 | - Αυθεντικός Τίτλος:
The Brown Bunny
- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Απώλεια του Ερωτα
|
· Είδος: Δραματική
· Παραγωγής: 2003
· Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 14 Μαϊου 2004
· Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 6/12/2004
· Διάρκεια: 93'
· Χρώμα: Έγχρωμο
· Ήχος: Dolby Digital
· Γλώσσα: Αγγλικά
· Δείκτης Καταλληλότητας: 
· Αξιολόγηση:  (7.52/10)
· Aντιφατικότητα ψήφων:
· Δημοτικότητα: 2.92 %
· Κριτική (από μέλη του Cine.gr):
Παρασκευή 30 Απριλίου 2004 - 19:22
Το The brown Bunny έχει να κάνει με την ιστορία του Bud Clay (Vincent Gallo), ενός άντρα πληγωμένου από την γυναίκα που αγάπησε, τη Daisy (Chloe Sevigny) και τώρα ως επαγγελματίας μοτοσικλετιστής αγώνων βρίσκει την ευκαιρία ενός αγώνα στο Λος Άντζελες για να την αναζητήσει, περισσότερο, στην πορεία, αναζητώντας τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτή είναι η αισιόδοξη περίληψη της ταινίας. Και αυτή ήταν και η πρόθεση του Vincent Gallo, σκηνοθέτη, πρωταγωνιστή, σεναριογράφου, υπεύθυνου φωτογραφίας και μοντάζ, δυο κουλουράκια ψήνονται, κτλ, της ταινίας. Όμως ο τρόπος με τον οποίο κινηματογράφησε αυτό το ιδιότυπο road-movie έγειρε, απόλυτα δίκαια, όλου του κόσμου τις ενστάσεις πάνω του.
Φαινομενικά, ο Gallo είχε στα χέρια του ένα άκρως ενδιαφέρον υλικό. Στην πράξη όμως, αποτυγχάνει να κρατήσει κάποια δραματουργία η έστω ένα απλό ενδιαφέρον. Κύριος λόγος για το ότι η ταινία είναι βαρετή είναι ότι, υποκριτικά, είναι όλη πάνω του. Προσπαθώντας να σκιαγραφήσει έναν εσωστρεφή και πληγωμένο, σε σημείο να είναι ανήμπορος να επικοινωνήσει (σε οτιδήποτε άλλο εκτός από τη μηχανή του), άνθρωπο, ο Gallo αποτυγχάνει παταγωδώς να προσδώσει οποιοδήποτε συναισθηματικό βάθος καθώς μέσα από τα πλάνα του, έκπληκτοι εξετάζουμε ενδελεχώς την γκαρνταρόμπα και το προφίλ του αυτάρεσκου και νάρκισσου pozer Gallo… Όσο για τη σκηνοθεσία του, είναι ανέμπνευστη και τα μεγάλα πλάνα δρόμου φαντάζουν άστοχα, σε ένα συνονθύλευμα εικόνων με το μαύρο φορτηγάκι του να βολτάρει στις γειτονιές του LA (yeah..) με τον Gallo να πίνει coca-cola και να τρώει fast το food του, που είναι Big Mac…
…Και ερχόμαστε μοιραία στο επίμαχο τελευταίο μέρος της ταινίας όπου συμβαίνει το εξής καταπληκτικό. Η Daisy και o Bud αναπάντεχα συναντιούνται. Στην συνάντηση αυτή, η ταινία αποκτά ξαφνικά, ω εκ του θαύματος ενδιαφέρον, καθώς αποκαλύπτεται το παρελθόν των δυο και η ιστορία-αιτία πίσω από το πρόσωπο του Bud Clay. Θαταν ειλικρινά ένα λυτρωτικό σεναριακό twist, αν η ταινία δεν μαστιζόταν από τον εκτός τόπου και χρόνου Gallo που πέρα από την κακή του performance, ενώ ένα τέτοιο ξέσπασμα θαταν για κάποιον άλλο ίσως πιο αβανταδόρικο, ο mastermind (πραγματικά, τρομάρα του) του φιλμ επέλεξε να μας προσφέρει μια αμφιλεγόμενη για το ρεαλισμό της σκηνή πίπας!