• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Some Like it Hot (1959)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Μερικοί το Προτιμούν Καυτό

Κωμωδία | 119' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 3/12/2001
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 18/5/2011
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 1.10 %
Αξιολόγηση: 8.01/108.01/108.01/108.01/108.01/108.01/108.01/108.01/108.01/10   (8.01/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Ταινία πολύ καυτή για λέξεις!

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 17 Ιουνίου 2009

Όχι, no, non! Δεν γυρνάν πια τέτοιες κωμωδίες. Μπορεί κανείς να μην είναι τέλειος, όπως επιμένει η ταινία, όμως ο Billy Wilder υπογράφει με χαρακτηριστική άνεση την πιο χιουμοριστική του ταινία, σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής. Το στόρι δεν είναι απλοϊκό, αλλά τα εύσημα δεν ανήκουν στον Αυστριακό δεξιοτέχνη, αφού πρόκειται για διασκευή μιας άγνωστης γερμανικής κωμωδίας του 1951, από τον διάσημο στην χώρα του Kurt Hoffman. Τι δεν είχε ο Hoffman για να μείνει αυτός στην αθανασία; Μα φυσικά το αληθινό «καυτό» και δύο ακόμα ηθοποιούς που γράφουν ιστορία...

Το καυτό δεν είναι άλλο από το υπέρτατο τσουρούφλισμα του Χόλιγουντ, την κυρία Marilyn Monroe. Είπατε κάτι; Α, νόμιζα! Όμως, τι απολαυστική αντίθεση κάνουν οι Tony Curtis, Jack Lemmon! Κι όχι πως ο Curtis το παίζει δραματικός χαρακτήρας, το αντίθετο μάλιστα. Ούτε ο Lemmon ξεφτιλίζεται ως ατόφια κωμικός χαρακτήρας, ακόμα και που θα μπορούσε ως δευτεροκλασάτος, τότε και μόνο τότε, ηθοποιός. Απλά είναι ότι καλύτερο σε drug queen μπορεί να παραχθεί εις τους αιώνας. Ατάκες φωτιά και λάβρα, σενάριο που ρέει, παρά τα στατικά του σημεία, σκηνοθεσία που αγαπάει το έργο της και τους χαρακτήρες, ασπρόμαυρη νοσταλγία και μπαλαντέρ ο Joe E. Brown, που θα μείνει αθάνατος λόγω της σημαντικότερης κωμικής ατάκας που ακούστηκε ποτέ και λόγω… φάτσας. Δεν θα επιμείνω, όπως πάρα πολλοί, πως πρόκειται για ατόφιο αριστούργημα. Η καθαρή διασκέδαση μπορεί να φτάσει στα αστέρια, αλλά ανήκει περισσότερο στο κοινό παρά στις κριτικές ορέξεις μας. Την έχετε ήδη δει; Και σε θερινό, κιόλας; Και τι έγινε, ξανά και ξανά. Και μη φοβάστε, καυτή είναι η οθόνη κι όχι η θέση σας που θα την αισθάνεστε πιο δροσερή από ποτέ…

Βαθμολογία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/5)

Σταύρος Γανωτής




Το φιλμ του Billy Wilder θεωρηθηκε η καλυτερη κωμωδια ολων των εποχων απο το American Film Institute. Σιγουρα οχι αδικως. Η ιστορικη ταινια αποτελει εναν εξυπνο συνδυασμο των στοιχειων του νουαρ της δεκαετιας του `30 ,με τον ξεκαρδιστικο παραλογισμο της φαρσας και την κριτικη ματια της εντονα αυτοσαρκαστικης σατιρας. Ο σκηνοθετης εχοντας αφομοιωσει ολα τα χαρακτηριστικα της αμερικανικης κωμωδιας των περασμενων δεκαετιων, κατορθωσε να μας προσφερει ενα φιλμ – χωρις υπερβολη ενα κωμικο εργο τεχνης- του οποιου συστατικα ειναι γνωριμα και ομως εχουν συνδυαστει με εναν τροπο που να μας ξαφνιαζει, σα να τα συνειδητοποιουμε για πρωτη φορα.

