• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 18279
  • Αριθμός συν/τών: 834905
  • Πρόγραμμα 296 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Η ερώτηση της εβδομάδας


3ο απ` τα 4 για το «Hunger Games». Θα το δω/δεν θα το δω γιατί…

Ό,τι καλύτερο έχουμε δει σε χολιγουντιανή σειρά τα τελευταία χρόνια.

Καλή σειρά στάνταρ, αλλά θα το δω όταν κάτσει.

Μπορεί να το δω, μια και δεν με έχει κερδίσει απόλυτα.

Δεν τα αντέχω με τίποτα. Χόλιγουντ στα χειρότερα του.

Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ανοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνας... και Ανοιξη
- Γνωστό και ως:
Spring, Summer, Fall, Winter… and Spring

Δραματική | 103' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 26 Μαρ 2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 14/9/2004
Διανομή: PlayTime
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Κορεατικά
Δημοτικότητα: 0.67 %
Αξιολόγηση: 8.14/108.14/108.14/108.14/108.14/108.14/108.14/108.14/108.14/10   (8.14/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Ο τίτλος Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνας... και Άνοιξη συμπυκνώνει 103 λεπτά ταινίας σε πέντε λέξεις. Αυτό ακριβώς πραγματεύεται η ταινία, τον κύκλο των εποχών, της ζωής, από τη γέννηση στο θάνατο και πάλι στη γέννηση… Συγκεκριμένα, η ταινία είναι μια παρουσίαση των διαφορετικών φάσεων της ζωής των ίδιων προσώπων – αλλά και διαφορετικών προσώπων (που στην ουσία διαδέχονται τους προκατόχους τους).

Ένας γέρος μοναχός ζει μαζί με τον μικρό μαθητευόμενο μοναχό σε έναν μικρό, απομονωμένο, πλωτό ναό. Το άγρυπνο βλέμμα του δασκάλου - μοναχού καθοδηγεί, προβληματίζει και τιμωρεί τον μικρό μαθητή. Αυτό συμβαίνει στις περιπτώσεις που ο τελευταίος λόγω της παιδικής αφέλειας και της ανωριμότητάς του επιδίδεται σε πράξεις ασέβειας και βαρβαρότητας προς το φυσικό περιβάλλον που τον θρέφει και τον συντηρεί.

Οι εποχές εναλλάσσονται και ο νεαρός μαθητής καθώς ανδρώνεται έρχεται σε επαφή με τον διαλογισμό και τις αρχές του βουδισμού. Ωστόσο, ο νέος δε μπορεί να αποφύγει τις εκπλήξεις που του επιφυλάσσει η ίδια η ζωή. Έτσι, ο νεαρός μοναχός παρουσιάζεται εξαιρετικά ευάλωτος και ανήμπορος ενόψει των βασάνων και των παθών που του επιφυλάσσει η ζωή. Η «πέτρα του σκανδάλου» είναι μια κοπέλα η οποία καταφεύγει στον μικρό ναό για να θεραπευτεί από μια (απροσδιορίστου φύσεως) αρρώστια. Οι δύο νέοι ερωτεύονται και η κοπέλα θεραπεύεται μέσω γνωστής και αλάνθαστης θεραπείας (αυτής του σεξουαλικού ξελαμπικαρίσματος). Ο νέος, όμως, γίνεται έρμαιο του πάθους του προς την νεαρή ύπαρξη. Το ζεν δεν ορίζει πλέον ούτε την ψυχή του ούτε το μυαλό του. Το ανεξέλεγκτο πάθος του θα τον ωθήσει στην απάρνηση της ασκητικής ζωής και στο δρόμο προς τα εγκόσμια (με ότι αυτό συνεπάγεται). Ο νέος ξεχνάει ή μάλλον αγνοεί τις διδαχές του δασκάλου του περί ταύτισης του πάθους και του έρωτα με την εμμονή και τελικά με το έγκλημα. Παρόλα αυτά ο κύκλος της ζωής συνεχίζεται και η κατάληξη του νεαρού είναι αυτή που προέβλεψε ο γέρος μοναχός. Ο προδομένος νέος γεμάτος οργή επιστρέφει στο ναό μετά το φόνο της κοπέλας. Ο δάσκαλός του όμως τον βοηθά (όπως τότε που ήταν παιδί) να ξεπεράσει την οργή και την έντασή του μέσω της περισυλλογής, της επανόρθωσης και τελικά της εξιλέωσης.

