔΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. 10/10 +++++
ΜΠΑΝΤΙΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
 
Legacy - Γρηγόρης Γαλάνης - Unverified - Κυρ 24 Απρ 2005 - 02:15
Αντι για δικα μου σχολια , αντιγραφω αποσπασματα απο δυο γραμματα (Απριλιο 2004) σχετικα με την ταινια , αλλα και σε γενικοτερη συσχετιση της με αλλες παρομοιες , με αφορμη καποιες αλλες κριτικες μεγαλης γνωστης εφημεριδας .
Α) «…. Τελικα, ειναι δουλεια του καθε σκηνοθετη ειτε του Ρει , ειτε του Σκορτσεζε , ειτε του Γκιμπσον να μας κανουν ερμηνειες θεολογικες ; Ταινιες λενε οτι φτιαχνουν, για ταινιες τους θελουμε και μεις. Και οταν αυτες αφορουν ιστορικα προσωπα, εχω την εντυπωση οτι δεν ειναι δικαιωμα του σκηνοθετη να προσθαφαιρει ιδιοτητες η περιστατικα στην ζωη και στην προσωπικοτητα αυτων των προσωπων• ειτε με σκηνοθετικες ιδεες, ειτε με αναφορα σε ποικιλους διανοητες και συγγραφεις . Δηλαδη , ας πουμε , γιατι να θεωρηθει επιτυχια απο τον Σκορτσεζε η μεταφορα ενος υποκειμενικου και αυθαιρετου προβληματισμου του Καζαντζακη, ως εαν να ηταν ταχα ιστορικη πληροφορια;
Ο Ιησους η ειναι προσωπο ιστορικο, η δεν ειναι• εαν δεχομαι την ιστορικοτητα του προσωπου πρεπει να δεχθω και τις πληροφοριες που μου παρεχουν οι διαθεσιμες πηγες και οχι ερμηνευοντας να κατασκευαζουμε ο ενας καποιον Χριστο αλλοπαρμενο και αλαφροΐσκιωτο, η ο αλλος Χριστο πιο γηινο η ακομα και «ασημαντο ανθρωπακι ευαλωτο στους πειρασμους της σαρκας» .
Απο πλευρας ιστορικης ακριβειας σφαλλει ο Γκιμπσον με την προσθηκη μερικων δευτερευοντων ανυπαρκτων στιγμιοτυπων, αλλα πολυ περισσοτερο σφαλλει ο Σκορτσεζε που μεταφερει ανιστορητες εκδοχες; οι οποιες τελικα ειναι και αντιφατικες• διοτι η ητανε ο Ιησους “ανθρωπακι”, η ητανε Θεανθρωπος • γιατι θα επρεπε να δεχθω εναν τετοιον Ιησου «των κατα Καζαντζακη εκπτωσεων» , την στιγμη που ακομη και ανθρωποι απλοι, μπορεσαν να αναδειχθουν ανωτεροι απο τους πειρασμους της σαρκας; Ένας τετοιος Ιησους, σαν του Σκορτσεζε , ποια σχεση εχει με τον Θεανθρωπινο Χριστο; Και ομως , ουτε λιγο, ουτε πολυ, μας λεει ο κ. Η.Μ. οτι στην ταινια αυτη («Τελευταιος Πειρασμος») αναδεικνυεται η «δυαδικη υποσταση της μορφης του Ιησου», μολονοτι προκειται για την προβολη μιας ανιστορητης εκδοχης με δεσποζον στοιχειο την αδυναμια του ηρωα! Ποιος δικαιουται στο ονομα της οποιας τεχνης , να ανακατασκευαζει ιστορικες προσωπικοτητες στα δικα του μετρα; Νομιζω, τελικα οτι το γεγονος οτι εκτιμουν ιδιαιτερα τον Καζαντζακη, οδηγει καποιους. να χαριζουν και σΑ εκεινον και στον Σκορτσεζε ευσημα σε ενα πεδιο που ουτως η αλλως ηταν (και γιΑ αυτους οπως και για τους πιο πολλους απο μας) πολυ ανωτερο των δυναμεων τους• μπορει να ειναι κανεις ταλαντουχος, αλλα καθε ταλεντο στον χωρο του• ο δεινος πολιστας δεν ειναι εξ αυτου του λογου καταλληλος για να ερμηνευσει σονατες .
