• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 17859
  • Αριθμός συν/τών: 821399
  • Πρόγραμμα 318 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Η ερώτηση της εβδομάδας


Cine-Καλλιστεία 2014! Αυτή είναι η πιο καυτή ηθοποιός σήμερα…

Sofia Vergara: μια μοντέρνα οικογενειάρχης!

Scarlett Johansson: η «vintage» αξία...

Megan Fox: θέλω να γίνω χελονονιντζάκι (σου)!

Jessica Alba: αμαρτωλή δύναμη!

Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Reservoir Dogs (1992)


Αστυνομική | 99' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 26 Φεβ 1993
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 13/05/2002
Διανομή: Rosebud
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: (Dolby) Stereo
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 2.33 %
Αξιολόγηση: 8.13/108.13/108.13/108.13/108.13/108.13/108.13/108.13/108.13/10   (8.13/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Τέσσερις τέλειοι δολοφόνοι. Ένα τέλειο έγκλημα. Τώρα το μόνο που έχουν να φοβηθούν είναι ο ένας τον άλλον.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Ο Quentin Tarantino στο κινηματογραφικο του ντεμπουτο.

Ο Joe, ενα αφεντικο του οργανωμενου εγκληματος, καλει 5 εγκληματιες, ασχετους μεταξυ τους, για μια και μονη δουλεια. Ενα χτυπημα και μετα θα εξαφανιστουν χωρις να γνωριζει ο ενας την κατευθυνση του αλλου. Η ανωνυμια ειναι βασικο κομματι του σχεδιου- κανεις δεν ξερει κανεναν και ετσι κανεις δεν μπορει να καρφωσει κανεναν. Το σχεδιο μοιαζει τελειο, μονο που –οπως λενε και στις ταινιες- το «τελειο εγκλημα» δεν υπαρχει. Καποιος στην ομαδα ειναι βαλτος και στο τελος τους καρφωνει ολους.

Αν και η πρωτη του ταινια, το ταλεντο του καθως και οι κινηματογραφικες του προθεσεις ειναι ηδη προφανης. Ενα αψογο cast, οι μοναδικοι διαλογοι, το μακαβριο χιουμορ και η υπεροχη σκηνοθετικη του ματια, ειναι ολα εκει.

Ο Q. T. στο ντεμπουτο του αναλυει μια ληστεια που πηγε στραβα. Η κυρια διαφοροποιηση της ταινιας αυτης με τις υπολοιπες του ειδους ειναι οτι δειχνει τη διαφορα αναμεσα σε μια ταινια εγκληματος -με τις ληστειες, τους φονους, τα βασανιστηρια- και στο αληθινο εγκλημα. Και το πως η πραγματικοτητα αρχιζει να κυριαρχει. Οι αντιηρωες μας παιζουν ολοι εναν ρολο, εχουν τους αγαπημενους τους ηθοποιους-μοντελα (Dirty Harry, Lee Marvin, Jimmy Cagney)και τους φερνουν στην πραγματικοτητα τους, υποδυομενοι αυτο που πιστευουν οτι θα εκαναν σε αναλογες περιστασεις. Και φυσικα αυτο τους βαζει σε μπελαδες. Ειναι ολοι τοσο σκληροι, που κανεις δεν ειναι διατεθειμενος να υποχωρησει. Ανταλλασσουν λογια βαρια, κουνουν απειλητικα τα οπλα τους και οπως συνηθως γινεται με τα οπλα, εκπυρσοκροτουν. Και αυτοι σκοτωνονται. Στ’ αληθεια. Οχι οπως στις ταινιες. Ολοι πεθαινουν και πεθαινουν ασχημα. Ολοι εκτος απο εναν, τον Mr. Pink (Steve Buscemi), που ειναι ο απολυτος ρεαλιστης. Ξερει οτι δεν παιζει σε αστυνομικη ταινια και οτι οταν πεθανει, θα πεθανει στ’ αληθεια, γι’ αυτο ειναι διατεθειμενος να βαλει τα δυνατα του για να το αποφυγει. Οπως και γινεται.

Η κεντρικη ιδεα ειναι πολυ απλη. Ομως ο Tarantino, με ενα καταπληκτικο σεναριο, απογυμνωνει και ξεμπροστιαζει τους χαρακτηρες του και μας δινει τη δυνατοτητα να δουμε το genre απο μια αλλη, πιο φρεσκια, πιο αγρια και πολυ πιο ενδιαφερουσα οπτικη γωνια. Το ιδιο εχει προσπαθησει να κανει ο Peckinpah στο The Killer Elite, αλλα ο Peckinpah εδινε μια ποιητικη τραγικοτητα στους χαρακτηρες του, ενω ο Tarantino ουδεμια τετοια προθεση εχει και πολυ απ’ αυτο απεχει.

