• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 21907
  • Αριθμός συν/τών: 756643
  • Πρόγραμμα 321 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Η ερώτηση της εβδομάδας












Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Απόντες (1996)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Truants
- Γνωστό και ως:
Οι Απόντες

Δραματική | 115'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 6 Δεκ 1996
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 7/2/2013
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ελληνικά
  Δημοτικότητα: 1.15 %
Αξιολόγηση: 9.06/109.06/109.06/109.06/109.06/109.06/109.06/109.06/109.06/109.06/10   (9.06/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Ενώ, όντας έφηβος στην Ελλάδα ετοιμάζεσαι μεθοδικά να δράσεις, σιγά σιγά, καθώς μεγαλώνεις, περνάς στην αδράνεια, είτε μέσα από έναν αδρανή γάμο, είτε μέσα από έναν αδρανή διορισμό στο αδρανές Δημόσιο, είτε γράφοντας αδρανή ποιήματα, που δεν θα εκδοθούν ποτέ από πνευματικά αδρανείς εκδότες. Μην τολμήσεις να ωριμάσεις στην Ελλάδα, γιατί πριν προλάβεις να ωριμάσεις, σάπισες κιόλας. Η ταινία καταγράφει την πορεία επτά εφήβων προς το ίδιο τέλμα, από διαφορετικούς για τον καθένα δρόμους.

(Βασίλης Ραφαηλίδης, «Πέρα από τον κινηματογράφο» κριτική για τους Αποντες).

Η ταινία ξεκινάει με μια παρέα 25άρηδων που παρακολουθούν σε ένα καφενείο το Eurobasket `87, στην Σαλαμίνα. Παλιοί συμμαθητές και κολλητοί, τα έξι αγόρια είναι μια παρέα της δεκαετίας του 1980, όταν οι παρέες είχαν μα δομή που δεν υπάρχει πια. Χωρίς ίντερνετ, χωρίς τα άπειρα media, χωρίς την πληθώρα επιλογών διασκέδασης αλλά και μοντέλων lifestyle, τα παιδιά εκείνης της εποχής κυρίως μαζεύονταν σε καφενεία, ηλεκτρονικάδικα ή ντισκοτέκ και ονειρεύονταν το μέλλον, σχολιάζοντας καυστικά και απαισιόδοξα το παρόν, πίνοντας μπύρες και ούζα, παίζοντας μπιλιάρδα και κάνοντας πλάκες.

Στην ταινία ο Γραμματικός παρουσιάζει μια τέτοια παρέα, στη Σαλαμίνα, στο νησί του δηλαδή, το οποίο χωρίζει από την Αθήνα η απόσταση ενός φέρι μπόουτ. Ο «ιδιαίτερος» και ασυμβίβαστος φιλόλογος, ο φιλόδοξος δημοσιογράφος, ο φωτογράφος (ο οποίος στην πορεία θα συμβιβαστεί και θα γίνει στέλεχος εταιρίας δημοσκοπήσεων), ο ναυτικός, ο μεταφραστής και ο φυσικός αποτελούν αυτήν την συντροφιά, την οποία παρακολουθούμε σε διάσπαρτες συναντήσεις της, κατά την περίοδο 1987-1994. Το φόντο των χρόνων αυτών δίνεται με πολύ όμορφο τρόπο, αρχής γενομένης από το Eurobasket `87. Η συνάντηση του 1988 έχει ηχητικό φόντο (ελεύθερη ραδιοφωνία) το σκάνδαλο Κοσκωτά, η συνάντηση 1989 γίνεται μπροστά στο τιγκαρισμένο από αφίσες πασοκ-ν.δ.-συν. καφενείο, στη συνάντηση 1990 ο δημοσιογράφος φέρνει στους άλλους σουβενίρ πετρούλες από το τοίχος του Βερολίνου κλπ. Αξιοσημείωτη είναι και η ενδυματολογική και κομμωτική εξέλιξη στο styling των ηθοποιών: από τις χαίτες του `80 στα clean cut του `90.

Πολύ ενδιαφέρον έχει να δει κανείς και τη δυνατότητα καθενός χαρακτήρα να προσαρμοστεί στις αλλαγές που γίνονται με το πέρασμα των ετών. Όταν ο φυσικός έρχεται από την Αμερική και βγαίνουν ένα βράδι για σουβλάκια, νομίζει ότι το σουβλάκι «χάλασε» ως γεύση. Ο φιλόλογος (ο πιο καυστικός και ασυμβίβαστος της παρέας) του λέει, τότε, πως δεν άλλαξε η γεύση του σουβλακιού, απλώς οι ίδιοι τα έτρωγαν αλλιώς πιο παλιά.

