• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Girl with a Pearl Earring (2003)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Το Κορίτσι με το Μαργαριταρένιο Σκουλαρίκι

Εποχής | 100' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 27 Φεβ 2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 23/11/2004
Διανομή: Προοπτική
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.42 %
Αξιολόγηση: 6.95/106.95/106.95/106.95/106.95/106.95/106.95/10   (6.95/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Η ομορφιά εμπνέει την εμμονή.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


To Girl With A Pearl Εarring, βασισμένο στο μυθιστόρημα της Tracy Chevalier, είναι βασισμένο στις εικασίες της Chevalier για την προέλευση της έμπνευσης του Johannes Vermeer που τον οδήγησε στο να δημιουργήσει το ομώνυμο και πιο γνωστό του έργο.

Ακολουθώντας πιστά την πηγή της, η ταινία έχει ως κεντρικό χαρακτήρα την νεαρή Griet (Scarlett Johansson) η οποία βρίσκει δουλειά σαν οικιακή βοηθός στο σπίτι του Vermeer, και καταλήγει να έχει μια πιο προσωπική σχέση με τον ίδιο τον ζωγράφο.

Ο σκηνοθέτης Peter Webber, όπως αρμόζει σε μια ταινία με θέμα έναν πίνακα, δίνει εξαιρετική βαρύτητα στην οπτική τελειότητα, και το αποτέλεσμα είναι μια καταπληκτικά γυρισμένη ταινία. Πρόκειται για μία από τις αρτιότερες «μικρές» παραγωγές που έχω δει ποτέ, με μια εξαιρετική αναπαράσταση της Ολλανδίας του 17ου αιώνα, αλλά και θαυμάσια φωτογραφία (Eduardo Serra). Ο Webber αξιοποιεί με το ταλέντο του ακόμα και το λιτό σενάριο της Olivia Hetreed, το οποίο αν και καλογραμμένο επιτρέπει στην ταινία να συντηρήσει το σιωπηλό, ηδονοβλεψιακό της ύφος.

Όσον αφορά το καστ, οι επιλογές είναι πολύ επιτυχημένες. Η Johansson, πιστοποιώντας το αναμφισβήτητο status της ως σταρ (και με συνένοχο μια σχεδόν τρομαχτική ομοιότητα με την κοπέλα του πίνακα) και αφού θυσιάζει την φυσική της γλυκύτητα στο βωμό του ρόλου της άχρωμης νέας του, επιτυγχάνει ένα έντονο πορτραίτο αθωότητας αλλά και πάθους (φυσικά παραδέχομαι ότι την ταινία θα την έβλεπα ακόμα και αν η Scarlett υποδυόταν το πινέλο). Ο Firth απ` την άλλη, ένας από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της εποχής, μεταβιβάζει στον Vermeer το φυσικό του low profile, με αποτέλεσμα έναν Vermeer-αντιστάρ και αφιερωμένο στην τέχνη του, με την οποία ξεφεύγει και από την παράνοια του οικογενειακού του περιβάλλοντος (μιλώντας για ανυπόφορες πεθερές και συζύγους). Δεν πρόκειται πάντως για μια τυπική ιστορία αγάπης. Τα ήθη της εποχής επέβαλλαν αυστηρούς κανόνες συμπεριφοράς και η σχέση του Vermeer με την Griet είναι ένα χαμηλών τόνων παιχνίδι βλεμμάτων και αγγιγμάτων (δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι ένα μέρος του κοινού θα δυσκολευτεί να δεχτεί αυτή την περίεργη σχέση, μιας και η κορύφωση είναι απλά ο Vermeer που αντικρίζει την Griet χωρίς το κάλυμμα που επιβαλλόταν στις γυναίκες). Στο καστ και ο Tom Wilkinson, σε έναν ευπρόσδεκτο, αλαζονικό ρόλο.

Αυτό που ίσως μπορεί κάποιος να καταλογίσει στην ταινία είναι μια σχετική έλλειψη ψυχής. Οι χαρακτήρες είναι καλογραμμένοι, το αισθητικό αποτέλεσμα τέλειο αλλά είναι αλήθεια ότι ο θεατής κρατιέται σε απόσταση, μιας που ποτέ δεν ταυτίζεται με κάποιον από τους κύριους πρωταγωνιστές-ίσως λόγω του απόμακρου Vermeer. Παρόλα αυτά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι είμαστε μπροστά σε ένα μικρό αριστούργημα, που επιβάλλεται τόσο για τον λάτρη των αργών ταινιών, με τέχνη και στυλ, αλλά και στους φαν του πρωταγωνιστικού διδύμου, μία ακόμα απόδειξη για το αναμφισβήτητο ταλέντο τους.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Θοδωρής Σαρλάς


