• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Halloween (1978)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Νύχτα με τις Μάσκες
- Γνωστό και ως:
John Carpenter`s Halloween

Τρόμου | 91' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 31/7/2002
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.37 %
Αξιολόγηση: 8.47/108.47/108.47/108.47/108.47/108.47/108.47/108.47/108.47/10   (8.47/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Η νύχτα που επέστρεψε σπίτι.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Halloween, η ταινια του John Carpenter που εμελλε να αποτελεσει σταθμο της κινηματογραφικης ιστοριας, ως η πηγη και το σημειο αναφορας και επιστροφης ολων των slasher-movies που εχουν βγει ποτε.

Η ιδια η ταινια εμπνευσμενη ως ενα βαθμο απο το Ψυχω του Alfred Hitchcock (κατα δηλωση του ιδιου του Carpenter), αποτελεσε την πηγη εμπνευσης για μυριες αλλες ταινιες που επελεξαν να κινηθουν στο ιδιο μοτιβο. Ως ταινια ισως εχει μερικα ελαττωματα που θα εξετασουμε παρακατω, αλλα τα θετικα της σιγουρα ειναι περισσοτερα απο τα αρνητικα της. Η ιστορικη της αξια ειναι ανεκτιμητη. Ο Carpenter περιτεχνα εισαγει ολα τα χαρακτηριστικα που δινουν ενα δυνατο θριλερ και τα οποια –δυστυχως- μετετραπησαν σε κλισε σε ολες τις ταινιες του genre που ακολουθησαν απο τοτε μεχρι σημερα. Παρακολουθωντας αυτην την ταινια σημερα, εχει κανεις την εντυπωση πως ο,τι βλεπει, καπου το εχει ξαναδει: ο τρομος που παραμονευει στο σκοταδι και εξαφανιζεται τη στιγμη που γυρνας για να κοιταξεις, το μικρο παιδι που βλεπει τον δολοφονο και που κανεις δεν το πιστευει, ο αδιαφορος υπεροπτης προαστιακος μπατσος και το κυριοτερο, ο ασταματητος αιμοδιψης δολοφονος-χωρις-αιτια, που δεν πεθαινει με τιποτε. Ειναι αληθεια, ολα αυτα τα εχουμε ξαναδει. Η ειδοποιος διαφορα ειναι οτι τα ειδαμε πρωτα στο Halloween και μετα σε ολες τις αλλες ταινιες. Καθε σκηνη, καθε ατακα, καθε σεναριακο ψηγμα και ευρημα εχει αντιγραφει, επικολληθει, χρησιμοποιηθει και αναφερθει σε εκατονταδες αλλες ταινιες που ακολουθησαν. Δεν θα ηταν υπερβολικο να πουμε οτι το Halloween ηταν η πηγη, ειναι το ‘where it all started’.

Αξιζει να σημειωσουμε οτι ο πρωτος φονος της ταινιας αποτελει φορο τιμης στη θρυλικη σκηνη του Ψυχω, το φονο στο ντους. Ο φονος γινεται με ατελειωτα χτυπηματα με κουζινομαχαιρο και η καμερα δεν επικεντρωνεται στο θυμα η στο αιμα, αλλα ακολουθει αποκλειστικα την κινηση του φονικου οπλου. Ωστοσο η σκηνη φερει και την προσωπικη σφραγιδα του Carpenter, αφου σε αντιθεση με της εφτα γωνιες ληψης που χρησιμοποιει ο Hitch στη ντουζιερα, ο Carpenter χρησιμοποιει αποκλειστικο μονοπλανο με χειροκινητη καμερα, πλανο το οποιο εχει εξασφαλισει τη δικη του θεση στην ιστορια του κινηματογραφου, πλαι ισως σε εκεινη τη ληψη του Hitch. Για την ακριβεια ολη η πρωτη σκηνη ειναι ενα ατελειωτο μονοπλανο, αρχικα απο τα ματια του δολοφονου και λιγο μετα πισω απο τη μασκα του. Αυτη η αποψη ληψης εχει φυσικα χρησιμοποιηθει και απο μετεπειτα ταινιες, μεταλλαγμενο ομως σε στιγμιαια πλανα πισω απο τους θαμνους οπου συνηθως κρυβεται ο δολοφονος.

