• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 18137
  • Αριθμός συν/τών: 829721
  • Πρόγραμμα 297 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Η ερώτηση της εβδομάδας


28η Οκτωβρίου! Η πλέον αγαπημένη μου ελληνική ταινία αναφορικά με τον πόλεμο του 1940…

Οι Γερμανοί Ξανάρχονται (1948): ούτε στο όνειρο μας.

Το Ξυπόλυτο Τάγμα (1953): οι μικροί ήρωες.

Ουρανός (1962): το «όχι» του φαντάρου.

Τι Έκανες στον Πόλεμο Θανάση (1971): ιλαροκωμική αντίσταση.

Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Play Time (1967)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Playtime
- Γνωστό και ως:
Πλαίυ Τάιμ

Κωμωδία | 155'
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 25/1/2005
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: (Dolby) Stereo
Γλώσσα: Γαλλικά - Αγγλικά - Γερμανικά
Δημοτικότητα: 0.10 %
Αξιολόγηση: 9.00/109.00/109.00/109.00/109.00/109.00/109.00/109.00/109.00/10   (9.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Περιληψη

Ο κ. Υλο (Jacques Tati) περιπλαναται σε μια πολη, την οποια δεν αντιλαμβανεται και η οποια μοιαζει να θελει να τον συνθλιψει και να τον καταπιει. Επισκεπτεται ενα γιγαντιαιο κτιριακο συγκροτημα, με στοχο να παρουσιαστει σε μια συνεντευξη για ανευρεση εργασιας. Παρακολουθει τηλεοραση στο λιβινγκ ρουμ ενος φιλου του, το οποιο, οπως φαινεται, βρισκεται σε κοινη θεα των περαστικων ενος δρομου. Χανεται σε ενα τεραστιο αεροδρομιο και καταληγει σε ενα υπερπολυτελες και «χαι τεκ» εστιατοριο που τελικα καταρρεει.

Η γενικη αισθηση

Εργο ασυγκριτης μουσειακης αξιας.

Το σεναριο

Ο κ. Υλο ειναι το κινηματογραφικο alter ego του σκηνοθετη Jacques Tati ο οποιος ερμηνευει και το ρολο. Προκειται για μια ηπια και συμπαθη φιγουρα, με τυποποιημενη εμφανιση, που παραπεμπει σε καρτουν. Ο κ. Υλο ειναι εξισου, ενας Γκουφη και ενας ευγενης, απλοϊκος, τζεντλεμαν. Φοραει παντα καπαρντινα και καπελλο, τα παντελονια του σταματουν, με σχεδον κωμικο τροπο, στη μεση του αστραγαλου, κραταει συνεχως την ομπρελλα του και καπνιζει πιπα.

Το τι ειναι αυτονοητο για τον κ. Υλο, καθοριζεται απο τις αρχες του «παλαιου κοσμου της ανθρωπιας και της ευγενειας». Για το λογο αυτο αλλωστε, καταπιεζεται απο την ταξη, την ψυχροτητα, την πολυπλοκοτητα και την ανωνυμια της μοντερνας πολης. Εκμηδενιζεται απο ενα κτιριο κατασκευασμενο απο ατσαλι και γυαλι, καθως και απο τη διεισδυση της πολης στην προσωπικη του ζωη. Ο κ. Υλο ειναι ενας «αθωος εν συγχυσει», που χανει το παιχνιδι, με τον εκμοντερνισμο του περιβαλλοντος του.

Η πορεια του μεσα στην πολη δεν ακολουθει καμια σαφη πλοκη, ως βαση της σεναριακης δομης. Ολα εξελισσονται ακολουθωντας τον αργο ρυθμο ενος απειλουμενου παρατηρητη, που δεν παραμελει να αφησει να φανει σε καθε στιγμη, το λεπτο χιουμορ του.

Η σκηνοθεσια

Στο Playtime, μπορει κανεις να παρακολουθησει τη χαρακτηριστικη και συγκροτημενη «γραφη» του Tati, που τον εκανε τοσο αναγνωρισιμο ως σκηνοθετη, παρα το μικρο αριθμο ταινιων που γυρισε. Ο φακος παρακολουθει τα πραγματα απο μακρια η απο καποια μεση αποσταση. Τα «γκρο πλαν» απουσιαζουν παντελως. Σε καθε πλανο εξελισσονται περισσοτερες απο μια ιστοριες, χωρις να φαινεται οτι ο σκηνοθετης θελει να ξεχωρισει καποια απο αυτες και να τραβηξει το ενδιαφερον του θεατη επανω της.