… Στον οδηγό του «πώς να αποκαλύψετε της πραγματικές σας προθέσεις σε μια ταινία», αυτό βρίσκεται στη σελίδα 68… Αν αξίζει η πίπα (που δεν αξίζει), ποσώς ενδιαφέρει καθώς σ’εκείνο το σημείο (ουσιαστικά τέλος) της ταινίας, σίγουρα γκρεμίζει όλα του τα απενοχοποιητικά ελαφρυντικά περί εσωτερικής πάλης, τέχνης και ιστορίες για άγριους…
Στο παρασύνθημα τώρα και σε αυτό που στροβιλίζεται επίμονα στο μυαλό μου… Η ταινία πρωτοπροβλήθηκε στις Κάννες στο περσινό φεστιβάλ στο διαγωνιστικό του τμήμα και παρέλαβε μια ..αποθεωτική κριτική, κάνοντας τους κριτικούς και το έγκριτο Screen International να την κατατάξουν ως τη χαμηλότερα βαθμολογημένη ταινία όλων των εποχών στις Κάννες. Μετά από τον τεράστιο ντόρο που δημιουργήθηκε, η ταινία προβλήθηκε και στο μεγάλο φεστιβάλ του Toronto. Από την οπτική ότι κάθε είδους διαφήμιση (θετικά και αρνητική) παραμένει διαφήμιση, πολλοί θα τρέξουν να δουν what the fuss is about… Εν τέλει λοιπόν, ο Vincent Gallo είναι χαζός (γιατί δεν συνηδειτηποίησε που πήγαινε να μπλέξει) ή έξυπνος (ήξερε και εν γνώσει, σοφά ποιώντας, έπραξε)? Τυχερός (που το φιλμ έχει ξεσηκώσει ντόρο δυσανάλογο της άξιας του) η άτυχος (που η απόπειρα του να κάνει τέχνη δεν εκτιμήθηκε όπως θα ήθελε)? Ατάλαντος (που προσέφερε ένα βαρετό, ναρκισσιστικό μανιφέστο) η ταλαντούχος (μα έχει τόση σημασία πια?)…?
Βαθμολογία: 1/10
Μιχάλης Χαραλαμπάκης
Τετάρτη 29 Απριλίου 2004
O Bud Clay, επαγγελματίας μοτοσικλετιστής, ξεκινάει με ένα φορτηγάκι, από τη μια άκρη των ΗΠΑ (New Hampshire) όπου μόλις τελείωσε ένα αγώνα, για να πάει στην άλλη (California)..
 Δυστυχώς για το παγκόσμιο κοινό λοιπόν, η Αμερική είναι μεγάλη. Έτσι στην επόμενη μιάμιση ώρα θα πρέπει να παρακολουθεί το φακό να εστιάζει στο αυτί και τη μύτη (όχι δε τα ξύνει - το αυτί και τη μύτη, για τίποτα άλλα δε παίρνω όρκο) του Clay, με φόντο τα αμερικάνικα τοπία. Αν είναι τυχερό, τη μονοτονία σπάει η θέα της ασφάλτου μπροστά (που και που εμφανίζεται και καμιά νταλίκα ή νυχτώνει!) ή τελειώνει η βενζίνη (ακολουθεί σκηνή δράσης - ο Clay κατεβαίνει και γεμίζει το ρεζερβουάρ!).
Όχι δε κάνετε λάθος. Όπως αποκαλύπτεται στο φινάλε, όπου ο Clay αποκοιμάται μετά από μια σκηνή έντονου πάθους με τη χούφτα του (τελικά), η ταινία είναι από την αρχή μέχρι το τέλος μια μαλακία. Μια πετυχημένη μαλακία. Για τον μαλάκα ερμμ.. τον παραγωγό, σκηνοθέτη και σεναριογράφο Vincent Gallo. Παραγωγό, σκηνοθέτη και σεναριογράφο στην αρχή. Γιατί στο τέλος μας αποκαλύπτει.. θριαμβευτικά ότι είναι επίσης διευθυντής φωτογραφίας, μοντάζ και παραγωγής αλλά και καμεραμάν. Είπαμε: δεν έτυχε, πέτυχε.