Γυρω στα τελη του 50 ο «κωδικας παραγωγων» του Χολυγουντ, ενας ειδος αφ’ υψηλου λογοκρισιας που καθοριζε το προφιλ του υλικου που διοχετευονταν στις αιθουσες, αρχιζει να χανει την δυναμη επιβολης που ειχε μεχρι τοτε. Οπωσδηποτε η εμφανιση της τηλεορασης αλλα κυριως η σταθερη εισροη ευρωπαϊκων ταινιων στην Αμερικανικη Κινηματογραφικη αγορα (στην Ευρωπη παρατηρουνταν ανεκαθεν μεγαλυτερη ανοχη στα μηνυματα του εργου ενος δημιουργου) ηταν δυο απο τους βασικους λογους που προκαλουν το χαλαρωμα της «λογοκρισιας» που μεχρι τοτε ηλεγχε καθε τι που εβλεπε ο μεσος αμερικανος θεατης.

Δεν υπαρχει αμφιβολια οτι το Some like it hot - Μερικοι το προτιμουν καυτο ειναι προϊον αυτων των χρονων της παρακμης του «κωδικα» και δεν ειναι και καθολου τυχαιο οτι ο σκηνοθετης αυτης της ταινιας που σχολιαζει αποτελεσματικα θεματα ταμπου για την αμερικανικη κοινωνια οπως ο αλκοολισμος, η σεξουαλικη ελευθεριοτητα, η οικονομικη καταρρευση, η ομοφυλοφιλια, το οργανωμενο εγκλημα η αδυναμια του νομου να επιβαλει την ταξη, ηταν Αυστριακος στην καταγωγη.

Το σεναριο το οποιο συνυπογραφει ο Wilder και ο Diamond (θα συνυπογραψουν και το σεναριο του επομενου φιλμ του σκηνοθετη The Apartment - Η Γκαρσονιερα) ειναι ξεκαθαρο screwball.

Ο Jerry (Jack Lemmon) και ο Joe (Tony Curtis) αφραγκοι μουσικοι στο Σικαγο του 1929 γινονται απο καθαρη συμπτωση μαρτυρες ενος ξεκαθαρισματος λογαριασμων της Μαφιας γνωστο στην ιστορια του εγκληματος ως St. Valentine’s Day Massacre. Η φυγη τους απο το Σικαγο μοιαζει επιτακτικη και καθως δεν εχουν καθολου χρηματα αποφασιζουν να πιασουν δουλεια σε μια μουσικη ορχηστρα που θα τους εξασφαλιζε τουλαχιστον την ασφαλη- και δωρεαν- μεταβαση στην Φλοριντα. Το μονο προβλημα ηταν οτι η ορχηστρα ηταν γυναικεια και – οπως κι εγινε- επρεπε να μεταμφιεστουν σε γυναικες. Μελος τη μπαντας αποτελει και η Sugar (Marilyn Monroe) της οποιας τα θελγητρα θα περιπλεξουν καπως την κατασταση καθως ο Joe θα την ερωτευτει. Παραλληλα ενας εκατομμυριουχος θα ερωτευτει τον Jerry – Daphne (δεν μας διευκρινιζεται απαραιτητα ποιο απο τα δυο προσωπα του ηρωα ερωτευεται) μια σχεση που θα αποδειχτει σωτηρια στο τελος!

Ο Billy Wilder γυριζει την ταινια σε ασπρομαυρο φιλμ. Εκτος του οτι προφανως αυτο του το διαβημα εξυπηρετει την ατμοσφαιρα του φιλμ αλλα και την απευθειας σχεση που διατηρει αυτο με το φιλμ νουαρ, λυνει και ενα αλλο προβλημα που ειχε προκυψει κατα την διαρκεια των δοκιμαστικων γυρισματων. Η σεβαστη ποσοτητα του make up που απαιτουνταν για να ειναι πετυχημενη η μεταμφιεση των πρωταγωνιστων, αποτυπωνονταν στο εγχρωμο φιλμ με πρασινες αποχρωσεις. Το ασπρομαυρο ηταν σχεδον αναγκαια λυση.

