• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


A.I. Artificial Intelligence (2001)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Α.Ι. Τεχνητή Νοημοσύνη
- Γνωστό και ως:
Artificial Intelligence: AI

Επιστημονικής Φαντασίας | 146' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 5 Οκτ 2001
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 22/03/2002
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 16/12/2010
Διανομή: Village Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.09 %
Αξιολόγηση: 7.50/107.50/107.50/107.50/107.50/107.50/107.50/107.50/10   (7.50/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Ο Ντέιβιντ είναι 11 ετών. Ζυγίζει 27 κιλά. Είναι 1 μέτρο και 40 εκατοστά ψηλός. Έχει καστανά μαλλιά. Η αγάπη του είναι αληθινή. Αλλά αυτός δεν είναι.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Ποια η υποχρεωση του ανθρωπου απεναντι σε τοσο εξελιγμενα ανθρωποειδη ειναι το προβλημα που τιθεται στην αρχη της ταινιας, δυστυχως ομως οχι επιτυχως. Ενας λογος ειναι πως το συγκεκριμενο προβλημα παραμενει εξαιρετικα μακρινο για να απασχολησει τον θεατη. Δευτερον δεν ξερουμε αν τα ανθρωποειδη αυτα οντως αισθανονται αληθινη αγαπη (η εντονη-αιωνια αγαπη του David δεν υπαρχει και δεν πρεπει να υπαρξει, γιατι καταληγει ρουτινα και αρα σε ξεπεσμο της αγαπης), η απλως θεωρουν υποχρεωση τους να αγαπουν, γιατι ετσι προγραμματιστηκαν. Οπως και να εχει, η απαντηση ειναι ξεκαθαρη: Τα ανθρωποειδη κατασκευαστηκαν και απο τη στιγμη και μονο που κατασκευαστηκαν ειναι αψυχα και ετσι παραμενουν αντικειμενα. Δεν γινεται να αγαπησω ενα αντικειμενο (δεν μπορω να μου το επιτρεψω αυτο), με τον ιδιο τροπο που αγαπω κατι εμψυχο.

Η σκηνοθεσια ειναι τυπικη, αλλα οχι απαραιτητα καλη. Πρωτα απο ολα η ταινια ειναι αργη και μεγαλη. Τα σκηνικα στο σπιτι της οικογενειας, οπως διαβασα καπου, ειναι ψυχρα για να τονιστει η ψυχολογια των γονιων. Αυτο ειναι οντως ψαγμενο, αλλα δεν θα συγχωρησω τις «δημαγωγικες» τασεις του σκηνοθετη. Προκειται για τη σκηνη που το κοριτσακι κρατωντας τον Teddy βρισκει τον ηρωα μεσα στο κλουβι. Εκει ο σκηνοθετης επιμενει στο λυπημενο βλεμμα του μικρου κοριτσιου για να προκαλεσει ενταση. Ξερει ποση δυναμη εχει το βλεμμα ενος μικρου παιδιου σε αυτον που το παρακολουθει και ξερει πως ειναι σχεδον απιθανο να μην συγκινηθει. Για αυτον ακριβως τον λογο τον αντιπαθω, γιατι στηριζεται στις αδυναμιες μου, για να με αναγκασει να νιωσω συμπονια. Μεσα στα αλλα, τα κιτς σκηνικα στην περιπτωση του κυνηγητου, που θυμιζουν λιγο δεκαετια του 80, απλως δεν κολλανε.

Κατι τελευταιο. Τα ρομποτ στην ταινια ονομαζονται Mecha (προφανως απο το MECHAnical), παρολα αυτα ο ορισμος που συνηθως χρησιμοποιειται σημερα για την εννοια αυτη ειναι απλως Mech, ετσι μηπως ο τιτλος αυτος συνδεεται συνειρμικα με την Μεκκα, δηλαδη τον τελικο σκοπο του ανθρωπου και ολου του ανθρωπινου γενους γενικοτερα;

Τσατσαρελης Θωμας




Ενα παραμυθι ειναι αυτη η ταινια. Ενας δευτερος Πινοκιο, ενας φουτουριστικος Πινοκιο. Αλλα ας μην ξεχναμε οτι πισω απο την απλοϊκοτητα των παραμυθιων συνηθως κρυβεται μια εντονα συναισθηματικη, φιλοσοφημενη και γεματη αξιες ιστορια, η οποια απλως φτιαχνεται για παιδια!

