• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 18270
  • Αριθμός συν/τών: 834557
  • Πρόγραμμα 296 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Η ερώτηση της εβδομάδας


3ο απ` τα 4 για το «Hunger Games». Θα το δω/δεν θα το δω γιατί…

Ό,τι καλύτερο έχουμε δει σε χολιγουντιανή σειρά τα τελευταία χρόνια.

Καλή σειρά στάνταρ, αλλά θα το δω όταν κάτσει.

Μπορεί να το δω, μια και δεν με έχει κερδίσει απόλυτα.

Δεν τα αντέχω με τίποτα. Χόλιγουντ στα χειρότερα του.

Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Πολίτικη Κουζίνα (2003)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
A Touch of Spice

Δραματική | 108'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 24 Οκτ 2003
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 25/1/2005
Διανομή: Village Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Ελληνικά - Τουρκικά - Αγγλικά
Δημοτικότητα: 3.75 %
Αξιολόγηση: 7.92/107.92/107.92/107.92/107.92/107.92/107.92/107.92/10   (7.92/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

"Τις ιστορίες του τόπου μας, για να μην τις ξεχάσουμε, τις βάζουμε μέσα στα φαγητά μας..."

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 6 Οκτωβρίου 2006

Ο Μπουλμέτης της «Βιοτεχνίας ονείρων» δίνει την θέση του στο σκηνοθέτη ενός γλυκερού χρονικού με αμερικάνικη αισθητική και εύκολο συγκινησιακό φορτίο από την πρόσφατη ελληνική ιστορία. Όπου οι μυρωδιές και γεύσεις της πολίτικης κουζίνας αναμειγνύονται με τα περίεργα παιχνίδια της πολτικής σκηνής (λέμε τώρα), η διαθνής αίγλη του Χωραφά συνδυάζεται με το ταμπεραμέντο του Μιχαηλίδη, και ως κερασάκι στο όλο μίγμα προστίθενται τα 10 βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσαλονίκης. Τι κι αν, συν τοις άλλοις, αποτέλεσε εισπρακτικό φαινόμενο; Αυτού του είδους η ιλουστρασιόν και κατά βάθος απολιτίκ «Κουζίνα» δύσκολα (ή μάλλον υπερβολικά εύκολα) χωνεύεται.

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)




Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 2010

Η Πολίτικη Κουζίνα είναι μια παραγωγή που κέρδισε, όχι μόνο τους κριτικούς, αλλά και τους θεατές. Άξιζε όμως πραγματικά ο τόσος μεγάλος ντόρος που επικράτησε γύρω απ`την ταινία, κάνοντας λόγο για μια παραγωγή που θα μπορούσε να βρει παγκόσμιο αντίκρισμα; Σίγουρα έδωσε το κάτι παραπάνω, σίγουρα συγκίνησε τους Έλληνες, όμως κατά πόσο θα μπορούσε η ιστορία του διωγμού των προγόνων μας από την Πόλη, να συγκινήσει το παγκόσμιο στερέωμα; Μάλλον δύσκολα!

Παρακολουθούμε, μέσα στο χώρο και στον χρόνο, το ταξίδι του μικρού Φάνη και της οικογένειάς του, από την Πόλη, την πιο όμορφη πόλη στον κόσμο όπως λένε οι ίδιοι, έπειτα απ`την απέλασή τους, στην Αθήνα, μια πόλη πολύ διαφορετική και λιγότερο φιλόξενη απ`όσο πίστευαν. Συνοδοιπόρος του Φάνη σ`αυτό το μακρύ ταξίδι είναι τα λόγια του παππού του και οι αναμνήσεις που κράτησε καλά φυλαγμένες στο μυαλό του, αναμνήσεις και λόγια πλημμυρισμένα από χρώμα, ήχους, γεύσεις και κυρίως, αρώματα και μυρωδιές.

Πράγματι... μπορείς σχεδόν καθόλη τη διάρκεια του έργου να γευτείς, να μυρίσεις τα αρώματα των μπαχαρικών, που δεν είναι απλά ένα υλικό, αλλά σύμβολα της κουλτούρας και της φιλοσοφίας ενός λαού, μιας πολιτιστικής κληρονομιάς, που πεζά ξεκινάει από το φαγητό, για να καταλήξει σε ολόκληρο τον κόσμο, σε ολόκληρο το σύμπαν. Είναι σαν στα μπαχαρικά, να βρίσκεται καλά κρυμμένη μια μυστικιστική κουλτούρα, σαν να έχουν ιδιότητες μαγικές, χαμένες στους αιώνες, που πρέπει να τις ανακαλύψεις. Μια περιπλάνηση σχεδόν απόκοσμη, σ`έναν κόσμο όπου όλα ξεκινάνε και τελειώνουν στην γαστρονομία.

