• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22160
  • Αριθμός συν/τών: 758812
  • Πρόγραμμα 279 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Rosemary`s Baby (1968)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Το Μωρό της Ρόζμαρι

Τρόμου | 136' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Σάβ 11 Ιαν 1969
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 11/5/2001
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.17 %
Αξιολόγηση: 8.12/108.12/108.12/108.12/108.12/108.12/108.12/108.12/108.12/10   (8.12/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Προσευχηθείτε για το μωρό της Ρόζμαρι.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Κυριακή 12 Ιουνίου 2011

Μόνο τα Chinatown και Rosemary`s Baby θα αρκούσαν για να κατατάξουν τον Roman Polanski στη λίστα των κορυφαίων σκηνοθετών. Και τα δυο είναι ταινίες που τις βλέπω και τις ξαναβλέπω όλα αυτά τα χρόνια εισπράττοντας την ίδια απόλαυση της τέχνης τους πάντα.

Ο Polanski δεν θέτει εδώ ένα μυστήριο ως σκοπό αλλά ως μέσο. Καθώς εξελίσσεται η ιστορία αντιλαμβανόμαστε σε κάθε βήμα το τι συμβαίνει. Ούτε καν το τέλος επιφυλάσσει κάποια ανατροπή. Τι είναι, λοιπόν, αυτό που μας συναρπάζει; Θα έλεγα ότι σε τελευταία ανάλυση είναι το πώς μια ανώμαλη κατάσταση υπεισέρχεται άδηλα μέσα στην καθημερινότητα και καμουφλάρεται ως τέτοια – ως καθημερινότητα, δηλαδή. Είναι κάτι που οι άνθρωποι βιώνουμε σε πολλά πεδία της ζωής μας, πολλές φορές και με διαφορετικούς τρόπους. Είναι οι στρεβλές καταστάσεις μετά από μια σχέση φιλική, ερωτική ή επαγγελματική που στο τέλος μάς κάνουν να αναρωτηθούμε: μα καλά, πώς ξεκίνησε όλο αυτό, πώς έφτασα έως εδώ; Βήμα-βήμα φαινόταν εντάξει. Ενώ πρόκειται για μια περίπτωση σατανισμού, στην επιφάνεια βλέπουμε ένα ανέμελο, απλό ζευγάρι με μόνο πρόβλημα την επαγγελματική ανέλιξη του επίδοξου ηθοποιού συζύγου και ένα γηραιό ζευγάρι περίεργων συνταξιούχων όπου ο γέρος είναι κοσμογυρισμένος κι έχει άποψη για τα πάντα και η γριά είναι μια παρδαλή κλασική αμερικάνα με το μακιγιάζ, τα βραχιόλια, τα φακιόλια, την πάρλα και την κουτσομπολίστικη περιέργεια στο φουλ. Οι γέροι έχουν πλάκα, είναι γραφικοί κι έτσι τους αντιλαμβάνονται αρχικά η Ρόζμαρι και ο Γκάι. Αργότερα, η Ρόζμαρι θα νοιώσει την σταδιακή εισβολή στην ζωή τους μέσα από μια χαριτωμένα καταπιεστική συμπεριφορά άτυπων υποψήφιων «παππούδων» για το «εγγόνι» που κυοφορείται.

Το χιούμορ κρατάει αντίστιξη με το σασπένς μέχρι την τελευταία σκηνή του έργου. Μάλιστα, θα λέγαμε ότι το σασπένς τίθεται στην υπηρεσία του χιούμορ. Από την μια, ακούμε απόηχους από συγκεχυμένες ψαλμωδίες, σε ένα πλάνο φαίνονται μόνο οι καπνοί του τσιγάρου από το σημείο του καθιστικού όπου ο γέρο Κάστεβετ μιλάει με τον Ρίτσι για πρώτη φορά… για ποιο πράγμα άραγε; …ή μαθαίνουμε ότι ο τάδε ηθοποιός τυφλώθηκε, οπότε ο Γκάι θα πάρει τον ρόλο. Από την άλλη, η γριά Κάστεβετ (η Ruth Gordon στον, οσκαρικό, ρόλο της ζωής της) ταΐζει τους πάντες και τρώει σα βλάχα, ρωτάει για την τιμή της πολυθρόνας, υστεριάζει με λεκέδες στα χαλιά, ή την ώρα της μαύρης τελετής μιλάει χωρίς τελετουργικό ύφος σαν να δίνει οδηγίες στα αλάνια για το πώς θα κλέψουν ένα ποδήλατο. Ύστερα, πάλι, ενώ η Ρόζμαρι προσπαθεί να διαφύγει όταν έχει καταλάβει την πλεκτάνη, βλέπουμε στο βάθος του πλάνου τους συνωμότες να ακροβολίζονται πίσω από την πλάτη της με αλαφρά πηδηματάκια σαν να πρόκειται για καμώματα Τομ και Τζέρι. Είναι, όμως, απλά χιούμορ;

