• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Breakfast at Tiffany`s (1961)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Πρόγευμα στο Τίφανις
- Γνωστό και ως:
Τίποτε δεν Είναι πιο Ωραίο από την Αγάπη

Κομεντί | 115' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 23/11/2000
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 14/9/2011
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά - Πορτογαλικά
Δημοτικότητα: 1.15 %
Αξιολόγηση: 8.44/108.44/108.44/108.44/108.44/108.44/108.44/108.44/108.44/10   (8.44/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Η Όντρεϊ Χέμπορν παίζει την Χόλι Γκολάιτλι, την τρελότερη ηρωίδα που ξεγλίστρησε ποτέ από τις σελίδες ενός μπεστ-σέλερ!

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Ο Truman: Ο Truman Capote έγραψε το Breakfast at Tiffany`s σε μία περίοδο που ήταν ήδη αναγνωρισμένος συγγραφέας αλλά και πολυαγαπημένος προσκεκλημένος των σαλονιών της υψηλής κοινωνίας της Νέας Υόρκης. Ο ίδιος έλεγε πάντα ότι με αυτό το βιβλίο του κλείνει η δεύτερη συγγραφική του περίοδο και ότι η Holly Golightly είναι αναμφισβήτητα η πιο αγαπημένη απ` όλους του τους ήρωες. Παρ` ότι πολλές κυρίες της υψηλής κοινωνίας της Νέας Υόρκης διεκδίκησαν τις δάφνες του πρωτοτύπου πάνω στο οποίο βασίστηκε η Holly, σήμερα είναι σχεδόν βέβαιο ότι η ηρωίδα αποτελεί το alter ego του ιδίου του συγγραφέα. Ο χαρακτήρα μοιάζει να γεννήθηκε για να ξορκίσει τους φόβους και τους πανικούς του εμπνευστή του, αλλά και για να δώσει υπόσταση στις ιδιόρρυθμες αρχές του κακομαθημένου παιδιού της μοντέρνας αμερικανικής λογοτεχνίας. Αυτός ο στενός σύνδεσμος του Capote με το δημιούργημά του ήταν ίσως και ο βασικός λόγος που ο ίδιος επέμενε τον ρόλο στην ταινία να ερμηνεύσει η λατρεμένη του Marilyn Monroe. Τα κοινά παιδικά βιώματα και οι ευαισθησίες που μοιραζόταν με την μοιραία σταρ, τον έκαναν να πιστεύει ότι μόνο αυτή μπορούσε να δώσει σάρκα και οστά στην εύθραυστη και χαριτωμένη μικρή περιοδεύουσα. Την άποψή του δεν ασπάζονταν ούτε το στούντιο ούτε και η ίδια η Marilyn, της οποίας το φυλλοκάρδι έτρεμε στην θέα ρόλων αμφιλεγόμενων, που θα μπορούσαν να αμαυρώσουν την εικόνα της σοβαρής ηθοποιού, εικόνα για την οποία πάσχισε καθ’ όλη την διάρκεια της καριέρας της. Το μυθιστόρημα αντιμετωπίστηκε με αδιαφορία από τους κριτικούς της εποχής, κατά πως όμως συνήθως συμβαίνει και στο πλαίσιο επαλήθευσης της απειλητικής ρήσης «η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο», σήμερα αντιμετωπίζεται ως κλασσικό διαμαντάκι.

