• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Rope (1948)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Βρόχος
- Γνωστό και ως:
Η Θηλιά
Alfred Hitchcock`s Rope

Νουάρ | 80' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 27/10/2010
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.19 %
Αξιολόγηση: 8.12/108.12/108.12/108.12/108.12/108.12/108.12/108.12/108.12/10   (8.12/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Ξεκινάει με ένα ουρλιαχτό… τελειώνει με έναν πυροβολισμό!

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Οπωσδηποτε ειναι φανερο οτι δεν εχουμε να κανουμε με ενα απο τα αριστουργηματα του μετρ του σασπενς. Η ταινια δεν φτανει τα καλλιτεχνικα επιπεδα του Vertigo - Ο Δεσμωτης του Ιλιγγου η του Rear Window - Σιωπηλος Μαρτυς, ομως θα πρεπει να της αναγνωρισουμε το ενδιαφερον που παρουσιαζει ως μια απο τις μοναδικες περιπτωσεις στα κινηματογραφικα χρονικα για λογους που ακολουθουν.

Η κεντρικη ιστορια της ταινιας βασιζεται στην υποθεση Leopold/Loeb, μια υποθεση δολοφονιας που συγκλονισε το Σικαγο την δεκαετια του 1920. Δυο φοιτητες δολοφονησαν εναν δυστυχο 14χρονο χωρις καμια αιτια και στα πλαισια μια ελιτιστικης κοσμοθεωριας που ηθελε τον κοσμο διαιρεμενο σ’ αυτους που, οντας ανωτεροι πνευματικα, μπορουν να αποφασιζουν για την ζωη των υπολοιπων , και σ’αυτους που το ελλειμμα της προσωπικοτητας τους, τους κανει ερμαια στα χερια αυτης της περιεργης αριστοκρατιας του πνευματος.

Η ταινια αποτελει την κινηματογραφικη μεταφορα του θεατρικου The Rope’s end του Patrick Hamilton και ο μεγαλος σκηνοθετης δεν θελει καθολου να απαρνηθει τις θεατρικες ριζες του εργου του. Το φιλμ αποτελει την κοντινοτερη στη θεατρικη διαδικασια, δουλεια που εχει κανει ο σκηνοθετης και την πρωτη εγχρωμη ταινια του. Ολη η υποθεση εκτυλισσεται σ’ ενα διαμερισμα της Νεας Υορκης και ο τροπος που εχει επιλεξει ο Hitchcock να κινηματογραφησει το φιλμ αποτελει ενα ριψοκινδυνο (για το αποτελεσμα) πειραμα. Η ταινια μοιαζει να ειναι μια μακρια συνεχομενη ληψη χωρις cuts. Στην πραγματικοτητα το συνολικο υλικο αποτελειται απο 8λεπτες η 9λεπτες συνεχομενες ληψεις (διοτι αυτο ηταν το μεγαλυτερο χρονικο διαστημα που μπορουσε να τραβηξει η καμερα σε πραγματικο χρονο γυρισματος) που η μια διαδεχονταν την αλλη. Η σειρα που γυριστηκαν οι σκηνες ειναι αυτη με την οποια τις βλεπουμε και γυριστηκαν σε πραγματικο χρονο. Χρηση μονταζ σχεδον μηδενικη. Αυτη η επιφοβη για το τελικο αποτελεσμα μεθοδος κινηματογραφησης (σκεφτειτε οτι ενα λαθος δευτερολεπτου σημαινε αχρηστο υλικο εννεα λεπτων) εξυπηρετουσε την διαθεση του σκηνοθετη να αποδωσει το φιλμ του με θεατρικους ορους, μια κινηματογραφημενη θεατρικη παρασταση. Αν λιγο γνωριζω τον Hitchcock, αυτη του αποπειρα καθολου δεν αποτελει φορο τιμης στο θεατρο το οποιο ανηκε ανεκαθεν στο απυροβλητο και αυτονοητα αποτελουσε το καλλιτεχνικο απωθημενο ολων των σκηνοθετων. Οχι. Ο κ. Alfred Hitchcock ειναι αυθαδης. Θελει να αποδειξει οτι ο κινηματογραφος ειναι ανωτερος καθως μπορει να εκφραστει και θεατρικα σε αντιθεση με το θεατρο που αδυνατει να εκφερει κινηματογραφικο λογο. Ομως ο μετρ μας εχει συνηθισει σε αιρετικες αποψεις, σε προκλητικα θεματα οπως αλλωστε και στην διαρκη επιδειξη των πιο σκοτεινων συναισθηματων του και του υπερβολικου κυνισμου απεναντι στην ανθρωποτητα. Αυτο κανει και τωρα.