Σε μια κριτική του, ο Roger Ebert αναρωτιέται γιατί σε όλα τα θρίλερ μεταφυσικού μυστηρίου, την υπόθεση εναντίον των δαιμόνων την αναλαμβάνουν οι καθολικοί και ποτέ οι πρεσβυτεριανοί ή επισκοπικοί ή οι βαπτιστές κ.λπ. Ως Αμερικανός, δεν αντιλαμβάνεται ότι από όλα τα χριστιανικά δόγματα μόνο η Ορθοδοξία και ο Καθολικισμός είναι μυστηριακά, έχοντας καταγωγή από τον αρχαίο παγανισμό – αυτό δηλώνει και η παρουσία ενός Έλληνα στο πάρτι της γέννησης στο τέλος, έστω κι αν προέκυψε πιθανά λόγω Κασαβέτη. Η επενέργεια του Διαβόλου είναι αντιθετικά αντίστοιχη της επενέργειας του Αγίου Πνεύματος στα Επτά Μυστήρια και στα θαύματα. Ενώ τα αμερικανικά δόγματα που είναι παρακλάδια των προτεσταντισμού είναι απλές θεωρίες. Τραγουδάμε, προσευχόμαστε, πιστεύουμε, αυτά. Αφήνοντας την Ορθοδοξία κατά μέρος γιατί είναι κομμάτι άγνωστη στο Νέο Κόσμο, απομένει ο Καθολικισμός να πηγαίνει χέρι-χέρι με τον σατανισμό. Είναι ένα δίπολο που το ένα μέλος έχει ανάγκη το άλλο. Το ένα δίνει λόγο ύπαρξης στο άλλο. «Μην αμαρτάνεις» σημαίνει ακριβώς το ανάποδο: «αμάρτησε για να μπορώ να σε συγχωρήσω». Το δέος για το Θεό ενισχύεται από το δέος για τον Σατανά. Αν, όμως, μετατρέψεις τον σατανισμό σε καλαμπουρτζίδικη ζαβολιά, ακυρώνεις ταυτόχρονα και το κύρος τής θρησκείας. Αυτό ακριβώς κάνει ο πανέξυπνος Polanski. Το φιλμ είναι ένα μεγάλο καλαμπούρι πάνω στο μεταφυσικό θέατρο που επικαλύπτει το κοινωνικό. Και εδώ υπεισέρχεται και η εκκλησία της Μεταρρύθμισης πάνω στην οποία έχει στηριχθεί ο καπιταλισμός, το αμερικανικό όνειρο. Παραδοσιακά, όπως λέει ο Χριστός στο Ευαγγέλιο, «είναι ευκολότερο να περάσει μια καμήλα από το κεφάλι της βελόνας, παρά ο πλούσιος να εισέλθει στην βασιλεία των ουρανών». Ωστόσο, οι Διαμαρτυρόμενοι κατάφεραν να αναστρέψουν τη ρήση και να φτάσουν στο αντίθετο συμπέρασμα, ότι ο πλουτισμός είναι απόδειξη της ευλογίας του θεού – το αμερικάνικο δολάριο γράφει «In God We Trust»…

Ναι, αλλά ο πλουτισμός γίνεται όταν εκμεταλλεύεται κανείς, με θεμιτά και συνήθως αθέμιτα μέσα, τους άλλους. Πώς ευλογεί κάτι τέτοιο ο Θεός; …απλά αφήνει τη βρώμικη δουλειά στον διάβολο! Δεν το λέω εγώ, έτσι προκύπτει από κοινωνικο-οινονομικό-πολιτική σκοπιά. Κατά έναν τρόπο, ο Γκάι της ιστορίας μας θέλει να προκόψει ως ηθοποιός, είναι κατά βάθος καλό παιδί αλλά η πιάτσα τόσο δύσβατη… Εντάξει, ο Θεός θέλει την προκοπή του αλλά θα την αναλάβουν οι … σατανιστές. Εν ολίγοις, έχουμε μια μεγάλη φάρσα, προτεσταντική στο κοινωνικό επίπεδο, που όμως έχει ανάγκη από το «καθολικό vs σατανικό» θέατρο σε δραματουργικό επίπεδο.

