 | - Αυθεντικός Τίτλος:
Cold Mountain
- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Επιστροφη στο Cold Mountain
|
· Είδος: Δραματική
· Παραγωγής: 2003
· Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 12 Μαρτίου 2004
· Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 2004
· Διάρκεια: 155'
· Διανομή: Προοπτική
· Χρώμα: Έγχρωμο
· Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
· Γλώσσα: Αγγλικά
· Δείκτης Καταλληλότητας: 
· Αξιολόγηση:  (7.85/10)
· Aντιφατικότητα ψήφων:
· Δημοτικότητα: 0.03 %
· Κριτική (από μέλη του Cine.gr):
Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2004
 Το Cold Mountain είναι ένα φιλμ που κάνει ακόμα πιο ξεκάθαρη την διαφορά μεταξύ εξαιρετικής παραγωγής και εξαιρετικής ταινίας. Πρόκειται για μια στιλιστικά αρτιότατη ταινία, η οποία όμως έχει σοβαρά προβλήματα ρυθμού και storytelling. Ο Weinstein έψαξε όλες τις πιθανές δικαιολογίες για να καλύψει την εκατόμβη των Όσκαρ («Η Κίντμαν ήταν πολύ όμορφη και αποπροσανατόλισε τους κριτικούς», «μας σνόμπαραν γιατί γυρίσαμε την ταινία στην Ρουμανία») αλλά μάλλον μόνος του τα ακούει.
Η υπόθεση της ταινίας είναι λίγο πολύ γνωστή. Η Ada Monroe (Kidman), μια γυναίκα με καλή ανατροφή φτάνει μαζί με τον πατέρα της (Sutherland) στην μικρή πόλη Cold Mountain. Εκεί γνωρίζει τον Inman (Law), έναν απλό εργάτη αλλά η γνωριμία τους διακόπτεται από τον εμφύλιο πόλεμο, μιας που ο Inman αναγκάζεται να καταταχθεί. Μετά από 3 χρόνια στο μέτωπο ο Inman, αηδιασμένος αποφασίζει να λιποτακτήσει και να επιστρέψει στην Ada, η οποία στο μεταξύ έχει χάσει τον πατέρα της και έχει βρει στήριγμα στην εργατική χωριατοπούλα Ruby (Zellweger).
Ο Minghella ξεκινάει την ταινία θορυβωδώς, με κάτι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν η Omaha Beach του Αμερικάνικου εμφυλίου, μια μάχη - φεστιβάλ ωμότητας και αηδίας, που από την πρώτη στιγμή βάζει τις βάσεις για την εξέλιξη του χαρακτήρα και τις επιλογές του Inman. Μετά την λιποταξία του Inman παρακολουθούμε παράλληλα το ταξίδι του προς το Cold Mountain και τον αγώνα της Ada να αντεπεξέλθει σε μια ζωή την οποία δεν έχει μάθει. Κάπου εδώ, σε μια ατελείωτη σειρά επεισοδίων εντοπίζεται και το σοβαρότερο πρόβλημα του φιλμ, το οποίο πάσχει από έλλειψη συνοχής, μιας που η εντύπωση ότι βλέπουμε ένα απλό κολάζ από σκετσάκια είναι έντονη, μιας που η φόρμουλα είναι «Ο-Inman-πάει εκεί-συναντά-αυτόν» και πάλι απ την αρχή. Αποπροσανατολιστικό από μια άποψη μπορεί να θεωρηθεί και το (εξαιρετικό) καστ, με πολλούς ηθοποιούς που είναι ειδικευμένοι σε δεύτερους ρόλους (Winstone, Ribisi, Baker, Gleeson, Philip Seymour Hoffman), που αν μη τι άλλο δε χάνουν την ευκαιρία να τραβούν την προσοχή επάνω τους με πολύ καλές ερμηνείες. Ιδιαίτερα καλός στο ρόλο του αδίστακτου Teague (που εποφθαλμιά την ακίνητη περιουσία της Ada - ένα είδος μνηστήρα, μια που το όλο ταξίδι του Inman «μυρίζει» Οδύσσεια) ο Winstone, ενώ ξεχωρίζουν στους μικρούς τους ρόλους οι Hoffman και Natalie Portman.  Όσο για τους πρωταγωνιστές, οι οποίοι έχουν προετοιμαστεί καλά για τους ρόλους τους (συμπεριλαμβανομένης και της - ενοχλητικής - προφοράς), ο Law εκφράζει τον Inman σε κάθε του κίνηση και έκφραση, ενώ η Zellweger ερμηνεύει σχεδόν υπερβολικά την υπερ-ενεργητική Ruby. Η λαμπερή Kidman αρκείται σε έναν άχρωμο όσο και κοινότυπο ρόλο, αυτόν της ευάλωτης γυναίκας την οποία αλλάζει η σκληρότητα της ζωής, ο οποίος δεν της αφήνει και πολλά περιθώρια για Οσκαρική ερμηνεία.
