• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Good Bye Lenin! (2003)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Goodbye, Lenin!
- Γνωστό και ως:
Αντίο Λένιν
Goodbye Lenin!

Σάτιρα | 121' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 3 Οκτ 2003
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 30/3/2004
Διανομή: PlayTime
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Γερμανικά - Αγγλικά - Ρωσικά
Δημοτικότητα: 0.41 %
Αξιολόγηση: 8.09/108.09/108.09/108.09/108.09/108.09/108.09/108.09/108.09/10   (8.09/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Η Ανατολική Γερμανία ζει, σε 79 τετραγωνικά μέτρα!

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Την κάτοχο 8 βραβείων Lola (τα αντίστοιχα Όσκαρ των Γερμανών) και του Βραβείου καλύτερης ευρωπαϊκής ταινίας στο περσινό Φεστιβάλ του Βερολίνου, είχαμε επιτέλους την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε και στην Ελλάδα για πρώτη φορά στο 9ο Φεστιβάλ των Αθηνών «Νύχτες Πρεμιέρας», σε μια κατάμεστη αίθουσα.

Η υπόθεση της ταινίας, μιλά για έναν έφηβο που αναγκάζεται να «ξαναχτίσει» το τοίχος του Βερολίνου έξι μήνες μετά την πτώση του το 1989, προκειμένου να προστατεύσει την ασθενική μητέρα του που πέφτει σε κώμα λίγο πριν την ένωση Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας και ξυπνάει 8 μήνες μετά, όταν ο καπιταλισμός έχει μπει για τα καλά στη ζωή των κατοίκων του Ανατολικού Βερολίνου. Οι γιατροί προειδοποιούν το νεαρό ότι κάθε είδους συγκίνηση μπορεί να είναι μοιραία για την ευαίσθητη υγεία της μητέρας του (που ταυτόχρονα είναι αφοσιωμένη Κομουνίστρια). Έτσι, ο γιος της προσπαθεί να κρύψει την είδηση της κατάρρευσης του τοίχους και να δημιουργήσει ένα κλίμα Ανατολικής Γερμανίας στο διαμέρισμα όπου ζουν, πετώντας τα καπιταλιστικά σύμβολα της Δυτικής Γερμανίας και αποκρύπτοντας επιμελώς τη νέα πραγματικότητα της χώρας απ’ τη μητέρα του. Ο ψυχρός πόλεμος συνεχίζει να υφίσταται στο μικρό διαμέρισμα της οικογένειας…

Τα 5,7 εκατομμύρια Γερμανών θεατών που την παρακολούθησαν καθώς και το γεγονός της διανομής της σε περισσότερες από 30 χώρες (πράγμα σπάνιο για ευρωπαϊκή ταινία) μπορούν εύκολα να εξηγηθούν, αφού έχουμε να κάνουμε με μια ταινία που συνδυάζει πολλές αρετές και μάλιστα βλέπεται ιδιαιτέρως ευχάριστα, χωρίς να της λείπουν οι προβληματισμοί γύρω από την κατάσταση που διαμορφώθηκε στη Γερμανική πρωτεύουσα μετά την πτώση του τοίχους. Ο σκηνοθέτης της ταινίας Wolfgang Becker αποφεύγει την εύκολη -«χολιγουντιανή»- λύση της εξύμνησης του καπιταλισμού και παρουσιάζει χωρίς να παίρνει καταρχήν θέση υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς την μετά την πτώση κατάσταση: Με ένα νεανικό ενθουσιασμό για το καινούργιο κι ελπιδοφόρο (όσο κι αν στην πραγματικότητα δημιούργησε τεράστιες κοινωνικές ανισότητες μεταξύ των κατοίκων των δυο πλευρών) άνοιγμα στη Δύση και έναν πιο ώριμο προβληματισμό κι επιφυλακτικότητα (ακόμα και άρνηση της νέας ή νοσταλγία για την προηγούμενη κατάσταση) για τις ειδικές συνθήκες που δημιουργήθηκαν μετά την κατάρρευση του «ανατολικού μπλοκ».

Το σενάριο της ταινίας είναι γεμάτο κωμικές στιγμές που παρά το γλυκόπικρο κλίμα που κυριαρχεί, προσφέρουν άφθονο γέλιο και διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή απ’ το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Η σεναριακή και σκηνοθετική πένα του Becker είναι ιδιοφυής και απολαυστική. Μέσα απ’ τις σκηνές που ο γιος της οικογένειας Alexander (Daniel Brühl) προσπαθεί να αποκρύψει την αλήθεια απ’ τη μητέρα του Christiane (Katrin Sass) και να εξηγήσει τα ανεξήγητα (τον δυτικό ραδιοφωνικό σταθμό που ακούγεται στο διαμέρισμα του Ανατολικού Βερολίνου, το τεράστιο διαφημιστικό πανό της Coca Cola, τα δυτικά αυτοκίνητα στους δρόμους κ.ά.), ο Becker περνά τα δικά του μηνύματα που είναι σαφέστατα πολιτικά. Ο κόσμος που σκηνοθετεί ο Alexander για την μητέρα του, δεν είναι ούτε ο Δυτικός καπιταλιστικός, ούτε και ο Ανατολικός κομμουνιστικός πριν την κατάρρευση. Είναι ο κατά τη γνώμη του Becker ιδανικός κόσμος που δανείζεται τα καλύτερα στοιχεία των δυο διαφορετικών πλευρών προκειμένου να δημιουργήσει τις ιδανικές συνθήκες. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια αποστειρωμένη, άχρωμη και άγευστη κομεντί αμερικανικού τύπου και αυτό μας κερδίζει απ’ την πρώτη στιγμή.