Οι Leopold/Loeb εδω ονομαστηκαν Brandon Shaw και Phillip Morgan. Στην αρχη της ταινιας στραγγαλιζουν με μια θηλια τον συμμαθητη τους David με την δικαιολογια οτι ηταν κατωτερος πνευματικα απο αυτους. Στην συνεχεια τον τοποθετουν σ’ ενα μπαουλο στο κεντρο του σαλονιου και δινουν ενα παρτι καλωντας συγγενεις και φιλους του εκλιποντος. Αναμεσα στους καλεσμενους ενας παλιος δασκαλος των δυο δραστων, τον οποιο θεωρουν πνευματικα ισο, θα οδηγηθει ερμηνευοντας την συμπεριφορα των δυο μαθητων του στην φοβερη αποκαλυψη.

Το φιλμ εξελισσεται με βαση τις συζητησεις και τις λεκτικες συγκρουσεις που γινονται πανω απο το αυτοσχεδιο φερετρο του νεκρου. Σε αντιθεση με τα αλλα φιλμ του Hitchcock το σασπενς δημιουργειται οχι μεσα απο την αγνοια ( γνωριζουμε πολυ καλα ποιος ειναι ο δολοφονος και ποιο το θυμα απο την αρχη της ταινιας ) αλλα απο το γεγονος οτι το πτωμα του θυματος βρισκεται στο κεντρο των εξελιξεων και ανα πασα στιγμη μπορει να ανακαλυφθει. Το παιχνιδι του ποντικου με την γατα που στηνεται ειναι εξαιρετικο. Βλεπουμε σταδιακα να ξεδιπλωνονται οι προσωπικοτητες ολων των εμπλεκομενων αλλα και οι μεταξυ τους σχεσεις. Μεσω του εγκεφαλου του εγκληματος, Brandon Shaw, παρεχεται η δυνατοτητα στον Hitchcock να αναπτυξει αυτην την ανατρεπτικη κι επικινδυνη θεωρια που αποτελει μια απλοποιημενη εκδοχη της θεωριας του Νιτσε για τον Υπερανθρωπο και που υποστηριζει οτι οι πνευματικα ανωτεροι ειναι υπερανω των ανθρωπινων νομων και οτι μπορει να τους συγχωρεθει οτιδηποτε, ακομη και ο φονος διοτι κατεχουν αξιωματικα το δικαιωμα να εξαλειψουν τους πνευματικα αδιαφορους απο αυτον τον κοσμο. Η αποψη ειναι σοκαριστικη και εκφερεται με εναν τρομακτικα εκλεπτυσμενο τροπο. Και ακομη πιο σοκαριστικο ειναι οτι την αποψη αυτη ο Brandon Shaw προσπαθει να την επιβαλλει στον πατερα του θυματος (την μητερα ο Hitchcock την αφησε εξω απο αυτην την ιστορια, ακομη και ο διαβολικος αυτος δημιουργος δεν μπορεσε να τοποθετησει την μητερα του δολοφονημενου στον χωρο που το παιδι της εχασε ασκοπα την ζωη του. Η λογοκρισια καραδοκουσε).

Η πολυπλοκη σχεση των δυο δραστων ειναι η κινητηρια δυναμη του φιλμ. Εκτος του γεγονοτος οτι αφηνονται σαφη υπονοουμενα περι ερωτικης βασης της σχεσης, ο Hitchcock με δεξιοτεχνια χτιζει δυο προσωπικοτητες αξιοσημειωτες που η μια συμπληρωνει την αλλη και κυριως που η μια ειναι ερμαιο της αλλης. Ο καθηγητης Rupert Cadell τους ειναι ο καταλυτης αυτης της σχεσης. Σ’ αυτο το δραμα δωματιου παρατηρειται η εξης αδυναμια: ο σκηνοθετης δεν μπορεσε να δωσει μια ευκαιρια στους υπολοιπους χαρακτηρες που καταληγουν να ειναι εντελως αδιαφοροι. Οι δυο δραστες και ο καθηγητης τους ειναι οι μονοι που κρατουν το ενδιαφερον αμειωτο και οι απολυτοι φορεις της οποιας δρασης.