Η ταινια οπως ηδη ειπαμε ειναι ενας φορος τιμης που αποτινει ο σκηνοθετης στις screwball και Slapstick κωμωδιες, στους αδελφους Μαρξ και στον Mack Sennett. Η σκηνη του κυνηγητου με τα αυτοκινητα που ανοιγει την ταινια ειναι σαφως εμπνευσμενη απο αναλογες ξεκαρδιστικες κουρσες των ταινιων του Mack Sennett και ποιος αμφισβητει οτι η σκηνη στην κουκετα της Daphne οπου σταδιακα συνωστιζονται 13 κοπελες της ορχηστρας ειναι μια απευθειας αναφορα στην θρυλικη σκηνη της καμπινας απο την ταινια A Night at the Opera των αδελφων Μαρξ?

Ο Wilder δεν ειναι φλυαρος και αποφευγει να επιμενει στο αυτονοητο. Η σχεση του με τους θεατες ειναι σχεδον συνθηματικη και αυτο κανει τις κωμωδιες του (αλλα και τις πιο σκοτεινες ταινιες που εχει γυρισει βλ. Double Indemnity και Sunset Boulevard - Η Λεωφορος της Δυσεως) συγκροτημενες, σφιχτοδεμενες και προσηλωμενες στον αρχικο στοχο του δημιουργου. Τα αστεια ειναι πηγαια και ενταγμενα στη ροη της ιστοριας με μαεστρια και με μια φυσικοτητα που μας παρασυρει και μας απογειωνει, οταν χρειαζεται. Τα gags ειναι συνεχη αλλα δεν συνωστιζονται . Σε καμια περιπτωση ο θεατης δεν αισθανεται πιεσμενος απο την υπερβολικη συσσωρευση κωμικων ανατροπων που στοχο εχουν να του εκμαιευσουν το γελιο.

Οπωσδηποτε το μεγαλο ατου της ταινιας ειναι το πρωταγωνιστικο ερμηνευτικο διδυμο. Οι Tony Curtis και Jack Lemmon δεν αποτελεσαν την αμεση επιλογη του σκηνοθετη. Πριν καταληξει σε αυτους ο Bob Hope, ο Danny Kay και κυριως ο Frank Sinatra ειχαν περασει απο το μυαλο του Wilder ως πιθανοτητες. Ευτυχως η τυχη τα εφερε ετσι ωστε του δυο ρολους να αναλαβουν οι CurtisLemmon.

Και οι δυο ανταποκρινονται εξαισια σε δυο δυσκολους ρολους που απαιτουσαν μια μοναδικη ικανοτητα στην γρηγορη αλλαγη ταυτοτητας αλλα και περιεκλειαν ενα πολυ μεγαλο ρισκο. Αυτον του να χαρακτηριστει η γυναικεια παρουσια τους απο μια ευτελεια και να προκαλεσει την αμηχανια και τον εκνευρισμο του κοινου της ταινιας. Ερμηνευουν της Josephine και την Daphne αριστοτεχνικα. Επιλεγουν να δωσουν ζωη στις δυο ηρωιδες οχι προσπαθωντας να μιμηθουν την γυναικεια φυση αλλα με κυριο οπλο την ατσαλοσυνη που χαρακτηριζει εναν αντρα οταν ντυνεται γυναικα. Ο Lemmon ειχε ξεκαθαρισει στην χορογραφο που ειχε αναλαβει να τους μαθει να περπατουν πιο γυναικεια οτι δεν ενδιαφερεται να περπαταει με την χαρη μιας γυναικας παρα με την αγαρμποσυνη ενος αντρα που μεταμφιεστηκε σε γυναικα. Αυτο ηταν κι ενα απο τα κλειδια της επιτυχιας των ρολων τους. Ηταν ετσι αποδοσμενοι ωστε σε κανενα σημειο – ουτε οταν η Daphne φλερταρει με τον Osgood - να μην αμφισβητειται ο ανδρισμος τους.

