• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Max (2002)


Εποχής | 106' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 7 Μαϊ 2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 14/10/2004
Διανομή: Προοπτική
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.06 %
Αξιολόγηση: 5.22/105.22/105.22/105.22/105.22/105.22/10   (5.22/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Τέχνη + Πολιτική = Δύναμη

 

- Κριτική από το Cine.gr:


“I am the new avant-garde! And politics is the new art!”

Πρεπει να ομολογησω οτι πριν δω την ταινια, δεν ειχα σχεδον την παραμικρη ιδεα περι τινος επροκειτο. Το μονο που ηξερα ηταν το μοτο της ταινιας, “Art + Politics = Power”. Απο εκει και περα, μια ταινια ονοματι “Max”, θα μπορουσε να ειναι μια ταινια για οτιδηποτε.

Max λοιπον, ειναι το μικρο ονομα του Rothman (John Cusack), ενος γκαλεριστα που ενσαρκωνει ολη την ανωτερη κλαση του Μοναχου, μετα το τελος του Πρωτου Παγκοσμιου Πολεμου. Το αμαλγαμα απο καλλιτεχνες, εμπορους, δασκαλους της εποχης εκεινης, διατηρει μια γκαλερι τεχνης σε ενα τεραστιο εγκαταλελειμμενο εργοστασιο με τρυπια οροφη. Στον πολεμο εχασε το δεξι του χερι, οπως η υψηλη κοινωνια της Γερμανιας εχασε μεγαλο μερος των δυναμεων της. Και φυσικα ειναι Εβραιος, οπως η πληθωρα της ανωτερης ταξης ολου του κοσμου την εποχη εκεινη.

Απο την αλλη, εχουμε τον νεαρο δεκανεα Χιτλερ (ο εκπληκτικος Noah Taylor του Shine - Ο Σολιστας), ενα παιδι που μετα τον πολεμο εχασε τα παντα –σπιτι, οικογενεια, χρηματα- και αγωνιζεται να κερδισει ενα κομματι αναγνωρισης και ισως μερικα χρηματα μεσα απο την τεχνη του, τη ζωγραφικη, υπηρετοντας παραλληλα στο γερμανικο στρατο, μιας και δεν εχει αλλους πορους. Ετσι, μετα απο μια τυχαια συναντηση με τον Max, του παρουσιαζει μερικα απο τα εργα του. Στα αυστηρα, γεωμετρικα και ολιγον τι κιτς σκιτσα του, ο Max βλεπει δυνατοτητες. Τον παιρνει υπο την προστασια του και προσπαθει να τον πεισει να διοχετευσει τα συναισθηματα του μεσα στα εργα του. Τον παροτρυνει τον να στραφει προς τον ρεαλισμο, πραγμα που η βαθιες φορμαλιστικες πεποιθησεις του Χιτλερ, δεν του επιτρεπουν.

Καθως η σχεση τους εξελισσεται, οι αντιληψεις των δυο αντρων ακολουθουν πορεια αποκλινουσα και ο Χιτλερ, μετα απο πολλες απογοητευσεις με τη ζωγραφικη, στρεφεται προς την πολιτικη, οπου εφαρμοζει τη δικη του αποψη περι τεχνης στο σχεδιασμο στολων, κτιριων αλλα τελικα και κοινωνιων, που θα στηριζονται σε αυστηρους κανονες οπως η «αγνοτητα του αιματος».

Το Max (με τον ομολογουμενως αποτυχημενο τιτλο) ειναι μια ημι-φανταστικη ιστορια που (απ’ ο,τι πληροφορουμαι) εχει προκαλεσει μεγαλες αντιδρασεις για την αποδαιμονοποιηση μιας φυσιογνωμιας που στοιχειωνει ακομη και στις μερες μας τα βιβλια της παγκοσμιας ιστοριας. Ειναι μια ταινια που θετει ερωτηματα για το πως θα μπορουσε η ιστορια αυτη να γραφτει διαφορετικα, αν ο Χιτλερ τυγχανε μιας αναγνωρισης του οραματος του για τη ζωγραφικη και επαναφερει το αιωνιο θεμα του «ουδεις εκων κακος». Μπορω να κατανοησω γιατι θα μπορουσε μια τετοια ταινια να προκαλεσει διχογνωμια, οπως μπορω να κατανοησω την αποψη μερικων οτι η παραπανω Σωκρατικη αντιληψη ειναι λανθασμενη.

Το ενδιαφερον ερωτημα θετει ο προτεινομενος για Οσκαρ σεναριογραφος του Χρωματος Πορφυρου, Menno Meyjes, που κανει εδω το σκηνοθετικο του ντεμπουτο. Η φιλοδοξη σκηνοθεσια του και η μεγαλοπνοη φωτογραφηση, προδιδονται απο την προσκολληση της ταινιας στο Max Rothman και τον περιγυρο του. Ενω θα περιμενε κανεις η ταινια να περιστρεφεται γυρω απο τον εξοχως ενδιαφεροντα χαρακτηρα του Χιτλερ, τον οποιο αποδιδει ο νεαρος Αυστραλος Noah Taylor με την καλυτερη ερμηνεια του μεχρι σημερα, ο σεναριογραφος/σκηνοθετης επιμενει στον Max και ενα τσουρμο ασημαντων χαρακτηρων που τον περιτριγυριζουν, κανοντας το ρολοι να κολλα σε σημειο ενοχλητικο. Την κοιλια της ταινιας δεν καταφερνει να σωσει ο John Cusack στο ρολο του Max, παροτι δινει ακομη μια αξιολογοτατη ερμηνεια.

