• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 17713
  • Αριθμός συν/τών: 811282
  • Πρόγραμμα 295 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Η ερώτηση της εβδομάδας


Καιρό είχαμε να δούμε Gilliam. Πιο αξέχαστος ως σήμερα…

Στη Monty Python περίοδο. Στάνταρ!

Στο Μπραζίλ. Ταινία όνειρο!

Στους Δώδεκα Πίθηκους. Μια sci-fi τρέλα!

Ίσως μου φταίει η τελευταία του περίοδος, αλλά δεν τον κάνω γενικά κέφι.

Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Ο Βασιλιάς (2002)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
The King

Δραματική | 130'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 28 Φεβ 2003
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 8/12/2003
Διανομή: Προοπτική
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Ελληνικά
Δημοτικότητα: 1.53 %
Αξιολόγηση: 7.75/107.75/107.75/107.75/107.75/107.75/107.75/107.75/10   (7.75/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Στην Ελλαδα, «βασιλιας», «αρχοντας» και «κυριλε» εισαι οταν εχεις φτασει σε ενα επιπεδο lifestyle, στο οποιο εχεις τη μικροτερη δυνατη ενοχληση απο τον κοινωνικο σου περιγυρο, ο οποιος σου εχει πλεον αναγνωρισει το δικαιωμα της ιδιωτευσης. Δικαιωμα το οποιο θεωρειται υψιστο αγαθο, σε μια πολυβουη κοινωνια, οπως η ελληνικη, οπου ο ενας –υποτιθεται οτι- επιβουλευεται και φθονει την «ηρεμια» και την καλοπεραση του αλλου.

Ο «βασιλιας» ειναι προσωπο που δεχεται διαρκως ευσημα για αυτη την υψιστη κατακτηση, του να την περναει «ζαχαρη» (ανεξαρτητα του αν αυτο γινεται πολυτελως η φτωχικα), ακριβως επειδη ζουμε σε μια χωρα, στην οποια κανεις δεν θελει να χαλασει τη ζαχαρενια του απο την –εξ ορισμου ενοχλητικη- παρουσια και την δραση των συμπολιτων του.

Ετσι και ο ηρωας αυτης της ταινιας, επιλεγει να αποσυρθει απο τους ενοχλητικους συμπολιτες του αστικου κεντρου, στο οποιο εχει ανατραφει και δρασει, και καταφευγει στο σπιτι που κληρονομει απο τον παππου του, σε ενα χωριο, στην ελληνικη επαρχια. Ενα γεννημα-θρεμμα της αστικης ζωης, μετοχος της αστικης εγκληματικοτητας (χρηστης και διακινητης ναρκωτικων, για τα οποια εξετισε και ποινη φυλακισης) μεταφυτευει τον εαυτο του στην περιφερεια μιας κωμοπολης και ερχεται σε επαφη με τα εκει ηθη και νοοτροπιες. Ο σκηνοθετης μας δειχνει ενα τετοιο ηθος, παρουσιαζοντας στην αρχη της ταινιας την επινικια πομπη αυτοκινητων των κυνηγων του χωριου, οι οποιοι μολις εξολοθρευσαν τον λυκο της περιοχης. Οι κυνηγοι, πανω σε ενα φορτηγακι, επιδεικνυουν το νεκρο λυκο, τα τιμημενα τουφεκια τους, τα φυσιγγια τους. Μια πομπη αυτοκινητων που κορναρουν πανηγυρικα γυριζουν γυρω-γυρω στην πλατεια, ενω διαφοροι κατοικοι ριχνουν χρηματα πανω στο νεκρο ζωο, επιβραβευοντας τους σωτηρες των προβατων τους.

Ο Βαγγελης, ενας 40ρης με ξανθο μακρυ μαλλι και μουσι και υφος μπλαζε, γινεται το εξωτικο πτηνο του χωριου, οι κατοικοι του οποιου δεν τον βλεπουν με καλο ματι. Η περιφορα του στο χωριο ειναι προκλητικη για αυτους και συντομα αρχιζουν να του δημιουργουν προβληματα, τα οποια θα τον οδηγησουν στην παραπομπη του για φονο που προκληθηκε σε μια εμπλοκη και, τελικα, στην αυτοκτονια.

Η ταινια ειναι ηθογραφικη και επιμενει, κυριως, στην καφριλα των βολεμενων επαρχιωτων που αρνουνται να δεχτουν την διαφορετικοτητα και την εκλαμβανουν ως απειλη στα ηθη τους και εισβολη στα τσιφλικια τους. Απο την αλλη, ο ηρωας γινεται συμπαθης, αλλα, ταυτοχρονα, ενοχλει με την ανουσια αντιδραστικοτητα του.