Έτσι, η Ρόζμαρι (άψογη η Mia Farrow) είναι μια καλή κοπέλα, μεγαλωμένη σε καθολική σχολή καλογραιών, με μια σύγχρονη βεβαίως συμπεριφορά. Όχι θεούσα αλλά κατά έναν τρόπο αφελής, new-age χαρακτήρας – είμαστε στα 1960, «κάνε έρωτα όχι πόλεμο» κ.λπ. – άρα κατάλληλη ως αγνή, για να κυοφορήσει το ανίερο πνεύμα, μια άλλη Μαρία. Στο όνειρο που βλέπει, ο καλός της φίλος Χατς είναι στην προκυμαία και εκείνη τον καλεί στο πάρτι πάνω στο κότερο. «Δεν γίνεται», της λέει, «η πρόσκληση είναι μόνο για καθολικούς». Πρέπει, λοιπόν, να σηκώσει τον δικό της ανάποδο σταυρό μέσα στους κόλπους της Παράδοσης.

Εντέλει, ο Polanski με το πρόσχημα του θρίλερ οργανώνει υπόγεια μια διαολεμένη σάτιρα της ηθικής της αμερικάνικης κοινωνίας. Με φρασεολογία καφενείου, είναι σαν να λέμε: «το θέμα είναι να πιάσεις την καλή». Κι όταν γεράσεις (η παρέα των Κάσταβετ είναι γερουσία, όπως είναι συνήθως ένα εκκλησίασμα), τότε βρίσκεις και κάτι να πιστεύεις, Θεό ή διάολο ή πιθανά και τα δυο…

Βαθμολογία: 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars (5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος




O μινιμαλιστικός τρόμος στη καλύτερη έκφραση του. Οι εγκυμονούσες καλύτερα να προσπεράσουν (ιδιαίτερα αν ο σύζυγος συμπεριφέρεται κάπως παράξενα τώρα τελευταία)

Η Rosemary και ο σύζυγος της Guy μετακομίζουν σε ένα νέο διαμέρισμα στην Νέα Υόρκη. Εκεί θα γνωρίσουν το ηλικιωμένο ζεύγος των Castevet και σύντομα θα αρχίσουν να κάνουν στενή παρέα μεταξύ τους. Τα προβλήματα αρχίζουν μόλις η Rosemary αντιλαμβάνεται ότι έχει μείνει έγκυος…

Σε αυτό το θαυμάσιο θρίλερ του Roman Polanski(1) το «κακό» απλά υπονοείται σε όλη σχεδόν την διάρκεια του film(2). Και αν αυτό ενδέχεται να απογοητεύσει κάποιους φανατικούς σπλατεράδες (εθισμένους σε απότομα τρομάγματα τύπου Friday The 13th ή Scream), αυτή ακριβώς η συγκεχυμένη αλλά ρεαλιστική ατμόσφαιρα αποτελεί το μεγαλύτερο ατού της ταινίας. Δεύτερο δυνατό «χαρτί» είναι οι ερμηνείες των τεσσάρων πρωταγωνιστών: η Mia Farrow είναι συγκινητική στο ρόλο της αφελούς συζύγου που από κάποιο σημείο και έπειτα αμφιβάλλει για τους πάντες και τα πάντα. Ο John Cassavetes πείθει απόλυτα ως ο φιλόδοξος σύντροφος της, οπαδός προφανώς του δόγματος «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Ο Sidney Blackmer προσδίδει στον χαρακτήρα του το μυστήριο που απαιτείται. Όσο για την Ruth Gordon , με την χαρακτηριστική τσιριχτή φωνή της, χτίζει μια κυριολεκτικά αξέχαστη ερμηνεία και κλέβει τελικά την παράσταση. Το σενάριο είναι άψογα δομημένο και ιδιαίτερα «ψαγμένο» (φημολογείται ότι βοήθησε στη συγγραφή του και ο αρχισατανιστής Anton LaVey). Αν συνυπολογίσουμε ότι ο Polanski γύρισε το film ενώ βρισκόταν στο ζενίθ της σκηνοθετικής του καριέρας, όλα αυτά μαζί μάς κάνουν μία από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, τουλάχιστον στο είδος της.