Ο Curtis καλειται να δωσει ζωη εκτος απο την Josephine και στον υποτιθεμενο εκατομμυριουχο που ερωτευεται η Sugar. Αυτο το παιχνιδι των μεταμφιεσεων καταληγει να ειναι ιδιαιτερα διασκεδαστικο για τους συντελεστες της ταινιας και ο Wilder προτεινει στον Curtis να μιμηθει τον Cary Grant στη νεα αυτη μεταμφιεση, πραγμα που ο ιδιος θεωρει ενα ενδιαφερον πειραμα. (I don’t talk like this! Δεν μιλω ετσι! ηταν το σχολιο του Cary Grant οταν ειδε την ταινια.)

Η ερμηνεια του Curtis εχει πολλα επιπεδα και βασιζεται κατα πολυ στην σχεση που αναπτυσσει με το φιλαρακι του απο την μια και με την Sugar απο την αλλη. Το ρομαντζο του με την Sugar δεν διαθετει τα χαρακτηριστικα των ρομαντικων σχεσεων των κομεντι. Εξελισσεται με τον ιδιο εξωφρενικο τροπο που εξελισσονται τα παντα σε αυτην την ταινια. Οχι μονο δεν γινεται μελο και βαρετη αλλα μοιαζει τοσο «φυσιολογικη» οσο και η σχεση ζωης που προτεινει ο Osgood στην Daphne! Η χημεια με την Monroe ειναι δυνατη η χημεια ομως με τον Lemmon ειναι αξεπεραστη.

Ο Lemmon ειναι καθηλωτικος. Η ερμηνεια του ειναι περαν κριτικης και σιγουρα ηταν αξια ενος academy award ερμηνειας για να μην πω ολων των award ερμηνειας που δοθηκαν εκεινη τη χρονια. Άμεσος, χαριτωμενα κυνικος, ευθυς, περιπαιχτικος, καρτερικος και ναι! Άμεσα ερωτευσιμος και ως γυναικα και ως αντρας!

Η σκηνη με τις μαρακες ανθολογειται ως μια απο τις πιο σουρεαλιστικες σκηνες του κινηματογραφου και ακομη και σημερα αναρωτιεμαι πως ο Curtis καταφερε να αντιμετωπισει με την δεουσα σοβαροτητα αυτο το κωμικο παραληρημα του συμπρωταγωνιστη του.

Η Marilyn Monroe σ’ εναν ρολο που της πηγαινει γαντι. Παρ’ ολο που με δυσκολια μπορουμε να φανταστουμε μια αλλη ηθοποιο στο ρολο ουτε η Monroe ηταν η πρωτη επιλογη του σκηνοθετη. Ο ρολος προοριζοταν για την Mitzi Gaynor. Η Monroe παρα την ανικανοτητα της να συγκεντρωθει στο ρολο και τα προβληματα που δημιουργει με τις νευρωσεις και τις ανασφαλειες της κατα την διαρκεια των γυρισματων – θρυλικες ειναι οι ιστοριες για το ποσες φορες χρειαστηκε να ξαναγυριστουν οι σκηνες της- δινει ενα απροσδοκητο βαθος στην προσωπικοτητα της Sugar και μαλιστα της προσδιδει και μια μελαγχολικη διαθεση που ερχεται σε αντιθεση με την συνολικα ελαφρη της παρουσια. Τα τρια εκπληκτικα τραγουδια του φιλμ ερμηνευονται απο την γυναικα μυθο με λυρισμο και με εναν διαχυτο ερωτισμο.

Ο George Raft σε ενα δευτερο ρολο, ειναι απολαυστικος ως Colombo. Η γεροδεμενη και στιβαρη παρουσια του ερχεται σε αντιπαραθεση με τις χαριτωμενες και ταυτοχρονα ατσαλες κινησεις του πρωταγωνιστικου διδυμου. Ο Colombo δεν ειναι εξω απο τα νερα του. H φιλια του με τον Ben “Bugsy” Siegel διαβοητο και πολυαγαπημενο μαφιοζο του Χολυγουντ σιγουρα συνεισεφερε τα μαλα στο απαραμιλλο στυλ του.