Προκειται, λοιπον, για μια ταινια που λεει μια ιστορια και, εμμεσα, σατιριζει και καταγγελλει και τις δυο συμπεριφορες, για τις οποιες, ως ελληνες, δεν μπορουμε να ειμαστε περηφανοι.

Η αφηγηση ειναι τυπικη και ακαδημαϊκη, γραμμικη. Ο σκηνοθετης επιλεγει την οδο του λεω-μια-ιστορια-με-εικονες, οπως κανει το κομικ, οπως κανει το φωτορομαντζο, οπως κανουν τα σηριαλ στην τηλεοραση. Η ενσταση «γιατι επελεξες να το κανεις στον κινηματογραφο» φαινεται οτι εξαλειφεται απο την αντενσταση της περιβοητης αφηγηματικης καθαροτητας, του σεναριου που εχει «αρχη, μεση και τελος», του «να μην κουρασουμε τον κοσμο με σκηνοθετικα τερτιπια» και αλλα πολλα που ηταν κατακτησεις του ελληνικου κινηματογραφου ηδη πριν απο την εποχη του Φινου.

Η εννοιες ντεκουπαζ και μονταζ εξαντλουνται στο «να στησουμε την καμερα σε καποιο σημειο που να δειχνει τους ηθοποιους» και «να κολλησουμε τα πλανα στην σωστη χρονικη ακολουθια». Πραγματα, δηλαδη, που γινονται τα τελευταια 100 χρονια στον κινηματογραφο και που εχουν, φυσικα, την τεχνικη δυσκολια τους, αλλα οχι και το δημιουργικο υψος που αναμενει ενας νοημων θεατης που παει στην αιθουσα για να δει κατι το νεο, κατι που να εχει ενα minimum πρωτοτυπιας, μια καποια αισθητικη προταση ικανη να διεγειρει τον θεατη, ουτως ωστε να παρακολουθησει ενεργα την ταινια. Το «τι θα γινει παρακατω» δεν (πρεπει να) ειναι ζητουμενο στο σινεμα, απο τοτε που αυτο νοειται ως εικαστικη απολαυση και ως οπτικοακουστικη τεχνη. Το «τι θα γινει παρακατω» ειναι ζητουμενο στα αστυνομικα μυθιστορηματα. Για αυτο κι εγω σας αποκαλυψα το τελος (αυτοκτονια του ηρωα) για να δειτε την ταινια χωρις το –υποτιθεμενο- σασπενς της. Διοτι ετσι μπορει να διαπιστωσει κανεις την κινηματογραφικη της γυμνια.

Στην ταινια αυτη παιζουν μερικοι εξαιρετικοι ηθοποιοι, οι οποιοι καταθετουν ερμηνειες με αμεσοτητα, σαφηνεια και χαρη. Ο Μουρικης ειναι ιδανικο προσωπο για το ρολο του Βασιλια και παιζει με την ψυχη του το ρολο. Ο Μηνας Χατζησαββας ερμηνευει εξοχα τον ενδιαφεροντα ρολο του αστυνομικου του χωριου, ο οποιος τα εχει βρει με τον Βαγγελη και προσπαθει να λειτουργησει πυροσβεστικα. Ο Γιωτοπουλος, μεγαλος κωμικος ηθοποιος του θεατρου, ερμηνευει με μεστοτητα τον προεδρο του χωριου, τον βλαχοπολιτικο που λυνει και δενει και ενσαρκωνει την καφριλα της επαρχιωτικης νοοτροπιας που στηλιτευει η ταινια, πρωτοστατωντας του «χορου» των κατοικων που ενοχλουνται απο την παρουσια του Βαγγελη. Ο Ζουγανελης, επισης, υποδυεται πειστικοτατα την προσωποποιηση του κρετινου που ενοχλειται και με την κατα λαθος παραβιαση της ιδιοκτησιουλας του απο εναν ξενο, ο οποιος, επειδη εχει μακρυ μαλλι, αυτοματως εμπιπτει στην εννοια «αδερφη».