Η απολαυστικότερη σκηνή της ταινίας, εκείνη που το άγαλμα του Λένιν ίπταται πάνω από τους δρόμους του Βερολίνου κρεμάμενο από ένα ελικόπτερο, πέρα απ’ την μεγάλη εικαστική αξία της, είναι γεμάτη συμβολισμούς, μια ακόμα απόδειξη της ευφυΐας του καταπληκτικού Good Bye, Lenin!.

Στο πολύ καλό αποτέλεσμα, συντελούν οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών, εκ των οποίων θα ήταν παρακινδυνευμένο να ξεχωρίσουμε κάποιους συγκεκριμένους, απ’ τη στιγμή που όλοι δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Ωστόσο, ο Daniel Brühl λόγω του χαρακτήρα που υποδύεται (η κάμερα είναι στραμμένη την περισσότερη ώρα πάνω του, ενώ έχει συμμετοχή σχεδόν σε όλες τις σκηνές και αποτελεί τον βασικό παράγοντα εξέλιξης της πλοκής) και η Katrin Sass λόγω της ασθενικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η Christiane Kerner (η μητέρα της οικογένειας), πιθανόν να βρίσκονται ένα «κλικ» πιο πάνω απ’ τους υπόλοιπους ηθοποιούς του καστ.

Τέλος, τα εντυπωσιακά πλάνα της πόλης του Βερολίνου που επιμελήθηκε ο Martin Kukula και η άλλοτε χαρούμενη, άλλοτε μελαγχολική αλλά πάντα όμορφη μουσική του Yann Tiersen (Amelie), βάζουν την τελευταία πινελιά σε μια ούτως ή άλλως μεγάλης κινηματογραφικής αξίας ταινία που επαναφέρει στο προσκήνιο το σύγχρονο Γερμανικό σινεμά και θέτει επιτέλους ερωτήματα για κάτι διαφορετικό απ’ τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αναμφίβολα η σύγκριση του Good Bye, Lenin! με το άνευρο και άγευστο (επίσης Γερμανικό) Nowhere In Africa, περσινό Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας που πραγματεύεται για πολλοστή φορά το δράμα των Εβραίων επί Χίτλερ, είναι αδύνατη. Εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι τελείως διαφορετικό και πολλές κλάσεις ανώτερο, που μόνο αν προταθεί για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας ή έστω πρωτότυπου σεναρίου θα ανυψώσει εν μέρει το κύρος ενός θεσμού που… δεν ξέρει τι του γίνεται…

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10) (αν το Nowhere In Africa άξιζε Όσκαρ, αυτό εδώ αξίζει… Νόμπελ. Τουλάχιστον!)

Γιάννης Δηράκης


 
....................... - astrapogiannos - Δευ 18 Φεβ 2013 - 03:06

Εχω ζησει στο Βερολινο και στην Ανατολικη Γερμανια και μολις είδα την ταινια συγκινηθηκα παρα πολυ.. Ο σκηνοθετης βγαζει και μια νοσταλγια προς το DDR απο την αποψη οτι ο καπιταλισμος δεν εφερε τον παραδεισο αλλα μαλλον το αντιθετο.. Ειναι απο τις καλυτερες ταινιες που εχουν παιχτει ποτε.. 10/10

Το επεξεργάστηκε ο/η astrapogiannos συνολικά 2 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - kostakowski - Σάβ 28 Ιαν 2012 - 10:17
Την εχω δει πανω απο 20 φορες .Καθε φορα κλαιω.Καλογυρισμενη ταινια,σεναριο φοβερο,μουσικη καθηλωτικη.
Μια ταινια με πολλες οψεις.Θα ηταν λαθος να την καταταξουμε στις πολιτικες ταινιες πραγμα που θα εκανε πολλους να την αποφυγουν σαν τον διαολο το λιβανι..Η οπτικη βεβαια που βλεπει ο σεναριογραφος την πτωση του τοιχους και την αλλαγη στην μοιρα εκατομυριων ανθρωπων δεν παραβλεπεται αλλα συναμα ειναι απο τις πιο συγκινητικες ιστοριες οσον αφορα τη σχεση μανας-γιου!Μια μεγαλη αγαπη που δεν κολωνει στις αλλαγες που συντελουνται γυρω της!Ενα ψεμα τοσο γλυκο κι αμφιπλευρο που ανοιγει τους κρουνους των δακρυων!Ο γιος αλλαζει την πραγματικοτητα για να κρατησει αυτη την αγαπη ζωντανη κι η μανα ακομα κι οταν το αντιλαμβανεται συμμετεχει στην φαρσα για να μην τον απογοητευσει!Συγκλονιστικη ταινια!
Σας προσταζω να την δειτε!!!
 
<Χωρίς Τίτλο> - foris2004 - Τετ 05 Ιαν 2011 - 12:16
Εξαιρετική ταινία, είναι αυτό που λέμε "ο καλός κινηματογράφος". Που σπάνια θα συναντήσουμε στο... Hollywood
Που ο Γερμανικός το κάνει τελευταία, συχνά!
8/10 είναι η βαθμολογία μου...
 
Legacy - zografos - Unverified - Δευ 06 Οκτ 2003 - 23:59
πολυ καλη ταινια. αξιζει να τη δουν ολοι.
zografos
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.