Ο Minghella δεν έχει κανένα πρόβλημα όσον αφορά την κάμερα, και χειρίζεται με αρκετά ικανοποιητικό τρόπο το ρομάντζο (το οποίο ουσιαστικά δημιουργείται αυθαίρετα, μιας που ο κοινός χρόνος Ada-Inman είναι ελάχιστος), αλλά επιμένει στους γνωστούς αργούς ρυθμούς (από τους οποίους υπέφερε και το English Patient). Κάπως τραβηγμένο το δραματικό φινάλε, αλλά το μυθιστόρημα του Charles Frazier δεν αφήνει περιθώρια για παρεκκλίσεις. Όλα τα άλλα στοιχεία της παραγωγής είναι πολύ προσεγμένα, με πολύ όμορφη την φωτογραφία του John Seale.
Εντάξει, όλοι ξέρουμε ότι αν η Ακαδημία δεν έπαιρνε μια από τις πιο γενναίες αποφάσεις στην ιστορία της, δηλαδή να αναστήσει το City Of God, το Cold Mountain θα ήταν στην πεντάδα του Best Film. Παρόλα αυτά, αν και προσεγμένο, δεν έχει το feeling της μεγάλης ταινίας. Και σε αυτό κύριε Weinstein, δεν σας φταίει κανείς. Ίσως να φταίει το ότι στα μισά της ταινίας η Nicole παλεύει με έναν κόκορα.
Βαθμολογία: (7/10)
Θοδωρής Σαρλάς
Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2004 - 20:05
 Η νέα ταινία του Anthony Minghella είναι μια πολεμική ρομαντική περιπέτεια που διαδραματίζεται στην Αμερική του εμφύλιου πόλεμου, κάπου στα 1860, και αφορά την ιστορία του Ίνμαν (Jude Law) και της Έιντα (Nicole Kidman). Ο Ίνμαν μετά το τέλος του πόλεμου προσπαθεί να βρει το δρόμο του γυρισμού προς την πατρίδα και τη αγαπημένη του, ενώ εκείνη προσπαθεί να αντιπαρέλθει τις αντιξοότητες της ζωής μετά το θάνατο του πατέρα της αναμένοντας τον ελπίζοντας εκείνος να’ναι ζωντανός. Η ταινία έχει βασιστεί στο ομότιτλο βιβλίο του Frazier που εκδόθηκε το 1997 και έγινε best-seller στην Αμερική, ρίχνοντας λογοτεχνικό φως και προσοχή σε μια από τις πιο σημαντικές περιόδους της σύγχρονης αμερικανικής ιστορίας. Το σενάριο το επιμελήθηκε ο ίδιος ο Minghella που στο πρόσφατο ενεργητικό του έχει τα 9 Όσκαρ του δικού του Ο Αγγλος Ασθενης αλλά και του σημαντικού Ο ταλαντουχος Κυριος Ριπλεϊ όπου είχε ξανασυνεργαστει με τον Law.