Τα απλά πράγματα τις καθημερινότητάς μας, αγαπημένα πρόσωπα, χαμόγελα ή λυπημένα βλέμματα, τραπεζώματα και κουβέντες, παιδικοί έρωτας που ποτέ δεν ξεχάστηκαν, όλα, είναι μέρος του ίδιου του σύμπαντος, του ίδιου μας του εαυτού. Και όσο αδυνατούμε να καταλάβουμε τη σημασία τους, όσο αρνούμαστε να τους δώσουμε την αξία που έχουν, τόσο αυτά μέσω της ταινίας εξυψώνονται στα μάτια μας, τόσο μιλούν στην ψυχή μας προκαλώντας μας ένα αίσθημα αναπόλησης και συγκίνησης που είχαμε καλά καταχωνιασμένο σε κάποια σκοτεινή γωνιά του μυαλού μας.

Πέραν όμως των κοινωνικών χαρακτηριστικών, πέραν της προσπάθειας κατανόησης του ανθρώπινου νου και φιλοσοφίας, η ταινία θέλει να μας κάνει να κατανοήσουμε μια κουλτούρα τόσο ξένη και παράλληλα τόσο γνώριμη. Να ταξιδέψουμε κι εμείς με τους πρωταγωνιστές και μαζί τους να γνωρίσουμε την ιστορία της Πόλης, την ιστορία του διωγμού, τα πολιτικά συμφέροντα, τις δυσκολίες, τον πόνο και τον αντίκτυπο που είχαν όλα αυτά. Όπως λένε με πικρία οι πρωταγωνιστές, έφυγαν από την Τουρκία γιατί ήταν Έλληνες και στην Ελλάδα αντιμετωπίστηκαν σαν Τούρκοι.

Όμως δεν είναι μόνο η άψογη φωτογραφία και ο ταξιδιάρικος αέρας της καλλιτεχνικής διεύθυνσης που μαγεύουν. Οι μελωδίες δια χειρός Ευανθίας Ρεμπούτσικα μοιάζουν σαν μουσικές απ`το παρελθόν, φορτισμένες με αναμνήσεις, γεμάτες συναισθήματα.

Χωρίς αμφιβολία η επιλογή των ηθοποιών έγινε πολύ προσεκτικά, τόσο που ο καθένας τους χωριστά μοιάζει γεννημένος για να υποστηρίξει τον χαρακτήρα του και όλοι μαζί σαν σύνολο, γεννημένοι να συνυπάρξουν και να δώσουν ζωή σε μια απ`τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές παραγωγές που έκανε ποτέ η χώρα μας. Βέβαια το γεγονός ότι το απαρτίζουν μερικοί από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς μας, προσθέτει μερικούς πόντους ακόμα.

Η ταινία αυτή θα μπορούσε ν`αφήσει ασυγκίνητο μόνο κάποιον ανιστόρητο, μόνο κάποιον που μπορεί να μην ξέρει και να μην θέλει να μάθει την ιστορία του ελληνισμού μου ξεριζώθηκε από τον τόπο του για να ζήσει μια ζωή μίζερη, μια ζωή πάντα πληγιασμένη. Από κει κι έπειτα όμως, η ταινία δεν είναι τίποτα παραπάνω απ`αυτό που λέει ο τίτλος της. Μια κουζίνα γεμάτη γεύσεις, μυρωδιές και ιστορία. Σίγουρα δεν είναι αριστούργημα, σίγουρα δεν μιλάμε για διεθνή παραγωγή, όμως, σίγουρα πρόκειται για μια απ`τις πιο καλοδουλεμένες ελληνικές παραγωγές που έχουμε δει ποτέ, αποτελώντας έναυσμα για καλύτερες ταινίες, αποδεικνύοντας πως μπορούμε.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου




Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 2003 - 18:18

Υπόθεση: Η ιστορία έχει σαν κεντρικό ήρωα τον Φάνη, ένα παιδί που ξεκινά με την οικογένειά του από την Κωνσταντινούπολη με προορισμό την Αθήνα. Στην διάρκεια της ταινίας βλέπουμε τον Φάνη να κάνει μια αναδρομή στα παιδικά και εφηβικά του χρόνια και από εκεί να επιστρέφει στην ώριμη ηλικία των 45. Μέσα από το ταξίδι αυτό γνωρίζουμε τους απολαυστικούς μαγειρικούς συνδυασμούς των θηλυκών μελών της οικογένειάς του, τις απόπειρες του ίδιου στην κουζίνα και τις επιδόσεις του στην μαγειρική τέχνη που τον κάνουν ξεχωριστό απ’τα άλλα παιδιά της ηλικίας του, τις συμβουλές του παππού του που ξέρει καλά πως ο έρωτας (και όχι μόνο) περνάει απ’το στομάχι και τα τρυφερά, γεμάτα παιδική αγνότητα αισθήματα του μικρού Φάνη για την γλυκιά Σαιμέ.