Η Paramount: Η ταινία γυρίστηκε από την Paramount και βγήκε στις αίθουσες το 1961. Μία δεκαετία επαναστάσεων, απαράμιλλης ενεργητικότητας, εξαιρετικής διαύγειας και αξεπέραστου στυλ βρίσκεται στα σπάργανα και τι θα μπορούσε να την προλογίσει καλύτερα από μία ταινία που (στα βήματα του πρωτότυπου κειμένου) υπαινίσσεται καθοριστικές αλλαγές στις ανθρώπινες σχέσεις και μας συστήνει μία νέα φιλοσοφία ζωής της οποίας δομικό στοιχείο είναι η ελευθερία των επιλογών. Οι υπαινιγμοί είναι μικροί, ευανάγνωστοι αλλά καθόλου προκλητικοί. Το στούντιο είναι μεγάλο, η πρωταγωνίστρια πρεσβεύει ό,τι πιο αριστοκρατικό διαθέτει το κινηματογραφικό στερέωμα της εποχής, ως εκ τούτου δεν υπάρχουν περιθώρια για «παρεκκλίνοντα» λόγο. Κατόπιν τούτων των διαπιστώσεων γίνεται πλέον προφανής ο λόγος για τον οποίο το λογοτεχνικό κείμενο υπέστη αλλαγές κατά την μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη. Το τέλος διαμορφώνεται έτσι ώστε να αφήνει μία γεύση αισιοδοξίας και ολοκλήρωσης, και το σενάριο προσπαθεί μεθοδικά να εξαλείψει την πιθανότητα να περάσει από το μυαλό του θεατού το αυταπόδεικτο: ότι η Audrey Hepburn σ` αυτήν την ταινία ήταν αυτό που υπήρξε και η Holly Golightly στο βιβλίo: ένα περιοδεύον playgirl! Ο Capote δεν είναι ιδιαιτέρως χαρούμενος με τις επεμβάσεις του στούντιο στο δημιούργημά του. Η ηρωίδα του είναι προορισμένη να ταξιδεύει διαρκώς ψάχνοντας την Ιθάκη της, "a place like Tiffany`s" και όχι να την βρει κατά την εξέλιξη μίας ερωτικής ιστορία προκειμένου να ικανοποιηθεί ο μέσος θεατής. Αυτό ίσως, είναι το σημείο όπου επιβάλλεται να αρχίσετε να αντιμετωπίζετε το βιβλίο και την ταινία ως δύο ξεχωριστά πράγματα που το καθένα διακρίθηκε τόσο για ίδιους όσο και για διαφορετικούς λόγους.

Ο Axelrod: Η σεναριακή διασκευή ήταν ευθύνη του George Axelrod, ο οποίος κατόρθωσε να διατηρήσει την «ισορροπία του τρόμου» ανάμεσα στο περιεχόμενο ενός αριστουργηματικού (κατ` εμέ) λογοτεχνικού κειμένου και στις απαιτήσεις ενός κινηματογραφικού έργου. Κράτησε την χαλαρή πλοκή του μυθιστορήματος (εμπλουτίζοντάς την, πάντα με την συνδρομή του σκηνοθέτου, με τα απαραίτητα κωμικά στοιχεία ώστε να μπορεί να «διαβαστεί» κινηματογραφικά) και φυσικά έμεινε πιστός σε μεγάλο βαθμό στην προσωπικότητα της Holly, που είναι το κεντρικό και το πιο σημαντικό στοιχείο. Διατήρησε τον λόγο του συγγραφέα προσπαθώντας ταυτόχρονα να τον συνδυάσει με μία πιο ενισχυμένη δράση προκειμένου η ταινία να μην αποδειχθεί επίπεδη.

Ο Edwards: Ο διάσημος σκηνοθέτης ήταν η ικανοποιητική απάντηση στην ερώτηση της Hepburn «Ποιος είναι αυτός ο Frankenheimerπου θέλετε να σκηνοθετήσει μία ντίβα του βεληνεκούς μου?». Η ανάληψη, λοιπόν, της σκηνοθετικής ευθύνης από τον Edwards συνάντησε την απόλυτη έγκριση της ηθοποιού. Ο Blake Edwards μεταχειρίστηκε το πρωτογενές υλικό με ένα προσεκτικό και ιδιαιτέρως έξυπνο τρόπο. Τόνωσε την πλοκή με χιουμοριστικές ενέσεις (βλ. τον χαρακτήρα του Mickey Rooney) και κάποια σκόρπια, διακριτικά, gags, που υπήρξαν ούτως ή αλλιώς και η ειδικότητά του, και αφηγήθηκε την ιστορία του έχοντας πάντα στο κεντρικό του πλάνο την σπάνια και πικάντικη ομορφιά της πρωταγωνίστριάς του και λίγο πιο πίσω, όχι όμως στην σκιά, την στιβαρή παρουσία του οπαδού της Μεθόδου, Peppard. Το αποτέλεσμα? Μία ρομαντική κομεντί με βαθιές ρίζες στο εκκεντρικό «σκέπτεσθαι» του Capote. Σκέφτεστε κάτι καλύτερο?