 
Legacy - coyote - Unverified - Πεμ 05 Φεβ 2004 - 17:09
Ενταξει, ηταν αστειο. Δεν μπορω να καταλαβω πως μπορει να ζορισει καποιος το μυαλο του για να πεισει πως η εν λογω ταινια ειχε χαρισματα.
Μην ακουσω για ερμηνειες. ΟΛΟΙ οι χαρακτηρες ηταν μονοδιαστατοι. Η Σκαρλετ Γιοχανσον πεταξε στον καδο την εκφραστικοτητα που ειχε στο Lost in Translation και κρατησε μοναχα μια εκφραση: Το βλεμμα χαμηλωμενο και τα χειλη να τρεμουν. Όλη την ωρα. Ανεξαρτητα απο την εξελιξη της ταινιας, ανεξαρτητα απο το γεγονος οτι ναι μεν ηταν χωριατοπουλα, αλλα ειχε εμφανη αυτοπεποιθηση και τσαγανο, ποτε μα ποτε δεν αλλαξε την εκφραση της.
Ο Κολιν Φερθ ηταν η πιο απλοϊκη και ασχημη καρικατουρα καλλιτεχνη. Με το βοοειδες του βλεμμα και τις αχαρες κινησεις. Το προβλημα του ηταν οτι προσπαθουσε παρα πολυ για να πεισει. Κι οχι, δεν επεισε. Η γυναικα του ηταν απλα διακοσμητικη, το παιδακι ηταν ενα πλει μομπιλ, η πεθερα του, ισως η πιο ενδιαφερουσα παρουσια, και ο Τομ Γουιλκινσον... Ειναι εξαιρετικος ηθοποιος κι εδω προσπαθησε, αλλα ο ρολος του ηταν κι αυτος μονοδιαστατος, ο αχορταγος, αλλαζονας πλουσιος.
Στη συνεχεια εχουμε και λεμε: Τα παντα εξελισσονταν αργα!!! Ειναι δυνατον η καινουρια υπηρετρια που θελει να κρατησει τη θεση της και η οποια εχει μεγαλωσει κανοντας τετοιες δουλειες, να ξεσκονιζει με ταχυτητα ενος τετραγωνικου εκατοστου τη μερα, να ετοιμαζει το γευμα με ταχυτητα ελεφαντα και... τελος παντων καταλαβατε τι εννοω.
Όσο για τον καμερα μαν, κοιμηθηκε ουκ ολιγες φορες. Ή τουλαχιστον χασμουριοταν, καθως η καμερα κυλουσε αργα και βασανιστικα.
Οι διαλογοι αθελα αστειοι You are a fly in his web. We all are. Τι ατακα κι αυτη, μεγαλοδυναμε. Αληθεια η Σκαρλετ ποσες φορες μιλησε με τον μικρο χασαπη? Στο ενα ραντεβου τους απλα περπατουσαν.
Εν κατακλειδι λυπαμαι, αλλα η ταινια μπορει να ειχε πραγματα να πει, ομως δεν ειπε τιποτα.
Αναπλασεις εποχης εχουμε δει απειρες. Εκει που θα επρεπε να βασιστει ειναι το χτισιμο των χαρακτηρων. Αυτο ομως που επικρατησε ηταν ενας ψευτοκουλτουριαρικος δηθενισμος, λες και οι σιωπες και οι αργες κινησεις προσδιδουν απο μονες του καλλιτεχνικη αξια σ`ενα εργο...
coyote
 
Legacy - Moses - Unverified - Τρί 24 Φεβ 2004 - 14:33
Το εικαστικο κομματι της ταινιας ειναι απιστευτα ακριβες και δικαιοτατες οι τρεις τεχνικες υποψηφιοτητες στα Όσκαρ. Ποσο συχνα βλεπουμε στην οθονη τοσο πιστη αναπαρασταση εποχης, κυριως της `υφης` της δηλ.των χρωματων, των ηχων (αλλα και των σιωπων)? Η παραπομπη στους Φλαμανδους Masters ειναι πραγματικα συγκλονιστικη.

Απο την αλλη πλευρα, η σκηνοθεσια και ο ειρμος της ταινιας ειναι ακαδημαικα δοσμενα -ισως και ανευρα σε μερικες σκηνες-, κατι που στερει την ταινια απο τη δραματουργικη κορυφωση.

Οι ερμηνειες ανταξιες καλης βρετανικης παραγωγης -κατι που τονιζεται απο τον Colin Firth. Βεβαια με τη Scarlett στο Cast θα την εβλεπα ακομη και σε ταινια των Αφων Farelli. Πως ξεχνιεται η στιγμη του τρυπηματος στο αυτι της που μεσα απο ενα βουβο πονο η οθονη πλημμυριζει με ενα απο τα καθαροτερα κινηματογραφικα προσωπα?
Moses
 
Legacy - angel - Unverified - Σάβ 28 Φεβ 2004 - 23:46
Τελεια αισθητικη,θαυμασια φωτογραφια, υπεροχη μουσικη και η Johansson να λαμπει πιο πολυ κι απο το μαργαριταρενιο σκουλαρικι της...
angel
 
Legacy - catpsy - Unverified - Τετ 26 Μαϊ 2004 - 09:33
O Colin ηταν μαγευτικος, την εσβησε την Scarlet. Νομιζω πως δεν υπαρχει πιο γοητευρικος αντρας!!!
catpsy
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.