 | - Αυθεντικός Τίτλος:
Honey |
· Είδος: Ρομαντική
· Παραγωγής: 2003
· Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 11 Ιουνίου 2004
· Διάρκεια: 104'
· Διανομή: UIP
· Χρώμα: Έγχρωμο
· Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
· Γλώσσα: Αγγλικά
· Αξιολόγηση:  (3.22/10)
· Aντιφατικότητα ψήφων:
· Δημοτικότητα: 1.87 %
· Κριτική (από μέλη του Cine.gr):
Σάββατο 5 Ιουνίου 2004 - 14:25
 Να και μια φορά που το poll της εβδομάδας είναι ολίγον άστοχο. Στο κάτω κάτω, ποιος είπε ότι δεν είναι δυνατόν να συνδυάσεις σινεμά και οφθαλμόλουτρο;
 Αν δεν έχετε χορτάσει παραδείγματα, το τελευταίο εγχείρημα του είδους είναι το Honey.
H νεαρή Honey -που πας με αυτό το όνομα- Daniels (Jessica Alba) έχει σαν πάθος τον χορό και ακόμα και όταν δουλεύει σαν μπαργούμαν δεν χάνει την ευκαιρία να κάνει επίδειξη των δυνατοτήτων της στην πίστα. Το όνειρο της όμως είναι να ανοίξει μια σχολή χορού, και ένας γνωστός σκηνοθέτης βιντεοκλίπ της υπόσχεται να το κάνει πραγματικότητα.
Κάτι σαν το Save the last Dance - Φυλαξε τον τελευταιο Χορο για την γενιά του χιπ-χοπ (συγχωρέστε με αν δεν είμαι και ιδιαίτερος γνώστης των μουσικών ειδών), με ισάριθμες δόσεις παραμυθιού, χορού και φάτε μάτια ψάρια, το Honey είναι μια ανώδυνη ταινία, που απευθύνεται κυρίως στους φαν της συγκεκριμένης μουσικής και στους φαν της –ΜΙΑΜ! - Jessica Alba.
 Η μικρή του Dark Angel, την οποία θα δούμε και στο Sin City επιδικνύει εκτός από τα προφανή eye-candy προσόντα, εξαιρετικές ικανότητες χορού και ρυθμού. Συνεχώς με ένα γλυκό χαμόγελο, η Alba τραβάει στα άκρα τον κλασικό «είμαι ένα περιστέρι σε έναν κόσμο από γεράκια» χαρακτήρα της. Έτσι, αφού με το χoρό τραβάει έξω από τη ζωή του δρόμου τα μικρά της γειτονιάς, η Ηoney κατακτά την κορυφή χορεύοντας (και χορογραφώντας - η σκηνή του πρώτου της βίντεοκλιπ είναι λουκούλλειο γεύμα για τον αμφιβληστροειδή), γνωρίζει την υποκρισία του κόσμου (σε γενικές γραμμές: «Θες επιτυχία; Εγώ. Εσύ. Κρεβάτι. Τώρα») και ανακαλύπτει ότι ο πραγματικός έρωτας δεν έχει ανάγκη από κάμερες και φώτα, αλλά μπορεί να κρύβεται και στο πρόσωπο ενός προσγειωμένου... κουρέα (Mekhi Phifer - του οποίου το ταλέντο είναι να σε πείθει για το σωστό κούρεμα). Στα υπέρ της ταινίας, το interracial ρομάντζο (όχι ότι δεν το είδαμε με την Julia Stiles και τον Sean Patrick Thomas) που θα ικανοποιήσει αυτούς που έχουν βαρεθεί ο γνωστός, πλούσιος (και λευκός) να παίρνει το κορίτσι.
Στα κατά της ταινίας... οι χοντροκομμένοι χαρακτήρες. Μετρήστε τους... η Jessica-Χιονάτη... ο αλαζονικός σκηνοθέτης… ο πτωχός αλλά με χρυσή καρδιά κουρέας... Δεν περιμένεις φυσικά από μια μουσική, κατά βάση, ταινία αλλά κάτι συμβαίνει όταν από μιάμιση ώρα φιλμ θυμάσαι μόνο το φονικό συνδυασμό Honey + κολλητή φόρμα.
