 | - Αυθεντικός Τίτλος:
The Shawshank Redemption
- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Τελευταία Εξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ
|
· Είδος: Θρίλερ
· Παραγωγής: 1994
· Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 7 Απριλίου 1995
· Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 8/11/2004
· Διάρκεια: 142'
· Χρώμα: Έγχρωμο
· Ήχος: Dolby Digital
· Γλώσσα: Αγγλικά
· Δείκτης Καταλληλότητας: 
· Αξιολόγηση:  (8.19/10)
· Aντιφατικότητα ψήφων:
· Δημοτικότητα: 5.92 %
· Κριτική (από μέλη του Cine.gr):
 Ο Andy Dufresne σκότωσε την γυναίκα του. Την βρήκε στο κρεβάτι μαζι με τον εραστή της και τους σκότωσε και τους δύο ρίχνοντας στον καθένα από τέσσερις σφαίρες. Ή μήπως δεν το έκανε αυτος; Στο δικαστήριο, οι ένορκοι είναι σίγουροι για την ενοχή του Andy και έτσι τον καταδικάζουν σε ισόβια. Αμέσως στέλνεται στις φυλακές του Σάοσανκ. Μετά από λίγο καιρό στην φυλακή, ο Andy αντιλαμβάνεται ότι ο `Red` είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να σε προμηθεύσει με υλικά από τον ‘έξω κόσμο’. Έτσι αποφασίζει να τον γνωρίσει και να του ζητήσει μια χάρη, ένα μικρό σφυρί. Σύντομα ο `Red` του το παραδίδει κι έτσι γίνονται φίλοι.
Η μεταφορά λογοτεχνικών έργων στο μεγάλο άσπρο πανί δεν είναι μια εύκολη διαδικασία. Το 1982, ένας νεαρός τότε συγγραφέας ιστοριών τρόμου, ο Stephen King, έκδοσε μια συλλογή με μικρά διηγήματα με γενικό τίτλο ‘Different Seasons’. Μέσα σε αυτή τη συλλογή κρυβόταν ένα λογοτεχνικό «διαμαντάκι», το οποίο είχε αρκετές ομοιότητες με τον ‘Κόμη Μόντε Χρήστο’ του Αλέξανδρου Δουμά, το ‘Rita Hayworth and the Shawshank Redemption’. Αμέσως όμως ξεχώρισε και λίγo καιρό μετά εκδόθηκε χωριστά από τα υπόλοιπα. Σημαντικό στοιχέιο είναι το γεγονός ότι η νουβέλλα αυτή ανήκει σε μια σειρά βιβλίων του King που μπορούν να χαρακτηριστούν ως κοινωνικά, και διαφέρουν από τα βιβλία τρόμου που τον έχουν κάνει παγκοσμίως γνωστό. Άλλα τέτοια βιβλία είναι τα ‘Misery’, ‘The Green Mile’ και ‘Hearts in Atlantis’. Δώδεκα χρόνια μετά την έκδοση της ένας άγνωστος ως τότε σκηνοθέτης θέλησε να την μεταφέρει στο σινεμά, ένα εγχείρημα που έκρυβε πολλές παγίδες αφού το βιβλίο είναι ένα εξαιρετικά γραμμένο κείμενο, αρκετά δημοφιλές και πλημμυρισμένο με έντονες εικόνες δημιουργημένες από το ιδιαίτερο ύφος του King. Παγίδες που ο «πρωτάρης» σκηνοθέτης Frank Darabont (άλλες του ταινίες είναι τα The green Mile και The majestic) απέφυγε με σπουδαία μαεστρία. Η ταινία όχι μόνο χρίστηκε ως ένα καλό adaptation άλλα ως μια από της κορυφαίες στιγμές της έβδομης τέχνης τη δεκαετία του ’90. Κέρδισε εφτά υποψηφιότητες για όσκαρ και άλλα 24 βραβεία ανά τον κόσμο. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο Darabont έφτιαξε μια ταινία διάρκειας 142 λεπτών από ένα μικρό διήγημα, του οποίου τα δικαιώματα αγόρασε αρκετά φτηνά λόγω της φιλίας του με τον King. Η παραγωγή διέθετε αρκετά χρήματα τα οποία ξοδεύτηκαν στην δημιουργία ενός εξαιρετικού καστ, με μεγαλύτερα ονόματα τους Tim Robbins και Morgan Freeman.  Βέβαια όλοι οι ηθοποιοί, απο τον πρωταγωνιστή μέχρι τον τελευταίο ρόλο, δίνουν αξιοπρόσεχτες ερμηνείες. Έτσι η ταύτιση, ειδικά, των κύριων ηθοποιών με τους αντίστοιχους μυθιστορηματικούς ήρωες είναι απόλυτη. Γενικά η ταινία έχει πάρα πολλές ομοιότητες με το βιβλίο, αφού ο χωροχρόνος του βιβλίου είναι ακριβώς ίδιος με αυτόν της ταινίας, η δομής της ιστορίας δεν έχει αλλάξει ένω δεν έχει παραλειφθεί ούτε ένα σημείο του βιβλίου. Υπάρχουν βέβαια διαφορές, αλλά είναι ελάχιστες. Μια διαφορά, παραδείγματος χάρην, είναι το γεγονός ότι στο βιβλίο για ένα διάστημα ο πρωταγωνιστής, Andy Dufresne, έχει ένα ινδιάνο συγκάτοικο, ο οποίος απουσιάζει από την ταινία. Μια άλλη διαφορά είναι ότι στο μυθιστόρημα οι αρχιφύλακες και οι διευθυντές της φυλακής αλλάζουν ανά τα χρόνια, κάτι που στην ταινία δεν συμβαίνει, για δραματουργικούς λόγους. Για τους ίδιους λόγους έχουν προστεθεί στην ταινία σκηνές που στο βιβλίο δεν υπάρχουν, όπως η αυτοκτονία του Brooks, η επιθεώρηση του κελιού του Andy ενώ και το τέλος είναι λίγο διαφορετικό.