(1): O Roman Polanski πλήρωσε τελικά ακριβά την ενασχόληση του με τον μυστικισμό. Έναν χρόνο μετά την πρεμιέρα της ταινίας, η έγκυος σύζυγος του Sharon Tate δολοφονήθηκε άγρια από τον Charles Manson και τους οπαδούς του. Επανήλθε στο θέμα μόλις το 1999 για να μας δώσει την πολύ μέτρια Ένατη Πύλη

(2): To παιδικό (;) τραγουδάκι που ακούγεται στην αρχή (αλλά και στο τέλος) της ταινίας είναι ο,τι πιο ανατριχιαστικό και κολλητικό ταυτόχρονα


Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Δημος Κονιαρης




Τρίτη 26 Απριλίου 2005

Κατά τη διάρκεια μιας εφιαλτικής σεκάνς, η Mia Farrow δέχεται την επίσκεψη του Πάπα (Michael Shillo) ο οποίος τη συμπονά για τη δαγκωματιά ποντικού που την ταλαιπωρεί ενώ δέχεται τη συγγνώμη της για τη μη παρεύρεσή της κατά την επίσκεψή του στην πόλη. Από το αριστουργηματικό Μωρό της Ρόζμαρι (Rosemary’s Baby, 1968) του Roman Polanski.

Βρεττός Λιάπης (Αφιέρωμα)



 
<Χωρίς Τίτλο> - SheWolfed - Τρί 27 Μαϊ 2014 - 14:49
Ανατριχιαστική... Πολύ ωραία ταινία δεν θα την ξαναδώ όμως γιατί φοβάμαι!!
 
<Χωρίς Τίτλο> - Timos - Σάβ 27 Ιουλ 2013 - 20:40
Από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει ποτέ ! Ο σκηνοθέτης σε αναγκάζει να βιώσεις το δράμα της πρωταγωνίστριας, να πορευτείς μαζί της μέσα στην άγνοια ! Ποιόν δε σημάδεψε η σκηνή του βιασμού της Ρόζμαρι ή η τελευταία σκηνή που η Ρόζμαρι κρατά τον "μωρό" στην αγκαλιά και χαμογελάει αχνά !Πραγματικό αριστούργημα, διαμάντι του κινηματογράφου. Συστήνεται ανεπιφύλακτα καθώς δεν περιλαμβάνει σκηνές φρίκης αίματος κτλπ. Γιατί ο σκοπός της ταινίας δεν είναι τρομάξει το θεατή είναι να τον προβληματίσει τουλάχιστον εμένα με προβλημάτισε για πολύ καιρό !
10/10  
 
<Χωρίς Τίτλο> - kapoios - Σάβ 28 Μαϊ 2011 - 16:51
 Ο ορισμός και το πρότυπο των ψυχολογικών θρίλερ, Το Μωρό της Ρόζμαρυ αποτελεί την μέγιστη απόδειξη της σκηνοθετικής εφυίας και μαεστρίας του Roman Polanski...
καταφέρνει να κρατά τον θεατή με κομμένη την ανάσα και τα μάτια ορθάνοιχτα καθ`όλη τη διάρκεια, χωρίς να συμβαίνει ουσιαστικά τίποτε...
η κάμερα κινείται ιδανικά και μαζί με τη μουσική δημιουργούν μία ατμόσφαιρα ύποπτη και μυστηριώδη τόσο για τους ήρωες, όσο και για το ανυποψίαστο κοινό...
το σενάριο είναι υποδειγματικό και η γενικότερη ιδέα εμπνευσμένη, ενώ το τέλος συνιστά έκπληξη...
εννοείται ότι είναι must-see, ιδιαίτερα για τους λάτρεις του είδους των ψυχολογικών θρίλερ μυστηρίου...

   9/10...

   anfield09...
Το επεξεργάστηκε ο/η kapoios συνολικά 2 φορές
 
Legacy - ANGEL - Unverified - Δευ 19 Ιουν 2006 - 14:01
ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΙΚΑ ΘΡΙΛΕΡ.ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΚΑΙ ΧΑΡΗ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΠΡΟΧΩΡΑ Η ΡΟΗ ΜΕ ΙΔΙΟΤΥΠΟ ΚΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗ ΜΟΤΙΒΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΟΥΡΑΖΕΙ.
ANGEL
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.