 | - Αυθεντικός Τίτλος:
Η Λιζα και ολοι οι αλλοι |
· Είδος: Δραματική
· Παραγωγής: 2002
· Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 7 Μαρτίου 2003
· Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 10/2003
· Διάρκεια: 109'
· Διανομή: Odeon
· Χρώμα: Έγχρωμο
· Γλώσσα: Αγγλικα
· Αξιολόγηση:  (5.67/10)
· Aντιφατικότητα ψήφων:
· Δημοτικότητα: 0.15 %
· Κριτική (από μέλη του Cine.gr):
Τεταρτη 5 Μαρτιου 2003 - 18:21
 Ολοι οι αντρες ειναι γουρουνια! Κλισε; Δεν πειραζει, θα το δουμε για αλλη μια φορα στον ελληνικο κινηματογραφο...
Αυτη τη φορα δια χειρος Περακη, στη νεα του κωμωδια ηθων, τη Η Λιζα και ολοι οι αλλοι. Η Λιζα (Κατερινα Μουτσατσου) ειναι ενα μοντερνο κοριτσι που, κουρασμενη απο μια ζωη επιφανειακων σχεσεων και καμενη απο τη συμπεριφορα των σκαρτων αντρων που εχουν περασει απο τη ζωη της, προσπαθει να βαλει μια ταξη, να εξασφαλισει την ψυχικη της ηρεμια και τη συναισθηματικη της ισορροπια. Πως θα το κανει αυτο; Με το να βρει τον ιδανικο αντρα, τον «κανονικο». Αυτον που θα ειναι κουκλος, θα την αγαπαει και αυτη θα μπορει να τον περιφερει μαζι της, να τον δειχνει στις φιλες της και αυτες να ζηλευουν γιατι αυτος αγαπαει μονο αυτην. Και που θα τον βρει αυτον τον αντρα θα αναρωτιεστε...
Αυτον τον αντρα θα τον βρει ενα βραδυ στο Wild Rose (αυτο στην Πανεπιστημιου ντε!), θα τον λενε Παρη (ονομα και πραγμα) και θα ειναι και κουκλος (σα μοντελο δηλαδη). Και θα μοιαζει και στον Αλεξανδρο -«οχι Αλεξη, Αλεξης ειναι ο Γεωργουλης»- Παρθενη.
Ωραια αγορια, ακομη πιο ωραια κοριτσια, ωραια σπιτια, ωραια ρουχα, υπεροχη μουσικη και πολλα κλισε, συνθετουν αυτην την αναλαφρη κομεντι, που ο σκηνοθετης παντοτε ηθελε να γυρισει, αλλα «ποτε δεν ειχα τον κινηματογραφικο χρονο να ασχοληθω». Τωρα λοιπον που βρηκε το χρονο του, πρεπει κι εμεις να βρουμε το χρονο να ασχοληθουμε με ενα σετ απο γραμμωσεις (λεγε με Παρθενη) που προσπαθουν να πλασαριστουν ως το δυνατο, κυριαρχο, φιλοσοφημενο αρσενικο, που κανει τις γυναικες να χαπακωνονται για παρτη του, ενω μολις και μετα βιας καταφερνει να εκφερει τις ατακες του. Ελεος...
 Πισω απο το εκτυφλωτικο χαμογελο του Αλεξανδρο -«οχι Αλεξη, Αλεξης ειναι ο Γεωργουλης»- ΠαρθενηΑλεξανδρου (οχι Αλεξης, αλλος αυτος ειπαμε) δεν κρυβονται και πολλα πραγματα. Η «Λιζα» ειναι μια πιασαρικη ταινια, απο αυτες που μετατρεπουν τις ανασφαλειες του συγχρονου ανθρωπου σε ευκαιρια να κοψουμε και κανα εισιτηριο, να πουμε οτι κατι γινεται με τον ελληνικο κινηματογραφο, καπου χρειαζεται και το ΕΚΚ. Η σκηνοθεσια του Περακη αρκειται στα διαδικαστικα, ενω οι ερμηνειες γινονται –καπως- ανεκτες μετα το πρωτο μισο, που και οι ερμηνευτριες φαινεται να παιρνουν τον αερα της υποθεσης. Οι μονες αξιολογες στιγμες τις ταινιας, αυτες οπου κανουν την εμφανιση τους οι guests –ο παντα υπεροχος Ρενος Χαραλαμπιδης, αλλα και το ζευγος Καλογηρου (ειναι πολλα τα λεφτα Άρη...)