Οπως ολες οι καλες ταινιες τρομου, ετσι και αυτη κρατα το δεικτη της αγωνιας και του σασπενς σε υψηλα επιπεδα αποφευγοντας να επικεντρωθει στο δολοφονο και τα καμωματα του, αλλα κανοντας το ακριβως αντιθετο. Ο δολοφονος κρυβεται παντα στο πιο σκοτεινο σημειο, ειναι μονιμως στην ακρη του ματιου σου, αλλα ποτε δεν τον βλεπεις παρα μονο στιγμιαια. Ωσπου να κανει την εμφανιση του για να χτυπησει, χωρις κανενα λογο η αιτια. Ο δολοφονος του Carpenter ειναι η προσωποποιηση του θανατου, που παντα κρυβεται πισω απο τα πιο απλα πραγματα, τις πιο ακινδυνες καταστασεις, ομως ερχεται και σε παιρνει στη στιγμη, χωρις να δωσει καμια εξηγηση.

Να αναφερουμε επισης οτι η ταινια γυριστηκε με ελαχιστα μεσα, αφου ο σκηνοθετης ειχε στη διαθεση του το πενιχρο ποσο των 300 χιλιαδων δολαριων. Ωστοσο ο Carpenter πραγματικα χτυπησε φλεβα με την ταινια του, αφου καταφερε να αποφερει εσοδα της ταξης των 60 εκατομμυριων, για να μην αναφερθουμε και στα 7 sequels που ακολουθησαν, με το τελευταιο να βγαινει στις αμερικανικες οθονες φετος (Halloween Resurected). Ο Carpenter εγραψε μονος του και τη μουσικη της ταινιας, που κατα την ταπεινη μου αποψη ειναι το καλυτερο μουσικο score που εχει γραφτει ποτε για ταινια.

Το μικρο budget που ειχε στα χερια του ο Carpenter τον οδηγησε σε ενα cast που αποτελειται κυριως απο νεους και πρωτοεμφανιζομενους ηθοποιους, μεταξυ των οποιων η Jamie Lee Curtis που κανει στο Halloween το ντεμπουτο της στη μεγαλη οθονη. Η Jamie Lee Curtis δινει μια πολυ καλη ερμηνεια, σοβαρη και μετρημενη, χωρις να καταφευγει σε υπερβολες που συνηθιζουν αλλες πρωταγωνιστριες τετοιων ταινιων. Εμελλε να δεσει το ονομα της με την ταινια αυτη, καθως συμμετειχε σε 4 απο τα sequels, τα Halloween II, Halloween H20 και Halloween Resurected.

Και τωρα ας περασουμε στα αρνητικα σημεια που σας υποσχεθηκα στην αρχη της σημερινης μας περιηγησης στον κοσμο του cult. Η αληθεια ειναι οτι η ταινια σε μερικα σημεια της ισως να γινεται κουραστικη αφου καπου εκει γυρω στο μεσον της το σεναριο φαινεται να ειναι λιγο κουφιο και οι περιπλανησεις της Laurie μεσα στο σπιτι οπου κανει baby-sitting, χαζογελωντας με τις φιλες της στο τηλεφωνο καταντουν βαρετες. Βεβαια αυτη η χαλαρωση δεν κρατα για πολυ καθως η ταινια γρηγορα επιστρεφει στους εντονους ρυθμους της. Παραλληλα οι ερμηνειες των αλλων δυο κοριτσιων και των αγοριων τους ειναι μετριες εως ενοχλητικες και ο Tony Moran, στο ρολο του Michael, μερικες φορες ειναι υπερβολικος, καθως προσπαθει να ερμηνευσει εναν δυσκολο ρολο που στηριζεται αποκλειστικα στη γλωσσα του σωματος, χωρις ομιλια και τη χρηση των εκφρασεων του προσωπου. Το χειροτερο κομματι της ταινιας ομως ειναι μερικες υπερβολες που δεν καταφερνει να αποφυγει ο Carpenter καθως προσπαθει να φτασει στη λυση του δραματος. Συγκεκριμενα, η Laurie (Jamie Lee Curtis) πρεπει να εχει καποιο ειδος προστατευτικης αυρας, διαφορετικα ενας δολοφονος δεν αστοχει οταν προσπαθει να σε μαχαιρωσει επανειλημμενα, οι κρεμαστρες δεν μπορουν να χρησιμοποιηθουν ως φονικα οπλα και οι ντουλαπες, απ’ οσο ξερω, δεν εχουν χερουλια στην εσωτερικη πλευρα.