Στο παρασύνθημα τώρα…
Η ταινία φιλοδοξεί να είναι πολλά… Μια ρομαντική περιπέτεια, ένα πολεμικό έπος, μια ταινία που -θέλω να υπογραμμίσω- είναι σαφώς προορισμένη και με ξεχειλίζει …συνταγή για τα Όσκαρ… Το ότι έχει προταθεί για 7 σε υποδεέστερες όμως κατηγόριες και όχι στις κύριες, π.χ. καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας, λέει πολλά… Ας δούμε τα επιμέρους σημεία της για να μπορέσω να μοιραστώ μαζί σας τα συμπεράσματα μου…
Αρχικά, να τονίσω ότι η φωτογραφία του Cold Mountain είναι απλά καταπληκτική. Η δουλειά του John Seale είναι αξιομνημόνευτη, απεικονίζοντας τα χρώματα της εποχής και των σκηνικών μέσα από όμορφες, άλλοτε βαθυπράσινες και άλλοτε χρυσοκαφετί, αποχρώσεις που εναλλάσσονται στα πολυάριθμα τοπία της αμερικανικής επαρχίας που περνάν από την οθόνη, συναντώντας στο τέλος της ταινίας τα κατάλευκα του χειμώνα στο Cold Mountain, ενώ να μην παραλείψω να αναφέρω το όμορφο –εικαστικά- θέαμα της εναρκτήριας πολεμικής σκηνής. Στο σύνολο τους, όλα αυτά φτιάχνουν ένα, δίχως άλλο, γοητευτικό για τον αμφιβληστροειδή σύνολο, σε μια ατελείωτα εκφραστική παλέτα μιας διεύθυνσης φωτογραφίας για ...φίλημα, αλλά και για Όσκαρ…
Ακόμη, οι δεύτερες ερμηνείες είναι αξιοσημείωτες, με κορυφαία αυτή της αγνώριστης σε όλους τους τομείς Zellweger. Η εν λόγω ηθοποιός έχει το ρόλο της Ρουμπι που χτυπάει την πόρτα της Έιντα για να την βοηθήσει και καταλήγει όχι μόνο να δώσει πνοή στην ίδια αλλά και στην ίδια την ταινία (γι’αυτη θα μιλήσουμε και παρακάτω)… Η προφορά της είναι ένα και το αυτό με την κινησιολογία της και είναι ολότελα πειστική (αν κάποιος μου πει ότι η Renee είναι η Ρούμπι και όχι το αντίθετο είμαι πρόθυμος να ψαρώσω, κοινώς..). Με δυο λέξεις? Show-stealer… Να σημειώσουμε ακόμη και το πέρασμα των Philip Seymour Hoffman (λίρα εκατό πάντα και εδώ οι σκηνές με αποκτούν ενδιαφέρον), της Natalie Portman (γοητευτικότατη) ενώ και ο Winstone στo ρόλο του κακού είναι αξιόλογος.
Ωραία, που βαλτώνει το πράγμα? Όλα αυτά μέχρι τώρα ακούγονται άκρως υποσχόμενα, θα’λεγε κάποιος…
| Μα αν οι δεύτεροι σου ρόλοι υπερσκελίζουν τους δυο πρώτους σου και το σενάριο σου βρίθει περιττών σκηνών που κοστίζουν στη δημιουργία κλιμάκωσης, στην αποτελεσματική δραματουργία, τότε όντως έχουμε πρόβλημα… Η ταινία του Minghella διαρκεί 2,5 ώρες που πιστέψτε με, φαντάζουν ακόμα περισσότερες… Το σενάριο είναι κλισαρισμενο και ενώ φιλοδοξεί να παρουσιάσει με τρόπο οδύσσειας την επιστροφή του Ινμαν, το μόνο που καταφέρνει είναι να παραθέσει μια σειρά από σκηνές που είναι μεταξύ τους άσχετες, σαν να βλέπουμε επεισόδια μιας μεγάλης τηλεταινίας. Η σκηνοθεσία είναι καλή, ο Minghella χειρίζεται επιδέξια τις κάμερες του, αλλά δυστυχώς το υλικό του είναι ανιαρό. Και κυρίως, από ένα σημείο και μετά χάνεται η ουσία σε μια, ξανάλεω, υπερβολικά μακρόσυρτη ανάπτυξη. |
|---|
Ο Law είναι απλά καλός, αλλά τίποτα το ιδιαίτερο (υπερβολικότατη η υποψηφιότητα), ενώ η Kidman είναι, μετά από καιρό, αδιάφορη. Όσο για ιστορία αγάπης, με ελάχιστο κοινό χρόνο (που λέει και ο Σαρλάς), αλλά και με μηδενική χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών καλύτερα ψωνίστε από αλλού… Ευτυχώς είναι ωραίο στο μάτι το πράγμα…
Συμπερασματικά, μεγαλεπήβολη και υπεριφιλόδοξη παραγωγή, μια ταινία που φοράει το θεματικό μανδύα του πολεμικού έπους και της ιστορίας αγάπης με κολλημένο βλέμμα πάντα προς το θειο Όσκαρ (που ίσως ανταμείψει τη φωτογραφία, τα κοστούμια και τη Zellweger), αλλά παραμένει σε σημεία ανούσια και κυρίως, τόσο φλύαρη… Όμορφες εικόνες, όμορφη η Kidman, αλλά πάμε παρακάτω…
Βαθμολογία:  (5.5/10)
Μιχάλης Χαραλαμπάκης
· Σχόλια Χρηστών:
- Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2004 - 4:22 μμ
Αρκετα μεγαλη σε διαρκεια αρα πολυ βαρετη.Ευτυχως στο φιναλε ειχε λιγο σασπενς και η ταινια εγινε καπως ενδιαφερουσα.Δεν μου αρεσε πολυ αλλα θα την προτεινα σε οσους ειναι λατρεις του ειδους. Ένα απλο αισθηματικο πολεμικο δραμα ειναι. 6/10
charizanis
|