Το καστ ειναι μετριο με εξαιρεση τον James Stewart που για αλλη μια φορα δικαιολογει αυτους που τον θεωρουν κατεξοχην χιτσκοκικο ηθοποιο. Ηρεμος, χωρις εντασεις, με μια απειλητικη οξυδερκεια να διαφαινεται καθ’ ολη την διαρκεια του φιλμ αναμετριεται και με τους δυο δραστες αλλαζοντας προσωπο και τακτικη αναλογα με το ποιον αντιμετωπιζει. Οπωσδηποτε ο James Stewart ειναι ο James Stewart και αλλη μια φορα μας παραδιδει μια ερμηνεια χωρις ελλειψεις και αξια να μνημονευθει.

Οι προσωπικοτητες των δυο δραστων παρ’ ολο που ειναι εξαιρετικα ενδιαφερουσες απο μονες τους, δεν μπορεσαν να ολοκληρωθουν απο τους δυο ηθοποιους. Οφειλω να πω οτι απο τους δυο ο Farley Granger που ενσαρκωνε τον Phillip ηταν ο πιο αποτελεσματικος στο εργο του. Η σταδιακη καταρρευση του Phillip πραγματοποιειται με εναν ακαδημαϊκο και αναμενομενο τροπο μεν, χωρις να απογοητευει δε. Ο John Dall που ενσαρκωνει τον Brandon δεν κατορθωνει να φερει στο φως ολες τις διαστασεις της προσωπικοτητας αυτου του ευφυους και περιπλοκου χαρακτηρα που φτανει στον φονο για να αποδειξει απλως οτι εχει το δικαιωμα να το κανει. Απο την αρχη σχεδον της ταινιας επιτρεπει να διαφανει η κατωτεροτητα του σε σχεση με τον καθηγητη και αυτο πληττει λιγο το παιχνιδι της γατας και του ποντικιου που ο σκηνοθετης αριστοτεχνικα στηνει. Κατα τα αλλα η ερμηνεια του ειναι ικανοποιητικη. Θα ελεγα οτι πολυ πιο δουλεμενη ερμηνευτικα ηταν η αποδοση της σχεσης των δυο δραστων παρα η σχεση που διατηρουν με τα τεκταινομενα. Μας παραδιδουν μια εξαιρετικη αναλυση που αφορα το ποιον των ερωτικων σχεσεων εξουσιας, στα πλαισια των οποιων ο δυνατος καθοδηγει (η και οδηγει στην καταστροφη ) τον αδυναμο, αδυνατουν ομως να υποστηριξουν ερμηνευτικα την θεωρια που τους ωθει στον φονο. Οπωσδηποτε ο τροπος γυρισματος του φιλμ δεν βοηθαει τους ηθοποιους, οι οποιοι φαινεται οτι αναγκαζονται να φλυαρουν λιγο παραπανω για να καλυψουν ενδεχομενες παυσεις, μια που οπως ειπαμε η ληψη ηταν συνεχομενη και οι συντελεστες δεν μπορουσαν να προσφυγουν στο μονταζ για να «σφιξουν» λιγο τις ερμηνειες. Αυτο επληττε την αυτοσυγκεντρωση των ηθοποιων και το αγχος οτι καθε λαθος σημαινε 9 λεπτα ταινιας πεταμενα, σιγουρα δεν τους επετρεπε πειραματισμους που ενδεχομενως θα εκτοξευαν την ερμηνεια τους στα υψη.

Σε καθε περιπτωση η ταινια ειναι αυτο που ειπαμε στην αρχη, ενα εξοχως ενδιαφερων πειραμα του οποιου τα αποτελεσματα συνολικα ιδωμενα αποτιμωνται θετικα. Ο απροβλεπτος σκηνοθετης για αλλη μια φορα μας ξαφνιαζει.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Υ.Γ.: Μια που σιγουρα θα αναρωτιεστε, η προσωπικη υπογραφη του Hitchcock στην ταινια εχει μπει στην πινακιδα νεον που βρισκεται εξω απο το παραθυρο του διαμερισματος!

Αλκηστις Χαρσουλη




Η θηλιά είναι η πρώτη έγχρωμη ταινία του Hitchcock. Βασίζεται στο θεατρικό έργο του Patrick Hamilton, The Rope’s End.

Η ιστορία της ταινίας παραπέμπει στην πολύβουη υπόθεση Leopold/ Loeb, η οποία έλαβε χώρα στο Σικάγο της δεκαετίας του ’20.