Και για να μην σας αφησω με πικρη γευση στο κλεισιμο -παρ’ οτι ετσι γινεται και στην ταινια- να σας θυμισω οτι αυτα τα μικροατοπηματα ειναι ασημαντα μπροστα στη γενικη εικονα της πολυ καλης αυτης ταινιας. Δειτε την για να θυμηθειτε ποιος ειναι ο αληθινος τρομος που γενουν τα καλα θριλερ και για να δειτε απο που ξεκινησαν ολα αυτα που βλεπουμε σημερα στις σκοτεινες οθονες των θριλερ.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Πρωιμακης Ιωσηφ




Η νύχτα που ο τρόμος ήρθε σπίτι του…

-PSYCHOWEEN: Υπάρχουν πολλοί λόγοι που θα μπορούσαν να οδηγήσουν κάποιον στην ανίερη βάπτιση της Νύχτας με τις Μάσκες του John Carpenter ως το «Ψυχώ της νέας γενιάς». Μέσα στον παραλογισμό του, ο ισχυρισμός διαθέτει πολλά στοιχεία αλήθειας, που εντοπίζονται πέρα από τους εμφανείς συσχετισμούς καταστάσεων και προσώπων, και σε καλλιτεχνικό επίπεδο. Παίρνοντας ως βάση αυτούς τους παραλληλισμούς –και με την Δαμόκλειο Σπάθη της ιεροσυλίας να κρέμεται απειλητικά πάνω απ’ το κεφάλι- μπορεί κανείς να ενδοσκοπήσει αλλά και να κατανοήσει την αξία μιας ταινίας που έμελλε να γράψει ιστορία στον χώρο του σινεμά. Το σινεμά τρόμου… Έναν όρο που οφείλει σίγουρα πολλά στο Ψυχω του Hitchcock, το οποίο -αν και όχι καινοτόμο- καθιέρωσε το ψυχολογικό θρίλερ στη συνείδηση του κινηματογραφόφιλου κοινού. 18 χρόνια αργότερα, βαδίζοντας επάνω στις συνταγές του Hitch, το Halloween ουσιαστικά δημιουργεί την τάξη των slasher movies χωρίς ωστόσο να αποτελεί το πρώτο δείγμα γραφής του είδους. Κοπιάροντας στην εναρκτήρια σεκάνς τη διάσημη σκηνή στο ντουζ από το Ψυχω-με την κάμερα ωστόσο να ακολουθεί αποκλειστικά το φονικό κουζινομάχαιρο στις αλλεπάλληλες ταλαντώσεις του, χωρίς να προσφέρει ούτε ένα καρέ στο θύμα και το αίμα του-, παίζοντας με την υποβόσκουσα αίσθηση του φόβου που δημιουργούν τα μακρινά πλάνα –σε μια διαρκή αναζήτηση κάποιας ύποπτης κίνησης στο παρασκήνιο-, και χαρίζοντας μια γερή δόση κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας προς το φινάλε της, η Νυχτα με τις Μασκες χρησιμοποιεί άψογα όλες τις γνωστές τεχνικές πρόκλησης οπτικού και υποσυνείδητου τρόμου. Συν τοις άλλοις, και σε αντιστοιχία με το Ψυχω που σόκαρε το ανυποψίαστο κοινό με τη γυμνή θυσία μιας νεαρής κοπέλας, ο Carpenter προκαλεί τον αιφνιδιασμό χρίζοντας δολοφόνο ένα ανήλικο παιδί, καταστρατηγώντας ακόμη ένα φιλμικό ταμπού. Οι συσχετισμοί και οι ομοιότητες μεταξύ των ταινιών δεν σταματούν εδώ. Με σημαντικότερη τη συγγένεια των δύο μοιραίων γυναικών των φιλμ (η Jamie Lee Curtis είναι κόρη της Janet Leigh) και λιγότερο αξιοσημείωτη την επιτηδευμένη κατονομασία του πρωταγωνιστή ψυχολόγου του Halloween με το όνομα του φίλου της Marion Crane στο Ψυχω (Sam Loomis) με την οποία ο Carpenter θέλησε να αποτίσει φόρο τιμής στην ταινία σταθμό για το είδος που υπηρετεί, δεν μπορεί παρά να συμφωνήσει κανείς ότι το Halloween αν μη τι άλλω σέρνει μαζί του την αύρα μιας κλασικής δημιουργίας.