Η ταινια διεκδικησε 6 academy award μεταξυ των οποιων αυτα του α΄ ανδρικου ρολου για τον Lemmon (ακομη δεν μπορω να συμβιβαστω με την αδικια),καλυτερου σεναριου και σκηνοθεσιας για τον Wilder και καλλιτεχνικης διευθυνσης. Κερδισε μονο ενα, αυτο των κοστουμιων. Δυστυχως o Ben Hur υπηρξε ισοπεδωτικος εκεινη την χρονια. Την επομενη χρονια και για την ταινια The Apartment - Η Γκαρσονιερα οι Wilder και Diamond ελαβαν τα αγαλματιδια- εκκρεμοτητα της Ακαδημιας απο την χρονια του Some like it hot! Παλι καλα. Άλλοι δεν δικαιωθηκαν ποτε.

Η ταινια προερχεται σαφως απο τις λαμπρες σελιδες του Χολυγουντ αυτες που μας προσφεραν αριστουργηματικες ταινιες, καταπληκτικες ερμηνειες, ευφανταστες σκηνοθεσιες, σπιρτοζικα σεναρια εμπνευσμενες μουσικες και λυτρωτικα αυτοσαρκαστικα στοιχεια.

Α Ναι! Το Some like it hot - Μερικοι το προτιμουν καυτο ειναι ισως και η ταινια με την πιο διασημη ατακα αυλαιας ever.

Who said that nobody’s perfect?

Βαθμολογία: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Αλκηστις Χαρσουλη


 
Some like it hot (1959) - kprncs - Τετ 29 Οκτ 2014 - 21:37
ΚΡΙΤΙΚΗ του ΚΓΠ  στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=675]
Some like it hot (1959)
Ο Jerry (Jack Lemmon) και ο Joe (Tony Curtis) φουκαράδες μουσικοι στο Σικαγο του 1929 γινονται μαρτυρες μίας δολοφονικής επίθεσης της Μαφιας σε αντιπαλους τους. Για να ξεφύγουν από τους γκάνγκστερς πιάνουν δουλειά σε μια γυναικεία ορχηστρα που μεταβαίνει στην Φλοριντα για κάποιες παραστάσεις και αναγκαστικά ντύνονται σαν γυναικες.. 
Μελος της μπαντας αποτελει η Sugar (Marilyn Monroe) την οποια ερωτεύεται ο Joe...
Ωραία φαρσοκωμωδία του Billy Wilder, η οποία παρ` ολη την διεθνή επιτυχία της δεν απέφερε τα περιπόθητα βραβεία Oscar στον Wilder και τον συνεργάτη του Diamond. 
Οι ερμηνείες είναι πράγματι ωραίες, αστείες και ενδιαφέρουσες. 
Η Monroe έδωσε μία έξοχη ερμηνεία, απέδειξε ότι είχε ταλέντο και πάθος και τραγούδησε τα τρία ομορφα τραγούδια του έργου με διάθεση και ερωτισμό. 
Οι Lemmon και Curtis  διεκπεραιώνουν τους δύσκολους ρόλους τους με ταλέντο και χιουμοριστική διάθεση. 
Βέβαια, βλέποντας κανείς το έργο 50+ χρόνια μετά, δεν μπορεί παρα να θυμηθεί τις αθάνατες αντίστοιχες ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του 1960 με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, την Μάρω Κοντού, τον Θανάση Βεγγο και πάει  λέγοντας..Περίπου τα ίδια πράγματα, περίπου τα ίδια εξωφρενικά σενάρια, περίπου οι ίδιες αστείες ερμηνείες..
Οταν λοιπον βλέπω κριτικές και κριτικούς να εκστασιάζονται με το έργο και να μοιράζουν αφειδώς 10άρια, λες και ποτέ δεν γέλασαν με ατάκες και καλές ερμηνείες πουθενά αλλού, σκέφτομαι πόσο επαρχιώτες θεατές παραμένουμε ...[Κώστας cprig ΚΓΠ 27/10/2014](8/10)
 
Αξιολόγηση: 8,5/10 - vasilis_g - Τετ 31 Οκτ 2012 - 01:06
Η Marilyn Monroe πρωταγωνιστεί σε μια από τις πιο ανάλαφρες ταινίες της καριέρας της. Μια κωμωδία καταστάσεων με πολλά απρόοπτα και κωμικές καταστάσεις που επηρέασε τον παγκόσμιο κινηματογράφο. Παρόμοιες σκηνές με αυτές που εξελίσσονται στη ταινία έχουν ενσωματωθεί ακόμα και στην ελληνική μεγάλη οθόνη.