Ετσι και το A.I. ειναι ενα εγκεφαλικο, δουλεμενο απο τον Stanley Kubrick, σεναριο με τη ματια ενος παραμυθα, του Steven Spielberg. Εχουμε να κανουμε με μια εντριβη στην αγαπη, η πιο γενικα τα συναισθηματα (δεν εχει σημασια απο που προερχονται) και τα ορια του ανθρωπου.

Αλλα ακομα και αν το βρειτε απλοϊκο σε ιδεες και φιλοσοφια, πραγμα που δεν ειναι, ειναι πολυ δυσκολο να μην συγκινηθειτε, να μην τρομαξετε, να μην μελαγχολησετε απο τις τοσο δυνατες σκηνες που προσφερει. Το τελος ισως ξενισει πολλους (οπως και εμενα) αλλα δεν παυει να ειναι ενα πρωτοτυπο, περιεργο και συγκινησιακα φορτισμενο.

Τεχνικα η ταινια ειναι αριστουργηματικη. Τι να πρωτοπουμε για τα τρομερα ντεκορ που καθε στιγμη αντανακλουν την ψυχολογικη κατασταση των ηρωων η για την πολυ καλη φωτογραφια, τα εφε επιπεδου η τον απολυτο συνδυασμο μουσικης, ηχων και εικονας;Τελος οι ερμηνειες ειναι αποκαλυπτικες, τοσο απο τον ταλαντουχο Jude Law οσο και απο τον πιτσιρικα φαινομενο, Haley Joel Osment.

Παντως δυο διαφορετικες οπτικες ζωης συναντουνται στη ταινια και μονο για αυτο, αν δεν σας αρκουν τα παραπανω, μπορει να αποτελεσει αξια αντιπροσωπος της 7ης τεχνης.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Σταμος ο Δημητροπουλος




Δευτερα 8 Οκτωβριου 2001 ----------------------------------

Αν φτιαχναμε καποτε ενα ρομποτ που θα αγαπουσε πραγματικα, θα μπορουσαμε να το αγαπησουμε? Και τι ηθικες υποχρεωσεις θα μας δημιουργουσε αυτο?

Η ταινια ξεκινησε (καλα το ξερω οτι το ξερετε 8) σαν προξεψτ του Kubrick, κολλησε κι ο Spielberg και μετα το θανατο του δημιουργου του 2001, το ολοκληρωσε μονος του. Και για να πω την γνωμη μου απο την αρχη (και οπως γραφουν και οι N.Y. Times) ειναι το καλυτερο παραμυθι που εχει κανει ποτε, ο μεγαλος αυτος παραμυθας του Hollywood..

Ο Haley Joel Osment παιζει το μικρουλι ρομποτακι που θελει να γινει αγορακι για να ξανακερδισει την αγαπη της θετης του "μητερας" που το εγκατελειψε. Και ειναι απιθανος. Συμφωνα με τον Roger Ebert ειναι απο τους καλυτερους ηθοποιους στο επαγγελμα και απ` οτι φαινεται το Οσκαρ, που δεν πηρε απο την Εκτη Αισθηση, το εχει αυτη τη φορα στο τσεπακι. Οι υπολοιποι ειναι τοσο καλοι οσο ειναι παντα το καστ σε ταινιες του Spielberg. Ιδιαιτερη μνεια αξιζει και στον Jude Law στο ρολο ενος ρομποτ-ζιγκολο.

