 | - Αυθεντικός Τίτλος:
Ο Ανθρωπος με το Γαρύφαλλο
- Γνωστό και ως:
The Man with the Carnation
|
· Είδος: Πολιτική
· Παραγωγής: 1980
· Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 18 Ιουνίου 2009
· Διάρκεια: 125'
· Διανομή: New Star
· Χρώμα: Έγχρωμο
· Ήχος: Mono
· Γλώσσα: Ελληνικά - Αγγλικά
· Αξιολόγηση:  (9.23/10)
· Aντιφατικότητα ψήφων:
· Δημοτικότητα: 0.78 %
· Κριτική (από μέλη του Cine.gr):
Πέμπτη 18 Ιουνίου 2009
 Ότι κριτική και να κάνεις στον Νίκο Τζήμα, η ταινία του δεν στερείται τον χαρακτήρα της ταινίας-γεγονός, από αυτές που ανά δέκα χρόνια πρέπει να επανεκδίδονται. Με ένα άτυπο ημιντοκιουμενταρίστικο στυλ και κυρίως λόγω της επιμονής στα κλειστά κοντινά πλάνα, η ταινία δεν σου αφήνει περιθώρια να την αμφισβητήσεις ιστορικά. Κυκλώνει μέσω πολιτικών προσώπων το γεγονός της εκτέλεσης του Νίκου Μπελογιάννη και προσπαθεί να αγγίξει με την μεγαλύτερη ακρίβεια όλο το κλίμα της εποχής. Μαζί με μια πολύ προσεγμένη καλλιτεχνική διεύθυνση το καταφέρνει…
Όμως, ο Τζήμας  δεν έχει ενστερνιστεί τον Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο κι ακολουθεί πρότυπα από αυτά που μας έχουν βγάλει το «κακό» όνομα. Ειρωνικά, η σκηνοθετική του προσέγγιση δεν διαφέρει καθόλου από τις ηρωικές ταινίες που γυρίζονταν επί χούντας, απλά επιλέγει πολιτικά το αντίπαλο τους στρατόπεδο. Είναι ψυχρός κι αυτό το μεταδίδει και στον κεντρικό του χαρακτήρα, ένα ιστορικό πρόσωπο που ανασταίνεται ως εικόνα, αλλά χωρίς διαχρονικό βάθος. Ο Μπελογιάννης του Τζήμα συγκινεί όσους τάσσονται πολιτικά υπέρ του, όσους έχουν να θυμόνται την αυτοθυσία του, αλλά αγγίζει ελάχιστα έναν νέο θεατή, που θα μάθει ιστορία αλλά πολύ λίγα για το τι εστί αγωνιστής. Αναφορικά, θα έλεγα πως μοιάζει σαν να προσεγγίζεις την λατρεία του Ιησού ως εικόνα και ευαγγέλιο και να μη μελετάς τας γραφάς...
Δέος προκαλεί η εμφάνιση σύσσωμου του ερμηνευτικού επιτελείου που ήταν «αριστερά» διαθέσιμο τότε, αλλά κι εκεί ο Τζήμας αποτυγχάνει να δώσει περεταίρω υπόσταση στον όρο υπερπαραγωγή. Χάνει επεισόδια, μικραίνει σεκάνς, δεν προσέχει την συρραφή σκηνών, δεν ανοίγει το πλάνο του σε συγκεκριμένες σκηνές.  Πέρα από τα λόγια του κεντρικού ήρωα στο δικαστήριο, η ιδεολογία υπέρ της μαρτυρικής, τότε, αριστεράς δεν ακούγεται ποτέ. Ένας δεξιός θα συγκινηθεί από την συμπαράσταση που προδίδει η ταινία πως είχαν οι ομοϊδεάτες του υπέρ του Μπελογιάννη, αλλά δεν θα πειστεί ποτέ για την απώτερη τιμιότητα του αγώνα του.
Η μαύρη εκείνη περίοδο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας δεν έχει βρει την ιδανική της αποτύπωση στο σινεμά μας. Ο λαός μας έχει πλέον συμφιλιωθεί, αλλά είναι καιρός να συμφιλιωθούν και οι ιστορικές μας συνειδήσεις. Πλέον, τα πολιτικά στρατόπεδα δεν μάχονται στους δρόμους, αλλά σε πολιτικά έδρανα. Μια τέτοια εξέλιξη είναι καιρός να την εκμεταλλευτεί κάποιος και να αναπτύξει ιδανικά τον αστείρευτο ιστορικά Έλληνα της τραγελαφικής τότε Ελλάδας. Όχι με όρους άλλων εποχών, σημερινούς. Γιατί κάποιοι μπορεί να επιμένουν πως κάθε πέρυσι και καλύτερα, αλλά σήμερα είναι πιο καθαρή η εικόνα μας και το μυαλό μας από τις πολεμικές άλλων εποχών. Το χειρότερο, δε, είναι να σβήσουμε τις μνήμες και να οδεύουμε σαν να μην συνέβη τίποτα…
Βαθμολογία: (2/5)
Σταύρος Γανωτής
· Σχόλια Χρηστών:
- Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2009 - 8:59 πμ
Ισως η πρωτη ταινια που μιλαγε με τοση ειλικρινεια για τη συγχρονη ιστορια
> της περιοδου του μετεμφυλιακου κρατους.Την ειδα παιδακι-μολις
προβληθηκε-κι
> ενω η δημοκρατια μας ηταν ακομη "νεαρη",με τον πατερα μου.Δε θα ξεχασω
ποτε
> το χειροκροτημα του κοινου στους τιτλους τελους κι οτι ειδα τα ματια του
> πατερα μου δακρυσμενα οταν αναψαν τα φωτα
>
ΛΕΝΑ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Eπεξεργασία
|