H Audrey: Η Audrey Hepburn σ` αυτήν την ταινία είχε την ευκαιρία να ερμηνεύσει έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς ρόλους της καριέρας της. Κυρίως ήταν ο ρόλος που την μετέτρεψε σε ιέρεια της κομψότητας. Η ίδια, μη οπαδός της Μεθόδου, είχε πάντα ενδοιασμούς για το πόσο μπορούσε να «δεθεί» με την Holly και πόσο, τελικά, αποτελεσματικά θα μπορούσε να την ερμηνεύσει. Όπως απέδειξε η ιστορία, η επιλογή του στούντιο ήταν θαυμάσια. Η λεπτεπίλεπτη φυσιογνωμία της ηθοποιού έδωσε σάρκα και οστά στην αιθέρια Holly, η υποκριτική της ικανότητα της έδωσε βάθος, και το αριστοκρατικό προφίλ της γλίτωσε το στούντιο από κακοτοπιές. Η τελική πινελιά? Μία τέλεια προφορά.

50 dollar for the powder room! Τι ευφημισμός!

Ο Peppard: Η ομορφιά του έδεσε εξαίρετα με την ακαταμάχητη γοητεία της συμπρωταγωνίστριάς του. Ο ηθοποιός- πιστός θεράπων της Μεθόδου ερμήνευσε διακριτικά και ευφάνταστα τον –ανώνυμο στο βιβλίο- συγγραφέα που βιώνει αυτήν την σχέση-εμπειρία με την Holly. Η διαφορετική ερμηνευτική προσέγγιση των δύο συμπρωταγωνιστών έφερε ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα. Η εσωστρέφεια του Peppard και τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα που βίωνε συμπλήρωσαν μαγικά τον τρόπο που η Hepburn «διάβαζε» και κατανοούσε τις αντιδράσεις της Holly. Πάντα σε δεύτερο πλάνο, ποτέ όμως παραμελημένος ο Peppard ξεδίπλωσε με άνεση τον χαρακτήρα του Paul Varjak, ενός drifter που συνάντησε το έτερον του ήμισυ. Two drifters off to see the world… και η χημεία των δύο ηθοποιών μας οδηγεί κατευθείαν στο αλλαγμένο φινάλε, που δεν ενοχλεί και τόσο τελικά τους φανατικούς του βιβλίου. Έρχεται ως φυσικό επιστέγασμα δύο πολύ καλών ερμηνειών.

Ο Givenchy: Τα κοστούμια της ταινίας είναι θρυλικά. Με τι άλλο είναι συνώνυμη η κομψότητα αν όχι με την Holly Goligthly μέσα σε μία μαύρη Givenchy βραδινή τουαλέτα, με μαργαριτάρια στον τέλειο λαιμό της και σκούρα γυαλιά ηλίου να στέκεται μπροστά στην βιτρίνα του Tiffany`s? Ο μεγάλος μόδιστρος υπογράφει και σε αυτήν την ταινία τις βραδινές τουαλέτες της μούσας του, Hepburn. Φυσικά όχι μόνος του. Η σιδηρά κυρία της Paramount, Edith Head περιμένει στην γωνία και συνοδεύει τον Hubert De Givenchy στους τίτλους ως costume supervisor, παίρνοντας και αυτή λίγη από την δόξα και βάζοντας όπως λέγεται το χεράκι της στη δημιουργία αυτού που αποτελεί το βασικό κομμάτι κάθε γυναικείας γκαρνταρόμπας ακόμη και σήμερα: του μικρού μαύρου φορέματος. Είναι καμία εκεί έξω που δεν έχει ένα τέτοιο στην ντουλάπα της?