Στο εισαγωγικο σημειωμα του Δελτιου Τυπου της ταινιας, ο σκηνοθετης αναφερει: «Στις προβες με τις ηθοποιους ακουγα τις αποψεις τους για τις ηρωιδες, τα τρυφερα προσωπικα τους βιωματα και στην συνεχεια παρατηρουσα τις λεπτες και χαριτωμενες αποχρωσεις που προσεθεταν στον χαρακτηρα. Απελπιζομουν με την ιδεα οτι στο τελος ολο αυτο το «υλικο» θα εμενε ανεκμεταλλευτο η θα χανοταν μεσα στην δραση η αλλα πιο ευδιακριτα στοιχεια της εικονας. Τελικα φανηκε οτι οι ανησυχιες μου ηταν δικαιολογημενες». Οντως, ετσι φανηκε κυριε Περακη μου...
Βαθμολογία: (4/10)
Ιωσηφ Πρωιμακης
Σαββατο 8 Μαρτιου 2003 - 12:58
Η Λιζα χωρις κορνιζα
Η γενικη αισθηση
Μονοτονια σε ροζ φοντο. (ψιλο)Γελας, αλλα χωρις πολλες συσπασεις του προσωπου. Οπως, οταν σου διηγειται ανεκδοτο ο οδοντιατρος, χωρις να εχει βγαλει το σωληνακι του απορροφητηρα απο το στομα σου.
Το σεναριο
 Ας ξεκινησω απο το βασικο προβλημα : ολοι οι χαρακτηρες μιλουν με τον ιδιο τροπο, τον τροπο που μιλαει ο αφηγητης. Τα λογια των αλλων ηθοποιων ακουγονται, σαν να εκστομιζονται απο την πρωταγωνιστρια. Το σεναριο ειναι γραμμενο με τον τροπο, το υφος και τον τονο, που θα εγραφε καποιος/α στο προσωπικο του ημερολογιο. Συγχρονως, αυτο συνδυαζεται ανατριχιαστικα, με το γεγονος, οτι ουσιαστικα, δεν υπαρχει πλοκη (εκτος κι αν το διλημμα «μ’αγαπα, δεν μ’ αγαπα» θεωρειται πλοκη!)
Ειναι κριμα, γιατι υπαρχει πολυ χιουμορ και μπαινουν στο στοχαστρο, με ανελεητα σκωπτικη διαθεση, μερικα φρεσκα και σχεδον ανεξερευνητα κλισε της καθημερινοτητας. Δυστυχως ομως, τα καταπινει ολα η κινουμενη αμμος της μονοτονιας. Το σεναριο αυτο, υπο τυπον αφηγηματος (personal essay), η ρουμπρικας περιοδικου ποικιλης υλης, μπορει να εκανε θραυση, ως ξεκαρδιστικο.
Η σκηνοθεσια
Στο πρωτο μερος της ταινιας μπορει να αναγνωρισει κανεις μερικα σκηνοθετικα σκερτσα, που θυμιζουν τη «ματια» του Περακη. Ωστοσο ειναι λιγο πιεσμενα, και αγχωμενα. Σαν να πιεζει τον εαυτο του, να ασχοληθει με κατι ,που δεν του αρεσει, απλα και μονο, επειδη οφειλει να ασχοληθει μ’ αυτο. Στο δευτερο μερος της ταινιας δεν κανει ουτε καν αυτη την προσπαθεια. Το αφηνει να κυλησει κι οτι βγει. (Μηπως ειχε φυγει κι απ’ τα πλατω;! Τι να πω!)
Εν κατακλειδι, φαινεται οτι το σεναριο δεν αφορα το σκηνοθετη. Αν βεβαια, λαβει κανεις υποψιν του, τις προηγουμενες ταινιες του, μοιαζει πολυ λογικο το να μην τον αφορα. Το ερωτημα λοιπον ειναι, γιατι το προσεγγισε.
Οι ηθοποιοι
 Η Κατερινα Μουτσατσου (Λιζα) ηταν πολυ καλη! Επισης, ειναι πολυ ομορφη, λαμπερη και χαριτωμενη. Συγχρονως, αν προσθεσουμε το οτι την αγαπαει ο φακος, τεινουμε προς το τελειο. Η αποκαλυψη ομως, ηταν η Ντορεττα Παπαδημητριου (Κλαιρη). Ειναι εξαιρετικη, παιζει με αριστο μετρο και φυσικοτητα. Φαινεται οτι καταλαβαινει πραγματικα, που ειναι το αστειο και το μεταδιδει ολοκληρο, χωρις να φοβαται το, πως η ιδια, θα φανει στο πανι..