-THEY LIVE! (FOREVER): Στηριζόμενο στην ευφυή απλότητα των σκηνοθετικών του λήψεων, του σεναρίου, καθώς και του επιδραστικού μουσικού της θέματος –γραμμένο από τον ίδιο τον Carpenter-, η ταινία κατόρθωσε παρά το μηδαμινό της budget να γίνει η ναυαρχίδα των αμέτρητων –και συνήθως ανέμπνευστων- νεανικών horror movies που κόρεσαν το είδος τα επόμενα χρόνια, καθώς και να εισάγει τον όρο των serial killers στον κινηματογράφο. Συνταγή την οποία ακολούθησε και το ίδιο το Halloween με τις 7 μετριότατες συνέχειές του, εκ των οποίων 3 περιλαμβάνουν το όνομα της Curtis (ΙΙ, Halloween H20, Halloween: Resurrection) και 4 το όνομα του Donald Pleasence (II, IV: Η επιστροφή του Michael Myers, V: Η εκδίκηση του Michael Myers, VI: Η κατάρα του Michael Myers) στους τίτλους τους. Ο ίδιος ο Carpenter απέφυγε να ασχοληθεί με τις συνέχειες του έργου του ακολουθώντας μια ανεξάρτητη πορεία στο χώρο του τρόμου και του φανταστικού, προσφέροντας σημαντικότατες δημιουργίες όπως τα Ζουν ανάμεσά μας, Escape from New York - Αποδραση απο τη Νεα Υορκη, The Thing - Η Απειλη, Christine, Η ομίχλη, Στο στόμα της τρέλας και Starman. Παρ’ όλ’ αυτά, δεν μπόρεσε ποτέ να απεξαρτηθεί από τη φήμη ενός χαρακτήρα, που πίσω από την φτηνή απομίμηση της μάσκας του William Shatner του The Devil’s Rain θα τον κυνηγά σε κάθε βήμα της καριέρας του. E, δεν γράφεται καθημερινά κινηματογραφική ιστορία…

-ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ: Δρ. Sam Loomis (Donald Pleasence):«Τον παρακολουθούσα για 15 χρόνια να κάθεται σε ένα δωμάτιο κοιτάζοντας τον τοίχο -όχι κοιτάζοντας τον τοίχο, κοιτάζοντας πέρα από αυτόν-, κοιτάζοντας αυτή τη νύχτα, απάνθρωπα υπομονετικός, περιμένοντας κάποιο μυστικό, σιωπηλό σύνθημα να τον ξυπνήσει. Ο θάνατος ήρθε στην μικρή σου πόλη σερίφη. Μπορείς είτε να τον αγνοήσεις, είτε να με βοηθήσεις να τον σταματήσω.»

-2½ ΓΑΜΟΙ:

1) 1978: παράλληλα με το Halloween ο Carpenter βοηθά στη συγγραφή ενός ακόμα σεναρίου. Όμως άλλα τα μάτια του Myers, και άλλα της Λόρα Μαρς… Δεν υφίσταται σύγκριση…

2) Πιστεύω εις ένα θεό, Carpenter τρομοκράτορα…


+½) Ένα από τα πιο απλά, χαρακτηριστικά και στοιχειωτικά μουσικά θέματα όλων των εποχών. Καταστρέφοντας το τρίπτυχο καλής ανατροφής: μπαλέτο, γαλλικά και πιάνο …


-ΚΑΙ 1½ ΚΗΔΕΙΑ:

1) Halloween, Silent Night, Deadly Night, My Bloody Valentine, Alison’s Birthday, Don’t Open ‘Til Christmas, New Year’s Evil και δε συμμαζεύεται. Ματώσανε όλες οι γιορτές. Μόνο το Easter Bunny’s Massacre μας λείπει ακόμα…

+½) Και καλά τις gore συνέχειες. Να τις ανεχτούμε. Αλλά αυτό το ανελέητο “σενάριο” του Halloween III (με την απίστευτη διασκευή του tag line σε “The night nobody was home”) το τσέκαρε κανείς πριν περάσει στις οθόνες; Εργοστάσιο που παρασκευάζει καταραμένες μάσκες; Όχι άλλο κάρβουνο…