Αλλα, τι να τις κανω τις ερμηνειες, τι να την κανω την ηθογραφια και την κοινωνικη καταγγελια, οταν μπορεις να τα πεις εξισου καλα με ενα βιβλιο η με μια σειρα στην τηλεοραση. Οταν δεν αξιοποιεις τις δυνατοτητες που σου δινει η ελευθερια ενος τοσο πολυεπιπεδου αφηγηματικου μεσου, οπως ο κινηματογραφος. Δεν ειναι στοιχειωδες και μειωτικο για τον ελληνικο κινηματογραφο να αναγνωρισουμε απλως οτι το –γραμμικο- μονταζ δεν εχει τεχνικα λαθη η οτι η φωτογραφια και η παραγωγη ειναι προσεγμενες; Καθιστουν, αυτα και μονο, μια ελληνικη ταινια καλη;

Τελικα, το μονο αντιτηλεοπτικο πραγμα που βλεπουμε πια στον ελληνικο κινηματογραφο ειναι οτι οι ηρωες καπνιζουν χασις. Αλλα, καποτε, θα το δειξουν κι αυτο στην τηλεοραση και, τοτε, ειμαι πολυ περιεργος να δω τι αλλο, «απαγορευμενο» απο το κοινο και το Εθνικο Συμβουλιο Ραδιοτηλεορασης, θα βρουν να δειξουν οι ελληνες κινηματογραφιστες για να το εχουν ως επιχειρημα οτι θα δουμε κατι που δεν το βλεπουμε στην τηλεοραση.

Βαθμολογία: 1/10 Stars (1/10) (Δηλαδη, αν εχω δει 1.000 ταινιες στη ζωη μου, αυτη την εντασσω στις 100 τελευταιες. Παντως, την εντασσω καπου, γιατι μην ξεχναμε οτι υπαρχει και το 0/10).

Βασιλης Σωτηροπουλος




Παρασκευή 27 Οκτωβρίου 2006

Στο πιο μεγαλεπήβολο στοίχημά του, ο Νίκος Γραμματικός (των αξέχαστων «Απόντων» και της πρόσφατης «Αγρύπνιας») διαχειρίζεται το αφιλόξενο τοπίο της ελληνικής επαρχίας με όρους… γουέστερν. Στη θέση της Άγριας Δύσης ένα απομονωμένο χωριό της Πελοποννήσου, που θα υποδεχτεί με ακραία ψυχρότητα και καχυποψία τον «περιθωριακό» τύπο που υποδύεται ο Βαγγέλης Μουρίκης. Η ταινία αγαπήθηκε αρκετά, μάλλον λόγω της απομυθοποιητικής διάθεσης του Γραμματικού, αλλά η αλήθεια είναι ότι η σκηνοθετική ματιά καταντά ώρες – ώρες γραφική. Στα συν οι ερμηνείες, καθώς δίπλα στον Μουρίκη στέκονται μια χαρά οι Χατζησάββας, Ζουγανέλης και η «φάτε μάτια ψάρια» Μαριλίτα Λαμπροπούλου.

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)




Τρίτη 27 Απριλίου 2010

Βασιλιάς: Συνειρμοί παραμυθικής μυθολογίας αναδύονται αυτέγκλητα. Λαμπερά στέμματα. Αυτοκρατορίες. Μια σωρεία υπηκόων σύμφυτης υπακοής/υποταγής. Και ούτω καθ`εξής. Και να, μπροστά μας, πως οι τεχνητά κατασκευασμένες εικόνες των συγκεκριμένων αντιλήψεων παγιδεύουν τη νόησή μας! Και εδώ, στην ταινία του Γραμματικού, είναι οι συγκεκριμένες τεχνητές φοβίες περί αγνώστου, κοιτάσματα μιας αργόσχολα αυνανιζόμενης και απαίδευτης κλειστής κοινωνίας, που πνίγουν έναν νεοφερμένο ξένο. Έναν αλλιώτικο βασιλιά. Έναν βασιλιά που δεν προαυλίζεται στον κήπο του συγκεκριμένου μας. Έναν μεσσία ίσως;

