• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 17737
  • Αριθμός συν/τών: 816239
  • Πρόγραμμα 296 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Η ερώτηση της εβδομάδας


Οι Πίθηκοι επιστρέφουν για τρίτη φορά επί της οθόνης. Εγώ προτιμώ…

Ο κλασικός «Πλανήτης» και τα σίκουέλ του δεν επαναλαμβάνονται.

Η εκδοχή του Tim Burton ήταν περισσότερο εντός κλίματος.

Το reboot του 2011 τα έκανε όλα προϊστορία.

Καμία! Ούτε τον Δαρβίνο κάνω κέφι…

Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Anything Else (2003)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ερωτας και... Τίποτα Αλλο

Κωμωδία | 108' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 14 Νοε 2003
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 14/4/2004
Διανομή: Rosebud
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.04 %
Αξιολόγηση: 6.61/106.61/106.61/106.61/106.61/106.61/106.61/10   (6.61/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Σε κάθε σχέση, ο ένας από τους δύο πάντα σηκώνει τα βάρη του ζευγαριού.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2005

Σε μια αμήχανη καμπή της τελευταίας περιόδου του, ο Woody Allen κινείται και πάλι στο Μανχάταν, παραχωρώντας όμως τα πρωταγωνιστικά σκήπτρα (ο ίδιος είναι πια αρκετά γέρος για να υποδυθεί… τον εαυτό του) στον Jason Biggs του American Pie. Αυτή είναι μόνο μία από τις επιλογές που δεν του «βγαίνουν», όπως και η αλληγορικά πολιτική χροιά που δίνει στον δικό του ρόλο: ο Ντείβιντ είναι ένας ημιπαράφρονας Εβραίος με έντονο σύνδρομο καταδίωξης, που θα λειτουργήσει ως μέντορας για το νεαρό πρωταγωνιστή. Η ταινία μοιάζει με déjà vu και αναβαθμίζεται σποραδικά από λεκτικά γκαγκ.

Βαθμολογία: 5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars (5.5/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)




Σάββατο 11 Οκτωβρίου 2003 - 16:36

Εξηγουμαι για να μην παρεξηγούμαι αγαπητοι αναγνωστες…

Με αφορμη την κριτικη της νεας ταινιας του γουντυ αλλεν , anything else, βρισκομαι αντιμετωπος με μια καποια δυσκολια στο να παραστησω αντικειμενικα, να κρινω σε μερικες αραδες το φαινομενο γουντυ αλλεν και κατά συνεπεια το κινηματογραφικα απολαυστικο μικρο του συμπαν…

Απτη άλλη, η τεχνη και φυσικα η κάθε μορφης τεχνη είναι το τι βιωνεις… Ευτυχως η ...ευτυχως αυτό είναι κατι ανεπαισθητο μερικες φορες και μη ευκολα αντιληπτο αλλα υπαρχει μια μαγικη διαδρομη απτον ..αμφιβληστροειδη προς την καρδια που μοναχα καποιοι δημιουργοι ξεχωριστοι πετυχαινουν τοσο αβιαστα ισως… Ο τροπος που χρονια τωρα ο γουντυ αλλεν καταφερνει να μεταδωσει το πνευμα, την ξεχωριστη νευρωτικη κινηματογραφικη του και μη ιδιοσυγκρασια, προσωπικοτητα και οπτικη, αλλα και το ανεπαναληπτα αμεσο του χιουμορ είναι εκπληκτικος… Και αυτό το απολυτα προσωπικο του υφος είναι που τον ξεχωριζει…

Τα αγαπημενα …κουσουρια (!) του γουντυ δε θα μπορουσαν να λειψουν και από το anything else… Η διαδικασια αν μη τι άλλο οικεια… τα φωτα χαμηλωνουν μεχρι να κλεισουν οριστικα, και η τζαζ ηχητικη υποκρουση που παντα ντυνει τοσο γλυκα τους τιτλους να ξεχειλιζει λιγο από τη μαγεια μιας μουσικης φτιαγμενη για για να μας κανει να μελαγχολουμε γλυκα αλλα και να δενομαστε μαζι της, προορισμενη όμως και για να μας υποβαλλει στην μυσταγωγια της βυθισης στο φιλοξενο συμπαν του αλλεν…