Πέτυχε επίσης να ξεσηκώσει τη μεγαλύτερη θύελλα αποδοκιμασιών στην ιστορία του φεστιβάλ των Κανών (και να χάσει μισή ώρα.. δρόμου, από τη διάρκειά της, στη συνέχεια). Και την οργή του Roger Ebert που τη χαρακτήρισε, μεταξύ άλλων, τη χειρότερη συμμετοχή ποτέ. Προσωπική μου άποψη είναι ότι εννοούσε αμερικάνικη συμμετοχή, γιατί αν τη παρουσίαζε κανένας ιρανός σκηνοθέτης ή ευρωπαίος "auteur" θα αποθεώνονταν.
Όπως και να `χει, οι Κάνες βούιζαν επίσης ότι την ψωλή που.. κρατάει μη του πέσει ο Gallo στη σκηνή της πίπας με τη Chloe Cevigny (και μη μου πείτε ότι δεν έχετε ακούσει τίποτα), τη.. δανείστηκε από το σετ του Trouble Every Day όπου συμμετείχε. Ο ίδιος επιμένει ότι, όχι μόνο είναι δικιά του (καταδικιά του, δεν την επιστρέφει σε κανένα) αλλά έχυσε και στο στόμα της Chevigny για την αυθεντικότητα του πράγματος. Μετά από αυτό, και αφού (έχει τα προσόντα και) δήλωσε ότι εγκαταλείπει το σινεμά, αναμένεται να γράψει, να γυρίσει και να πρωταγωνιστήσει (με ή χωρίς συμπρωταγωνίστριες) σε κάνα βίντεο της πορνοβιομηχανίας.
 Πέρα από τη πίπα, είναι γεγονός ότι το φιλμ είναι τόσο ρεαλιστικό που σε μερικές σκηνές σε παρασέρνει. Για παράδειγμα, σε κάποια φάση που ο Clay ψάρευε.. συντροφιά στο δρόμο, μετά από καναδυο σταματημούς, πέτυχε μια πιτσιρίκα και πήγε να φύγει. Κι εγώ του φώναζα "καλή είναι, γύρνα πίσω ρε μαλάκα". Και γύρισε. Και σε κάποια άλλη φάση χάνονταν στο βάθος της ερήμου με τη μηχανή. Κι εγώ του φώναζα "άντε γεια ρε μαλάκα". Και γύρισε. Γμτ.
Και η μουσική επίσης λειτουργεί λυτρωτικά. Είναι τόσο εκτός πραγματικότητας που όσο και να αναρωτιέσαι αν θα ήταν καλύτερα χωρίς αυτή, στο επόμενο βωβό και ατελείωτο πλάνο δρόμου παρακαλάς να ξαναπαίξει για να γελάσεις. Απορώ πως δε την έγραψε ο ίδιος ο Gallo αφού δηλώνει και μουσικός (προφανώς γιατί ξέρει να παίζει όργανο).
Τέλος, οφείλει να ομολογήσει κανείς ότι ο.. δημιουργός κατέβαλλε μεγάλη προσπάθεια να μη κάνει τη.. δημιουργία του ναρκισσιστική και σκληρή, αλλά προσωπική και εύθραυστη. Και.. οφείλει να ομολογήσει κανείς, ότι μυξοκλαίει (ειδικά στο τέλος) με τέτοιο τρόπο που ακόμα και βουδιστής μοναχός θα τον πλάκωνε για να σκάσει.
Σκάω εγώ, εν κατακλείδι, κάνοντας κράτει (την κοιλιά μου από τα γέλια) και διαγράφοντας πλήθος άλλων.. σημειώσεών μου. Σόρι, αλλά δε πρόκειται καν για ταινία που να είναι τόσο άθλια ώστε να.. προτείνεται.
Βαθμολογία
1 μαλακία και μισή ή
9 εξαιρετική μαλακία για το.. δημιουργό (και για γυναίκες και για όσους τελοσπάντων φτιάχνονται να βλέπουν άλλους να αυνανίζονται)
Βαγγέλης Καπαρτζιάνης
Με το νόμισμα στο χέρι
Σύμφωνα με τον Βίνσεντ Γκάλο η ταινία είναι μια ιστορία αγάπης! Ο μοτοσικλετιστής αγώνων Μπαντ Κλέι διασχίζει όλη την Αμερική προκειμένου να τρέξει στον επόμενο αγώνα του, στην Καλιφόρνια. Πίσω από αυτό το μακρύ ταξίδι αποκαλύπτεται σταδιακά η διαρκής αναζήτηση της χαμένης του αγάπης, που προσωποποιείται στο ρόλο της Ντέιζι (Κλοέ Σεβινί).