Βαθμολογια: Η ταινια αποτελει μνημειο υφους και ειδους και ως εκ τουτου ειναι υπερανω βαθμολογησης.

Αληθειες και ψεμματα για την ταινια

Τα κτιρια και το αεροδρομιο που πρωταγωνιστουν ειναι πραγματικα τρομακτικα. Ψεμματα. Σημερα, που θα αναγνωριζαμε την επιθετικη πολη, στις εξωτερικες επενδυσεις των κτιριων με γυαλιστερες πλακες απο γρανιτοπολτο και τις αντιστοιχες γκουμουτσες απο αλουμινενια κουφωματα, ο συνδυασμος χαλυβα και γυαλιου, ως δομικα υλικα, που τρομαξαν τοσο πολυ τον κ.Υλο ειναι πια, μαλλον συμπαθης και ευπροσδεκτος.

Το εργο θα συγκινησει ιδιατερως αρχιτεκτονες, γραφιστες, σχεδιαστες μοδας και εν γενει οσους ασχολουνται και ενδιαφερονται για το ντηζαιν. Αληθεια. Ειδικα τωρα που η μοδα του minimal και του easy listening εχουν επαναφερει στο προσκηνιο το hip της space age (1967-1971), η “Tativille”, θα συναρπασει και θα εμπνευσει. Οι κομψες στολες των αεροσυνοδων με τα καπελλινα, απο την εποχη, που οι αεροσυνοδοι δεν ειχαν ακομα στρεψει το βουρδουλα τους εναντια στους επιβατες, αγγιζουν τα ορια του καλτ. Πολυ ωραιες και οι αεροδυναμικες γραμματοσειρες που κυριαρχουν στις περισσοτερες επιγραφες που εμφανιζονται στην οθονη.

Το Playtime υπηρξε το αριστουργημα που καταποντισε την καριερα του Jacques Tati. Αληθεια. Χρειαστηκε ενα τεραστιο χρονικο διαστημα για να γυριστει, ενω συγχρονως ηταν η ακριβοτερη παραγωγη της εποχης του. Αποτελεσμα ηταν ο Tati, να φτασει στα προθυρα της ολοκληρωτικης οικονομικης καταστροφης.

Γιαννης Κωνσταντινιδης




Τρίτη 3 Ιανουαρίου 2006

Ένα στοίχημα, ή μάλλον μια ευχή. Να μεταμορφωθεί η κατάψυχρη, από-προσωποποιημένη και ρομποτική τσιμεντούπολη σε ένα γιγαντιαίο λούνα παρκ. Από εκεί πηγάζει το εντελώς ιδιότυπο σασπένς του πιο στιλβωμένου αλλά και πειραματικού φιλμ του Jacques Tati: θα μπορέσει το πέταγμα μιας πεταλούδας να φέρει τη λυτρωτική βροχή στους αδιάρρηκτους αυτοματισμούς του Παρισιού; Μόνο το όνομα θυμίζει εξάλλου την γαλλική πρωτεύουσα, με την χάρη να έχει εξοριστεί πλήρως από αυτό το φωτοαντίγραφο δυτικής μεγαλούπολης.

Ο κωμικός μηχανισμός τον οποίον ο Tati ενεργοποιεί με το ξεκίνημα του φιλμ εντάσσεται στη θεωρία του Σοπενάουερ περί χιούμορ, ειδικά αν επιμείνουμε στην πρωταγωνιστική ιδιότητα του κυρίου Ιλό. Μια εξόφθαλμη αντίθεση, μια ασυμβατότητα είναι αυτή που προκαλεί το ξάφνιασμα και την έκρηξη γέλιου. Όπως ήταν φυσικό, το εύρημα του fish out of water χρησιμοποιήθηκε ήδη από το βωβό σινεμά, με τον Chaplin λ.χ. να γίνεται ο φορέας του γκαγκ. Εξίσου «σωματοποιημένα» είναι τα κωμικά νούμερα των ομιλούντων επιγόνων: ας πάρουμε το παράδειγμα του Peter Sellers, ο οποίος κυριολεκτικά δεινοπάθησε στα χέρια του Blake Edwards.

Κι όμως, μεταξύ του Πάρτι και του Playtime το χάσμα μοιάζει αγεφύρωτο. Τι έχει συμβεί; Απλούστατα, ο Tati έχει «εξαφανίσει» το γκαγκ σε μια σύνθεση μεσαίων και γενικών πλάνων. Το ίδιο «άφαντος» μοιάζει ακόμα και ο πρωταγωνιστής! Ο κύριος Ιλό μας εισάγει στη δράση ως ο υποτιθέμενος κύριος φορέας του κωμικού στοιχείου, είναι το alter ego του ίδιου του σκηνοθέτη, κι όμως τον καταπίνει η φόρμα της ταινίας.