Ο σκηνοθέτης Ki-duk Kim μέσω της ταινίας του προβάλλει την βουδιστική άποψη ότι η σωματική και συναισθηματική βιαιότητα της ζωής μπορούν να αμβλυνθούν μέσω της αφύπνισης και του διαλογισμού που οδηγούν στον φωτισμό. Η ταινία αποτελείται από εκπληκτικές εικόνες φυσικών τοπίων που μεταμορφώνονται με την πάροδο των εποχών και των χρόνων. Ο Ki-duk Kim κινείται μεταξύ λυρικότητας της φύσης, βουδιστικών αληθειών και βίαιων στιγμών της πραγματικής ζωής μεταφέροντας στον θεατή μια αίσθηση γαλήνης και ηρεμίας.

Ενδεχομένως οι αργοί ρυθμοί της ταινίας να κουράσουν κάποιους που δεν είναι λάτρεις του συγκεκριμένου είδους ταινιών. Σε περίπτωση παρανόησης η ταινία δεν αποτελεί διατριβή πάνω στη βουδιστική φιλοσοφία, απλά οι πρωταγωνιστές ζουν βάσει και για χάρη αυτής. Στην ουσία, χιλιοειπωμένα πράγματα μέσω ποικίλων θρησκειών και φιλοσοφιών αποκτούν υπόσταση με την ευκαιρία μιας ταινίας. Κανείς δεν είναι αναντικατάστατος, όλοι έχουμε (ή νομίζουμε ότι έχουμε) κάποιο λόγο ύπαρξης, η κυκλική πορεία της ζωής δεν υποσκελίζει την αξία της ανθρώπινης ζωής. Αυτά και τίποτα άλλο.

Ειρήνη Νεδελκοπούλου




Πέμπτη 8 Απριλίου 2004 - 14:51

Αντί προλόγου (άσχετο)
Μ. Δευτέρα, 19:45 : Το ακουστικό βρόντηξε πάνω στη συσκευή. 5 τηλέφωνα/5απορρίψεις. Κανείς δεν έρχεται να δει 5 κορεάτικες εποχές. Η τελευταία φωνή με ειρωνεύτηκε κιόλας: «Ίσως έρθω στο ‘καλοκαίρι’…άλλωστε την άνοιξη θα την έχει επανάληψη στο τέλος!» Καλαααααά…
20:55 : Τσιμισκή, λεωφορείο, κίνηση…δίπλα ξανθιά, εντυπωσιακή παρουσία, μακιγιάζ, μανικιούρ στην τρίχα…το φουξ κινητό της δονείται: «Έλα..τι; Γιατιιιί;» (Φορτώνει!) «Και τι θα κάνω τώρα; …Σπίτι;» Το κινητό ξεκόλλησε από το αυτί και δυο μεγάλα μαύρα μάτια-ραντάρ αναζητούσαν οίκτο…΄Υπαγε οπίσω μου Σατανά!
21:05 : Ολύμπιον, Κορέα-Πιπίνι: 1-0 (ελπίζω να αξίζει τον κόπο).

Στο ψητό
Στο τηλέφωνο όταν με ρωτούσαν το κλασικό, «Τι παίζει;», τους απαντούσα αφελώς «Ένα κορεάτικο….ξέρεις εκεί δε μιλούν και πολύ.» (και περίμενα να τους πείσω κιόλας.) Mea culpa! Τελικά, ο Ki-duk Kim όχι μόνο μίλησε, αλλά πιθανώς να τα παραείπε. Και όλα τα έκανε με ένα απίθανο μωσαϊκό εικόνων.

-Με την αφορμή αυτή, θα κάνω εδώ μια μικρή παρένθεση: όσοι είχαν δει την ταινία σχολίαζαν σταθερά την ομορφιά των πλάνων και των εναλλασσόμενων εποχικών τοπίων, τα ζωηρόχρωμα κάδρα και άλλα τέτοια. Μα υπάρχει επιτέλους καμιά ελπίδα να σταματήσουμε να «βλέπουμε» ταινίες και να αρχίσουμε να τις «παρακολουθούμε»; Οι σκόρπιες εικόνες μόνες τους, όσο όμορφες και αν είναι, δεν πλάθουν ταινίες –ούτε καν ως ντοκιμαντέρ- όπως και οι ωραίες λέξεις δεν είναι αρκετές για να δώσουν ένα λογοτεχνικό monumentum. Όταν λοιπόν το μόνο που έχουμε να πούμε για μια ταινία περιορίζεται στα «όμορφα κάδρα», δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν…είτε είδαμε μια λουστραρισμένη πατάτα, είτε κοιτούσαμε το δέντρο ενώ όλο το δάσος καιγόταν.-