Το γεγονος , αλλωστε , οτι ως και ιστορικη προσωπικοτητα ο Χριστος αποτελει κεντρικο προσωπο θρησκευτικης πιστης και λατρειας, θα επρεπε να μας κανει πιο επιφυλακτικους στις προσεγγισεις μας• ας σεβαστουμε αν οχι την ιστορικη πραγματικοτητα, εστω τουλαχιστον, την ειτε αφελη, ειτε ελλογη πιστη των αλλων . Η ενασχοληση με τις θεολογικες ερμηνειες ειναι κατι πολυ ειδικο και σοβαρο για να τσαλαβουταμε, με καλλιτεχνικη αδεια καθε ερασιτεχνης• πιρουετες μπαλετου με αρβυλα ορειβασιας δεν γινονται .» Γ. Στεφανης .
Β) «….• ολο και περισσοτεροι προσπαθουμε να προσεγγισουμε ενα ακραιο Προσωπο , κιΑ ας μας προδιδουν συχνα οι ελλειψεις στις “αποσκευες” μας . … Η προσεγγιση στο προσωπο του Χριστου μου θυμισε την πιο διαδεδομενη σκηνοθετικη αντιληψη στον κινηματογραφο ως ανθρωπου αλαφροΐσκιωτου, ονειροπολου και φευγατου . Χωρις να ειμαι ειδικος η αρμοδιοτερος απο αλλους για να εκφερω αποψη , απλα σαν συμμετοχη στον σχετικο προβληματισμο, θα ηθελα να θυμισω οτι ο Χριστος με την “φευγατη” για τα δεδομενα του κοσμου μας παρουσια , ταυτοχρονα εχει τα κοτσια να χτυπησει το εβραϊκο συστημα στον πυρηνα του. Αμφισβητει τους ηγετες του, τους οποιους ευθεως αποκαλει απατεωνες («ουαι υμιν υποκριται οτι κατεσθιετε τα οικιας των χηρων» Ματθ. κγ΄13) , απογυμνωνει την προσχηματικη ευλαβεια τους καταλυοντας συστηματικα την τυπολατρικη τηρηση της αργιας του Σαββατου και τους λεει το ανηκουστο για την εβραϊκη μονοπωλιακη – θεοκρατικη αντιληψη οτι η κηρυσσομενη απο τους Προφητες Βασιλεια δεν ειναι αποκλειστικοτητα τους , αλλα σΑ αυτην εχουν ισοτιμη (ισως και προνομιακη) θεση και οι κατα τους ιουδαιους “μιαροι αλλοεθνεις” . Αυτα αλλωστε οδηγησαν στην σταυρωση τον Χριστο, αλλα εκαναν και πολλους μεταγενεστερους να μιλουν για “κοινωνικο επαναστατη”• ομως κιΑ αυτος ο τιτλος μαλλον δεν αρκει . Σιγουρα ο Ιησους ειναι μια οικουμενικη παρουσια , με πανανθρωπινη φωνη που δεν περιοριζεται απο τοπικες καταβολες και εθνοφυλετικες ιδιαιτεροτητες• εαν ηταν μια υποθεση ιουδαϊκη , σιγουρα θα ηταν χαμενη• κανεις λαος δεν θα αντεχε να ακουσει και να δεχθει τις ιουδαϊκες μονολιθικοτητες . ‘Ο ΑΙησους απο την αρχη ξεφυγε τελειως απο τον εβραϊκο τροπο σκεπτεσθαι , σε βαθμο που αυτη η διαφοροποιηση και αποκλιση να αποτελει τεκμηριο … τουλαχιστον “εξωτικοτητας” και ετερογενιας του Χριστου εναντι του λαου στον οποιο πρωτοαπευθυνθηκε• μιλησε στην γλωσσα τους , συμπεριφερθηκε ως ενας απο αυτους , χρησιμοποιησε την συλλογιστικη τους , τις παραδοσεις τους , τις ιερες