Κορώνα
(ή πολύ κακό για μια πίπα)
Πρόκειται για την ταινία που θάφτηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των κριτικών, γιουχαΐστηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες και χαρακτηρίστηκε ως η χειρότερη ταινία που συμμετείχε ποτέ στο Φεστιβάλ των Καννών. Ο Βίνσεντ Γκάλο, πέρα από τον πρωταγωνιστικό ρόλο, αναλαμβάνει και όλα τα υπόλοιπα: παραγωγή, σκηνοθεσία, σενάριο, μοντάζ, φωτογραφία, ήχο, μουσική, σκηνικά και στο καπάκι χαρίζει με σαδιστική ευχαρίστηση μια ρεαλιστικότατη και τσοντοειδέστατη πεολειχία στη Σεβινί. Μετά από όλα αυτά δύσκολα καταρρίπτεται η κατηγορία περί «ναρκισσισμού», που του προσάπτουν. Πέρα από αυτό όμως η ταινία είναι πιο πολύ ένα επαναλαμβανόμενο, βαρετό και φλύαρο road movie παρά μια ελεγεία στον έρωτα και την απώλεια. Ο θεατής αναγκάζεται να παρακολουθεί επί μιάμιση ώρα έναν βαρύ και αμίλητο τύπο που δίνει μάλλον την εντύπωση του ψυχάκια (όχι όμως περισσότερο από την εντύπωση που δίνει ο και ο ίδιος ο Γκάλο εκτός πλατό), ενώ οι λίγες στιγμές που δίνουν μια αρχική ελπίδα δημιουργικής ανάτασης καταρρέουν σε δευτερόλεπτα μέσα σε αφύσικες σιωπές, επιτηδευμένες αμηχανίες και κακογυρισμένες σκηνές του ποδαριού. Και η παρακολούθηση όλου αυτού του κουραστικού ταξιδιού έρχεται να κλείσει με τη διάψευση ουσιαστικά της κλασσικής θέσης πως αυτό που αξίζει είναι το ταξίδι και όχι ο προορισμός, αφού ο μέσος θεατής περιμένοντας με αιμοδιψή λαχτάρα το πικάντικο «κερασάκι» του τέλους, «περνάει στο ντούκου» -όπως δηλαδή τους αξίζει- τα μακρόσυρτα και κενά μηνύματος πλάνα της μεγάλης βόλτας του Μπαντ. Μην απορείτε που δεν υπεισέρχομαι σε περιγραφικές λεπτομέρειες του ταξιδιού αυτού… απλά θα γινόμουν εξίσου βαρετός με τον Γκάλο αν έψαχνα το κρυμμένο νόημα πίσω από το χάδεμα του τιμονιού, το βρόμικο παρμπρίζ, το πιάσιμο του μαρκουτσιού της βενζιναντλίας κλπ.
Πάντως δεν περίμενα και πολλά περισσότερα από έναν all-in-one δημιουργό που δηλώνει ότι το πιο ευφυές πράγμα που έχει σκεφτεί στη ζωή του ήταν να βαρέσει μια μαλακία με της σκέψη της πρώην γκόμενάς του να παίρνει πίπα στο φίλο της, προκειμένου να την ξεπεράσει (βλ. συνεντ. Μ. Κρανάκης, ΣΙΝΕΜΑ 154, σ. 74). Και τέλος θα αποτολμήσω μια δικιά μου ερμηνεία για το βαθύτερο κίνητρο του «καλλιτέχνη»: ο Γκάλο είχε «δαγκάσει τη λαμαρίνα» με τη Σεβινί πολύ καιρό πριν και την πολιορκούσε χωρίς αποτέλεσμα, όπως παραδέχονται και οι δύο (βλ. συνεντ. Γ. Ζουμπουλάκης, ΒΗΜΑDONNA Απριλίου, σ. 172). Πιθανότατα σκέφτηκε τον καλύτερο τρόπο να ξορκίσει το ατυχές φλερτ με έναν on camera πεοθηλασμό. Στην τελική μπορεί να του καθόταν και η ταινία, με κόστος μηδενικό μάλιστα.