Δύο φοιτητές ο Brandon Shaw και ο Philip Morgan δολοφονούν (δια απαγχονισμού) τον συμμαθητή και «φίλο» τους David, ωθούμενοι από έναν άκρατο πνευματικό ελιτισμό, που πρεσβεύει την ασημαντότητα της ζωής των πνευματικά κατώτερων ανθρώπων. Οι δυο τους αποτελούν ένα είδος εκφραστών μιας προσωπικής τους εκδοχής της νιτσεϊκής φιλοσοφίας (περί ανωτερότητας του Υπερανθρώπου). Ξεκινούν μια παράσταση – επιθανάτια φιέστα προς τιμήν του εκλιπόντος «φίλου» τους , που καταλήγει στην κατάρρευση των προσωπικών τους δογμάτων. Εντωμεταξύ ο νεκρός David σε θέση μπουφέ κοσμεί το σαλόνι καθ’ όλη τη διάρκεια του «πάρτυ» μέχρι και τη στιγμή της αποκάλυψης του «τέλειου φόνου».

Η ταινία στο σύνολό της δίνει την εντύπωση ότι αποτελείται από μια εκτεταμένη σεκανς (άλλη μια απόδειξη της μαεστρίας του δημιουργού).Για την ακρίβεια στην ταινία η χρήση του μοντάζ είναι σχεδόν ανύπαρκτη, ενώ έχουμε μόνο οχτώ cut!

Oh Yeah!: Πρόκειται για μια ιδιαίτερη ταινία του Hitchcock. Στην προκειμένη περίπτωση, ο σκηνοθέτης δημιουργεί ένα «δράμα δωματίου» που εκτυλίσσεται σε ρεαλιστικό χρόνο, χωρίς όμως και στερείται σασπένς και ενδιαφέροντος.


Oh No!: χρόνος δράσης – ένα δωμάτιο. Χώρος δράσης-80 λεπτά πραγματικού χρόνου.

Σας απογοητεύει η ιδέα μιας θεατρικών προδιαγραφών ταινίας του Hitchcock.

H ατάκα:We killed for the sake of danger and for the sake of killing”- απλά πράγματα…

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7,5/10 Stars (7.5/10)

Ειρήνη Νεδελκοπούλου


 
Rope (1948) - kprncs - Κυρ 27 Ιουλ 2014 - 17:09
Rope (1948) - kprncs - Κυρ 27 Ιουλ 2014 - 17:09
Θα μπορούσε να είναι θεατρικό έργο καθώς εξελίσσεται όλο μέσα σε ένα δωμάτιο (εξ άλλου βασίζεται στο θεατρικό έργο του γνωστού Patrick Hamilton, The Rope’s End.)  Ο δάσκαλος του είδους Hitchkock ανεβάζει σιγά-σιγά τους ρυθμούς και την ένταση..
Δύο νεαροί απόφοιτοι, οπαδοί μιας θεωρίας κατα την οποία τα "ανώτερα" όντα μπορούν να εξοντώνουν τα "κατώτερα", στραγγαλίζουν έναν φίλο τους και μετα προσκαλούν σε πάρτι ακόμα και τους ίδιους τους γονείς του, θέλοντας να επιβεβαιώσουν την ανωτερότητα των πράξεων τους και το απυρόβλητο στο οποίο βρίσκεται το σχέδιο τους ..τα πράγματα εξελίσσονται όμως διαφορετικά ...
Πολύ καλή η κλιμάκωση της δράσης, με εξαίρετους τον John Dall (Brandon) και τον James Stewart (Rupert).
[ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η ιστορία που συγκλόνισε την Αμερική το 1924 με το φόνο ενός 14-χρονου νεαρού από δύο εικοσάχρονα παιδιά, τους Λίοπολντ και Λεμπ όπως έμειναν γνωστοί, αποτέλεσε υλικό για έμπνευση για αρκετούς δημιουργούς. Βασισμένη σ`αυτή την υπόθεση ανήκει και η ταινία «Rope» του Χίτσκοκ που κυκλοφόρησε το 1948. Πιο κοντά όμως στην πραγματική ιστορία αποτέλεσε το βιβλίο του συγγραφέα Meyer Levin,ο οποίος απλώς άλλαξε τα ονόματα αλλά κράτησε τα υπόλοιπα και έγινε ταινία το 1959 με τον ίδιο τίτλο, "Compulsion". Η "σημείωση" αυτή έχει αντιγραφεί από σχόλιο του κ. Ζήση Μπαρζώκα στην αντίστοιχη κριτική του για το έργο στο cine.gr]
 [Κώστας kprncs ΚΓΠ 27/7/2014](6/10)
Το επεξεργάστηκε ο/η kprncs συνολικά 3 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - kapoios - Δευ 23 Ιουλ 2012 - 13:18
 Εξαιρετικά σκηνοθετημένο θρίλερ αγωνίας που εξελίσσεται σε πραγματικό χρόνο και προσφέρει έντονες σκηνές και άφθονη διασκέδαση...
ο hitchcock κινεί την κάμερα κατά μήκος ενός δωματίου, και δείχνει πάντα το σημείο που έχει μεγαλύτερη σημασία για την πλοκή (π.χ. όταν οι καλεσμένοι πηγαίνουν στην τραπεζαρία για να δουν τα βιβλία, ο θεατής μένει στο σαλόνι, για να παρακολουθήσει την αντιπαράθεση του brandon με δύο από τους καλεσμένους, και ακολούθως την "ανάκριση" του rupert στον phillip)...
η ταινία δίνει την εντύπωση θεατρικού έργου, βοηθώντας στην δημιουργία της κατάλληλης ατμόσφαιρας και δικαιολογώντας τα συνεχόμενα μακρόσυρτα πλάνα επιτυχώς...
το σενάριο δεν αποτελεί κάτι το εξαιρετικό, αλλά έχει ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα κομμάτια, όπως η συζήτηση των παρευβρισκομένων για την θεωρία περί του φόνου ως "έγκλημα για πολλούς, αλλά προνόμιο για λίγους" και το διαχωρισμό των ατόμων ως διανοητικά ανώτερων και κατώτερων...
ο μονόλογος του rupert στο φινάλε συμπυκνώνει το μήνυμα του φίλμ και οδηγεί σε μία ακριβοδίκαιη κατάληξη όλους τους ήρωες...
ο james stewart και ο john dall αποδίδουν πολύ σωστά τους ρόλους τους και οι ερμηνείες τους ξεχωρίζουν, ενώ ακολουθεί ο farley granger με μία επίσης άκρως αξιόλογη παρουσία, υποδυόμενος τον αδύναμο χαρακτήρα που μετανιώνει που ακολούθησε τον συνεργό του στο έγκλημα...
οι υπόλοιποι χαρακτήρες περνούν απαρατήρητοι, και χρησιμεύουν μόνο δευτερευόντως στο "χτίσιμο" της αγωνίας κατά τη διάρκεια του πάρτυ...
γενικότερα η ταινία είναι απλή σαν ιδέα, μα μεταφέρεται καταπληκτικά στη μεγάλη οθόνη, και κρατάει καθηλωμένο το κοινό μέχρι το τέλος...