διδασκαλιες τους , αλλα στην πραγματικοτητα ηταν ξενος , απολυτως ξενος . Ξενο και παραδοξο ηταν και το κυριο μηνυμα , της αγαπης προς τους εχθρους , για το οποιο δεχθηκε να σταυρωθει . Φοβουμαι οτι ειπα περισσοτερα απο οσα αντεχω• καποτε εκεινοι που θελανε να γνωρισουν τον Θεο επρατταν διαφορετικα , εγκαταλειποντας φιλοσοφικες εδρες της Αθηναϊκης Ακαδημιας και στρεφομενοι σε αναχωρητικη εντρυφηση (οπως ο Καπαδοκης Γρηγοριος που εξελιχθηκε σε Θεολογο Άγιο της Χριστιανικης Εκκλησιας), ενω εμεις ευκαιριακα, μεσα στην ζαλαδα μας απο τα τοσα που μας συμπνιγουν , παλευουμε να συλλαβουμε την μορφη και την προσωπικοτητα του Χριστου , ως αν να ηταν καποιο συνηθισμενο προσωπο .… Τελικα νομιζω οτι αυτο που κρινει την υποθεση για μας , τους συγχρονους ανθρωπους ειναι το πρωτο συνθετικο “Θε-” στον ορισμο του Χριστου ως Θεανθρωπου , οπως επισης η Ανασταση και καποια αλλα στοιχεια θρησκευτικης διαστασης (προσωπικοτητα της Παναγιας κ.λ.π.)• γιατι αλλιως ενας Χριστος κοινωνικος δασκαλος και αναμορφωτης που δεν θα προβληματιζε με προοπτικες για ανασταση κρισεως και δεν θα προκαλουσε την λογικη παντοκρατορια μας με εξωφυσικες παραμετρους (παρθενικης συλληψεως, μυστηριακης ζωης κ.α) , εχω την γνωμη οτι θα ηταν δημοφιλης και αποδεκτος στους αγνωστικιστικους η και αθεϊζοντες κυκλους της συγχρονης αμφισβητησης , σε βαθμο ισο η και μεγαλυτερο απο τη θρησκευτικη παραδοχη αυτων των Χριστιανων πιστων… Ίσως πραγματι να χρωσταμε χαρη στον αξεστο αυστραλο, “αφελη θρησκοληπτο” Μελ Γκιμπσον που με την σκληροτατη ταινια του θυμισε στον καιρο μας (που “μας εμεινε το σημειο του Σταυρου και σχεδον ξεχασαμε τι ηταν ο σταυρικος θανατος”) οτι τα Παθη δεν ηταν εκεινο το ντεκαφεϊνε , «ανευ πονου παθος» που δειχνουν οι “μελο” χολυγουντιανες εικονες , αλλα κατι επωδυνο που επεφερε ενα μαρτυρικο θανατο• και το στοιχειο του μαρτυρικου ισχυσε ακομη και για τον Θεανθρωπο».
Γρηγορης Γαλανης .

Γρηγόρης Γαλάνης
 
Legacy - zozephin - Unverified - Δευ 17 Μαρ 2008 - 01:18
Η εξαιρετικη αυτη ταινια που εβγαλε ο Mel Gibson
αξιζει ενα πολυ μεγαλο χειροκροτημα μιας και φαινεται οτι εχει πιαζει το νοημα ποσο ειχε υποφερει ο Χριστος για μας!Ο James Caviezel ενσαρκωνει επιτυχειμενα το ρολο του Χριστου μας αποπνεει ποικιλα συναισθηματα ,μας βαζει στην αγωνια και το πονο.Μια επιτυχια απο τις λιγες σε τετοιο ειδος ταινιας που μονο απο το Jesus from Nazaret ειχαμε γνωρισει!!!!!Μπραβο Mel!!

βαθμος:10/10
zozephin
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.