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Βρεττος Λιαπης




Παρασκευή 24 Νοεμβρίου 2006

Το σωτήριο έτος 1978, ο John Carpenter βγάζει το Μάικλ Μάγερς από το ψυχιατρείο μετά από 15 χρόνια εγκλεισμού, του φοράει την περίφημη μάσκα και τον αφήνει να σπείρει τον τρόμο στα αμερικάνικα προάστια. Με προϋπολογισμό μόλις 300.000 δολάρια, αυτό το instant classic αποτελεί ακόμα και τώρα σημείο αναφοράς για την απεικόνιση του «μπαμπούλα» στο σινεμά, αλλά και για τη συνταρακτικά ψυχρή ματιά στη ζωή των προαστίων. Απειλητικοί χώροι, συνεχής φόβος υφαρπαγής του σώματος, ελάχιστα σπλάτερ στοιχεία. Για τις συνέχειες που ακολούθησαν αυτό το πρώτο Halloween… ας μην το συζητάμε καλύτερα.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)



 
Halloween / Η Νύχτα με τις Μάσκες (1978) - horrormovies.gr - Κυρ 01 Δεκ 2013 - 17:16
Όλο χωρίς ενδοιασμούς. Για να δείτε από πού ξεκίνησαν τα περισσότερα στην διάσημη υποκατηγορία του slasher. Από τις κλασικότερες ταινίες τρόμου όλων των εποχών...

Διαβάστε την κριτική εδώ: horrormovies.gr.
 
<Χωρίς Τίτλο> - iliasfitsilis - Σάβ 23 Μαρ 2013 - 11:57
Αναμφισβητητα μια απο τις καλυτερες ταινιες τρομου ολων των εποχων που αποτελεσε το εναυσμα για την αρχη τετοιου ειδους ταινιων.Μια ταινια με πολυ σασπενς και αγωνια που σε καθηλωνει αν και σε καποια σημεια ειναι υπερβολικη.Το soundtrack ισως ενα απο τα καλυτερα ολων των εποχων!Εξαιρετικη ταινια
9/10
Το επεξεργάστηκε ο/η iliasfitsilis συνολικά 2 φορές
 
Legacy - Χρήστος Κολιάφας - Unverified - Πεμ 02 Ιαν 2003 - 01:25
Προκειται για την τριτη ταινια στην φιλμογραφια του Τζον Καρπεντερ και την πρωτη που τον καθιερωσε. Αποτελει μια πρωτοποριακη ταινια τρομου στην μυθολογια των psycho - killers οι οποιοι χωρις να παρουσιαζουν τιποτα το υπερφυσικο αρνουνται να πεθανουν. Χαρακτηριζεται σαν μια επιθεση στην ειδυλλιακη εικονα της τυπικης αμερικανικης επαρχιακης οικογενειας. Υπαρχουν παροδικες αναφορες σε ταινιες οπως το Ψυχω (ηρωιδα η Τζειμι Λι Κερτις κορη της Τζανετ Λι ο δολοφονος εχει το ιδιο ονομα κτλ) σημαδι του ποσο μεγαλη επιρροη εχει δεχθει ο Καρπεντερ απο τον Χιτσκοκ.
Χρήστος Κολιάφας
 
Legacy - Δήμος Δημουλάς - Unverified - Παρ 19 Ιαν 2007 - 23:14
Μια ταινια χαμηλου κοστους, η οποια εντουτοις αποτελεσε θεμελιο λιθο του ειδους των ταινιων θριλερ με δολοφονους κατα συρροη και προτυπο για απειρες απομιμησεις. Αυτο που την κανει ξεχωριστη-περα απο τις ερμηνειες των πρωταγωνιστων και τη συγκλονιστικη φωτογραφια- θα ελεγε κανεις ειναι και η ιδεολογια της: μια επιθεση στο μικροαστικο, αμερικανινο "παραδεισο", οπου ολα ειναι ηρεμα αλλα μονο στην επιφανεια.Ο ψυχοπαθης ηρωας αλλωστε αποτελει κομματι αυτης της κατα τα αλλα "ειδυλλιακης"κοινωνιας. Η ταινια του Καρπεντερ σχολιαζει επισης τις δυσλειτουργιες της αμερικανικης οικογενειας (αδιαφοροι γονεις,αποξενωμενοι εφηβοι, αλλα και τη δυσκολια του να ειναι κανεις διαφορετικος.Μια κλασικη ταινια που δεν ξεπεραστηκε ποτε.
Δήμος Δημουλάς
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.