Τα εφε στην ταινια ειναι καταπληκτικα. Στο μεγαλυτερο μερος της δεν υπαρχει τιποτα που να μη σε κανει να πιστευεις οτι απεικονιζει πραγματικα το μελλον. Με εξαιρεση, ισως, τις συγκρατημενες επιλογες στα κουστουμια, σε καποιες σκηνες.

Η σκηνοθεσια ειναι σε ολα τα μερη της ταινιας πολυ καλη και σε ορισμενα σημεια απιστευτα ευφυης. Το σεναριο, προσαρμοσμενο στις απαιτησεις και του Kubrick, δεν καταφερνει ακριβως να γεφυρωσει τις δυο ματιες. Ισως αν εκοβε και το happy ending (υποθεση βεβαια που κινειται στη σφαιρα της φαντασιας - για παραμυθι μιλαμε) να αφηνε μια πιο δυνατη "γευση". Σεναριο (ουτε που θυμαμαι ποτε ασχοληθηκε τελευταια φορα με αυτο) και σκηνοθεσια ειναι, φυσικα, του Spielberg.

Οσο για την απαντηση που δινει η ταινια στα ερωτηματα? Δεν με ενδιαφερει ρε. Μη με πρηζετε. θα ειχε σημασια αν την ολοκληρωνε ο Kubrick. Παραμυθι πηγα να δω, το καλυτερο του Spielberg ειδα μεχρι τωρα. Κι αυτος ο Osment πρεπει να κυκλοφορησει και σε κουκλακι.

--

Vaggelis Kapartzianis




Κριτικη DVD

Απο τη μια ενας σκηνοθετης που δεν συμβιβαζεται, που μονη του εγνοια ειναι να προκαλει αντιδρασεις και να σοκαρει με καθε του ταινια. Απο τη μια ο Stanley Kubrick...

Απο την αλλη ενας σκηνοθετης που πετυχαινει τον τελειο συνδιασμο εμπορικοτητας και ποιοτητας, που ακολουθει τις επιταγες του κοινου και για αυτο εχει γινει ο πιο γνωστος σκηνοθετης. Απο την αλλη ο Steven Spielberg...

Τι θα εχουμε αν συγκερασουμε αυτες τις δυο οπτικες σε μια ταινια; Το λιγοτερο που μπορω να σας εγγυηθω ειναι μια ενδιαφερουσα ταινια, περιεργη για τα μετρα του Spielberg και αρκευτα κανονικη για τα μετρα του Kubrick. Αλλα εγω πιστευω οτι ο εν λογω συγκερασμος γινεται με τον πλεον πετυχημενο τροπο, αφου δεν λειπουν ουτε ο προβληματισμος για τα ορια του ανθρωπου και την ευθυνη του απεναντι στα δημιουργηματα του (αυτο μπορει να σας θυμιζει κατι...θεϊκο, διολου τυχαια αν θελετε τη γνωμη μου), ουτε οι φορτισμενες συναισθηματικα σκηνες.

Σιγουρα ομως παρα το εγκεφαλικο σεναριο και την εμπνευσμενη σκηνοθεσια το δυνατοτερο χαρτι της ταινια ειναι οι ερμηνειες απο τους δυο πρωταγωνιστες, τοσο απο τον μικρο στο ματι, αλλα μεγαλο στο ταλεντο Haley Joel Osment οσο και απο τον επισης ταλαντουχο Jude Law.

Το υπερπλουσιο DVD που κυκλοφορησε τωρα περιλαμβανει τα μαλλια της κεφαλης του...Παμπολες συνεντευξεις απο τους πρωταγωνιστες, τον σκηνοθετη και τους τεχνικους συντελεστες ηχου και ειδικων εφε, το κλασικο Making of..., το ντοκυμαντερ Bringing A.I. to the screen, μια περιηγηση με τον Teddy (το αρκουδακι ντε) στο στουντιο,πολλες φωτογραφιες, το storyboard και τελος...(τι λειπει;) το trailer.