Όπως και οι περισσότερες ταινίες της, έτσι και αυτή περιστρέφεται γύρω από την ίδια παρουσιάζοντας την για ακόμα μια φορά ως το υπέρτατο τρόπαιο που κάθε άντρας θέλει να αποκτήσει. Η Marilyn κερδίζει τη προσοχή των αντρών όχι εμφανιζόμενη ως ακόμα μια femme fatale (μοιραία γυναίκα πειρασμός) αλλά ως μια ανάλαφρη παρουσία γεμάτη διάθεση, ζωντάνια, ενεργητικότητα και χαμόγελο και όλα αυτά περιτυλιγμένα με μια μικρή πονηρή δόση υπόσχεσης για κάτι περισσότερο. Η Marilyn μόνο εάν μεθύσει γίνεται γυναίκα και από θήραμα εξελίσσεται σε κυνηγό, όπου και απελευθερώνει όλη τη γυναικεία ωριμότητα που κρύβεται πίσω από μια ανώριμη παρουσία. Καταφέρνει έτσι και ασκεί μια ακαταμάχητη γοητεία κρατώντας όλα τα βλέμματα πάνω της από την αρχή μέχρι και το τέλος της ταινίας.


Οι συμπρωταγωνιστές Tony Curtis και Jack Lemmon είναι απολαυστικότατοι και προσφέρουν άφθονο γέλιο σε δύο ρόλους που πολυσυζητήθηκαν (είναι μεταμφιεσμένοι σε γυναίκες σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της ταινίας). Η κάθε σκηνή είναι απολαυστική, οι ατάκες δίνουν και παίρνουν και όλα αυτά μέσα από τα μάτια του Billy Wilder. Ενός από τους μεγαλύτερους αμερικανούς σκηνοθέτες που έδρασε σε μια περίοδο που το cinema μόλις είχε ξεκινήσει να γιγαντώνεται και να βρίσκει εκείνα τα βήματα που θα το οδηγούσαν μέχρι τις μέρες μας.


Η ταινία αν και είναι ασπρόμαυρη και αρκετών ετών, στο hi definition restoration της, έχει γίνει πολύ καλή δουλειά παρουσιάζοντας μια καθαρή εικόνα, χωρίς σύννεφα και χωρίς μεγάλο κόκκο, με ευκολοδιάκριτα περιγράμματα και σταθερό συμπαγή ήχο.


από: ο δρόμος του Cinema: http://theroadofthecinema.blogspot.gr/2012/10/some-like-it-hot-1959.html

Το επεξεργάστηκε ο/η vasilis_g συνολικά 2 φορές
 
Some like it hot - jeandoumpier - Τρί 09 Οκτ 2012 - 22:26
Μια ταινία που ευχαριστεί πλήρως τον μέσο θεατή, αλλά ικανοποιεί με το παραπάνω και τους πιο απαιτητικούς.
  Έξυπνο σενάριο, άρτια σκηνοθεσία (όπως άλλωστε συνηθίζει ο B.Wilder), και ρόλοι που ταιριάζουν γάντι στους πρωταγωνιστές.
  Αναμενόμενα λαμπερή η παρουσία της Μ.Μονρόε, όμως κατά την άποψή μου, ο Τ.Λέμμον κλέβει την παράσταση όσον αφορά στις ερμηνείες.
  Προτείνεται ανεπιφύλακτα στους λάτρεις της κωμωδίας και όχι μόνο.
Προσωπική Αξιολόγηση : 9/10

Mps
Το επεξεργάστηκε ο/η jeandoumpier συνολικά 2 φορές
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.