Σε περίπτωση πάντως που είστε λάτρεις της καλής πίπας σας προτείνω καλύτερες επιλογές όπως το «Κρεμ ντε λα κρεμ» Ι και ΙΙ, «Τα καλύτερα της Σίλβια Σαιντ» και «Οι περιπέτειες της Λώρα», γιατί τουλάχιστον έχουν και κάποια στοιχειώδη υπόθεση.
Γράμματα
(ή Αναζητώντας τις χαμένες αγάπες)
Ο Μπαντ είναι μόνος. Τρέχει στους αγώνες μόνος. Διασχίζει όλη την Αμερική μόνος. Στη θέση του συνοδηγού κανείς και στη θέση του προορισμού πάλι κανείς. Ο Μπαντ κουβαλά το βαρύ φορτίο μιας ταλαιπωρημένης ψυχής, μιας αμφίβολης επιλογής και δεν έχει κανέναν να το μοιραστεί. Όσο και να τρέξει δεν ελευθερώνεται, μένει πάντα ακίνητος στο ίδιο σημείο, μαγκωμένος στο ίδιο γρανάζι που δε θα γυρίσει ποτέ. Αυτοεγκλωβίστηκε σε ένα χρονικό σημείο με ισχυρή βαρύτητα που τον επαναπροσδιορίζει διαρκώς και τον επαναφέρει στην τραγικότητά του. Ο χρόνος γιατρεύει τα πάντα, όμως για τον Μπαντ ο χρόνος έχει σταματήσει. Το ανούσιο υλικό της ζωής, το τετριμμένο μα απαραίτητο είναι πια η μόνη του παρηγοριά, ο μόνος τρόπος να «ξεφεύγει» για λίγο, να γεφυρώνει το απόλυτο συναισθηματικό κενό. Κι αυτό όμως κρατάει τόσο λίγο… μέχρι την επόμενη περιπλάνηση στους δρόμους της απώλειας, του χαμένου έρωτα και της ανεπούλωτης θλίψης που οδηγούν τελικά την αδύναμη ψυχή στην αυτοτιμωρία.
Ο Γκάλο μας προσκαλεί συνωμοτικά σε μια ταύτιση. Μας ζητά να αποξενωθούμε συνοδοιπορώντας στη σιωπή, να πονέσουμε και να θυμώσουμε για την αγάπη που χάθηκε, να ξεσπάσουμε πάνω της, απολαμβάνοντας την ταπείνωσή της. Κι έπειτα μας χαρίζει μια αποκάλυψη, κατακρημνίζοντας τον ανθρώπινο εγωισμό στο αβαθές των αξεπέραστων τύψεων.
Ίσως τελικά έχει δίκιο ο Γκάλο που οργίζεται με το χαρακτηρισμό του ως «νάρκισσου», τη στιγμή που παρουσίασε έναν άντρα στην απόλυτη πτώση, εσωτερικά εύθραυστο και συναισθηματικά κατεστραμμένο, που αναζητά τη λύτρωση στο επίπεδο του φανταστικού ενώ κάθε επιστροφή στην πραγματικότητα τον διαλύει.
Και τελικά ο σκληρός Μπαντ Κλαίει…
Δικό σας το νόμισμα,
δική σας η επιλογή,
δική σας και η βαθμολογία!
Κωστής Θεοδωρίδης
· Σχόλια Χρηστών:
- Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2007 - 5:33 μμ
Μιζερια και πεσιμισμος μεσα απο σιωπηλα πλανα και και "κενα" καδρα μιας ταινιας,οπως φαινεται,βαθια προσωπικης.Ναρκισσιστικο ανοσιουργημα η αριστουργηματικη σπουδη πανω στην απωλεια;Μισανθρωπικη παραβολη η ανθρωποκεντρικο ψυχογραφημα;Τεχνη η φαρσα;Όποια κι αν ειναι η δικη σου απαντηση,ο Γκαλο δημιουργει με το ανεξαρτητο και φιλελευθερο πνευμα ενος καλλιτεχνη που εχει,παρ` αυτα,γνωση του εργου του και λιγο μοιαζει να ενδιαφερεται για τα παραπανω διλληματα.
citizenswt
|
