• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 18404
  • Αριθμός συν/τών: 839167
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Η ερώτηση της εβδομάδας


Λίγο χιούμορ το έχουμε όλοι ανάγκη, ειδικά αυτά τα Χριστούγεννα. Η καταλληλότερη ατόφια κωμωδία με φόντο τις γιορτές είναι το…

Πολυθρόνα για Δύο: όταν ο Eddie Murphy είχε ακόμα τα κέφια του.

Γκρέμλινς: η αντίπραξη στα καλικαντζαράκια!

Τα Χριστούγεννα του Τρελού Θηριοτροφείου: όλοι κρύβουμε λίγο από Γκρίσγουολντ!

Μόνος στο Σπίτι: και παρέα να `χε, καλύτερα δεν θα τα κατάφερνε.

Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα... (1979)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
The Thrushes Are Still Singing
- Γνωστό και ως:
The Wretches Are Still Singing

Σάτιρα | 123'
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 27/5/2003
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ελληνικά
Δημοτικότητα: 0.51 %
Αξιολόγηση: 8.22/108.22/108.22/108.22/108.22/108.22/108.22/108.22/108.22/10   (8.22/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


1978. Ο Άλκης (Αλκης Παναγιωτιδης), ο Χρηστος (Χρηστος Βαλαβανιδης), ο Κωστας (Κωνσταντινος Τζουμας) και η Ριτα (Ριτα Μπενσουσαν), σαρανταρηδες πλεον, συναντιουνται για αλλη μια φορα στο σπιτι του πρωτου, για να ξαναζησουν τις αναμνησεις απο την οργισμενη τους νεοτητα. Της νεοτητας του 1956, τοτε που τα στεκια τους ηταν το Top Hat, η Πρασινη Αλεπου, το Green Park, στα ονειρα τους κυριαρχουσαν οι φιγουρες της Rita Heighworth, του Φατς Ντομινο και του Χαρυ Λιουμαν και στα αυτια τους ηχουσε ο Elvis, ο Jerry Lee και ο Perry. Εξαλλου, «ολα αρχισαν οταν εκεινος ο κρετινος ο Perry Como τραγουδησε την Glendora»... Η παλιοπαρεα –τα «κουρελια»- περιμενει ακομη το Γιαννη, τον αργοπορημενο της παρεας, που θα φτασει τελικα, οταν ομως θα ειναι πολυ αργα. Και φυσικα τη Βερα (Ολια Λαζαριδου), «τη Βερα που ποτε δεν ηρθε», τη γυναικα φαντασμα, που στοιχειωνει το νου και την ψυχη του Άλκη.

Οι ηρωες φερνουν μαζι με τις αναμνησεις τους και τις απογοητευσεις τους. Τις πληγες που απεκτησαν ολα αυτα τα χρονια, απο φιλους που εχασαν, απο τις προσωπικες πικρες και τις αποτυχιες τους, τις ελπιδες και τα ονειρα τους, που ποτε δεν πραγματοποιηθηκαν. Εμειναν ομως για να τους ακολουθουν και να τους βασανιζουν. Ονειρα-πτωματα, στοιβαγμενα σ’ ενα λακκο που συνεχεια μπαζει νερα. Οπως η Βερα, η προσωποποιηση των ονειρων του καθε «κουρελιου», που ποτε δεν εγιναν τιποτε περισσοτερο απο ονειρα. Εγιναν μονο ο εφιαλτης του καθ’ ενος, αναμνησεις που εγιναν καρφια και χωνονται βαθια στις καρδιες τους, για να τους θυμιζουν την σκληρη, πραγματικη οψη της ζωης. Οπως λεει και ο Νικολαϊδης, «Βερα ειναι το ονομα μιας ηλικιας που χαθηκε για παντα», ειναι το ονομα της αθωοτητας, που ποτε δεν ξαναγυρνα.

Ο Νικος Νικολαϊδης σκηνοθετει μια σκοτεινη ταινια, οπως οι χαμενες ψυχες των ηρωων του. Ψυχες που εχουν υποστει «βιασμο μετα φονου». Τρυφερη, μελαγχολικη, νοσταλγικη και ταυτοχρονα απεραντα σαρκαστικη, κοινωνικα αιχμηρη και κυνικη. Στους χαλαρους ρυθμους της, οι πρωταγωνιστες χαριζουν αξεχαστες ερμηνειες που στις μερες μας πολυ σπανια συναντουμε.