Ο Mancini: Το μουσικό θέμα της ταινίας ανήκει στον Mancini, αγαπήθηκε όσο λίγα, πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα και σήμερα θεωρείται κλασσικό. Ο συνθέτης ήξερε πως θα προσέγγιζε μουσικά την ταινία μόλις διάβασε το βιβλίο, όμως όπως λέει και ο ίδιος τα μεγάλα μάτια της Hepburn, τον ώθησαν να προσθέσει συναίσθημα. Το Moon River γράφτηκε για αυτήν (γράφτηκε μόνο σε μία οκτάβα γιατί οι φωνητικές δυνατότητες της Hepburn δεν επέτρεπαν παραπάνω) και όσο αν αυτό κάνει ενδεχομένως την Julie Andrews να χαμογελάει ειρωνικά, η εκφραστικότητα και ο πηγαίος ερωτισμός με τα οποία το ερμήνευσε ίσως έπαιξε ρόλο στο να πάρει η, περιορισμένων φωνητικών δυνατοτήτων, Audrey μέσα από τα χέρια της καλλιφώνου Julie, τον πολυπόθητο ρόλο της Ωραίας Κυρίας λίγα χρόνια μετά.

Η Ακαδημία: Η ταινία ήταν υποψήφια σε 5 κατηγορίες: καλύτερης ερμηνείας για την Audrey Hepburn, καλύτερης καλλιτεχνικής διεύθυνσης για τους Hal Pereira, Roland Anderson, Sam Comerκαι Ray Moyer, καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου για τον George Axelrod και καλύτερης μουσικής και καλύτερου τραγουδιού για τον Mancini. Έλαβε βραβεία στις δύο τελευταίες κατηγορίες. O Mancini όμως εκτός από το βραβείο έλαβε και ένα γράμμα από την Hepburn «……Everything we cannot say with words or show with action you have expressed for us. You have done this with so much imagination, fun and beauty. You are the hippest of cats - and the most sensitive of composers! Thank you, dear Hank»



Εγώ: Κάθε φορά που ανανεώνω τη σχέση μου με την Holly του λογοτεχνικού κειμένου και με την Holly της ταινίας με κυριεύει αυτήν την ακατανίκητη επιθυμία να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου σ` αυτούς που τη ζωντάνεψαν μπροστά στα μάτια μου. Η ζωή θα ήταν λιγότερo πολύχρωμη αν δεν υπήρχε. Λιγότερo παιχνιδιάρα…

Εσείς:……….

Για τα μάτια σας μόνο…..

Άλκηστις Χαρσούλη




Τετάρτη 1 Απριλίου 2009

Ερωτευτείτε, είναι διαταγή!


Δεν υπάρχουν πολλές ταινίες στον κινηματογράφο, που είναι σίγουρο πως θα σου αποσπάσουν τουλάχιστον ένα δάκρυ. Το Πρόγευμα στο Τίφαννυς είναι ακριβώς η άψογα δομημένη διαδικασία παραγωγής αυτού του δακρύου. Δύο ώρες σε κάνει να ερωτευτείς τους χαρακτήρες και σε μια τελικά σκηνή, μαζί με μια γάτα μέσα στη βροχή, σε «κόβει στα δύο».