Η ταινία ξεπερνάει τα όρια του χαρακτηρισμού της ως συμπαθητική, εντύπωση που συνηθίζαμε να έχουμε για τις Ελληνικές κινηματογραφικές απόπειρες, τουλάχιστον μέχρι τώρα!

Η ιστορία πλέκεται με αριστοτεχνικό τρόπο, οι περιγραφές τόσο παραστατικές και πλούσιες, βγαλμένες θα έλεγες από βιβλίο, σε μεταφέρουν στην καθημερινότητα της ζωής του Φάνη και σχεδόν νιώθεις τις διάφορες μυρωδιές των μπαχαρικών και των γεύσεων να σε τυλίγουν!

Η ζωντάνια των εικόνων μας μεταφέρει σε άλλες εποχές και άλλους τόπους, σε χαμένες πατρίδες που αναβιώνουν την παλιά τους αίγλη στη μνήμη μας!

Οι ήχοι στην αγορά της Πόλης με τους πλανόδιους μικροπωλητές, το μπακάλικο του παππού Βασίλη, τα πέτρινα σπίτια διαμορφωμένα και στολισμένα με το γούστο και το νοικοκυριό των δύο διαφορετικών πολιτισμών που συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο, ανταλλάσσουν καλημέρες, γίνονται φίλοι, αναπνέουν αέρα και κινούνται κάτω απ’τον ίδιο χειμωνιάτικο ουρανό που δεν γνωρίζει εθνικότητες και διαφορές είναι στοιχεία που συνθέτουν την πανέμορφη αυτή ταινία του Τάσου Μπουλμέτη!

Προσωπικότητες ξεχωριστές, παιδικοί έρωτες που ποτέ δεν ξεχάστηκαν, λέξεις απλές, όμορφες, ανθρώπινες που μιλούν απευθείας στην ψυχή, μας συγκινούν και μας παρασύρουν σ’ένα ταξίδι μέσα στο Σύμπαν! Σ’ένα Σύμπαν όπου τα πάντα είναι θέμα γαστρονομικής αντίληψης, όλα περνούν απ’την κουζίνα, τα συναισθήματα φουντώνουν ή γαληνεύουν πλήρως εξαρτημένα από τα καρυκεύματα και πάλλονται στέλνοντας μηνύματα στο μυαλό και την καρδιά με οχήματα τις αισθήσεις. Οι άνθρωποι κρίνονται και χαρακτηρίζονται από τη μυρωδιά που κάποιο φαγητό έχει αποτυπώσει στα ρούχα τους, οι σχέσεις δυναμώνουν και δένουν τους ανθρώπους ή διαλύονται εξαιτίας κάποιου μπαχαρικού που χρησιμοποιήθηκε εκούσια ή μη σε λάθος φαγητό τη λάθος στιγμή!

Τα μπαχαρικά και οι ιδιότητές τους έχουν μια δύναμη απόκοσμη και ακαταμάχητη, που είναι πάντα κρυμμένη και ακατανόητη (όπως και όλα τα σημαντικά πράγματα στη ζωή) λίγο ύπουλη όμως που πρέπει να τη χειρίζεσαι με προσοχή, γιατί κάνει τη δουλειά της, ρυθμίζει καταστάσεις και διαμορφώνει τις συνθήκες κάτω απ’τις οποίες θα εξελιχθούν αυτές, χωρίς κανένας να το πάρει είδηση, μπορεί όμως να το πάρει μυρωδιά!

Η Πολίτικη Κουζίνα είναι μια ταινία που αφήνει χώρο σ΄όλες τις αισθήσεις να βαραίνουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και την ίδια σοβαρότητα ό,τι διαποτίζει την ανθρώπινη παρουσία. Όλα αυτά που μας φαίνονται ασήμαντα, ανούσια και μικρά μετατρέπονται σε μυστικά που κρατούν τις μοίρες των ανθρώπων στα χέρια τους, ενώ οι επιστήμες όλες συνταιριάζονται τόσο γλυκά και κομψά με την καθημερινότητα, που νιώθεις πως όλα ακολουθούν το ίδιο πρότυπο λειτουργίας! Η αστρονομία κρύβεται μέσα στην γαστρονομία και η γεωγραφία μαθαίνεται ευκολότερα σ’ένα μπακάλικο κάπου στην αγορά της Κωνσταντινούπολης.

