• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Live Forever (2003)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ζήσε για Πάντα
- Γνωστό και ως:
Live Forever: The Rise and Fall of Brit Pop

Ντοκιμαντέρ | 82' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Αγγλικά
  Δημοτικότητα: 0.03 %
Αξιολόγηση: n/a (<3 ψήφοι)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 2003 - 17:26

Κάτι σαν συνέχεια του 24 Hour Party People, αλλά με τη μορφή documentary αυτή τη φορά, το Live Forever προσπαθεί να ρίξει φως στην άνοδο (και την αναπόφευκτη πτώση) του.. φαινομένου Brit Pop, κατά τα μέσα των `90s (κυρίως την περίοδο ακμής `94 - `97)..

Δυστυχώς βέβαια, η προσπάθεια αυτή του John Dower είναι τόσο συνέχεια του Party People όσο πραγματικό φαινόμενο ήταν η Brit Pop. Κατασκευασμένος κυρίως από τα media, ο όρος ήρθε να καλύψει κάποια indie συγκροτήματα κιθαριστικής pop. Το κύριό τους γνώρισμα ήταν ότι χάρη στο attitude (αλλά και μια κάποια μουσική ιδιοφυία) τους βρέθηκαν να εκφράζουν (σχεδόν κατ` ανάθεση) ένα κοινωνικό ρεύμα απηύδησης με τη μακρόχρονη παραμονή των Συντηρητικών στην εξουσία. Επιπλέον βοήθησαν και τη βρεττανική περηφάνεια με την έννοια ότι τα.. pubs ξαναγέμισαν με ντόπιους ήχους.

Ο Dower αφήνει τους πρωταγωνιστές να πουν αυτή την ιστορία. Έτσι αναπόφευκτα, για όλους.. όλα ήταν "fucking great". Και στις δύσκολες στιγμές ή δικαιολογούνται ή αποφεύγουν να μιλήσουν. Μόνο η Louise Wener (των Sleeper) έχει το θάρρος να πει και δυο πράγματα με το όνομά τους. Θάρρος που της δίνει το γεγονός ότι τα.. έλεγε από την αρχή.

Κατά τα άλλα, την παράσταση κλέβουν και πάλι οι αδελφοί Gallagher. Έξυπνα ηλίθιοι ή μαστουρωμένοι, αλλαζόνες και εριστικοί, είναι πάντα ειλικρινείς, αστείοι και.. larger than life όπως οφείλουν. Ήταν σαφώς και οι νικητές στη μάχη (και.. διαμάχη) τους με τους Blur παρ` όλο που χάσαν την περίφημη μάχη των charts τον Αύγουστο του `95. Η συνέχεια έδείξε ότι οι Oasis γίναν (πρόσκαιρα) η μεγαλύτερη μπάντα στον πλανήτη κατακτώντας (εν μέρει) και την Αμερική και αφήνοντας πίσω τους ένα σωρό anthems.

Οι Blur μείναν στην ιδιοφυία τους, ένα κομμάτι δυναμίτη (το "Song 2" βεβαίως) και παρά τα πολλά διαμαντάκια τους δεν κατόρθωσαν να δημιουργήσουν σχολή (και άρα.. υστεροφημία). Έτσι, δικαιολογημένα ο Damon Albarn, δε θέλει να θυμάται και δεν προσθέτει και τίποτα.

Και γενικά η ταινία δεν προσθέτει απολύτως τίποτα (εκτός ίσως από λίγο χιούμορ) σε όσα ήδη ξέρουμε (και ζούμε ακόμα). Και αυτό γιατί διαποτίζεται από το πνεύμα της νοσταλγίας για το χτες (κυριολεκτικά τη χτεσινή μέρα εννοώ) των `00s. Μπορεί βέβαια και να είναι χρήσιμη σε.. καμιά δεκαριά χρόνια.

Η πιθανότητα ακόμα και γι` αυτό είναι πολύ μικρή. Βλέπετε, τα Summers of Love στα τέλη των `80s (και το θρυλικό gig των Stone Roses στο Spike Island το `90, με το οποίο ξεκινά η ταινία) δεν ήταν η αρχή ενός κοινωνικού "φαινομένου" για καραφλούς κοιλαράδες στα pubs. Ήταν η έκρηξη μιας μουσικής επανάστασης που καθόρισε τα `90s. Και αν θέλετε και χαρακτηρισμό των media τότε κολλήστε Rave Parties ή απλά Raves.

Βαθμολογία
3/10 (Αδιάφορη, αν είχατε ή δεν είχατε καθόλου.. ζωή στα `90s) ή
7/10 (Καλή, αν είστε 16άρηδες και δε ζήσατε ή 20άρηδες και.. νοσταλγείτε)

Βαγγέλης Καπαρτζιάνης


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.