Οπως καταλαβατε τοσο η ταινια οσο και τα EXTRAS υποσχονται πολλες ωρες ενασχολησης που καθε σινεφιλ οφειλει να σπαταλησει... εις μνημη του Stanley Kubrick.

Σταμος Δημητροπουλος




Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 2010

Μια σύχρονη απεικόνιση μιας πολύ παλιάς και αγαπημένης, παραμυθένιας ιστορίας. Εκείνης του Πινόκιο που μπορεί να μην ήταν αληθινό αγόρι, μπορούσε όμως να έχει αληθινά αισθήματα, να αγαπάει και να πληγώνεται. Αυτά τα στοιχεία ήταν που εξώθησαν κάποτε τον Πινόκιο, αυτά είναι τα στοιχεία που εξωθούν τώρα τον David να αναζητήσει την δικιά του νεράιδα, τον δικό του τρόπο έτσι ώστε να μπορέσει να γίνει άνθρωπος. Μπορεί όμως να επιτύχει κάτι τέτοιο ή είναι απλά ένα παραμυθένιο θέλω;

Σε πιο βαθμό θα μπορούσαμε να δεχτούμε στην ζωή μας με τον ίδιο τρόπο ένα τεχνητό με ένα ζωντανό πλάσμα; Κι αν το δεχόμασταν με τον ίδιο τρόπο, με την ίδια υπολογιζόμενη αξία, ποιες θα ήταν οι ηθικές μας υποχρεώσεις απέναντί του; Πού θα ξεκινούσαν και που θα τελείωναν τα επιτρεπτά όρια; Και άραγε, αυτά τα πλάσματα θα μπορούσαν να νιώσουν πραγματική αγάπη ή είναι απλά ένα αίσθημα που εκδηλώνεται γιατί έτσι προγραμματίστηκαν; Κι αν τελικά ισχύει το πρώτο, θα μπορούσαμε εμείς να αντέξουμε το συναισθηματικό αυτό βάρος;

Η ταινία ξεκινάει να μας προβληματίζει όχι όμως στον βαθμό που θα θέλαμε. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί δεν δύναται να ταυτιστούμε απόλυτα ως θεατές, με μια εποχή τόσο εξελιγμένων ανδροειδών, αφού στα μάτια και στο μυαλό μας φαντάζει πολύ μακριά. Βέβαια, ως ιδέα δεν μπορεί κανείς να πει ότι είναι αδιάφορη, το ακριβώς αντίθετο. Ποιος θα μπορούσε άλλωστε να ισχυριστεί κάτι τέτοιο για μια ταινία βασισμένη σε μια ιδέα ενός απόλυτα εγκεφαλικού μυαλού όπως του Stanley Kubrick; Στο κάτω-κάτω, η δοκιμασία των δυνατών συναισθημάτων από όπου και όπως και αν αυτά προέρχονται, είναι κάτι που πάντα συγκινούσε τον μέσο θεατή. Το κακό είναι ότι ο Spielberg, προσπαθεί σε ορισμένες φάσεις να το εκβιάσει και το καταφέρνει εύκολα, προκαλώντας μας εκνευρισμό.

Η σκηνοθεσία δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κακή, είναι όμως σίγουρα διεκπεραιωτική. Παράλληλα, ο πατέρας του φανταστικού Steven Spielberg, μπορεί να είναι ώριμος σκηνοθέτης όσον αφορά το συγκεκριμένο είδος όμως, όπως κάνει συνήθως, δεν αποφεύγει την παγίδα του αργού ή και νεκρού ορισμένες φορές χρόνου, κάτι που προσωπικά με κουράζει. Επιπλέον, οι επιλογές που έχουν γίνει όσον αφορά τα σκηνικά και τα μηχανικά γραφικά δεν είναι σε σταθερό επίπεδο, αφού υπάρχουν οι στιγμές που εντυπωσιάζουν και εκείνες που μοιάζουν τόσο παλαιομοδίτικες, όσο και η ηλικία του δημιουργού.