Αυτές οι «κορεάτικες εποχές», λοιπόν, απέδωσαν μία καταπληκτικά εύγλωττη σιωπή, καταδεικνύοντας τον αέναο κύκλο της γέννησης, του θανάτου και της ανανέωσης. Η πορεία αυτή παραλληλίσθηκε πολύ εύστοχα με την εναλλαγή των εποχών, οι οποίες τοποθετήθηκαν μέσα σε ένα διευρυμένο χρόνο αλλά εντοπίζονταν σταθερά στο ίδιο τοπίο. Μέσα από αυτό το ταξίδι προβάλλεται όλο το χρονικό της ανθρώπινης ψυχής, με μία παγκοσμιότητα που ξεπερνά τη βουδιστική φιλοσοφία. Με λιτό αλλά βαθιά ουσιαστικό τρόπο παρουσιάζεται το χάσμα των γενεών αλλά και η πορεία προς την ωριμότητα. Μια ωριμότητα που κατακτάται μέσα από την αιώνια τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης, την άνοδο και την πτώση. Θίγεται το ερωτικό στοιχείο και μεταφράζεται σε πανίσχυρο πάθος, που αδυνατεί να τιθασεύσει η λογική.

Η σχέση του δασκάλου με το μαθητή δύσκολα βρίσκει σύνορο στη σχέση πατέρα-γιου και τα διδάγματα δίνονται θαρρείς με ωρολογιακό μηχανισμό, για να κατανοηθούν χρόνια μετά. Μια σχέση αυστηρή και πονετική συνάμα... κρίνει, τιμωρεί, συγχωρεί, αγαπά και θυσιάζεται. Τελικά όλα οδηγούν στη μοιραία ΑΠΟΚΟΠΗ.

Αποκοπή από τη ζωή και την εξέλιξη, τη δυνατή σχέση με τους ανθρώπους, τον υλικό κόσμο. Και η αποκοπή εδώ είναι επιλογή θάρρους, όχι δειλής φυγής, είναι η γαλήνια εκπλήρωση μιας προκαθορισμένης υποχρέωσης. Το ‘παλιό’ αποκόπτεται από το νέο χαρίζοντάς του την ώθηση για μια νέα πορεία προς την νομοτελειακή αποκαθήλωση του σαρκικού περιττώματος. Και η κάθοδος στον ατέρμονο έλικα της ζωής συνεχίζεται…

Προσωπικά βέβαια, μου χάλασε λίγο τη συνταγή το σοφιστικέ καρατεκιντίστικο στυλ που δόθηκε προς το τέλος της ταινίας. Με μια δεύτερη σκέψη όμως και τηρώντας την mutatis mutandis αρχή -που έχω υιοθετήσει ως κύριο και εύχρηστο εργαλείο εδώ και χρόνια- συνειδητοποιώ πως πάνω από όλα πρέπει να σεβαστώ την καταγωγή της ταινίας. Δίχως άλλο ο δημιουργός απευθύνεται πρώτιστα στον κόσμο από τον οποίο και ο ίδιος προέρχεται, χρησιμοποιώντας ευλόγως και παραδοσιακά μοτίβα της ασιατικής κουλτούρας. Το πρόβλημα συνεπώς βρίσκεται μάλλον στο δικό μου κεφάλι που βομβαρδίζεται από την παιδική μου ηλικία με κάθε είδους σπαρταριστές καρατεκιές, οι οποίες διακωμωδούν τελικά αβασάνιστα μια τέχνη με στέρεο φιλοσοφικό υπόβαθρο και μακραίωνη παράδοση.

Πάντως εκείνο το freeze της εναέριας κλωτσιάς θα μπορούσε, αδιαμαρτύρητα πιστεύω, να λείψει!