Τα «Κουρελια» γυριστηκαν το 1978, βραβευθηκαν στο Φεστιβαλ Θεσσαλονικης το 1979, διχασαν το κοινο και εγιναν cult, ισως η πιο cult ταινια του συγχρονου ελληνικου κινηματογραφου. Εμεις την ειδαμε και σας προτεινουμε να την ξαναδειτε και να την ξανακουσετε. Για την υπεροχη μουσικη της, τις αδαμαντινες ερμηνειες, τις αξεπεραστες ατακες και τη μοναδικη της ατμοσφαιρα.

Γιατι, προκειται για «καποια» ταινια, ετσι;

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Ιωσηφ Πρωιμακης




«Τα Κουρελια τραγουδανε ακομα βγήκε σαν τίτλος επειδή ο Κωνσταντινος Τζουμας υποδεχόταν τους φίλους του λέγοντας (σ.σ. μιμείται τη φωνή του Τζουμα) «Βρε κουρέλα, τι κάνεις;» ή «κοίτα την κουρέλα τη Ρίτα, μα είναι δυνατόν;». Τους έβλεπα λοιπόν -το ένα «κουρέλι» από δω, το άλλο «κουρέλι» από κει- και κάποια στιγμή είχαν πιάσει ένα τραγουδάκι και λέω «κοίτα να δεις, τα κουρέλια τραγουδάνε»! Αυτοί είναι!»

(Νικος Νικολαϊδης, συνέντευξη στο cine.gr, 6.2.2003)

Το γεγονός ότι η ταινία είναι δουλεμένη πάνω στην κλειστή μυθολογία μιας παρέας είναι κάτι παραπάνω από ορατό. Και γίνεται ανάγλυφο, όταν, κατεβαίνοντας από τη Σκουφά τα μεσημέρια, περνώντας από το «Φίλιον», βλέπεις τον Κωνσταντινο Τζουμα, τον Αλκη Παναγιωτιδη κι άλλα «κουρέλια», από διάφορες ταινίες του Ν.Ε.Κ. να πίνουν το κουαντρό τους, αυτοσαρκαζόμενοι και χλευάζοντας τους πάντες και τα πάντα.

Εκείνο που κάνει τρομερή εντύπωση είναι πως η ταινία γυρίστηκε το 1978, ενώ θα μπορούσε να είναι γυρισμένη σήμερα. Art direction που δεν έχει καμία σχέση με δεκαετία 1970, διάλογοι τους οποίους οι ελληνικές ταινίες απέκτησαν περί τα μέσα της δεκαετίας του 1990 (στην καλύτερη περίπτωση), πανέμορφη φωτογραφία, «ανήθικοι» χαρακτήρες, πέραν κάθε συμβατικότητας και ένταξης σε «τύπους».

Το πιο ενδιαφέρον είναι πως τα Κουρελια είναι μεν μια μελαγχολική ταινία για τη δεκαετία `50 - `60, χωρίς ποτέ να γίνεται σούπα σαν το Peppermint, χωρίς να είναι μια ταινία για όλη την οικογένεια όπως το Τελος Εποχης, χωρίς να είναι μια μαστοράκεια μουσική ρετροσπεκτίβα, χωρίς γραφικότητες όπως η Πισω Πορτα. Είναι μόνη της ένα είδος. Ταινία σκληρή, «επικίνδυνη», όπως την έχει χαρακτηρίσει ο σκηνοθέτης της, μας καλεί σε ένα βλέπειν, το οποίο προαπαιτεί την ένταξή μας σε εκείνη την ομάδα.

Αναδρομικά ο σκηνοθέτης και οι κριτικοί θεωρούν ότι τα Κουρελια είναι το πρώτο μέρος της τριλογίας «Τα χρόνια της χολέρας», που περιλαμβάνει τη Γλυκια Συμμορια (το μεγάλο σουξέ του Νικολαϊδη) και το Ο Χαμενος τα παιρνει ολα. Η τριλογία συμπληρώθηκε δηλαδή 25 χρόνια μετά! Είναι η πρώτη τριλογία του σκηνοθέτη που συμπληρώνεται, καθώς έπεται η συμπλήρωση της δεύτερης τριλογίας του, η οποία αποτελείται από το Singapore Sling και το Θα σε δω στην Κολαση Αγαπη μου. Η δεύτερη αυτή τριλογία αφορά το θέμα «Η γυναίκα βαμπίρ» και το τρίτο της μέρος είναι η ταινία την οποία ετοιμάζει αυτόν τον καιρό ο σκηνοθέτης.