Ο Βαγγέλης (Βαγγέλης Μουρίκης) αποφυλακίζεται! Αποφασίζει να χτίσει από την αρχή μια νέα ζωή στο πατρικό του. Έτσι δραπετεύει από την Αθήνα και τον πρότερο βίο της εξάρτησης. Η ζωή στην επαρχία μοιάζει μια κάποια λύση. Μόνο που τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως μοιάζουν. Οι ανθρώπινες σχέσεις της επαρχίας αποτελούν ένα μύθευμα. Εκεί ο ήρωας καλείται να αντιμετωπίσει τη δυσκολία της προσαρμογής, υψωμένη στο χυδαίο άτυπο νόμο αυτοδικίας της χωρικής κοινότητας. Μοναδικό αποκούμπι στην προσπάθεια επανένταξης, ειρωνικά και ουμανιστικά, είναι ένας αστυνομικός, μάλλον ο πιο καλογραμμένος ρόλος τον οποίο υποδύεται εξαιρετικά ο Μηνας Χατζησάββας. Ο Γραμματικός θα παίξει μαεστρικά και με τον off χώρο. Τοποθετώντας στις σκιές ένα γεγονός έκτρωμα (καμένα δάση), που βαραίνει την κλειστή κοινωνία του χωριού και τη συσπειρώνει κάτω από μια ενιαία και χυδαία φορεσιά συγκάλυψης, η οποία επιδεινώνει τους αντανακλαστικούς μηχανισμούς παραγωγής φόβων και προκαταλήψεων.

Με όπλο την πλοκή, η οποία ωστόσο λόγω των δεδομένων προσανατολισμών και του εκτενούς μήκους της κινδυνεύει να χαρακτηρισθεί σχηματική, ο Γραμματικός μας παρουσιάζει τις σάρκινες δυσκολίες του να αποτελείς διαφορετικότητα σ`έναν αφιλόξενο τόπο. Αφιλόξενος ο τόπος μας! Η επανένταξη ενός ανθρώπου αντί να υποβοηθείται, καταπολεμείται, υπό το στενόμυαλο πρίσμα μιας κοινωνίας που αρνείται να αφουγκραστεί. Ζυμώνει εχθρούς. Κολλάει ταμπέλες. Σε μια κοινωνία νομικής ανισότητας. Σ` έναν πολιτισμό όπου το χριστιανικό κήρυγμα αγάπης έχει μετατραπεί σε κληρική γαργάρα αποχής. Άλλωστε το "Ο Βασιλιάς" θα μπορούσε, εκτός των άλλων, να ειδωθεί και σαν μια μεταφορά του "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται", ή και σαν θρησκευτική αλληγορία, με κομβικότερη αναφορά το άνοιγμα των ουρανών του φινάλε.

Ο Γραμματικός κάνει μια σημαντική ταινία. Απλή και λιτή, ικανή να μιλήσει σ`ένα ευρύ κοινό. Η φόρμα υπερβαίνει κατά πολύ τον ακαδημαϊσμό. Με κοντινά υποκειμενικά πλάνα, ασταθείς λήψεις, και συνεχή κίνηση της κινηματογραφικής μηχανής. Ενώ η μουσική του Θανάση Παπακωνσταντίνου στέκεται ένα σημαντικό καταφύγιο δραματικοποίησης. Όλα αυτά μορφώνουν το "Ο Βασιλιάς": ένας κόσμος απάνθρωπης βαρβαρότητας, ένας κόσμος αηδιαστικός να τον περπατήσεις.

Βαθμολογία: 6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6,5/10 Stars (6.5/10)

Γιώργος Ευθυμίου (CineΕλληνικον)


 
<Χωρίς Τίτλο> - ecoranger - Τρί 25 Ιουν 2013 - 10:43
έκανα αυτό το λογαριασμό μόνο κ μόνο για να γράψω αυτό το σχόλιο.
Είναι αδιανόητο να κάνετε κριτική κ να βάζετε καραμπινάτα spoilers σε site για κινηματογράφο (δεν το επαναλαμβάνω για ευνόητους λόγους). Ο ερασιτεχνισμός σας κ. Σωτηρόπουλε μου κατάστρεψε την εμπειρία από μια πολύ αξιόλογη ταινία.

Για όνομα του θεού, σβήστε το spoiler απο την κριτική σας, όπως κ εγώ θα σβήσω τον λογαριασμό μου απο αυτό το ερασιτεχνικότατο site.
 
<Χωρίς Τίτλο> - kapoios - Παρ 07 Οκτ 2011 - 16:59
 Ένα εξαιρετικό έργο που περιγράφει, εξηγεί και τελικά κατακεραυνώνει την ελληνική πραγματικότητα, αλλά και την ελληνική νοοτροπία...
η ξενοφοβία, ο ρατσισμός, η μισαλλοδοξία, η διαφθορά, η βιαιότητα και η φιλαργυρία περνάνε όλα από το μικροσκόπιο του Ν. Γραμματικού και μας κάνουν να δούμε (έστω και κρυφά) λίγο και από τον εαυτό μας...
ο Β. Μουρίκης είναι κάτι παραπάνω από καταπληκτικός σε ένα ρόλο που του πάει γάντι...
ίσως η καλύτερη ελληνική ταινία γενικώς...