   8,5/10...

   anfield09...
 
<Χωρίς Τίτλο> - george4444 - Δευ 19 Μαρ 2012 - 14:53
Το ξέρω πως οι περισσότεροι διαφωνούν, αλλά προσωπικά θεωρώ τη Θηλεία μέσα στα αριστουργήματα του Ηitchcock. Ισως γιατί μου άρεσε πολύ η κεντρική ιδέα, όπου ο σκηνοθέτης βλέπει τις φασιστικές ιδέες που μόλις είχαν ηττηθεί στον πόλεμο να παραμένουν ενεργές στα ανώτερα στρώματα της αμερικανικής κοινωνίας!! Γιατί η άποψη των δυο δολοφόνων εννοείται πως είναι καθαρά φασιστική: σου λέει εμεις  είμαστε οι μόνοι μάγκες, εμείς έχουμε δικαιώματα, άμα θέλουμε σκοτώνουμε και σφάζουμε κιόλας και δεν έχουμε κανένα πρόβλημα... Και ούτε έχουμε ανάγκη από κανέναν αφού και λεφτά  έχουμε και για το σεξ έχουμε ο ένας τον άλλο... Η θεώρηση  του Hitchcock  οτι ο τρόμος κρύβεται στην καθημερινότητα αγγίζει εδώ τα όρια της αφού οι καλεσμένοι τρώνε σε ένα μπαούλο που από κάτω περιέχει ένα πτώμα!! Το  απελπισμένο βλέμμα του εξαίρετικού ξανά  James Steward στο φινάλε τα λέει όλα για την κοινωνική κατρακύλα ... 10/10
 
Legacy - Χρήστος Καλκάνης - Unverified - Σάβ 18 Οκτ 2008 - 22:25
Σε αυτη την -ας μου επιτραπει η εκφραση- διεστραμενη ταινια, ο Χιτσκοκ μας παρουσιαζει τον φονο ως ενα ειδος τεχνης (!), οπου ο καθενας θα μπορουσε να εκτονωθει (!). Δεν θα το χαρακτηριζα ως θριλερ, αλλα ως μαυρη κωμωδια (κι ας μη γελας καθολου!). Κλασικο μεν, οχι ομως απο τα πιο πετυχημενα του εργα. Πρωταγωνιστει ο Τζεημς Στιουαρτ!
Βαθμολογια: 6/10
Χρήστος Καλκάνης
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.