Η επισης μοναδικη σκηνοθετικη ματια του Tarantino δινει στην ταινια τη δυναμη να αντεξει στο χρονο και να ειναι παντα το ιδιο φρεσκια, δυνατη, αστεια και πρωτοτυπη οσο την πρωτη φορα. Χρησιμοποιει εξαιρετικα τη μεθοδο της μη-γραμμικης αφηγησης (κατι για το οποιο πολυς λογος εγινε οταν ξαναεμφανιστηκε στο Memento - Μεμεντο η στο Irreversible), εχοντας απολυτη σιγουρια για το που θελει να καταληξει και ποια διαδρομη θελει να ακολουθησει. Ετσι οι διαφορες σκηνες που παρεμβαλλονται στη ροη της ταινιας απο γεγονοτα που προηγηθηκαν, μπαινουν ακριβως στην καταλληλη στιγμη και με τη βοηθεια του εξαιρετικου μονταζ δεν μπερδευουν καθολου τον θεατη (εν αντιθεσει με το Memento μηπως;). Και αισθανομαι την αναγκη να το τονισω αυτο, γιατι δειχνει το αγνο των προθεσεων του σκηνοθετη. Δεν χρησιμοποιει τη μεθοδο για να προκαλεσει θορυβο γυρω απο το μπερδεμενο της ταινιας, αλλα ακριβως επειδη εχει αυτο το avant-garde attitude του... νεοπα σκηνοθετη, που πραγματικα κατι εχει να πει.

Περα ομως απο τη δομη που χρησιμοποιει, η σκηνοθεσια απο μονη της ειναι απλα καταπληκτικη. Μοναδικες σκηνες που θα μεινουν για παντα κλασσικες. Ποιος θα ξεχασει την εναρκτηρια σεκανς στο εστιατοριο, με την ομαδα των “Crooks in Black” να καβγαδιζει για το ποια ειναι η πραγματικη σημασια του “Like a Virgin” η την αξια και το λογο υπαρξης του φιλοδωρηματος; Η ακομη και η εξοδος τους απο το εστιατοριο και ο δρομος προς το αυτοκινητο. Και μιλωντας για το “Like a Virgin”, αξιζει να αναφερει κανεις και την υπεροχη μουσικη που στολιζει την ταινια, με αποκορυφωμα την επιλογη του “Stuck in the Middle with You”, που ακουγεται καθως ο Mr. Blonde (Michael Madsen) επιδιδεται στο βασανιστηριο το δυσμοιρου μπατσου που επεσε στα χερια του.

Επισης δυνατο χαρτι της ταινιας ειναι το εκπληκτικο cast, με τον καθε ρολο να ειναι κομμενος και ραμμενος στα μετρα του ηθοποιου. Η μηπως ο καθε ηθοποιος ειναι κομμενος και ραμμενος στα μετρα του ρολου του; Ο Tarantino καταφερνει να αποσπασει αψογες ερμηνειες απο ηθοποιους που -με εξαιρεση τον Harvey Keitel και τον Tim Roth- δεν φημιζονται τοσο για τις υποκριτικες τους δυνατοτητες οσο για τις επιδοσεις τους σε ρολους «μανιερες». Ωστοσο ολοι παιζουν εξαιρετικα, με τον Keitel να παιρνει τα πρωτεια, αλλα και τον Madsen να δινει εδω τον καλυτερο του εαυτο. Οι ρολοι αποδιδονται αψογα και οι διαλογοι εκφερονται με απολυτη φυσικοτητα και χαρακτηριστικη φινετσα.

Και μιας και φτασαμε και σ’ αυτο, κατι για το οποιο ο Tarantino ειναι διασημος ειναι οι ανεκτιμητοι μονολογοι με τις καυστικες ατακες και η ικανοτητα του να μεταμορφωνει τον πιο απλο και αδιαφορο διαλογο σε ενα ρεσιταλ ρυθμικης ανταλλαγης σπιρτοζικου χιουμορ, σαρκασμου και εξυπναδας, που κυριολεκτικα σε μαγνητιζει. Αυτο του το χαρισμα ξεδιπλωνεται περιτρανα και πανηγυρικα στην πρωτη του αυτη ταινια, με ατακες που δεν θα χασουν ποτε την αξια τους. “I’m dying here man!...”