Ο θεματικος πυρηνας παντα διανθιζεται με γρηγορους και ευφανταστους διαλογους επιμελημενων «χτυπηματων» σε ότι ο γουντυ θελει να καταγραψει η να καυτηριασει παντα μεταξυ σοβαρου και αστειου… ειτε θεματα κοσμογονικα με θεμα την εβραικη καταγωγη του, είναι πολύ αστειο και δειγμα του μεγαλου αυτοσαρκασμου που τον διακατεχει το –θα το πω «λαικα»- τι …κολλημα εχει με το συκεκριμενο ζητημα της καταγωγης του αλλα και ποσο απολαυστικα το πραγματευεται…, ειτε θεματα λιγοτερο κοσμογονικα όπως την αγαπη του για την …αυτοικανοποιηση (στην ταινια υπαρχει μια καταπληκτική σκηνη οπου ο αλλεν ομολογει ότι ερωτοτροπησε μαυτον τον τροπο με μεγαλες σταρ του παρελθοντος προσπαθωντας να πεισει το λογικο φωκ που υποστηριζει διαφορετικα… ακου «κακο υποαταστατο του σεξ»... τς τς τς...) που εχει και στο παρελθον δηλωσει απερίφραστα και αφοπλιστικα… Σαν καλος φαν του αλλεν είναι αδυνατο να ξεχασω το ...γνωμικο(!) «γιατι να σταματησω να αυτοικανοποιουμαι? κανω ερωτα με καποιον που αγαπω...»

Οι ταινιες του εχουν παντα ως βαση την πραγματικοτητα και υφαινουν έναν ιδιομορφο ιστο καταστασεων κάθε μα κάθε φορα…

Αυτή τη φορα ο γουντυ αλλεν βαζει το τζεισον μπιγκς , τζερι φωκ, και την κριστινα ριτσι, αμαντα, στη θεση των 2 πρωταγωνιστων του και εκεινος παιρνει ένα δευτερο ρολo, το ρολο ενός ωριμου, σοφου και ταυτοχρονα παρανοικου αντρα που γνωριζει ο φωκ εν ονοματι ντομπελ…

Tο θεμα μας εκτυλισσεται - που αλλου- στο μανχαταν και είναι ουσιαστικα η ιστορια του τζερι φωκ… ενος νεου κωμωδιογραφου (κατι μας θυμιζει αυτό..) ο οποιος ερωτευεται την αμαντα και επηρρεασμενος απτον ερωτα (και την αφελεια του που προκυπτει μεσα απαυτον τον μονοπλευρο ερωτα…) γινεται ουσιαστικα το θυμα της αμαντα που από ένα σημειο και μετα τον αγνοει και «του τα φοραει» σε κάθε ευκαιρια… (Με αυτόν βεβαια προφασιζεται ολων των ειδων τους λογους για να μην του δοθει…) Ταυτοχρονα ο φωκ εχει γνωρισει τον ντομπελ, έναν ηλικιωμενο αντρα που παραδοξως εχει βρει ότι ταιριαζουν σε πολλα σημεια και στο προσωπο του βρισκει τον κατασταλαγμενο του μεντορα και εντυπωσιαζεται απτις ιδεες του και απτον διαφορετικο (χμ.. καλυτερα εξελιγμενο θα πω..) τροπο σκεψης του… ο φωκ είναι πολις 21 και εχει προλαβει να παντρευτει και να χωρισει και από τοτε επισκεπτεται ένα ψυχοθεραπευτη ο οποιος μονο βοηθεια δεν του προσφερει (ο αλλεν εχει αχτι και αγαπημενο θεμα τους ψυχαναλυτες….) στο κεφαλι του φωκ τριγυριζουν κιαλλα καθως ο ατζεντης του (ντανι ντε βιτο) τον πολιορκει για να υπογραψουν ένα νέο συμβολαιο… Σαν να μην εφταναν ολαυτά, η μητερα της αμαντας (Stockard Channing) ερχεται να μεινει στο σπιτι του και εκεινος …απλα δε μπορει να πει όχι… Αυτή η αφελεια και η αναποφασιστικοτητα είναι χαρακτηριστικη… είναι αληθεια ότι ο φωκ σε όλα αυτά κοντευει να τα χασει (χαρακτηριστικη ατακα του φωκ… «θελω να αυτοκτονησω, αλλα δεν το κανω γιατι ουτε αυτό θα λυσει όλα τα προβληματα μου..») και μονο χαρη στη βοηθεια του ντομπελ, βρίσκει θαρρος και συμβουλες που πραγματικα θα μπορουσαν ναναι χρησιμες από τον –η αληθεια είναι- περιεργο φιλο…

Στο φοντο ολων αυτων εχουμε ένα μανχαταν στο γνωριμο αλεν-ικο υφος… ένα σκηνικο των ονειρων του αλεν και του κινηματογραφικου του περιορισμενου γεωγραφικα -είναι η αληθεια- κοσμου… Το μανχαταν του αλεν είναι ειτε εσωκλειστο σε στριμωγμενα διαμερισματα στις συνοικιες της μεγαλουπολης ειτε εχει φοντο τους ουρανοξυστες και τους γρηγορους ρυθμους ζωης… Ετσι και ο φωκ βρισκει πραγματικα καταφυγιο στις περιπλοκες λεξεις του ντομπελ στις αναριθμητες βολτες τους στα καταπρασινα παρκα της πολης…

