• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Looney Tunes: Back in Action (2003)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Looney Tunes: Επιστροφή στη Δράση

Κωμωδία Φαντασίας | 91' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 26 Δεκ 2003
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 7/5/2004
Διανομή: Village Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.10 %
Αξιολόγηση: 3.96/103.96/103.96/103.96/10   (3.96/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Πολύ Υψηλή (Συμφωνία ψήφων < 15%)




- Υπότιτλος:

Ποτέ η αληθινή ζωή δεν ήταν τόσο animated!

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Μια συνέλευση που πραγματοποιείται σε στούντιο της Warner Bross βρίσκει αντιμέτωπους τον Daffy Duck και την υπεύθυνη του τμήματος κωμωδίας Kate (Jenna Elfman). Ο Daffy θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο και υποτιμημένο ως προς τις ικανότητες και το ταλέντο του σε σχέση με τον Bugs Bunny, τον οποίο η εταιρία ακριβοπληρώνει και μάλιστα προωθεί την καριέρα του, τοποθετώντας έτσι τον κούνελο στην πρώτη θέση των προτιμήσεων του κοινού. Η αντιπαράθεση αυτή θα οδηγήσει στην απόλυση του Daffy και την απομάκρυνσή του από το χώρο της Warner Bross. Μέσα σ’όλο αυτό το μπέρδεμα ο Daffy έρχεται κοντά με τον D.J. Drake (Brendan Fraser) επίσης απολυμένος από την Kate, ο οποίος θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια κατασκοπική υπόθεση με βασικούς πρωταγωνιστές τον ίδιο του τον πατέρα Damien Drake (Τimothy Dalton), που είναι και διάσημος ηθοποιός και τον πρόεδρο της ACME (Steve Martin). Έτσι ο D.J. και ο Daffy ξεκινούν για την περιπέτεια της ζωής τους αναζητώντας το διαμάντι της γαλάζιας μαϊμούς και στην πορεία τους θα συναντήσουν την Kate και τον Bugs Bunny σχηματίζοντας την πιο τρελή συντροφιά.

Δεν είναι, σίγουρα, η πρώτη απόπειρα συνύπαρξης στην οθόνη ανθρώπων και cartoon και η συγκεκριμένη δεν είναι και η πιο επιτυχής. Ο σκηνοθέτης της ταινίας Joe Dante (που σημείωσε τεράστια επιτυχία το 1984 με το πρωτότυπο τότε Gremlins) κάνει μια προσπάθεια να χαρίσει γέλιο τόσο σε μικρούς όσο και σε μεγάλους χωρίς όμως να αγγίζει το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Η ταινία δημιουργεί μια εικόνα ελλείψεων και κακού σεναρίου. Ο Larry Doyle φαίνεται να έχει γράψει πρόχειρα το story του Looney Tunes: Back In Action και παρά το γεγονός ότι ορισμένες σκηνές με τον Daffy Duck και τον Bugs Bunny είναι διασκεδαστικές ακολουθώντας την κλασσική αναρχική και «εκτός πραγματικότητας» λογική που χαρακτηρίζει τη νοοτροπία των κινουμένων σχεδίων της Warner Bross (όπως το «μπες –βγες» του λαγού και της πάπιας στους διάφορους πίνακες ζωγραφικής του μουσείου του Λούβρου ή η μεταφορά των πρωταγωνιστών από το Λας Βέγκας στο Παρίσι και από κει στη ζούγκλα της Αφρικής με το γύρισμα απλά και μόνο μιας σελίδας) δεν καταφέρνει να εντυπωσιάσει θετικά.

Αν μπείτε στην αίθουσα έχοντας στο μυαλό σας το εκπληκτικό Who framed Roger Rabbit, θα απογοητευτείτε σίγουρα καθώς δεν παρουσιάζει ούτε την περιπλοκότητα του σεναρίου, ούτε και τον ιδιαίτερο συγχρονισμό ανθρώπων και cartoon που συναντήσαμε σ’εκείνη την ταινία. Αντίθετα πλησιάζει περισσότερο το Space Jam αλλά και σε σύγκριση μ’αυτό είναι το ίδιο απογοητευτικό.

Όπως και να’χει, μπροστά από τα μάτια μας περνούν όλοι σχεδόν οι ήρωες-cartoon της Warner πέρα από τους Daffy και Bugs όπως ο Tweety με το Sylvester και τη γιαγιά, ο Speedy Gonzales, o Porky pig (ο οποίος μάλιστα σχολιάζει ότι το τραύλισμά του δεν έχει πλέον «πέραση» και θεωρείται κουραστικό), ο Scooby-Doo, ο γερο-Sam και πολλές άλλες μορφές. Αυτό από μόνο του βέβαια είναι απολαυστικό.

Ο Brendan Fraser ως DJ Drake δεν έχει να δώσει τίποτε περισσότερο απ’όλες τις άλλες εμφανίσεις του στη μεγάλη οθόνη (αν και δεν τον αδικώ καθώς το σενάριο δεν του αφήνει περιθώρια να δράσει διαφορετικά). Η Jenna Elfman χειρίζεται καλά το ρόλο της φιλόδοξης γυναίκας που δεν υπολογίζει κανένα προκειμένου να πετύχει τους στόχους της, όμως στις σκηνές όπου μοιράζεται το χώρο με cartoon λειτουργεί μάλλον αδέξια αποκαλύπτοντας την αμηχανία της. Ο Steve Martin στο ρόλο του προέδρου της ACME είναι σχεδόν αγνώριστος με καρέ μαλλί, γυαλιά, κοντά παντελονάκια και μια μόνιμη έκφραση δυσαρέσκειας χαραγμένη στο πρόσωπό του λειτουργεί σαν απροσάρμοστος κακός, κινείται με ιδιαίτερη νευρικότητα και μ’ένα τρόπο, που δεν ξέρω γιατί, αλλά φέρνει κάτι από Johnny Depp στο Pirates of the Caribbean.

Προσωπική εντύπωση: Πέρα από κάποιες σκηνές που θα προκαλέσουν γέλιο κυρίως στους μικρούς κινηματογραφόφιλους, η ταινία είναι αδιάφορη.

Βαθμολογία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)

Ελένη Ανδρεάδου


 
Legacy - pan - Unverified - Παρ 11 Ιουν 2004 - 08:34
mhn th deite, perissotero ta nevra sas tha spasoun para tha gelasete.
pan
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.