Η μεταφορική έννοια των λέξεων γίνεται ένα ιδιαίτερα εύχρηστο εργαλείο στα χέρια του Τάσου Μπουλμέτη δίνοντας μια ποιητική, σχεδόν μαγική διάσταση στις έννοιες και στα νοήματα που αποδίδονται με τον πιο λυρικό τρόπο!

Πέρα όμως από αυτά τα χαρακτηριστικά της, η ταινία ασχολείται με μια ιστορική περίοδο και με τις κοινωνικές της προεκτάσεις ρίχνοντας φως στις συνθήκες που επικρατούσαν στη ζωή όσων απελάθηκαν απ΄ τον τόπο τους, στα προβλήματα προσαρμογής που αντιμετώπισαν και κυρίως στην πίκρα των ανθρώπων εκείνων που «έφυγαν από την Τουρκία γιατί ήταν Έλληνες και στην Ελλάδα αντιμετωπίστηκαν σαν Τούρκοι». Παράλληλα, κάνει αναφορά στα πολιτικά παιχνίδια που συχνά παίζονται πίσω απ’τις πλάτες των λαών στα παρασκήνια της διπλωματίας, με θύματα κάθε φορά τους ίδιους τους ανυποψίαστους λαούς που δεν ενδιαφέρονται για τα πολιτικά συμφέροντα και επιθυμούν την ειρηνική τους συνύπαρξη απλά και μόνο!

Το όμορφο αισθητικό αποτέλεσμα βοηθούν μερικά πετυχημένα πλάνα αντιπαράθεσης του Ελληνικού και του Τουρκικού τοπίου κάποιο πρωινό (που μας δείχνουν ότι οι διαφορές μας περιορίζονται τελικά σε κάποιες εξωτερικές συνήθειες της καθημερινής ρουτίνας) και η μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα (εκπληκτική όπως πάντα) που μας ταξιδεύει σε τόπους μακρινούς της Ανατολής!

Το σενάριο είναι καλοδουλεμένο με ίσως κάποιες υπερβολές μέσα απ΄ τις οποίες όμως διαφαίνονται τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Ελληνικής νοοτροπίας της εποχής και το ιδιότυπο χιούμορ του λαού! Οι ερμηνείες αποδίδουν τους χαρακτήρες με πειστικότητα, ενώ η σκηνοθεσία ακολουθεί αρμονικά τα παραπάνω! Αρκετά εντυπωσιακά είναι τα ειδικά εφέ από τον Γιάννη Γεωργαρίου.

Σίγουρα είναι μια μεγάλη παραγωγή για τα δεδομένα της χώρας μας και μια πολύ προσεγμένη προσπάθεια όπου το μεράκι και το κέφι των συντελεστών είναι φανερό από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό της ταινίας.

Προσωπική μας εντύπωση : Ευαίσθητη και γλυκιά σαν το άρωμα της κανέλλας! Μας εντυπωσίασε και μας ξάφνιασε ευχάριστα!!!

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8,5/10 Stars (8.5/10)

Έλενα Ανδρεάδου




Τρίτη 8 Φεβρουαρίου 2005

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ


25 λέξεις – Ο Φάνης, ένας πενηντάχρονος γόνος οικογένειας που άφησε πίσω την περιουσία της στην Κωνσταντινούπολη, κατά την περίοδο της ανταλλαγής πληθυσμών, επιστρέφει στην Πόλη αναζητώντας τον βαριά ασθενή παππού του. Εκεί όμως θα ξυπνήσουν οι μνήμες μιας ολόκληρης ζωής…

Στο Ράφι– Μέχρι λίγο πριν να παρακολουθήσω την βιωματική ταινία του Τάσου Μπουλμέτη, είχα την εντύπωση πως η ομορφότερη καρτ ποστάλ που μπορεί κάποιος ταξιδευτής να κρατήσει στην μνήμη του, είναι ελληνική και δεν είναι άλλη από την πανέμορφη καλντέρα της Θήρας την στιγμή του ηλιοβασιλέματος. Τώρα όμως είμαι απόλυτα βέβαιος για την ελληνικότητα της εικόνας αυτής, μόνο που έχει αλλάξει λίγο το τοπίο και έχει μεταφερθεί στα βορειοανατολικά. Είναι η άποψη της Αγιασοφιάς την ώρα του θαμπερού σούρουπου όπως φαίνεται από τον Φάρο του Βοσπόρου.


