• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


My Beautiful Laundrette (1985)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ωραίο μου Πλυντήριο

Δραμεντί | 97' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.09 %
Αξιολόγηση: 8.37/108.37/108.37/108.37/108.37/108.37/108.37/108.37/108.37/10   (8.37/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


O Frears αν εξαιρέσει κανείς την «αμερικάνικη» περίοδο του High Fidelity είναι ένας από τους χαρακτηριστικότερους Βρετανούς σκηνοθέτες. Μαζί με τον Loach του Poor Cow και του Ladybird, ladybird και τον Leigh του Secrets & Lies είναι αυτός που εξιστορεί τα βάσανα και τους καημούς της αγγλικής εργατιάς-έγχρωμης και μη. Όπως και οι προαναφερθέντες δεν ασχολείται με τους εντελώς ακραίους περιθωριακούς του Trainspotting ούτε όμως και με τους αριστοκράτες του Notting Hill, ούτε με τα δράματα εποχής του Elizabeth ούτε καν με τις τηλεοπτικές μεταφορές του Henry VI του BBC. Γιατί πώς να το κάνουμε, δεν υπάρχει μόνο η Βουλή των Λόρδων- υπάρχουν και οι μεθυσμένοι άγγλοι, δεν υπάρχει μόνο το Buckingham -υπάρχει και το Birmingham...

O Frears με συνέπεια και τόλμη ξύνει τις πληγές του μέτα-αποικιοκρατικού βρετανικού έθνους ήδη από το 68 με την υποκρισία του εκπαιδευτικού συστήματος στο If, τον θατσερικό «φιλελευθερισμό» στο Samie and Rosie get laid μέχρι την ζωή του μετανάστη στο σκληρό κόσμο της παντοκρατορίας του Blair και του Labour Party στο Dirty pretty Things. Το My beautiful Laundrette αν και ανήκει και αυτό στην θατσερική περίοδο του `80 μοιάζει σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα από πάνω του- φριχτά και ανησυχητικά σύγχρονο δεν χαρίζεται ούτε στους μεν ούτε στους δε.

Στο έργο, ο Gordon Warnecke είναι ο Omar ένας νεαρός φιλόδοξος Πακιστανός που μην αντέχοντας την μίζερη ζωή με τον ιδεαλιστή αλλά πάμφτωχο πατέρα του δέχεται με χαρά να δουλέψει στον πλούσιο αλλά όχι και τόσο τίμιο θείο του. Η ανεργία και η οικονομική ύφεση που βιώνουν τα λευκά αγγλάκια όμως –εκεί που παλιά ήταν κυρίαρχοι της Ινδίας και του Πακιστάν – οδηγεί όπως είναι φυσικό σε ακροδεξιές απόψεις και ομάδες skinheads που μια αφορμή ζητάνε για να πλακώσουν στο ξύλο τα έγχρωμα που σήκωσαν κεφάλι... Kαι όμως το πιο περιέργο πράγμα συμβαίνει... ο Omar γίνεται κολλητός με έναν από αυτούς τον Johny (Daniel Day-Lewis). Mαζί του βρίσκει το κεφάλαιο να ανοίξουν ένα πλυντήριο-στεγνωτήριο και στο τέλος εκτός από συνεργάτες καταλήγουν εραστές ζώντας έναν διπλά καταραμένο έρωτα: ομοφυλοφιλικό και διαφυλετικό μαζί!

Νιώθω ευτυχής που είδα αυτήν την ταινία έστω και με 10 χρόνια καθυστέρηση σε βιντεοκασέτα. Νιώθω ακόμα περισσότερο ευτυχής που την είδα μετά από αρκετό χρόνο παραμονής μου στο Νησί, και παραμονής μου όχι οπουδήποτε, όχι στο αριστοκρατικό Bristol ή στο «λευκό» Norwich αλλά στο πολυπολιτισμικό και προλεταριακό Birmingham. Ίσως να φανώ λίγο απόλυτη αλλά όντως πρέπει να τα βιώσεις ή έστω να τα δεις από κοντά αυτά που εξιστορεί εδώ ο Frears για να υποκλιθείς μπροστά τους και ίσως η Ελλαδίτσα μας ακόμα και εν μέσω «αλβανοφοβίας» να μην προσφέρεται και πολύ ως αντιστοιχία. Ομοφυλοφιλική ιστορία αγάπης; Σε Πλυντήριο; Με ρατσιστικό φόντο; Και όμως-είναι ένα σενάριο απόλυτα ρεαλιστικό και σύγχρονο ακόμα και σήμερα 20 χρόνια μετά όταν όλες οι εταιρίες κρατικές και μη χαρακτηρίζονται ως "Equal opportunities employer" και όταν η κυβέρνηση δηλώνει τον αποτροπιασμό της για τα «μεμονωμένα» ρατσιστικά φαινόμενα στους κόλπους της αστυνομίας... Το αμφίπλευρο μίσος προς τους υμέτερους (γιατί και οι Πακιστανοί δεν είναι τίποτα άγιοι... κάθε λίγο όλο και κάποια άτυχη κόρη «αυτοκτονούν» επειδή ερωτεύτηκε «άπιστο») συνεχίζει να διχάζει το «Ηνωμένο Βασίλειο» και ο μουντός καιρός και τα παλιά κτίρια-τόσο όμοια με ότι βλέπεις γύρω σου σήμερα -σου δημιουργούν την εφιαλτική ψευδαίσθηση ότι σε λίγο θα ξεπροβάλει το ταγιέρ της Thatcher και σε μερικά λεπτά θα κατέβει ο Παπανδρέου μαζί με την Λιάνη από το αεροπλάνο...

Δεν λέω πως η ταινία δεν έχει τα μειονεκτήματά της με την απλοϊκή ανάπτυξη του σεναρίου ίσως ως το κυριότερο. Περισσότερο φρέσκια όμως από πολλές «σύγχρονες» και περισσότερο διαχρονική από πολλές «με την βούλα» κλασσικές αποτελεί ένα αριστούργημα που καλό είναι κανείς να το έχει έστω ακουστά.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Βασιλική Πολυχρονοπούλου


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.