Ο Blake Edwards ήταν σκηνοθέτης κωμωδιών, αλλά με αυτή την δραματική κομεντί άγγιξε το αποκορύφωμα του. Στα χέρια του έχει ένα εξαιρετικό κείμενο του Τρούμαν Καπότε, το οποίο εγκλωβίζει όλη την ανεμελιά της εποχής του. Ιδανική ενσάρκωση αυτής είναι η Audrey Hepburn, στον πιο δυνατό ρόλο της καριέρας της, ένα σπουργιτάκι ανάμεσα σε θηρία. Πλάθει, άψογα και με περίσσιο στυλ, έναν εύθραυστο χαρακτήρα, που ανάμεσα στον πόθο για ζωή και την επιφανειακή της αφέλεια, κατατρέχεται από τα φαντάσματα του παρελθόντος και την ανάγκη της επιβίωσης. Είναι ένας ευαίσθητος τυχοδιώκτης, περισσότερο από ανάγκη και λιγότερο από αφέλεια.

Απέναντι της ένας μοντέρνος άντρας, υποχείριο της οικονομικής του ανάγκης, κι αυτός, ένας άνθρωπος που, για να μπορέσει να γράψει τις νουβέλες του, αναγκάζεται να ανέχεται την πλούσια πατρόνα του. Ο George Peppard δεν είναι αξέχαστος σε αυτόν τον ρόλο, αλλά μιλάμε για μια παραγωγή στην οποία δεν θέλεις να αλλάξεις τίποτα.

Το σενάριο θέλει αυτό το οφθαλμοφανές ερωτευμένο ζευγάρι να μην μπορεί να ζήσει μαζί, λόγω των κοινωνικών-οικονομικών επιταγών που διέπουν την μοντέρνα εποχή. Όμως ο σκηνοθέτης επιμένει στο μήνυμα του και χαρίζει τον θρίαμβο στην αγάπη, κάτω από καταρρακτώδη βροχή, που αντιστοιχεί στα οξυμένα συναισθήματα των ηρώων. Όταν, δε, ακούγεται και το Blue River του Henri Mancini, πολύ δύσκολα τα μάτια σας δεν θα μοιάζουν με τις στάλες που πέφτουν.

Βαθμολογία: 4.5/10 Stars4.5/10 Stars4.5/10 Stars4.5/10 Stars4,5/10 Stars (4.5/5)

Σταύρος Γανωτής




Δευτέρα 25 Μαΐου 2009

Βασισμένη στην πετυχημένη νουβέλα του Truman Capote, η ταινία Πρόγευμα στο Τίφφανυς του 1961 έχει μικρή (δυστυχώς) σχέση με το βιβλίο. Καταρχάς, ο Capote πούλησε τα δικαιώματα του βιβλίου στην Paramount με προϋπόθεση το ρόλο της Holly να πάρει η Marilyn Monroe. Αντ`αυτού, φέρανε την Audrey Hepburn (καθόλου άσχημα, βεβαίως-βεβαίως) αλλά οι αλλαγές στο σενάριο άρχισαν να δίνουν και να παίρνουν (προσθήκη κάποιων χαρακτήρων, χολιγουντιανό χάπι-εντ κλπ), φτάνοντας στο τέλος η ταινία απλώς να βασίζεται (νοερά) στο βιβλίο. Παρόλο αυτά, η Hepburn σαν αφελής, εκκεντρική και ατίθαση κοσμοπολίτισσα είναι θεϊκή σε έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς της ρόλους, το Moon River του Mancini είναι πλέον ένα κλασικό τραγούδι και ο Mickey Rooney είναι όλα τα λεφτά στο ρόλο του κινέζου συγκατοίκου (και ας κατηγορήθηκε η ταινία για την αφελή/γραφική παρουσίαση της κινέζικης εθνικότητας). Περαιτέρω σχόλια δεν χρειάζεται μια κλασική ταινία, εκτός από το να αναφέρω ότι θα ήταν πολύ καλύτερη αν είχε κάποιον πιο μεγάλο σταρ για δευτεραγωνιστή στη θέση του (σχεδόν άγνωστου) George Peppard.