Δεν νομίζω πως αξίζει κανείς να σταθεί κυρίως στο πόσο καλή ή όχι είναι μια τέτοια παραγωγή. Στο πόσο ποιοτική είναι η οργάνωση του πρότζεκτ, στο αν η καλλιτεχνική διεύθυνση έχει κάνει σωστά την δουλειά της ή αν ο φωτογράφος – που τελικά μάγεψε την ψυχή μου – πήρε τα ομορφότερα πλάνα από τον Μαρμαρά. Σημασία έχει πως θα πρέπει το ελληνικό στοιχείο μέσα από τέτοιες παραγωγές να αφυπνίζεται από τον βαθύ λήθαργο που έχει περιπέσει τις τελευταίες δεκαετίες και που έχει καταργήσει από την ιστορική συνείδηση του Έθνους τόσο τους ήρωες που μόχθησαν για την ανεξαρτησία του όσο έχει διαλύσει την αλυσίδα διάδοσης της εθνικής μας κουλτούρας και παράδοσης.

Το ελληνικό κοινό δρώντας τηλεκατευθυνόμενα από την αμερικάνικη επίδραση που έχει υποστεί από το 1970 και μετά, δυστυχώς πολλά στοιχεία που αφορούν το παρελθόν αυτού που ονομάζεται Ελληνισμός και στήριξε την πορεία της χώρας για τόσες χιλιάδες χρόνια, αποφάσισε να ασχοληθεί με πράγματα αποπροσανατολιστικά και πολύ μακρινά από τον χαρακτήρα του. Στοιχεία όπως το «γρήγορο» φαγητό, τα τηλε-σκουπίδια, η μαζικότητα και καταρράκωση των κοινωνικών θεσμών αλλά κυρίως ο υποβιβασμός της έννοιας οικογένεια, που συναντώνται κατά κόρον στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, είναι στοιχεία που χαρακτηρίζουν λαούς δίχως καμία ιστορική πορεία – όπως η ταχύτατα επεκτεινόμενη (σε κάθε τομέα) ανά την υφήλιο Υπερδύναμη.

Σε αυτό το σημείο – δίχως να γνωρίζω αν η κίνηση της Village ήταν ηθελημένη και προγραμματισμένη – μπορώ να πω πως η διάδοση των εννοιών που πηγάζουν μέσα από την “Πολίτικη Κουζίνα”, έγινε – τι ειρωνεία - με την απόλυτη χρήση του Δυτικού μάρκετινγκ. Μέσα από τον διαφημιστικό βομβαρδισμό δηλαδή που επιδέχονται όσοι επισκέπτονται τα μούλτιπλεξ, των οποίων ηγείται ως γνωστόν η παραγωγός εταιρία και που οδήγησαν τελικά στο αποτέλεσμα του ενάμισι και πλέον εκατομμυρίου εισιτηρίων, ενός μυθικού θα έλεγα για τα ελληνικά δεδομένα αριθμού.

Δεν ήταν όμως μόνο αυτό. Ο σκηνοθέτης προσπάθησε να προσεγγίσει τέσσερις δεκαετίες από την ιστορία της πατρίδας μας – χρησιμοποιώντας με πολύ έξυπνο τρόπο ως γεφυράκια μερικά σημεία σταθμός όπως την ανταλλαγή πληθυσμών και την αμφιλεγόμενη περίοδο της δικτατορίας – παίζοντας ένα παιχνίδι με τις μυρωδιές που έχουν ποτίσει τις σελίδες της. Και που κατά κύριο λόγο προέρχονται από την αντίπερα όχθη του Αιγαίου, την Μικρά Ασία και την Πόλη μας, που ακόμη και σήμερα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον Ελληνισμό, παρά τον περιορισμό τους, είναι ολοζώντανα και ελπιδοφόρα.

Το βασικό ατού του φιλμ είναι πως ακολουθεί μια αντίστροφη πορεία συναισθηματικής κορύφωσης, αφού μετά τα πρώτα κιόλας λεπτά ο θεατής έχει φορτιστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Μόνον ανιστόρητος δεν θα μπορούσε έστω να βουρκώσει βλέποντας τις τρεις φιγούρες με της βαλίτσες να απομακρύνονται για τελευταία φορά από την λατρευτή τους εστία, παίρνοντας τον δρόμο δίχως γυρισμό. Και πόσο σημαντικό ρόλο παίζει σε αυτό το σημείο η τόσο μελετημένη μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα

Από αυτό το σημείο και μετά το φιλμ κατευθύνεται όπως ακριβώς ζητά ο θεατής, γνωρίζοντας εκ των προτέρων όμως πως όσο πλησιάζουμε στο φινάλε, η κανέλλα και τα μπαχάρια θα σώνονται και δεν θα είναι τόσο νόστιμο. Πάντως την θλίψη της απώλειας των χαμένων πατρίδων που πλανάται πάνω από το σενάριο σπάει ανά τακτά χρονικά διαστήματα το άλλοτε πικρό και άλλοτε πηγαίο χιούμορ, όπως το αναπλάθουν δύο πολύ σημαντικοί σύγχρονοι έλληνες ερμηνευτές: Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης και η Ρένια Λουιζίδου, που στο φιλμ ερμηνεύουν τους γονείς του Φάνη και που τουλάχιστον στους ρόλους τους κάνουν κατάθεση ψυχής. Ο Τάσος Μπαντής στον ρόλο του παππού δε, μοιάζει σαν γεννημένος γι’ αυτόν. Το αντίθετο δηλαδή που συμβαίνει με τον άοσμο και άγευστο πρωταγωνιστή της Κουζίνας, Γιώργο Χωραφά, που η διεθνής του καριέρα δεν τον βοήθησε διόλου να μπει στο πετσί του ρόλου του. Ίσως δεν τον αβαντζάρει και το γεγονός πως εμφανίζεται κατά κύριο λόγο στο φαινομενικά πιο αδύναμο κομμάτι του έργου.