Το Reservoir Dogs ειναι μια εκρηξη τεστοστερονης. Βια, ενεργεια και επιθετικοτητα σε μια 100 τοις εκατο αρσενικη ταινια. Ειναι χαρακτηριστικο οτι σε ολη της τη διαρκεια δεν εκφερεται ουτε μια λεξη απο γυναικειο στομα και η μοναδικη γυναικα που εμφανιζεται, εκτελειται στη στιγμη. Ισως αυτο ειναι κατι που θα μπορουσαμε να προσαψουμε στον Tarantino αν θελαμε να κρινουμε την ταινια και απο μια κοινωνιολογικη αποψη.

Ωστοσο ειναι πραγματικα μια παρα πολυ καλη και απολαυστικη ταινια, που αν προσεξετε αρκετα, θα δειτε οτι ειναι μαλλον ενας προπομπος της μεγαλης επιτυχιας του Tarantino που ακολουθησε, του Pulp Fiction.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Πρωιμακης Ιωσηφ


 
<Χωρίς Τίτλο> - kapoios - Παρ 02 Σεπ 2011 - 16:45
 Η πρώτη ταινία του αγαπημένου μου tarantino, ένα film με βία που παραπέμπει σε scorsese, μαγικούς, πανέξυπνους διαλόγους, και στιγμές ακραίας διασκέδασης, όπως εκείνη με τον vic vega-mr.blonde και τον αστυνομικό...
τα flashback χρησιμοποιούνται αριστοτεχνικά για να μας γνωρίσουν τους ήρωες, και η κάμερα κινείται εξαιρετικά, δείχνοντας τα πάντα...
η πρώτη σκηνή με τον επνευσμένο διάλογο και την κυκλική κίνηση της κάμερας είναι εκπληκτική...
οι ερμηνείες τρομερά πειστικές από τους harvey keitel, steve buscemi, tim roth και michael madsen, οι οποίοι εναλλάσουν δραματικές και κωμικές πτυχές των χαρακτήρων τους, ανάλογα με το τί απαιτείται εκάστοτε...
αυθεντικό cinema, με αδυναμίες, αλλά και με φοβερή πρωτοτυπία...
μια ταινία που λειτούργησε ως προπομπός και για το ανυπέρβλητο pulp fiction...


   8-8,5/10...

   anfield09...
Το επεξεργάστηκε ο/η kapoios συνολικά 2 φορές
 
Legacy - XATZIVETS - Unverified - Δευ 12 Φεβ 2001 - 22:51
H TAINIA EΠΗΡΕΑΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΑ Β MOVIES KAI ΤΑ ΝΟΥΑΡ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΑΠΟ ΤΟ STEALING TOY ΚΙΟΥΜΠΡΙΚ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΕΠΗΡΕΑΣΕ ΔΕΚΑΔΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ
XATZIVETS
 
Legacy - panais81 - Unverified - Πεμ 29 Μαρ 2001 - 20:15
Πρωτοποριακη ταινια.Η ωμη βια στην καλυτερη της μορφη.Ιστορικο ντεμπουτο του Ταραντινο.

panais81
 
Legacy - Χρήστος Κολιάφας - Unverified - Τρί 15 Οκτ 2002 - 00:05
Αριστουργηματικο σκηνοθετικο ντεμπουτο απο το παιδι θαυμα του συγχρονου αμερικανικου σινεμα Κουεντιν Ταραντινο. Εδω δανειζεται στοιχεια απο τη θεματολογια του αστυνομικου φιλμ και απο το φορμαλισμο κορυφαιων σκηνοθετων και τα πλεκει με το δικο του προσωπικο του στιλ.Δενει μεταξυ τους αριστοτεχνικα τους αμοραλιστες ηρωες του Σκορτσεζε τις εμμονες του Κιουμπρικ την αφαιρετικη γλωσσα του Γκονταρ. Όλα αυτα τα στοιχεια ειναι διαποτισμενα με ενα νοσηρο κλειστοφοβικο κλιμα και μια πρωτοφανη βια που σοκαρει καποιες στιγμες και ενδεχεται να ενοχλησει καποιους ανθρωπους. Παντως οι φανατικοι σινεφιλ δεν πρεπει να την χασουν με τιποτα.
Χρήστος Κολιάφας
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.