Αν και ο Max Rothman θα ελεγε οτι “It’s easier to be a critic than an artist”, εγω επιμενω οτι οι δυνατοτητες της ταινιας δεν εξυπηρετουνται στο βαθμο που θα επρεπε.

Βαθμολογία: 5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5,5/10 Stars (5.5/10)

Ιωσήφ Πρωιμάκης




Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2004

25 λέξεις
– Στο Μόναχο του Μεσοπολέμου, ο Μαξ, ένας γκαλερίστας, βετεράνος του Γερμανικού στρατού, προσπαθεί να μυήσει στην μαγεία των εικαστικών έναν παλιό του συμπολεμιστή με το όνομα Αδόλφος Χίτλερ.

Στο Ράφι – Έστω στα ψέματα να έγραφε κάπου στους τίτλους έναρξης πως το φιλμ βασίζεται σε πραγματική ιστορία - κόλπο που εφαρμόζουν πάρα πολλές παραγωγές – θα υπήρχε έστω ένα στοιχειώδες ενδιαφέρον για τον θεατή. Αντιθέτως το σενάριο πηγάζει αποκλειστικά από την φαντασία του Menno Meyjes, που υπογράφει και την σκηνοθεσία, και μειώνει αισθητά το όποιο θετικό κλίμα προκαλεί η όμορφη παραγωγή. Η ταινία – που σημειωτέον δεν διανεμήθηκε στην χώρα μας – εστιάζει πάνω στην φιγούρα μιας από τις παρανοϊκές μορφές που γνώρισε η παγκόσμια ιστορία, θέλοντας να αποδείξει το πόσο πολύ κοντά βρέθηκε ο Χίτλερ, στο να επιλέξει έναν άλλο σαφώς λιγότερο καταστροφικό δρόμο στην καριέρα του. Δεν πείθει ούτε στο ελάχιστο όμως.

Τα θετικότερα μηνύματα που μπορεί αν πάρει κάποιος που θα δει το φιλμ, είναι οι εξαιρετική για ακόμη μια φορά παρουσία του συμπαθέστατου μου John Cusack, που αποδυκνείει πως μπορεί να παίξει τα πάντα. Ο Noah Taylor, σαν Αδόλφος, αντίθετα καίγεται από την υπερπροσπάθεια.

Disc – Το DVD της Prooptiki, είναι χαμηλών τόνων και προορίζεται κύρια για την βαλκανική αγορά, αν κρίνω από τους Ρουμάνικους υποτίτλους. Καλοφτιαγμένο μενού που οδηγεί στις επιλογές με ελάχιστα προβλήματα στα links. Δεν υπάρχουν αξιοσημείωτα πρόσθετα εκτός από μερικές συνεντεύξεις με τους πρωταγωνιστές, ένα πεντάλεπτο (υποτίθεται) Making of και το τρέιλερ. Από τα τεχνικά χαρακτηριστικά ξεχωρίζει η όμορφη εικόνα, περισσότερο χάρη στην καλοδουλεμένη κινηματογράφηση, έναντι του παντελώς αναιμικού ήχου.

Mmmm… - Το “Max” είναι ένα φιλμ που θα ξεχαστεί πάρα πολύ γρήγορα από όποιον το παρακολουθήσει. Οι κινήσεις των ηρώων, και ιδίως του μοναδικού υπαρκτού προσώπου της ιστορίας, δεν πείθουν πως η ιστορία του κόσμου μπορεί να άλλαζε αν κάποιος ισχυρός κυβερνήτης δεν ασχολείτο με την πολιτική αλλά με την καλλιτεχνία.

MAX4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)
EIKONA – 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)
ΗΧΟΣ – 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)
EXTRAS – 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)


Γιώργος Ζερβόπουλος (CineDVD)




Παρασκευή 29 Ιουνίου 2007 - 16:34

Βάση της ταινίας υπήρξε μία ενδιαφέρουσα σεναριακή ιδέα που φιλοδοξούσε να ανιχνεύσει την προσωπικότητα του Χίτλερ με εργαλείο μία καλλιτεχνίζουσα τάση που είχε επιδείξει ο ίδιος σε νεαρή ηλικία και πριν ριχτεί, με γνωστές σε όλους τις ολέθριες συνέπειες, στην πολιτική. Οι προβληματισμοί, ωστόσο, είναι πρώτου επιπέδου, η σκηνοθεσία άτολμη, o Noah Taylor που υποδύεται τον Χίτλερ μοιάζει υπερβολικά νευρικός και αδικαιολόγητα προσκολλημένος στην φαινομενική ακαμψία του ιστορικού προσώπου και ό,τι τελικά διασώζει την ταινία είναι αφενός μεν, ο πρωταγωνιστής της, αφετέρου δε, η ικανοποιητική απεικόνιση μίας καλλιεργημένης κοινωνίας στο παρά πέντε του ναζισμού. Ο John Cusack, κατεξοχήν εκπαιδευμένος στο να παραδίδει άνω του μετρίου ερμηνείες σε κάτω του μετρίου ταινίες, υποδύεται τον Max, τον εβραίο γκαλερίστα που παροτρύνει τον Χίτλερ να ασχοληθεί με τα εικαστικά, με τον πλέον σοφιστικέ τρόπο και συμβάλλει ουσιαστικά στην προσπάθεια του σκηνοθέτη να αναβιώσει παροδικά την αστική τάξη της προχιτλερικής Γερμανίας. Αν για κάτι αξίζει αυτή η ταινία τελικά, είναι για αυτό…

Βαθμολογία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)

Άλκηστις Χαρσούλη (Cine Tv)


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.