Βαθμολογία:  (5.5/10)
Θοδωρής Σαρλάς
Σάββατο 12 Ιουνίου 2004 - 11:47
 Είναι φυσικά μια ταινία για ένα κοινό ειδικού τύπου. Θέλετε να διασκεδάσετε; Σας αρέσουν οι ήχοι του r n’ b (rhythm and blues); Αγαπάτε το χορό, τις καλλίγραμμες υπάρξεις και τα κάπως γλυκανάλατα ειδύλλια; Ακόμη περισσότερο, όταν μια ταινία που εκ πρώτης όψεως φαίνεται super διασκεδαστική, αν τελικά αναμείξει μερικά στοιχεία μεγαλοψυχίας και ανθρωπισμού, κατά τα χαζά αμερικανικά πρότυπα, θα συνεχίζει να σας γοητεύει; Αν, ναι, τότε είστε το ιδανικό κοινό, θα κατενθουσιαστείτε. Αν πάλι, απλώς λικνίζεστε ασταμάτητα όταν μια ταινία είναι groovy, ε, τότε πάλι μην τη χάσετε. Όσο κι αν είναι ανάλαφρη, δεν παύει να είναι διασκεδαστική.
Ταινιούλα γλυκιά όσο και ο τίτλος της. Η Honey είναι μια εικοσιτριάχρονη νεαρή που τρέχει σε όλες τις οντισιόν κυνηγώντας την τύχη της. Έχει το ρυθμό μέσα της, καυτό σώμα, γλυκό πρόσωπο και καλή καρδιά. Βοηθάει όσο μπορεί τα μικρά της γειτονιάς που χορεύουν hip-hop στους δρόμους και θέλουν να το παίζουν ριψοκίνδυνα και άνετα. Πληγώνεται από την τάση τους να δείχνουν cool κάνοντας τους dealers. Γι’ αυτό, όταν γίνεται η πιο ακριβοπληρωμένη χορεύτρια στα video-clip, δεν τους ξεχνάει και προσπαθεί να αγοράσει ένα χώρο για να στήσει μια σχολή χορού. Η ιστορία της ανόδου της, των ειδικών απαιτήσεων που έχει από αυτήν ο νεαρός σκηνοθέτης που την ανέδειξε και η στροφή της σε φιλανθρωπικής υφής σχέδια συνθέτουν ένα κάπως κακότεχνο ίσως κολλάζ. Από την άλλη, ο σκηνοθέτης Bille Woodruff δεν ζητούσε παρά να κάνει μια διασκεδαστική ταινία κατά τα πρότυπα των χορευτικών ταινιών της εποχής του, όπως το Fame, το Saturday Night Fever και άλλες παρόμοιες, άρα δεν πρέπει να είμαστε πολύ στρυφνοί μαζί του. Έχει αυτό το χάρισμα να δίνει ένα ρυθμό και μια χαρά στα πλάνα του, ειδικά αυτά που ο χορός και το τραγούδι κυριαρχούν, που αισθάνεσαι έτοιμος να βγεις έξω το σαββατόβραδο και να το γλεντήσεις όπως οι ήρωες της ταινίας! Έχει σκηνοθετήσει άλλωστε video-clips για καλλιτέχνες όπως οι Britney Spears, Toni Braxton, ‘N Sync, Celine Dion κτλ.
 Το βασικό ατού της ταινίας όμως είναι φυσικά η Jessica Alba. Αυτό σημαίνει ότι δε βαριόμαστε να τη βλέπουμε να αλλάζει χτένισμα, ρούχα, μακιγιάζ. Δε βαριόμαστε να τη βλέπουμε να χαμογελάει, να λυπάται, να σκέφτεται, να θυμώνει. Η πάλαι ποτέ Dark Angel, αυτή η ειρηνική μαχητής του James Cameron, είναι απλώς αξιολάτρευτη. Ακόμη και αν παίζει έναν κάπως στεγνό και συμβατικό, αυτή τη φορά, ρόλο.
Να τονίσω την προσφορά μιας υπέροχης γλυκύτητας στη ταινία και από το Mekhi Phifer, αχ, αυτό το χαμόγελο!
Και φυσικά, η Missy Elliott, το κερασάκι στην τούρτα, για να βγούμε από την αίθουσα χαμογελώντας και να χορεύουμε σε όλο το δρόμο μέχρι το σπίτι.
Συμπερασματικά, είναι μια καλή ταινία, αν και θα μπορούσε να είναι καλύτερη αν δεν το παρατραβούσε στο τέλος με το βαρύγδουπο ηθικό της δίδαγμα...
Βαθμολογία: (6/10) αν πρέπει να συναγωνιστεί ταινίες ανεξαρτήτως κατηγορίες, αλλά σίγουρα
(8/10), αν συναγωνίζεται μόνο με μουσικές και λοιπές ταινίες του είδους (ε, το Coyote ugly - Το Μπαρ των Ονειρων, για παράδειγμα ήταν σαφώς κατώτερο...)
Στελλα Παρασχα
|