Ζήσης Μπαρτζώκας


 
Breakfast at Tiffany`s (1961) - kprncs - Πεμ 12 Μαϊ 2016 - 19:59
ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=704234&page=4]
Breakfast at Tiffany`s (1961)
ΠΛΟΚΗ: Η Holly Golightly (Audrey Hepburn) είναι μια επιπόλαια σταρλετίτσα-πεταλουδίτσα του Μανχάταν, που βγάζει χρήματα απο την συνοδεία πλουσίων ανdρών.
Επίσης, βγάζει χρήματα από την "προσοδοφόρα" εβδομαδιαία επίσκεψη στον περιβόητο κατάδικο Sally Ντομάτα (Alan Reed) στην φυλακή του Sing Sing.
Ο Ντομάτα της λέει κάθε φορά έναν χρησμό υπο μορφή "δελτίου καιρού", που το μεταβιβάζει η Holly στον δικηγόρο του μαφιόζου, ο οποίος της δίνει 100$ για κάθε επίσκεψη....
Οι φιλοδοξίες της Holly για την γκλαμουριά και τον πλούτο φαίνονται από την άνεση που νιώθει στο Tiffany`s, το περίφημο κατάστημα κοσμημάτων, όπου πιστεύει ότι τίποτα δεν μπορεί ποτέ να πάει στραβά.
Στην πολυκατοικία της μετακομίζει, ομως, και ο συγγραφέας-ζιγκολό Paul Varjack (George Peppard), που μοιάζει με τον αδελφό της  Φρεντ, τον οποίο δεν έχει δει χρόνια ...
Η Holly και ο Paul γρήγορα γινονται φίλοι, αλλά η Holly επιζητά την μεγάλη ζωή και προσπαθεί να "καμακώσει" κάποιο πλούσιο θύμα για να λύσει το πρόβλημα της...
ΚΡΙΤΙΚΗ: Αυτό που κάνει το κινηματογραφικό αυτό έργο, κατα την γνώμη μου, ενδιαφέρον είναι η αξιοσημείωτη γοητεία των δύο αστεριών της.
Το μεγαλύτερο μέρος της δόξας ανήκει στην Audrey Hepburn: είναι μια αξιόλογη ηθοποιός με προσωπικότητα και ομορφιά. Αλλά και ο George Peppard δεν περνάει απαρατήρητος, και τελικά "κολλάει"
πλήρως με την Hepburn στις κωμικές και τις δραματικές σκηνές... Ολοι οι άλλοι ηθοποιοί ερμηνεύουν εξαιρετικά, οπως η Patrcia Neal, ο Buddy Ebsen, ο Martin Balsam κτλ.
Ο σκηνοθέτης Blake Edwards κρατά ένα ευχάριστο ρυθμό στη ροή της ταινίας.
Η ταινία έχει εξυμνηθεί από τους κριτικούς, θεωρώ λανθασμένα, καθ΄όσον δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία κατινίστικη μελοδραματική κομεντί, με εξωφρενιικές στιγμές (οπως το ανηλεές και απάνθρωπο πέταγμα του φουκαρά του γάτου στα σκουπίδια...) και δείχνει το σκληρό πρόσωπο του κυνηγητού του πλούτου με όποια μέσα.
Μέτρια ταινία, γεμάτη λάθος μηνύματα. [Κώστας ΚΓΠ11052016](6/10)
 
Legacy - Χρηστος Παναγοπουλος - Unverified - Σάβ 15 Μαϊ 2010 - 16:23
Μια απο τις πιο γοητευτικες ταινιες του αμερικανικου σινεμα…Η γλυκια Audrey Hepburn στον καλυτερο ρολο της καριερας της ειναι ακαταμαχητη και μας κανει ολους να την ερωτευτουμε .Το μουσικο θεμα του Henri Mancini ειναι απιστευτα συγκινητικο και μεχρι και σημερα θεωρειται κλασσικο .Η γοητεια της ταινιας κορυφωνεται με το συναισθηματικο φιναλε με την βροχη να πεφτει καταιγιστικα και την αγαπημενη γατα της πρωταγωνιστριας να εχει χαθει στους βρεγμενους δρομους της Νεας Υορκης…
4/5

Χρηστος Παναγοπουλος
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.