Τι μένει πίσω του λοιπόν; Μια σύνδεση σχεδόν μουσική, που εναποθέτει την αποτελεσματικότητά της στο ρυθμό –εκτός από τους πρωταγωνιστές, έχει καταργηθεί και η όποια δραματουργική αναγκαιότητα των σκηνών. Μια εξωφρενικά συχνή χρήση του εσωτερικού μοντάζ, της συνύπαρξης δηλαδή πολλών επιμέρους δράσεων στο ίδιο πλάνο. Ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι πρόκειται για μια (άτυπα) βωβή κωμωδία, το εν λόγω ρίσκο της υπέρμετρα υποκειμενικής επαφής με τον θεατή μοιάζει αυτοκτονικό! Μένει, επίσης, ένας υπερτονισμός του ανεπαίσθητου, μια υπερβολική έμφαση στην ασημαντότητα: τα τριξίματα και οι ψίθυροι συνθέτουν μια εκκωφαντική μπάντα, ενώ οι χρόνοι «ξεχειλώνουν» στην απόλυτη λεπτομέρεια.

Τελικά η ευχή θα πραγματοποιηθεί, η θεωρία του χάους θα επιδράσει καταλυτικά στα γρανάζια της πόλης και θα τα ευεργετήσει… ξεκουρδίζοντάς τα. Αυτό το ιδιότυπο ντόμινο είναι πραγματικά απολαυστικό, βραδυφλεγές και δίνει νόημα στο εξόφθαλμα παγερό πρώτο μέρος της ταινίας. Μέσα στο παιγνιώδες κλίμα αναδύονται εκ νέου οι πρωταγωνιστές: ο κύριος Ιλό σε ένα ελλειπτικό φλερτ με μια Αμερικανίδα τουρίστρια. Κι αν ο πεσιμισμός του Tati μοιάζει -προς το παρόν- δέσμιος της υπερβολής, το αυθαίρετο άλμα του στην φωτεινή πλευρά καταλύει τις αντιστάσεις. Μόνο έτσι η κυκλοφοριακή συμφόρηση μπορεί να ιδωθεί ως πολύχρωμο καρουζέλ! Σε συνθήκες σκοτεινής αίθουσας, ο δημιουργός λογικά απευθύνεται στο κοινό ως αναδιπλασιασμό της άμορφης μάζας του φιλμ. Σε συνθήκες «οικιακής διασκέδασης» πια, ως μεγεθυσμένη αντανάκλαση μοιάζει η χαύνωση στις πολυκατοικίες –διάφανα κουτιά.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cineυρωπαϊκόν)


 
Legacy - Άρης Μαυρέλλης - Unverified - Παρ 18 Δεκ 2009 - 11:14
Ο κυριος Ιλο περιπλανιεται απο το αεροδρομιο ως ενα εστιατοριο και συναντα παλιους γνωστους και νεες γνωριμιες τη στιγμη που ενα γκρουπ αμερικανων τουριστων βρισκεται στην περιοχη.
Δεν μπορεις παρα να δεις με συμπαθεια τις ταινιες του Ζακ Τατι που εχουν τετοια αισιοδοξια και χαρα για τη ζωη παρα το οτι ειναι κλεισμενες στον δικο τους ασυμβιβαστο με τις επιταγες του συνηθισμενου κωμικου σινεμα κοσμο. Για να φτιαχτει το Playtime o Τατι εφτιαξε εξω απο το Παρισι μια ολοκληρη πολη την Tativille. Και αυτα τα εξοδα που εκανε για το Playtime τον οδηγησαν στην χρεοκοπια. Η ταινια ξεχαστηκε επι χρονια για να ανακαλυφθει απο τους σινεφιλ αργοτερα. Μερικοι σημερα θεωρουν το Playtime αριστουργημα. Ωστοσο εχει τα προβληματα του με τον ρυθμο αφου κανει τεραστια κοιλια στη μεση. Η σχεδον αορατη εξυπναδα της τεχνης με την οποια ειναι φτιαγμενο παντως ειναι μια αξια του καθως μιλαει με λιτες εικαστικες παρεμβασεις στον κοσμο της οθονης, λεπτη ειρωνεια, μελαγχολια και αγαπη για τον ανθρωπο για την συγχρονη ζωη. Προτεινεται παντως λογω της ιδιοτροπιας της και του γεγονοτος οτι ειναι η πιο απροσιτη ισως ταινια του Τατι σε πληροφορημενο κοινο.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 5,5/10
Άρης Μαυρέλλης
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.