• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 21701
  • Αριθμός συν/τών: 763713
  • Πρόγραμμα 250 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Η ερώτηση της εβδομάδας












Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Die Ehe der Maria Braun (1979)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Γάμος της Μαρίας Μπράουν
- Γνωστό και ως:
The Marriage of Maria Braun

Πολεμικό Δράμα | 120' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Γερμανικά - Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.10 %
Αξιολόγηση: 7.20/107.20/107.20/107.20/107.20/107.20/107.20/107.20/10   (7.20/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 17 Ιανουαρίου 2007

Τις είδατε τις «Ζωές των άλλων», απ’ όσο δείχνει η παραπάνω από συμπαθητική πορεία της ταινίας στις ελληνικές αίθουσες. Και σας συγκίνησε, μάλιστα, όπως είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω ιδίοις όμμασι στο κατάμεστο «Μακεδονικόν» της Θεσσαλονίκης. Αλλά από τη στιγμή που η στήλη δεν ενδείκνυται για να αραδιάσω… πάπυρο ολόκληρο από ενστάσεις στα πολλά και επιδοκιμαστικά που άκουσαν τα αυτιά μου, ας μείνουμε στο θέμα της περίφημης ικανότητας των Γερμανών να κοιτούν κατάματα τις συλλογικές ενοχές και τα τραύματά τους, που από μόνο του κρύβει μπόλικο ζουμί: την περί ης ο λόγος ικανότητα υποτίθεται ότι καταδεικνύουν ταινίες τόσο ετερόκλητες μεταξύ τους, όσο η «Η Πτώση», το «Θαύμα της Βέρνης» και οι «Ζωές των άλλων». Για το πρώτο συμφωνώ κι επαυξάνω, το δεύτερο μάλλον ωραιοποίηση του «γερμανικού θαύματος» είναι, και ως προς το τρίτο… είπαμε, αφήστε το καλύτερα. Θα αρκεστώ στην εξής νηπιακή παρατήρηση: όταν γίνεται λόγος περί «ενοχής», πρέπει τουλάχιστον να είναι ευδιάκριτα το υποκείμενο, το αντικείμενο και το περιεχόμενό της. Ας ξεκαθαρίσουμε αυτά, κι ας δούμε έπειτα αν είναι δυνατό και θεμιτό να υφίσταται «ανατολικογερμανική ενοχή».

Από την άλλη πλευρά, δε χωράει συζήτηση ότι το θεμελιώδες γερμανικό τραύμα του ναζισμού είναι υπαρκτό και πολλαπλώς δικαιολογημένο. Και είναι άξιο μελέτης, αλλά όχι απορίας, το πώς από την ίδια μαγιά του τραύματος οι Γερμανοί έφτιαξαν ένα άνευ προηγουμένου οικονομικό «θαύμα» (Wirtschaftswunder), συμβολική απαρχή του οποίου θεωρείται ο διαβόητος τελικός του Μουντιάλ 1954 μεταξύ Γερμανίας και Ουγγαρίας. Καθόλου τυχαία, η γερμανική νίκη με 3-2 (η καθαρότητα της οποίας, όπως κάποιοι θα γνωρίζετε, είναι πια τόσο εύκολο να αμφισβητηθεί όσο το να γκρεμίσεις ένα πυργάκι από άμμο) είναι το κεντρικό θέμα του… παμπόνηρα αφελούς «Θαύματος της Βέρνης» και – η άλλη όψη του νομίσματος – επιλέγεται να ντύσει ηχητικά το τραγικό φινάλε του «Γάμου της Μαρία Μπράουν». Της ηρωίδας του Φασμπίντερ που ούτως ή άλλως υπήρξε τραγική, με όλη τη σημασία του όρου.

Η Μαρία Μπράουν, χωρίς περιστροφές, είναι μια προσωποποίηση της Γερμανίας. Η ίδια περιμένει, καρτερικά και με μια θαυμαστή επίδειξη της γυναικείας ικανότητας επιβίωσης, την επάνοδο του άντρα της πρώτα από τον πόλεμο, ύστερα από τη φυλακή και τελικά από την ξενιτιά. Τα συντρίμμια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η ιδιότυπη αμερικάνικη αποικιοκρατία, το πέρασμα σε έναν καλπάζοντα καπιταλισμό και μετά η αίσθηση του κενού: όλα αντανακλώνται αλληγορικά στη σεξουαλική ζωή της Μαρίας, διότι την καθορίζουν απόλυτα. Η ηρωίδα επιλέγει εραστές και μέσω αυτών αναρριχάται, αρνούμενη να κοιτάξει στο ατομικό και συλλογικό παρελθόν.

Την εποχή που ο Φασμπίντερ γύριζε το «Γάμο της Μαρία Μπράουν» (1979), η συντριπτική πλειοψηφία των γερμανικών μεταπολεμικών αφηγήσεων αναλώνονταν γύρω από το θαύμα της ανασυγκρότησης, και απέφευγαν το ταμπού του τραύματος όπως ο διάολος το λιβάνι (εάν έχετε διάθεση να αναζητήσετε τις εξαιρέσεις, θα πρέπει ίσως να ξεκινήσετε από τη νουβέλα του Χάινριχ Μπελ «Ο Άγγελος Σιωπά» (Der Engel schwieg), που γράφτηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’40). Άρα, ο σκηνοθέτης εδώ στρίβει το μαχαίρι σε μια πληγή που οι συμπατριώτες του αγνοούσαν επίμονα. Μόνο που το πράττει με έναν τρόπο κάπως σχηματικό και γεμάτο δραματουργικούς αυτοματισμούς, που (ιδίως όταν η ταινία έχει σχεδόν τριανταρίσει) καθιστούν την αλληγορία υπερβολικά ευανάγνωστη. Πάλι καλά που βρίσκεται εκεί η Χάνα Σιγκούλα, για να υπερβεί ακόμα και τα όρια του Φασμπίντερ μέσα από τις λεπτές αποχρώσεις των μορφασμών της. Με την αδιόρατη ειρωνεία και τη θαμμένη θλίψη που επεξεργάζεται το μοναδικό πρόσωπό της, αποδεικνύεται το ιδανικό ερμηνευτικό «εργαλείο» ώστε να αναρωτηθούμε εάν η έκρηξη του φινάλε – το δυνατότερο χαρτί του αλληγορικού σχεδιασμού του Φασμπίντερ – είναι ένα χτύπημα της «μοίρας» (μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μοντέρνα τραγωδία) ή συνειδητή επιλογή. Ίσως και τα δύο σε απόλυτη συνύπαρξη, όπως περίπου και το τραύμα ήταν ο απολύτως απαραίτητος ο πρόγονος του «θαύματος».

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cineυρωπαϊκόν)


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.