Σ΄ όλη την διάρκεια της ταινίας η σκηνοθεσία ακροβατεί ανάμεσα στην απλή περιγραφή και στην πλήρη ψυχολόγηση των χαρακτήρων. Η κάμερα σπάνια είναι ακίνητη και με την χρήση τράβελινγκ που ακολουθούν τις κινήσεις των ηθοποιών και των κομπάρσων δίνεται η δυνατότητα στον θεατή να κατανοήσει πλήρως τα γεγονότα. Στην κορύφωση όμως της δράσης ο περιγραφικός φακός γίνεται πιο προσωπικός και με την χρήση αρκετών champ-contre-champ και κοντινών πλάνων η ταινία αποκτά μια διαφορετική δυναμική. Σ’ αυτό βέβαια βοηθάει και η χρήση voice over. Σε αρκετά σημεία του φιλμ ακούμε τον ‘Red’ να μας περιγράφει την δικιά του ιστορία και του αλλά και του Andy, όπως συμβαίνει και στο βιβλίο. Έτσι, χωρίς υπερβολές, μεταφέρεται απόλυτα, στο μεγάλο πανί η ψυχολογία του μυθιστορήματος και δημιουργείται, μ’ αυτόν τον τρόπο, μια σπουδαία ταινία…
Βαθμολογία:  (9.5/10)
Αλέξης Καπιδάκης
 Ο Αντι Ντουφρειν ειναι ενας ταπεζιτης που καταδικαζεται σε διπλη ισοβεια φτυλακιση για το φονο της γυναικας του και του εραστη της. Στη φυλακη γνωριζεται με εναν αλλο κρατουμενο, το Ρεντ, κι ετσι ξεκιναει μια ιστορια φιλιας και αλληλοσεβασμου μεταξυ των δυο αυτων ανθρωπων και μαλιστα κατω απο αντιξοες συνθηκες: το κλειστοφοβικο και υποπτο περιβαλλον της φυλακης.
Ο Φρανκ Νταραμποντ σκηνοθετει μια ταινια που επικαλειται και ζωντανευει υψηλες ηθικες αξιες, οπως η ελπιδα, η φιλια, η αξιοπρεπεια και η λυτρωση. Με ενα εκπληκτικο σεναριο, βασισμενο στην ομωνυμη μινι νουβελα του Στιβεν Κινγκ που στην κυριολεξια «μπαινει» στον κοσμο των χαρακτηρων, παρουσιαζει την φυλακη σαν μια παρομοιωση της ζωης. Κι αυτο γιατι στη φυλακη ο ανθρωπος φυλακιζει τον εαυτο του, σταματαει τον εαυτο του απο το να βρει τις δυνατοτητες του. Βλεποντας τους ηθοποιους να υποδυονται τους ρολους, ειναι πολυ δυσκολο να φανταστεις αλλο ηθοποιο στη θεση τους. Τα συναισθηματα των χαρακτηρων που ερμηνευουν ειναι σκληρα, ψυχρα, υποκριτικα, τρομακτικα, βιαια κι αυτο φαινεται κυριως στις καθημερινες συναναστροφες τους. Τα σκηνικα ειναι σπουδαια: σε φωτογενες κι ερημικο μερος ορθωνεται μια ψυχρη, γοτθικου τυπου φυλακη, που λειτουργει αρνητικοτερα στην ψυχολογια των ηρωων και τους πιεζει ν’ αποκτησουν δυναμη, θαρρος και κουραγιο. Επιπλεον, κανει εκδηλη την αναγκη τους για επιβιωση και ζωντανευει το χαμογελο, την αξιοπρεπεια και την ελπιδα τους σε μια φαινομενικα αδιεξοδη κατασταση.
Τελικα, αυτη η ταινια μιλαει για τη λυτρωση...
Βαθμολογία: (10/10)
Γεωργιου Πεννυ
· Σχόλια Χρηστών:
- Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2009 - 1:18 πμ
Γοητευτικο δραμα φυλακης, με καλες ερμηνειες, γλυκια, παραμυθενια "γευση" και ενα plot twist πριν το φιναλε για να μη μεινει κανεις απογοητευμενος. Ωστοσο, η ταινια του φρανκ Νταραμποντ δεν κανει καποια ιδιαιτερη υπερβαση, ουτε στην κατασκευη ουτε στο περιεχομενο της. Παραλληλα, η λαϊκιστικη αντιληψη που ταλανιζει συχνα τα αμερικανικα στουντιο δεν την αφηνει να απογειωθει: για ποιο λογο το φιλμ να ειναι τοσο επεξηγηματικο -ακομη και σε συγκινητικες σκηνες οπως εκεινη με τη μουσικη που παιζει απο τα μεγαφωνα της φυλακης επεμβαινει το voice-over για να δωσει σχολια- και τοσο γλυκερο στο φιναλε; ** (2/5)
Pantelis A.
Eπεξεργασία
|