Disc – Για να είμαι ειλικρινής είχα πλέον την εντύπωση πως η ταινία δεν θα κυκλοφορούσε σε DVD. Ενάμισι ακριβώς χρόνο μετά την έξοδο στους κινηματογράφους και με τόσο μεγάλη επιτυχία να την συνοδεύει πίστευα πως θα έπρεπε να εκδοθεί πολύ γρηγορότερα. Μόνο μια πολύ σπουδαία έκδοση, που θα ξεπερνά κατά πολύ τα εγχώρια επίπεδα, θα μπορούσε να μου αλλάξει την αρνητική διάθεση, του να βλέπω τόσο καιρό παράνομες και κάκιστες κόπιες να σαρώνουν την παρα-αγορά…

Και η Audiovisual πράγματι φρόντισε να μου κάνει το χατίρι, αφού η κυκλοφορία της “Πολίτικης Κουζίνας” αποτελεί σταθμό στις εκδόσεις ελληνικών ταινιών σε DVD. Η συσκευασία μοιάζει με τις αντίστοιχες σπουδαίων διεθνών κυκλοφοριών αφού το πανέμορφο pack που περιέχει τα δύο δισκάκια μπαίνει συρταρωτά σε ένα ακόμη χαρτονένιο υποδοχέα, δημιουργώντας άμεσα την αίσθηση της συλλεκτικής έκδοσης. Οι εκπλήξεις όμως δεν σταματούν εκεί.

Ο πρώτος δίσκος περιέχει την ταινία η οποία έχει υποστεί ειδική επεξεργασία τόσο οπτική αλλά κυρίως ηχητική, αφού προσφέρεται σε τρεις (3!!!) μπάντες κάτι το μοναδικό ίσως στα χρονικά του ελληνικού DVD για εγχώρια παραγωγή. Βέβαια δεν θα μπορούσε κανείς να περιμένει κάποια συγκλονιστική DTS 5.1 ή έστω ακόμη και μια μαχητική Dolby Digital να σαρώνουν τα ηχεία του οικιακού συστήματος αφού το φιλμ είναι ιδιαίτερα χαμηλών τόνων και μόνον κάποιες εξάρσεις του εκπληκτικού σάουντρακ της Ρεμπούτσικα ανεβάζουν κάπως την ένταση. Θα προτιμήσω να ακούω στο εξής την στερεοφωνική μπάντα που είναι σίγουρα πιο μεστή, πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα και δεν προκαλεί ακόμη και αυτό το μικρό mismatch στην κίνηση των χειλιών των πρωταγωνιστών, που μάλλον πρέπει να οφείλεται στην απειρία των δημιουργών των πιο «δυνατών» μπαντών…

Η εικόνα είναι πάρα πολύ καλή, άλλοτε λαμπερή και άλλοτε επηρεασμένη από το σούρουπο, που πάντοτε αποτελεί την δυσκολία του κάθε κινηματογραφιστή. Τα πρωινά πλάνα της Πόλης εμφανίζουν ακόμη κόκκο ενώ αραιά και που κάνουν και την εμφάνιση τους στίγματα.