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7,5/10 Stars (7.8/10), επειδή ο χειμώνας έπεσε κάπως βαρύς

Υ.Γ.: Δε νομίζω πως πέφτω έξω, αλλά ο Ki-duk Kim εκτός από τη σκηνοθεσία, σενάριο, μοντάζ κλπ. είχε αναλάβει και το ρόλο του ενήλικου πια μοναχού. Δεν τον βλέπω όμως στους συντελεστές…

Κωστής Θεοδωρίδης


 
10/10 - foris2004 - Κυρ 03 Φεβ 2013 - 16:21
Αβίαστα 10, σε τούτο το λιτό αριστούργημα
 
<Χωρίς Τίτλο> - tzesikoula - Σάβ 10 Μαρ 2012 - 17:15
b
 
Legacy - charizanis - Unverified - Σάβ 09 Οκτ 2004 - 15:03
Υπεροχη σκηνοθεσια,εξαιρετικα ωραια εικονα,πανεξυπνη πλοκη,βαθια νοηματα,παλλα μηνυματα και πετυχημενοι συμβολισμοι σε μια τοσο λιτη μα και τοσο αξιολογη θρησκευτικη αλληγορια.
charizanis
 
Legacy - suspect - Unverified - Τρί 11 Ιαν 2005 - 23:00
Η αληθεια ειναι πως η επαφη μου μεχρι τωρα με τον βουδισμο ηταν μεσα απο αναγνωσματα. Βλεποντας ομως την ταινια ενοιωσα οτι αυτα που διαβαζα μου ηρθαν τρισδιαστατα.

«τα παθη φερνουν την επιθυμια για εξουσια και η εξουσια αποτελει την πηγη για τις εγκληματικες πραξεις»

λυρικη ταινια, εσωτερικη, λιγοι διαλογοι αλλα καθολου κουραστικη η αργη.

Το στορι απλο. Μοναχος με τον μαθητη. Ο μαθητης παραταει τον μοναχο για χαρη μιας γυναικας. Ξαναγυρναει στον μοναχο γιατι τον κυνηγανε οι μπατσοι. Τον πιανουν οι μπατσοι. Ο μοναχος πεθανει. Ο μαθητης ξαναγυρναει υστερα απο χρονια. Δινει νεα ζωη στην πλωτη καλυβα και εξαγνιζεται. ( απιστευτα λυρικο το τοπιο ) και δεχεται μια γυναικα που του αφηνει το μωρο της. Ο μαθητης ηδη εχει γερασει
Ειναι πια μοναχος. Το μωρο ειναι ο επομενος μαθητης….


«τα παθη φερνουν την επιθυμια για εξουσια και η εξουσια αποτελει την πηγη για τις εγκληματικες πραξεις»


Επιασα τον εαυτο μου αρκετες φορες να κανω συγκρισεις με τον χριστιανισμο «ναι, αυτο το δεχεται, ενω αυτο οχι για αυτο και για αυτο, ωπ! Να η παραβολη του ασωτου» κλπ

Το συμπαν ειναι μεσα μας. Αν θες να εξηγησεις τον κοσμο απλως κοιτα μεσα σου. Ο θεος δεν ειναι σε καποιον «ουρανο» αλλα μεσα μας.
Ένα πολυ ομορφο ταξιδι εικονας, πραγματικοτητας και ουτοπιας.
Ειδικα το παντρεμα πραγματικοτητας και ουτοπιας ισως ειναι η πεμπτουσια του βουδισμου που ο θεατης το εισπραττει με τον σεβασμο που απαιτειται.
Ή οπως πολυ ωραια το εχει συνοψισει ενας εκ των νομων του μερφι, με τον βουδισμο εχεις την ψευδαισθηση οτι μπορεις να βγεις εξω απο το παιχνιδι. [ ΣΣ και συμπληρωνει: με τον κομμουνισμο εχεις την ψευδαισθηση οτι μπορεις να ερθεις ισοπαλια και με τον καπιταλισμο εχεις την ψευδαισθηση οτι μπορεις να κερδισεις. ]

«τα παθη φερνουν την επιθυμια για εξουσια και η εξουσια αποτελει την πηγη για τις εγκληματικες πραξεις»


Οι κυκλοι της ζωης, το αεναο, το επαναλαμβανομενο και η απροσκοπτη ροη.

Δεν μπορω να την κρινω και να την απομονωσω σαν μια κινηματογραφικη ταινια.
Θεωρω οτι ηταν κατι αλλο.
Αξιζει να το δει κανεις ( και ας το απορριψει μετα βδελυγμιας ) μονο και μονο για να αλλαξει παραστασεις, για το διαφορετικο.

suspect
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.