• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Eloge de l`Amour (2001)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Ελεγεία του Ερωτα
- Γνωστό και ως:
In Praise of Love

Σινεφίλ | 97' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 26 Σεπ 2003
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 26/02/2004
Διανομή: Σπέντζος
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.05 %
Αξιολόγηση: 8.50/108.50/108.50/108.50/108.50/108.50/108.50/108.50/108.50/10   (8.50/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


19 Σεπτεμβρίου 2003

Κάποιος που ακούμε αλλά δε βλέπουμε, μιλάει για ένα project με τίτλο "Ελεγεία του Έρωτα", που πραγματευτεί τα 4 βασικά στοιχεία της αγάπης: τη συνάντηση, το πάθος, το χωρισμό και την επανασύνδεση-όπως τα βιώνουν τρία ζευγάρια διαφορετικών γενιών (νέοι, ενήλικες και ηλικιωμένοι). Ο συγγραφέας του project, o Edgar, έρχεται σε επαφή με μια νέα γυναίκα την οποία είχε ήδη γνωρίσει 3 χρόνια πριν. Κι ενώ όλα είναι έτοιμα σχετικά με το project, μαθαίνει ότι η γυναίκα αυτή έχει πεθάνει.

Πηγαίνοντας 3 χρόνια πίσω, στο παρελθόν, ο συγγραφέας βρίσκεται να μιλάει με έναν ιστορικό. Εκεί, γνωρίζει αυτή την ίδια γυναίκα, η οποία, ως ασκούμενη δικηγόρος, ελέγχει τους όρους ενός συμβολαίου που υπέγραψαν οι παππούδες της με μια αμερικάνικη εταιρεία, η οποία θέλει να γυρίσει σε ταινία τη ζωή τους κατά την περίοδο της κατοχής της χώρας από τους Ναζί.

Kαταρχάς να τονίσω ότι ο τίτλος αυτής της ταινίας του Γκοντάρ (πρωτεργάτη κάποτε της γαλλικού Νew Wave Cinema) είναι παραπλανητικός. Δεν υπάρχει καμία ελεγεία προς κανέναν Έρωτα ή έρωτα. Ένας πιο ταιριαστός τίτλος θα ήταν μάλλον "Ελεγεία της Φιλοσοφίας".

Πράγματι το πρώτο μέρος της ταινίας (το οποίο διαδραματίζεται στο παρόν και ο Γκοντάρ το παρουσιάζει σε φόντο ασπρόμαυρο) είναι μια σειρά συνεχόμενων και ατελείωτων "βομβαρδισμών" από σκέψεις, αποφθέγματα, θεωρίες, τα οποία ο σκηνοθέτης "βάζει" στο στόμα των ηρώων του ανά πάσα σχεδόν στιγμή. Ουσιαστικά δεν διακρίνεται καμία σεναριακη συνοχή (γεγονός βέβαια όχι και τόσο ασυνήθιστο στις ταινίες του εν λόγω σκηνοθέτη). Απλά βλέπουμε τον Edgar, βασικό ήρωα και συγγραφέα του project, όντας προφανώς σε συναισθηματική και δημιουργική σύγχυση, να περιφέρεται στους δρόμους του Παρισιού και να ανταλλάσσει βαρύγδουπες απόψεις με τους συνομιλητές του, υψηλών νοημάτων ίσως, αλλά πολλές φορές ακατανόητες και ελάχιστες, έστω, φορές ικανές να σου προκαλέσουν ακόμα και γέλια. Και όπως λέει και ο ίδιος ο Εdgar στο τέλος σχεδόν του πρώτου μισού: "o καιρός των φράσεων έχει τελειώσει". Δεν θα μπορούσε να το θέσει καλύτερα.

Στο δεύτερο μέρος του φιλμ (στο παρελθόν δηλαδή, το οποίο τώρα παρουσιάζεται με χρώμα σε αντιδιαστολή με το παρόν) τα πράγματα βελτιώνονται κάπως (ως προς τον δραματουργικό τομέα).Οι υποψίες που είχαν αρχίσει να μας δημιουργούνται εδώ και καμπόση ώρα, τώρα επιβεβαιώνονται πανηγυρικά. Για όλα λοιπόν φταίνε οι Αμερικανοί και πιο συγκεκριμένα το Ηollywood, κατά τον Γκοντάρ. Το οποίο όχι μόνο έχει το θράσος να γυρίζει ταινίες τύπου "Titanic" ή "Matrix" αλλά επιπρόσθετα (σαν βιομηχανία ενός λαού που ουσιαστικά δεν έχει ιστορία) καπηλεύεται τις μνήμες άλλων λαών. Έτσι, οι δικηγόροι του Σπίλμπεργκ(!) (που υποτίθεται ότι ενδιαφέρεται να αγοράσει τα δικαιώματα της ιστορίας ενός ζεύγους αντιστασιακών) παρουσιάζονται όχι μόνο σαν γλοιώδη ανθρωποειδή αλλά και σαν άτομα δίχως καν επίγνωση της ταυτότητας τους (αγνοούν ακόμα και πως ονομάζονται οι κάτοικοι της ίδιας τους της χώρας).

Eπί της ουσίας δεν θα διαφωνήσω με αυτούς τους προβληματισμούς που θέτει ο Γκοντάρ. Σε μια εποχή μάλιστα που ο προπαγανδιστικός μηχανισμός του Hollywood δουλεύει και πάλι σε maximum ρυθμούς, φαντάζει πολύ επίκαιρος. Με ενόχλησε όμως το γεγονός ότι για να κάνει σαφείς αυτές τις σκέψεις του, οικειοποιειται έναν άκρατο σωβινισμό. Όλα παρουσιάζονται συγκριτικά (και υποτιμητικά) σε σχέση με την γαλλική κουλτούρα και διανόηση. Θα ήταν προτιμότερο να είχε δοθεί ένας πιο ευρωπαϊκός προσανατολισμός, ώστε το σύνολο να έδειχνε λιγότερο υποκριτικό.

Η ταινία κερδίζει πόντους από την αξιοθαύμαστη αισθητική της (η φωτογραφία τόσο στο πρώτο όσο και δεύτερο μέρος θυμίζει πολλές φορές πίνακα ζωγραφικής),και κάποιων καίριων ερωτημάτων που θέτει. Από την άλλη κουράζει λόγω απλοϊκών συμβολισμών και του φλύαρου πρώτου μέρους. Οι φανατικοί Γκονταρικοί πάντως (αν υπάρχουν τέτοιοι) μπορεί ακόμα και να την ευχαριστηθούν.

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Δήμος Κονιάρης


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.