   8,5/10...

   anfield09...
 
Legacy - StratosL - Unverified - Σάβ 01 Μαρ 2003 - 05:01
Πολυ καλη ταινια, την ειχα δει στο φεστιβαλ της Θεσσαλονικης και μου ειχε κανει εντυπωση. Ο ηρωας της ιστοριας θελοντας να ξεφυγει απο το ασχημο παρελθον του, καταφευγει στο χωριο των προγονων του οπου αντιμετωπιζει αρχικα την προκαταληψη και μετα την εχθροτητα απο τους συγχωριανους του. Κι ομως αυτος θελει να ζησει οπως ποθει και προσπαθει. Μια ταινια ψυχης. Το τελος λιγο με χαλασε για αυτο και βαζω μονο 8/10. Ο ηθοποιος που παιζει τον "βασιλια" ειναι εκπληκτικος, σιγουρα θα ξεχωρισει στο μελλον
StratosL
 
Legacy - ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ - Unverified - Πεμ 06 Μαρ 2003 - 07:02
Θεωρω οτι ο Γραμματικος υπογραφει, αθελα του, δυο ταινιες στη συσκευασια της μιας. Μια μεγαλου μηκους, τα φωτα της οποιας σβηνουν αποτομα με την εισβολη των δυο πρωτοπαλληκαρων του Τσε στο καφενειο του χωριου, και μια μικρου μηκους. Η πρωτη αποτελειται απο καλοδουλεμενο σεναριο δια χειρος Παναγιωτοπουλου-Γραμματικου με εμφαση στις λεπτομερειες, ρεαλιστικους διαλογους και απουσια αφηγηματικων γραφικοτητων, στιβαρη σκηνοθεσια που επενδυει στις εξαιρετικες ερμηνευτικες επιδοσεις ολων των ηθοποιων και δεν εστιαζει μονο στην γοητευτικη περσονα του κεντρικου ηρωα. Η πολλη καλη μουσικη επενδυση και η φωτογραφια που αναδεικνυει το υπεροχο τοπιο τριγυρω, ολα συμβαλλουν στη δημιουργια οχι μονο της καλυτερης ελληνικης ταινιας αλλα και μια απο τις καλυτερες που εχουν προβληθει φετος. Ο Βαγγελης Μουρικης ταυτιζομενος απολυτα με τον χαρακτηρα που ενσαρκωνει δινει την ερμηνεια της χρονιας, χωρις αμφιβολια αλλα δεν ειναι ο μονος. Ο Μηνας Χατζησαββας κενταει στον ρολο του τοπικου αστυνομικου, ερμηνεια υποδειγμα, η Μαριλιτα Λαμπροπουλου δεν ειναι μονο πανεμορφη, που δεν δισταζει να δειχνει το υπεροχο γηινο κορμι της, αλλα καταφερνει να πειθει και σαν πολυ καλη ηθοποιος σε ενα ρολο που ευκολα μπορουσε να καταπεσει σε καρικατουρα, βλεπε γλαστρα, ενω και ολοι οι μικροτεροι ρολοι με επικεφαλης τους υπεροχους Μπαμπη Γιωτοπουλο και Γιαννη Ζουγανελη ειναι εξαιρετικοι. Κριμα που η ταινια ολοκληρωνει τις καλες της προθεσεις πολυ πριν πεσουν οι τιτλοι του τελους και δινει τη θεση της σε ενα μισαωρο με συμβατοτητες, γραφικες επαναληψεις, εμφανη αμηχανια στη εκπληρωση ολων των προτεραιοτητων που ειχε βαλει εξαρχης ο δημιουργος, Ας ειναι, τον συγχωρουμε γιατι μας εδωσε μια πολυ καλη ταινια εστω και στα σημεια. Και τελειωνοντας απευθυνω ενα προσωπικο ευχαριστω στη Μαριλιτα Λαμπροπουλου. Σε ευχαριστω Μαριλιτα για οσα απλοχερα μου προσφερες περυσι απο σκηνης Αμορε σαν θεατη και σαν ανδρα με την αφοπλιστικη σου εμφανιση στο Σπιτι των Κοιμισμενων Κοριτσιων, μια θεατρικη παρασταση δια χειρος Χουβαρδα η οποια αγγιξε τα ορια του αριστουργηματος.
ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.