• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


All the Real Girls (2003)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Για Ολα τα Αληθινά Κορίτσια

Δραματική | 108' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 26 Μαρ 2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 15/6/2004
Διανομή: AMA Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.03 %
Αξιολόγηση: 5.75/105.75/105.75/105.75/105.75/105.75/10   (5.75/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Η αγάπη είναι ένα παζλ. Αυτά είναι τα κομμάτια.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 28 Απριλίου 2006

Η 18χρονη, παρθένα και προσφάτως αποφοιτήσασα από το κολέγιο Νοέλ γυρίζει πίσω στην αμερικάνικη επαρχία και ερωτεύεται παράφορα τον κολλητό φίλο του αδελφού της. Ένα ακραίο, εξιδανικευμένο στα όρια του απόλυτου συναίσθημα, που δεν θα αργήσει να πάρει λάθος τροπή. Με τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, ο David Gordon Green ανακαλύπτει το ρομαντισμό στην ωμότητα και εκμαιεύει το πάθος από την αδράνεια. Μελαγχολική μουσική, παλ φωτογραφία και μια υπόκωφη θλίψη που σταδιακά γίνεται βασανιστική.

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars (7.5/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)





Σαββατο 20 Σεπτεμβρίου 2003

Η ταινία του David Gordon Green αφηγείται την ιστορία αγάπης 2 νέων, του Paul (Paul Schneider) και της Noel (Zooey Deschanel) στην πορεία τους προς την ενηλικίωση, την ωριμότητα… Ο έρωτας αυτός βρίσκει ενστάσεις στο πρόσωπο του αδερφού της Noel και καλύτερου φίλου του Paul, του Tip, ο οποίος γνωρίζει το παρελθόν των σχέσεων του «κολλητού» του… Κύρια ένσταση όμως είναι το ίδιο αυτό το παρελθόν του Paul και η συνήθεια του να αλλάζει τα κορίτσια … «σαν τα πουκάμισα» , κάτι που κάνει την ίδια του τη μητέρα να δυσκολεύεται να πιστέψει πως είναι δυνατόν ο γιος της να ερωτεύτηκε για πρώτη φορά…

Η ιστορία εκτυλίσσεται σε μία μικρή πόλη της αμερικανικής επαρχίας και εξετάζει (ή προσπαθεί τουλάχιστον) το θέμα του πρώτου έρωτα, του σκιρτήματος, του ενθουσιασμού, το δύσκολου να μπει σε λέξεις συναισθήματος του πρωτόγνωρα προκλητικού, αλλά μαζί με όλα αυτά, της γλυκιάς πλάνης που πάντοτε (σαν από θαύμα) κλείνει ερμητικά τα μάτια μπροστά στην ουτοπία της «παντοτινής αγάπης» …

Έτσι και οι δύο ήρωες αφήνουν τα πρωτόγνωρα συναισθήματα και για τους δύο να τους συμπαρασύρουν, ποιος δε θα το΄κανε ή δεν το’χει κάνει άλλωστε… και σε αυτή τη γνωριμία τους με τον έρωτα τους μαθαίνουμε και εμείς… Εξομολογούνται, παίζουν, ερωτεύονται... Και αυτό απεικονίζεται πειστικότατα στο φακό ο οποίος συγχρονίζεται στους (αργούς) ρυθμούς του έρωτα τους ενώ για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο είναι πάντα σούρουπο!... Η αλήθεια είναι ότι τα απογευματινά (καφέ, χρυσαφένιο πράσινο) χρώματα του διευθυντή φωτογραφίας, Tim Orr, είναι τόσο όμορφα όσο η πλάνη της «για πάντα μαζί» κατάστασης για τους ήρωες μας…

Εδώ είναι που ο Green (που υπογράφει το σενάριο μαζί με τον πρωταγωνιστή της ταινίας) επιχειρεί μία σεναριακή ανατροπούλα (αποκαλύπτεται βασικό στοιχείο της πλοκής) καθώς η Noel μετά από ένα διήμερο με τις φίλες της, του εξομολογείται ότι τον απάτησε… Η αντίδραση του πληγωμένου Paul, όπως είναι λογικό, είναι εκρηκτική και τα πράγματα παίρνουν μια άλλη τροπή όπως και η μέχρι πρότινος γλυκιά ταινία… Καθώς ο Green ναι μεν έχει πρόθεση να δείξει την αστάθεια των ηρώων του και την αγωνία τους να ισορροπήσουν μετά το ..στραπάτσο, και είναι αλήθεια πως οι ήρωες δείχνουν πειστικά χαμένοι, (η Zooey Deschanel, κυρίως, είναι εξαιρετικά πειστική στο πόλο της ασταθούς Noel) αλλά το θέμα είναι ότι μαζί τους χάνεται και το σεναριακό υπόβαθρο και συνεπώς το ενδιαφέρον…

Έχω να πω ότι οι προθέσεις της ταινίας προσωπικά με έβαλαν στην διαδικασία της γλυκιάς μελαγχολίας, της ταύτισης (γιατι όχι? that’s what cinema is about άλλωστε..) καθώς η ιστορία της σχέσης των δύο ηρώων είναι δοσμένη απ’το πρίσμα του ρεαλισμού και όχι –όπως συχνά βλέπουμε- από την τάση να «παραμυθοποιηθεί» τεχνητά το concept στο βωμό της ωραιοποίησης και δη ενός αβυσσαλέου(!) happy end (συγνώμη, τα πήρα λιγο!), αλλά εδώ ενώ αρχίζει θέλοντας να μας πάει κάπου (ή τουλάχιστον έτσι ήλπιζα..) εν τούτοις ..χάνεται η μπάλα… Το ξεδίπλωμα της πλοκής ξεγυμνώνεται, καθώς στην προσπάθεια να μη βαλτώσει το –αντικειμενικά- τετριμμένο (love) story, έχουμε παρεμβάσεις τρίτων, τέταρτων κ.ο.κ… που λένε τα δικά τους για την ιστορία και μη… Δυστυχώς και καθώς η ιστορία εξαφανίζεται, ο σκηνοθέτης επιλέγει να προσθέσει ένα αισθητικό και σουρεαλιστικό «χαλί» μέσα απ’την φωτογραφία του που είναι όμορφο, αλλά ..άσχετο! Στο τέλος μάλιστα, σεναριακά το θέμα γυρνάει απτον έρωτα και την αγάπη των δύο νέων ,στην έννοια της αγάπης γενικότερα!... Κάτι που θεωρώ και απόδειξη του αποπροσανατολισμού του δεύτερου μισού της ταινίας…

Συμπερασματικά, μένουμε στις πραγματικά ενδιαφέρουσες και φιλόδοξες προθέσεις της ταινίας, στην πολύ καλή αισθητική και τη φωτογραφία που την έκαναν πιο ευχάριστη, αλλά κακά τα ψέματα, δεν ήταν να δυνατό να μετριάσει την αίσθηση της απουσίας ουσιαστικού (σεναριακού κυρίως) ενδιαφέροντος από ένα σημείο και μετά…

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Μιχαλης Χαραλαμπακης


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.