Ακόμη μια σημαντική στιγμή για τον έλληνα καταναλωτή αποτελεί ο δεύτερος δίσκος, που δεν θυμάμαι να έχει ξανά υπάρξει σε άλλη παραγωγή τους ελληνικού σινεμά. Γεμάτος πλούσια πρόσθετα ενημερώνει τον θεατή για τα στάδια της παραγωγικής διαδικασίας αφού περιέχει ένα πολύ όμορφο (αλλά ολιγόλεπτο) ημερολόγιο από τον Μπουλμέτη – όπου λυπάται κανείς τα παιδάκια στον φάρο, ξημερώματα με θερμοκρασία κοντά στο μηδέν – ένα ενδιαφέρον making of και ένα αφιέρωμα στα ειδικά εφέ του έργου που δεν είναι και λίγα. Κομμένες σκηνές με ή δίχως την συμμετοχή του δημιουργού, φιλμογραφίες όσων συμμετείχαν στην παραγωγή και πολλές φωτογραφίες ολοκληρώνουν τον δίσκο που παραγωγικά χαρίζει στην AUDIOVISUAL το πρώτο μεγάλο μπράβο της χρονιάς. Συγχαρητήρια που γίνονται ακόμη μεγαλύτερα αφού η εταιρία διανομής γνωρίζοντας την δίψα του κοινού για προσθήκη των αξιόλογων τίτλων στην δισκοθήκη του, κυκλοφορεί την “Πολίτικη Κουζίνα” σε τιμή ιδιαίτερα προσιτή, σύμφωνα με την νέα οικονομική τακτική που ακολουθεί άλλωστε, προκειμένου να την αποκτήσουν ακόμη περισσότεροι Έλληνες. Μμμμ… - Δεν χρειάζονται πολλά σχόλια. Το DVD αποτελεί πρόταση αγοράς και είναι περιττό να πω πως δεν πρέπει να λείπει από κανένα ελληνικό σπίτι. Είναι το πρώτο βήμα προς την εθνική ανάταση του σχετικά υπνωτισμένου τον τελευταίο καιρό λαού μας, που αγνοεί σε πολύ μεγάλο βαθμό μεγάλες στιγμές της ιστορίας και παράδοσης του. Αυτό που πραγματικά περιμένω με μεγάλη αγωνία είναι η επόμενη κίνηση του αγαπητού κυρίου Μπουλμέτη




ΕΙΚΟΝΑ – 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (7/10)
ΗΧΟΣ – 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (7/10)
EXTRAS – 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (7/10)
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (7/10)


Γιώργος Ζερβόπουλους (CineDVD)


 
Legacy - Παπάζογλου Σταύρος - Unverified - Τρί 21 Οκτ 2003 - 08:47
Πληρης η προηγουμενη κριτικη!!!
Πραγματικα προκειται για μια διαφορετικη ελληνικη ταινια, κρινοντας τουλαχιστον απο τις ελληνικες ταινιες των τελευταιων χρονων. Κι αυτο ειναι που εχει πρωτιστως σημασια και αποτελει σε πρωτη φαση αφορμη για μια ελληνικου χρωματος κινηματογραφικη εμπειρια! Η διαφορετικοτητα της γινεται εμφανης εξαλλου κι απο το ιδιο το trailer της ταινιας, αφου ειναι απο τις λιγες φορες, για να μην πω η πρωτη, που αντιλαμβανεσαι περι τινος προκειται, διακρινεις την πλοκη και σε πειθει εκ πρωτης οψεως για μια ενδιαφερουσα εστω ιστορια, χωρις σεξ και γυμνα (επιτελους?!). Σε ο,τι αφορα την ιδια την ταινια οπου ειναι και το ζητουμενο, η προηγουμενη κριτικη αγγιξε πιστευω ολα τα σημεια του εργου και θα συμφωνησω μαζι της. Ταινια που στηριζεται στις αναμνησεις ενος ανθρωπου μεσα απο τις οποιες προβαλλονται τα διαφορα χαρακτηριστικα της εποχης και της νοοτροπιας μας, ως λαος, τοτε αλλα και σημερα. Ειμαι σιγουρος πως προς στιγμην θα νοιωσετε να ζειτε κι εσεις στην ιστορια μεσα, να βρισκεστε μεσα στο μπακαλικο του παππου η καπου μεσα στα μερη που προβαλλονται, χαρην των πολυ καλων σκηνικων, αλλα και της παρουσιας τους! Εξαιρετικα ευστοχες οι ατακες-μπαχαρικα που χαρακτηριζουν τη ζωη μας, το πιπερι, η κανελλα και το αλατι, ιδιαιτερα το τελευταιο! Φρασεις και λεξεις που χαρακτηριζουν και περιλαμβανονται σε πολλες καταστασεις και συζητησεις και στην καθημερινοτητα μας. Και μια επαληθευση τελικα για το οτι "ο ερωτας περνα απο το στομαχι". Επαληθευση βεβαια και για τον ισχυρισμο του εργου "καθε λαος αφηνει τα χαρακτηστικα του στα φαγητα του" (η καπως ετσι, το νοημα αυτο ειναι), η ιστορια και οι λεπτομεριες της, οπως αναλυονται ολα στην ταινια. Αξιζει να αναφερω σχολιο του κ.Αθηνοδωρου Προυσαλη, με τον οποιο συνομιλησα για λιγα λεπτα μετα το τελος της επισημης πρεμιερας (ειχε μικρη συμμετοχη στο cast): "αν και εχω γυρισει πανω απο 100 ταινιες, αυτη με καθηλωσε!". Με αλλα λογια αξιζει τον κοπο και τα χρηματα, εχουμε να κανουμε με μια ταινια με ξεκαθαρο περιεχομενο και εντονο το στοιχειο χιουμορ, ολα μεσα απο τη γλυκαναλατη ζωη του πρωταγωνιστη.
Να σημειωθει τελος πως την παραγωγη της ταινιας ειχε αποκλειστικα η Village Productions, η πρωτη αμιγως δικη της ελληνικη παραγωγη μετα την παρθενικη της συμμετοχη με ποσοστο 35% στο "Κλαμα βγηκε απο τον Παραδεισο". Επιτρεψτε μου τα συγχαρητηρια σε ολο το team τους κι ευχομαι εις ανωτερα, ειναι η αρχη, μπορουν και καλυτερα.

