 | - Αυθεντικός Τίτλος:
Il Bidone
- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Στη Σκιά του Υποκόσμου
- Γνωστό και ως:
The Swindle
|
· Είδος: Δραματική
· Παραγωγής: 1955
· Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 21 Μαϊου 2004
· Διάρκεια: 104'
· Διανομή: Artfree
· Χρώμα: Ασπρόμαυρο
· Ήχος: Mono
· Γλώσσα: Ιταλικα
· Αξιολόγηση:  (8.33/10)
· Aντιφατικότητα ψήφων:
· Δημοτικότητα: 0.14 %
· Κριτική (από μέλη του Cine.gr):
 Το Il Bidone, μία από τις λιγότερο γνωστές ταινίες του Fellini, γυρίστηκε ανάμεσα στα έξοχα La Strada και Le notte di Campiria και συνιστά με αυτά, μία Τριλογία. Την Τριλογία της Μοναξιάς. Η ταινία ανήκει στην πρώιμη, μάλλον νεορεαλιστική, περίοδο του maestro λίγο πριν αυτός διαμορφώσει το εντελώς προσωπικό του ύφος. Κατά την διάρκεια αυτήν της περιόδου διαπραγματεύεται ενδελεχώς και πάντα με έναν γλυκόπικρο τρόπο ζητήματα της ανθρώπινης φύσης και συμπεριφοράς.
Ο Augusto, ο κεντρικός χαρακτήρας, είναι ένας απατεώνας, επικεφαλής μίας ας πούμε συμμοριούλας, που επιβουλεύεται χωρίς αναστολές μεροκαματιάρηδες, ανθρώπους του μόχθου και τους αποσπά τις οικονομίες μίας ζωής. Τον τρόπο της ζωής του χαρακτηρίζει εγωκεντρισμός και ανευθυνότητα όπως και όλων των ανθρώπων που ζουν για το σήμερα και για τον εαυτό τους. Η συνείδηση του κάποια στιγμή θα κλωτσήσει και η συνάντησή του μετά από χρόνια με την κόρη που είχε εγκαταλείψει, η συνειδητοποίηση ότι το παιδί του τον χρειάζεται, θα επιταχύνουν την διαδικασία της κάθαρσης και θα οδηγήσουν τον ήρωα στην λύτρωση. Μία λύτρωση που ταυτόχρονα μοιάζει και με τιμωρία.
Ο maestro, ισορροπώντας ανάμεσα στην κωμωδία ηθών και στο δράμα, αφηγείται την ιστορία αυτού του ανθρώπου που έζησε την ζωή του μέσα στην απάτη, εστιάζοντας στις συγκρούσεις που συντελούνται μέσα του, με ή χωρίς αποτέλεσμα, αλλά και στα σκιρτήματα συνείδησης. Ένας μελαγχολικός τόνος διατρέχει όλη την ταινία παρ’ όλη την ικανότητα του Fellini να μπολιάζει τον κινηματογραφικό του λόγο με χιούμορ.
Οι ερμηνείες είναι πράγματι ένας λόγος να δείτε ή να ξαναδείτε την ταινία. Ο Broderick Crawford είναι εξαιρετικός σ’ αυτόν τον περίπλοκο ρόλο του Augusto. Καταφέρνει να αποδώσει όλες τις αποχρώσεις της διάθεσης του χαρακτήρα αλλά και να μας επικοινωνήσει τα κίνητρά του, την βαθύτερη ουσία της προσωπικότητάς του. Συχνά μας εκμαιεύει μία ποικιλία συναισθημάτων που εκτείνονται από τον θυμό και την αγανάκτηση έως τον οίκτο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για την καλύτερη ερμηνεία της μακράς καριέρας του. Οι δύο σύντροφοι που τον ακολουθούν, ο Richard Basehart (Picasso) και ο Franco Fabrizi (Roberto) είναι εξίσου καλοί, καθώς με τις παρουσίες τους και τις επιλογές τους οριοθετούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα αποκτήσουν νόημα οι πράξεις, οι αναστολές ή οι μη αναστολές, η προσωπικότητα και η μοναξιά του πρωταγωνιστή. Φυσικά ποιος θα μπορούσε να προσπεράσει την μαγική κ. Fellini? Η Giulietta του maestro, δίνει και εδώ μία πηγαία, στα όρια του σπαρακτικού, ερμηνεία θυμίζοντάς μας σε κάθε βήμα ότι βρίσκεται καθ’ οδόν -μία χρυσή οδός στ’ αλήθεια- από το La Strada στην Cambiria και ότι μετέχει του οράματος του Fellini.
Ο Nino Rota γράφει φυσικά την μουσική και αυτή είναι όπως πάντα υπέροχη. Ένας συνδυασμός χιλιάδων ακουσμάτων ντύνει όλο το φιλμ και κορύφωση αποτελεί το πραγματικά συγκλονιστικό μουσικό θέμα που ντύνει την τελική, θρυλική, σκηνή της λύτρωσης.
Έχετε να κάνετε με την πιο αδικημένη ταινία του Fellini. Πιθανώς γιατί είχε την «ατυχία» να εμφανιστεί ανάμεσα σε δύο αριστουργήματα και δεν βρήκε χώρο να καταλάβει στις κινηματογραφικές συνειδήσεις παρ’ όλο που σαφώς το άξιζε. Υπάρχει όμως ταινία του Maestro που δεν το αξίζει?
Βαθμολογία: (8/10)
Άλκηστις Χαρσούλη
· Σχόλια Χρηστών:
- Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2009 - 9:39 μμ
Μια ματια στην φτωχεια, στην δυστυχια και στα μικρα ονειρα των απλων ανθρωπων σε μια ταινια δυνατων συναισθηματων για την μοναξια και την εκμεταλλευση. Ο Φελινι στην πρωτη ταινια μετα το αριστουργηματικο La Strada (και 6η κατα σειρα) κινηματογραφει με δεξιοτεχνια, ανθρωπια, μοναδικη προσεγγιση εποχης και χαρακτηρων και στοιχεια νεορεαλισμου (π.χ. η σκηνη στις εργατικες κατοικιες) και κανει μια πικρη αλλα αληθινη ταινια για την Ιταλια του ’50.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8/10
Άρης Μαυρέλλης
Eπεξεργασία
|