Η γνωμη μου είναι ότι εδώ εχουμε ένα εγχειρημα του αλλεν που χριζει κουβεντας… Ο χαρακτηρας του ντομπελ κατά τη γνωμη μου είναι ταυτοχρονα και ο ιδιος αλλα και αντεστραμμενος ο χαρακτηρας του φωκ… Εξηγουμαι… Στο παρελθον θα περιμεναμε ο χαρακτηρας του φωκ να παιζεται απτον ιδιο τον αλλεν… όμως εδώ ο αλλεν δινει μια φορεσια και μια μασκα αλλεν (όχι δεν ηρθαν οι αποκριες) στον τζεισον μπιγκς ενώ ο ιδιος γινεται το alter ego του υποδυομενος τον ντομπελ… Δυο παραλληλοι χαρακτηρες λοιπον αλληλενδετοι…(θαλεγα και αλληλοσυμπληρουμενοι και αλληλοεξαρτωμενοι αλλα η ουσια είναι ότι μονο ο φωκ (η ο μπιγκς) εξαρτωνται απ’ το ντομπελ και τον αλλεν αντιστοιχα…) Ο Ντομπελ βοηθα τον φωκ να ξεπερασει προβληματα που ο αλλεν εχει περασει στο παρελθον και ουσιαστικα ο ντομπελ γινεται για τον φωκ οσα θελει μεσα του να γινει…Κατι σαν μεντορας…

Επι της ουσιας το αποτελεσμα κρινεται ικανοποιητικο καφως ο μπιγκς δεν είναι ασχημος ως «αλλεν» (αλλα σιγουρα όχι ..αλλεν…) οσο για την κριστινα ριτσι, είναι το θελκτικο κοριτσι που παιζει το ρολο της κακιας και οσο αν είναι πανεμορφη και γλυκια με επεισε ότι είναι ..παλιοκοριτσο εν τελει…(!) σοβαρα, κλεβει την παρασταση απτον μπιγκς στο ρολο της μικρης νυμφομανους αμαντας… οσο για τον αλλεν , είναι παντα μια σταθερη αξια, είναι παντα απολαυστικος, νευρωδης , ανθρωπινος (και εξωγηινος ταυτοχρονα…) και εχει δωσει τα διαπιστευτηρια του χρονια τωρα… οποτε είναι αδυνατο να τον συνοψισω εδώ… ηδη εχω ...φλυαρησει…

Συμπερασματικα…

από τον γουντυ αλλεν ξερεις τι να περιμενεις και αυτος κάθε φορα στο προσφερει απλοχερα… είναι παραλογο να ζητουσε κανεις απτον αλλεν να κανει κατι διαφορετικο… τι κιαν τα χρονια περνουν, τι κιαν μερικα gags μας θυμιζουν παλαιοτερα… ο αλλεν εχει ένα μαγικο τροπο να παραμενει αυτος που ηταν… ενας εξαιρετικος και εκπληκτικα ιδιατερος κωμικος… μπορει το anything else να μην είναι τοσο φρεσκο οσο το annie hall η το love and death (οσοι δεν τοχετε δει σπευσατε!!) αλλα παραμενει γουντυ αλλεν με ότι αυτό συνεπαγεται… για καποιους –συμπεριλαμβανομενου και μενα- αυτό θανει παντα κατι παραπανω από αρκετο…

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7,5/10 Stars (7.5/10) (αν και σε τετοιες περιπτωσεις η βαθμολογια είναι πολύ μικρη για να σταθει απεναντι στο συναισθημα..)

Μιχαλης Χαραλαμπακης




Σε μερικές αράδες...

Μου άρεσε: Το πρόσωπο της Chistina Ricci στο πρώτο πεντάλεπτο του ρόλου της. Μόνο.
Δε μου άρεσε: Η άρρυθμη μεταμόρφωση του Jason Biggs σε Woody Allen-ική περσόνα, και η off key ερμηνεία του από εκεί κι έπειτα.
Μου άρεσε: η σατιρική προσέγγιση της μετασεπτεμβριανής Νέας Υόρκης μέσω ενός πανικόβλητου security-freek-ο-ουρανός-θα-μας-πλακώσει Woody Allen, που αποφεύγει να καταδείξει άμεσα το θέμα του, ωστόσο χτυπά το στόχο ακριβώς στο κέντρο.
Δε μου άρεσε: που το ξεκαρδιστικό αυτό στοιχείο πλαισιώνεται από μια άνευρη αυτή τη φορά προσέγγιση των Μπεργκμανικών θεματικών του Allen (δηλαδή ναι, βαρέθηκα).

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10) (γαμώτο...)

Ιωσηφ Πρωιμακης


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.