Η αμεσότητα που υπάρχει μεταξύ ηθοποιών και κινηματογράφισης στα Κουρελια, εξηγείται από έναν αναρχικό, όσο και ιδανικό τρόπο δουλειάς που ακολουθεί ο Νικολαϊδης: Ζει μαζί με τους ηθοποιούς του για όσο καιρό ετοιμάζεται και γυρίζεται η ταινία!

«Γυρίζονται δύο ταινίες. Οι σχέσεις μας και η ίδια η ταινία. Και μετά, είναι οι σχέσεις μας που περνάνε μέσα στην ταινία. Είμαστε ανάμεσα στο μύθο και την πραγματικότητα και αυτό είναι σχιζοφρένεια και πολύ ωραίο. Και όταν τελειώνει αυτό, νιώθεις και κάπου ανάπηρος.»

Στα Κουρελια και στο Χαμενο, αυτό το στοιχείο είναι πολύ έντονο. Ειδικά, όμως στα Κουρέλια, σου δίνεται η εντύπωση πως ο Νικολαϊδης γύρισε το home video μιας παρέας. Τον όρο home video θα μπορούσα να τον χρησιμοποιήσω και για άλλες ταινίες, όπως το Singapore Sling και το Θα σε δω στην Κολαση Αγαπη μου. Έργα οικιακά μεν, γυρίσμένα σε υπέροχα, χαοτικά και τεράστια σπίτια. Όχι, όμως, αυτό που λέμε «οικογενειακά». Έργα που για τη θέασή τους είναι απαραίτητη η γονική απαγόρευση.

Επίσης στα Κουρελια υπάρχει μια πρώιμη εμφάνιση μιας αγαπημένης θεματικής του Νικολαϊδη: η γυναίκα βαμπίρ. Ο Aλκης σκοτώνει και θάβει τα πτώματα στον κήπο του σπιτιού του. Ένα από τα πτώματα είναι αυτό της Βέρας. Η οποία, αν και νεκρή, εξακολουθεί να κινείται μέσα στο σπίτι. Βέρα είναι ένα όνομα το οποίο χρησιμοποιείται κατά κόρον στις ταινίες του Νικολαϊδη. Η Βέρα είναι η γυναίκα-σύμβολο. Στα Κουρελια είναι «το ονομα μιας ηλικιας που χαθηκε για πάντα». Στην Κόλαση, η Βέρα είναι η φραουλίτσα, η «ευαίσθητη» βαμπίρα που δεν διστάζει να πηδηχτεί με τον άντρα της καλύτερής της φίλης.

Τα Κουρελια είναι η δεύτερη ταινία του Νικολαϊδη, αλλά η πιο κομβική για την ανάγνωση του έργου του.

Βασιλης Σωτηροπουλος


 
Legacy - misato - Unverified - Κυρ 05 Μαρ 2006 - 14:08
ki omos ta kourelia tragoudan akoma......
ptoma h kuria!!!!
ki opoios katalave katalave
8/10
misato
 
Legacy - StratosL - Unverified - Παρ 22 Δεκ 2006 - 07:05
Μια ταινια ρεσιταλ ασυναρτησιας (και μαλακιας). Κλασικη η ταση να ονομαζονται "cult" τετοιου ειδους ταινιες, δυστυχως.
2/10
StratosL
 
 
Re: Legacy - StratosL - panos_1980 - Κυρ 24 Ιουλ 2011 - 14:51
απλα εισαι καραγκιοζης
 
Legacy - matsourchoice - Unverified - Πεμ 31 Ιαν 2008 - 15:51
Η σπουδαιοτερη ελληνικη ταινια που εγινε ποτε απο τον σημαντικοτερο Έλληνα σκηνοθετη ever. Διαφωνω με το χαρακτηρισμο cult, η ταινια ειναι για σεμιναρια σε καθε επιπεδο, πολυδιαστατη, και βαριεμαι να γραψω αλλα. Όσο για καποιες μουρες που διαφωνουν, ας πανε καλυτερα για κανα ψαρεμα. Άσχετοι, που εκφραζουν και αποψη. Ου ρε.
matsourchoice
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.