Συστηνεται ανεπιφυλακτα με ...μια επιφυλακτικοτητα μονο... στην ορεξη για φαγητο με μπολικα μπαχαρικα που θα σας ανηξει μετα την προβολη!
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 9/10 (για τα ελληνικα δεδομενα κιολας, χωρις συζητηση τοσο!)
Παπάζογλου Σταύρος
 
Legacy - ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ - Unverified - Τρί 28 Οκτ 2003 - 20:52
Αν μετα το περας ενος λουκουλλειου γευματος η τελευταια γευση ειναι αυτη που μενει στα χειλη τοτε σε αυτη τη κουζινα με τα πολιτικα εδεσματα τα γλυκα που σερβιρονται στο τελος χαλανε ολη τη συνταγη με το σχηματικο του ερωτικου διαφυλετικου love story και ειναι κριμα γιατι οι μεζεδες και τα κυριως πιατα ηταν μαγειρευμενα με περισσια φροντιδα και εκλεκτο κινηματογραφικο γουστο. Αρνητικα προκατειλημμενος για την αποτελεσματικοτητα του ολου εγχειρηματος ενεκα της υπερβολικης θετικης διαφημισης προσηλθα στη προβολη και ομολογω πως επι μακρον υπηρξαν πλειστες στιγμες που συνελαβα τον εαυτον γοητευμενο με αυτο το νοσταλγικο ταξιδι στον χωρο και τον χρονο. Το σεναριο μπορει να μοιαζει αδυναμο και να βριθει ανακριβειων αλλα ο σεναριογραφος-σκηνοθετης Τασος Μπουλμετης αφηγειται την ιστορια του με σιγουρια αποφευγοντας τους προσκαιρους εντυπωσιασμους εμπιστευομενος πρωτιστως τον επαγγελματισμο των αμεσων συνεργατων του καθως τοσο η μουσικη επενδυση οσο και τα σκηνικα, κουστουμια με τη διευθυνση φωτογραφιας αγγιζουν το λιαν καλως. Απο την αλλη με εξαιρεση τον υποτονικο Γιωργο Χωραφα και το ντουμπλαρισμενο ζευγος των τουρκων συναδελφων του μια πλειαδα εξαιρετων ηθοποιων με επικεφαλης χαρισματικους βετερανους καρατεριστες σαν τον αειθαλη Θεοδωρο Εξαρχο, τον επιβλητικο Τασο Μπαντη αλλα και το απολαυστικο ζευγος Μιχαηλιδη-Λουιζιδου γεμιζουν την οθονη με την πληθωρικη τους παρουσια.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 5/10
ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ
 
Legacy - Ιωάννης Κουτράκος - Unverified - Τετ 29 Οκτ 2003 - 03:36
Ένα πανδαιμονιο συναισθηματων,μνημων και νοσταλγιας χαρακτηριζει αυτην την ταινια του Μπουλμετη..Αναμφιβολα η καλυτερη παραγωγη που εγινε στην Ελλαδα..Απλα απιστευτο.Κριμα που η ταινια εχει μια χαμηλη αξιολογηση επειδη ορισμενοι την εθαψαν με 1/10 πριν καν την γινει η πρεμιερα..

9/10.Απλα η καλυτερη ελληνικη ταινια του Νεου Ελληνικου Κινηματογραφου.Μακαρι να συνεχισουν ετσι!
Ιωάννης Κουτράκος
 
Legacy - ΜΑΙΡΗ - Unverified - Τετ 29 Οκτ 2003 - 19:50
ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΤΑΙΝΙΑ. ΞΥΠΝΑ ΤΡΥΦΕΡΕΣ ΜΝΗΜΕΣ ΚΑΙ ΑΓΓΙΖΕΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΕΣ ΧΟΡΔΕΣ. ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΣΑΟΥΝΤΡΑΚ, ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ, ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΙΣΤΙΚΟΣ Ο ΙΕΡΟΚΛΗΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ.
ΜΑΙΡΗ
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.