Από το 1990 και μετά είναι πολύ σύνηθες το φαινόμενο των γλυκόπικρων, μελαγχολικών ταινιών που μιλάνε για παρέες και συνθήκες περασμένων εποχών. Η αρχή έγινε με το Τελος Εποχης του Αντωνης Κοκκινος, μία ταινία για μια παρέα εφήβων στη δεκαετία του 1960. Επειδή αυτή η ταινία ήταν σταθμός επιστροφής του κοινού στην αίθουσα για να δει ελληνική ταινία, κρίθηκε ότι «έπρεπε» να γυριστούν κι άλλες τι-ωραια-που-ήταν-τότε ταινίες «εποχής». Και δώσ` του Peppermint, και δώσ` του Πισω Πορτα και λοιπά και λοιπά. Ήταν μία περίοδος που οι μισές ελληνικές ταινίες ήταν αυτού του τύπου και οι άλλες μισές ήταν new age σεξοκωμωδίες του στυλ «Οργασμός της αγελάδας» και δεν συμμαζεύεται. Η τηλεόραση, φυσικά, δεν μπορούσε να μείνει πίσω. Θυμίζω διάφορα πακέτα σίριαλς με παρέες που συναντιούνται, που χωρίζουν, που θα ξαναβρεθούν, που θα προδοθούν και άλλα τέτοια μιρελοπαπαοικονομικά («άξιος» μαθητής αυτής της σχολής είναι ο Παπακαλιάτης, ο οποίος δεν έχω καταλήξει ακόμα αν είναι χειρότερος ηθοποιός από ό,τι σεναρίστας).

Μέσα από όλο αυτό το συρφετό, οι Αποντες του Νίκου Γραμματικού βγάζουν μια αλήθεια και μια αυθεντικότητα πραγματικά αξιοθαύμαστη. Η ταινία έχει ψυχή και δείχνει την ευαισθησία της σε κάθε πλάνο, όχι όμως «χύμα», όχι για να πουλήσει μελό και εύκολη μελαγχολία. Έχει ένα καλό σενάριο, οι χαρακτήρες της μπορούν να μας θυμίσουν δικούς μας φίλους ή και τους εαυτούς μας, είναι γυρισμένη με ελάχιστα μέσα, αλλά σε χώρους που αποπνέουν ειλικρίνεια και αλήθεια. Η μικρή και απαραίτητη δόση φολκλόρ λειτουργεί χιουμοριστικά: έχοντας πιάσει δύο χταπόδια, για να μην τα «χτυπήσουν» στα βράχια (πριν το ψήσιμο), τα βάζουν στο πλυντήριο. Σχόλιο ενός ήρωα: «Είδες που κοροϊδεύεις την τεχνολογία;»

Αν και σιχαίνομαι τις «ρεαλιστικές» καταγραφές και τις ηθογραφίες, τόσο στο σινεμά όσο και στη λογοτεχνία, οι Αποντες αφηγούνται μία ιστορία (σε βάθος χρόνου) που άξιζε να καταγραφεί κινηματογραφικά. Τα γνωστά αφηγηματικά κλισέ επιστρατεύονται σοφά και σε δόσεις που δεν ενοχλεί το αναγνωρίσιμό τους. Η άποψη της ταινίας όσον αφορά το χρόνο είναι επίσης πολύ ενδιαφέρουσα. Ενώ η παρέα, της οποίας την ιστορία παρακολουθούμε, αρχίζει να ψιλοδιαλύεται λόγω «ανειλημμένων επαγγελματικών και οικογενειακών υποχρεώσεων», μία άλλη παρέα (ως ντεκόρ) αρχίζει να δημιουργείται, σε δεύτερο πλάνο. Μάλιστα, η ταινία τελειώνει με μια άλλη παρέα η οποία ενώνεται για να παρακολουθήσει έναν αγώνα, στην τηλεόραση, σε ένα καφενείο. Ο σκηνοθέτης μας κλείνει το μάτι: η ζωή συνεχίζεται, οι παρέες πάντοτε θα συναντιούνται για να πιουν μια μπύρα μαζί και πάντα ο χρόνος θα είναι για αυτές «μαύρος μάγκας και μαύρο φίδι» (βλ. Σ. Κραουνάκη, στίχος από το «Αυτή η νύχτα μένει»).

Ο Παράς: Ο Νίκος Γιωργάκης στο ρόλο του «ασυμβίβαστου» Αντρέα που έχει ως χόμπυ να πέφτει μεθυσμένος με το ποδηλατό του στη θάλασσα.

Ο Φουκαράς: Είπαμε, αλλά όχι και βραβείο καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου Θεσσαλονίκης!

(Τα taglines του «παρά» και του «φουκαρά» τα γράφετε εσείς, μέσω του forum μας, στο τοπικ Cine-Κουκουβάουνες).

Βασιλης Σωτηροπουλος


 
Legacy - ΝΙΚΟΣ ΒΟΥΝΤΡΟΣ - Unverified - Δευ 25 Απρ 2005 - 11:55
KTAPLIKTIKI MOUSIKI!!!SENARIO ARKETA KALO KAI DOSMENO IPEROXA APTON SKINOTHETI POU EPISIS EXEI DIALEKSEI SOSTA TOUS KATALLILOUS ITHOPOIOUS.TO TELOS TIS TAINIAS POU EINAI OPS TIN ARXI DIL DEIXNEI PALI MIA PAREA NA MAZEYETE GIA NA PARAKOLOUTHISEI AUTI TI FORA TO MUNDIAL EIANI KTAPLIKTIKO!!!I ZOI SINEXIZETE ALLA MERIKA PRAGMATA PARAMENOUN IDIA!!!GRAMMATIKOS APTOUS KALITEROUS ELLINES SKINOTHETES
ΝΙΚΟΣ ΒΟΥΝΤΡΟΣ
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.