Ο Αλεξανδρος Παρθενης (Παρις) δεν τα πηγε ασχημα, για πρωτη φορα και σ’ αυτον τον μικρων απαιτησεων ρολο. Υπαρχει βεβαια παντα, αυτο το ζητημα, με τον ελαφρυ προγναθισμο του, που αντιμετωπιζεται δυσκολα. Αλλα εκει θα κολησουμε τωρα;! Άλλωστε, αυτο δεν θα τον εμποδισει να δημιουργησει ρευμα και να απορροφησει θαυμαστριες, απο το στοκ του Αλκη Κουρκουλου. Δυστυχως ομως, οταν θελεις να κανεις καριερα ηθοποιου και η φωνη σου, θυμιζει παραπονεμενο κορναρισμα, το πιθανο ρεπερτοριο μικραινει και γινεται στεναχωρο. Αξιοπρεπης και ο Γιωργος Καραμιχος αλλα σε ενα αδιαφορο ρολο, χωρις αξιωσεις. Η Δωροθεα Μερκουρη, ηταν οπως παντα, ομορφη. Απο τους guest stars, οι Καλογηρου και Σαμιωτακη μου φανηκαν οτι παρεμειναν στο μηκος κυματος μιας σχετικα προσφατης διαφημισης μαξιλαριων, στην οποια επαιζαν (εκτος κι αν απλως μου φανηκε ετσι, επειδη εμφανιζονται τοσο λιγο και συνεχεια με πυτζαμες). Ο Ρενος Χαραλαμπιδης επανελαβε γρηγορα τον Καλημερη του (και ετσι επρεπε να κανει). Ο Καφετζοπουλος, με πολυ λιγη προσπαθεια, εκανε την αιθουσα να γελασει δυνατα. Η Σοφη Ζανινου, ως λεσβια ταξιτζου, ηταν η εκπληξη στους μικρους ρολους.
Αληθειες και Ψεμματα για την ταινια
Στη διαρκεια της ταινιας, τα κοριτσια, γελανε περισσοτερο απο τα αγορια. Αληθεια. Μερικες τις πιανει νευρικο.
Η ταινια θυμιζει τη Λιζα της Αλικης Βουγιουκλακη. Ψεμματα. Συγκριτικα, η Λιζα της Αλικης Βουγιουκλακη, μοιαζει ναναι του κατηχητικου.
Η ταινια θυμιζει Μπριτζετ Τζοουνς. Ψεμματα. Η Μπριτζετ ειχε αλλο μπριο. Μπριοτζετ Τζοουνς.
Η ταινια θυμιζει Sex and the City . Ψεμματα. Ε, οχι! Άντε, να θυμιζει Sex and the Province.
Βαθμολογία: (4/10) (τοσο ακριβως)
Υ.Γ.: Πριν την ταινια, προβαλλεται το ταινιακι κινουμενων σχεδιων «ο αρχαιουλης στους ολυμπιακους αγωνες». Χρονια ειχα να δω κατι, που να συνδυαζει το εκνευριστικα αντιπαθες, με το σουρεαλιστικο θρασος και την ανοησια. Επισης, αν ειναι να κανεις κινουμενα σχεδια , που κινησιολογικα παραπεμπουν σε κουτες ψυγειων, καλυτερα να μην τα κανεις. Βαθμολογια: 0/10
Γιαννης Κωνσταντινιδης
· Σχόλια Χρηστών:
- Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2009 - 5:15 μμ
Αντιγραφη των αμερικανικων προτυπων στο ελληνικο lifestyle με ανοητο σεναριο, ιλουστρασιον εικονες και ελλειψη κριτικης. Ένα κουραστικο κινηματογραφικο «φωτορομαντζο» επικεντρωμενο στη νεαρη γυναικα που κανει καριερα και σεξ το οποιο παρα την υποτιθεμενη ειρωνεια του θετει λαθος προτυπα. Μουτσατσου και Παπαδημητριου ενταγμενες στο κλιμα της ταινιας.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 1,5/10
ABEL CINEMA
Eπεξεργασία
|