Ο νεαρός Haley Joel Osment, το παιδί θαύμα του Hollywood που εδώ και καιρό αναρωτιέμαι που χάθηκε, δίνει μια ακόμα συγκινητική και γεμάτη ένταση ερμηνεία. Το παιδικό πάθος συναντάει την ερμηνευτική ωριμότητα, οδηγώντας σε έναν συνδυασμό εκρηκτικό και ταυτόχρονα ανθρώπινα προστατευμένο. Στο πλάι του ο Jude Law, σε μια από τις ερμηνείες της καριέρας του που μπορείς χωρίς κόπο να ξεχωρίσεις ανάμεσα στις υπόλοιπες.

Μια παραμυθένια ιστορία, δοσμένη μέσα από το οπτικό πρίσμα ενός μεγάλου φανταστικού παραμυθά, εμπνευσμένο από ένα μεγάλο και δυνατό μυαλό. Σίγουρα θα προκαλέσει τα συναισθήματά σας κι αν ακόμα δεν το καταφέρνει στο βαθμό που θα θέλαμε, θα προκαλέσει τις ηθικές σας αξίες; Μπορούμε να αγαπάμε όσο μας αγαπάνε; Θα μπορούσαμε να αγαπάμε κάτι τεχνικό ανυπέρβλητα ή όταν θα έσβηνε ο αρχικός πόθος και η λαχτάρα θα το πετάγαμε σαν πολυχρησιμοποιημένο παιχνίδι;

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου


 
A.I. Artificial Intelligence (2001) - cinemaclub.gr - Τετ 10 Μαϊ 2017 - 20:47
Ο David, το πρώτο παιδί-ρομπότ δημιούργημα της εταιρείας Cybertronics προγραμματισμένο να αγαπά, εγκαταλείπεται από τους γονείς που το υιοθετούν σε δάσος. Με τη βοήθεια ενός άλλου ανδροειδούς, αναζητά...

Συζήτηση και κριτική του A.I Artificial Intelligence στο cinemaclub.gr
 
<Χωρίς Τίτλο> - Kost - Πεμ 05 Σεπ 2013 - 22:32
Tι να πώ, εκπλήσσομαι που η ταινία δεν άρεσε σε αρκετούς...
Εμένα μου φάνηκε από τις καταπληκτικότερες ανθρώπινες συλλήψεις. Δίνει απαντήσεις σε αιώνια ερωτήματα για το τί είναι ο άνθρωπος, ποιά-και πώς ίσως δημιουργείται- η ηθική του, αγγίζει την έννοια του θεού, δένει τα παραδοσιακά πιστεύω με την επιστήμη και ανοίγει, με σωστό τρόπο, ένα μονοπάτι στο μέλλον.  Γενικά μου φαίνεται ταινία και σενάριο πολύ ψαγμένο και εμπνευσμένο.
Από τις καλύτερες ταινίες και από τις λεπτότερες ανθρώπινες συλλήψεις.
Θα την συνιστούσα ανεπιφύλακτα. βαθμοί 10/10
Το επεξεργάστηκε ο/η Kost συνολικά 2 φορές
 
Legacy - Andy - Unverified - Κυρ 14 Οκτ 2001 - 15:25
Εγω πιστευω οτι το εργο απο την αρχη μεχρι εκει που παρακαλουσε την νεραιδα ηταν καταπλικτικο αλλα μετα το χαλασε λιγο.(Γιατι πε Steven το εκανες αυτο?????????)
Andy
 
Legacy - BLADE - Unverified - Κυρ 14 Οκτ 2001 - 17:54
Το εργο ξεκινησε καπως καλα.Στη συνεχεια ομως καταφερε να γελοιοποιηθει.Εφτασα στο σημειο να θελω να κοιμηθω και να χασω πασα ιδεα για τον SPIELBERG ποθ τον ειχα σε μεγαλη εκτιμιση.Ευτιχωσ που ο πιτσιρικασ ειναι τρομερος στο ρολο του για αλλη μια φορα και φτιαχνει καπωσ την εικονα του εργου.Δεν ειμαι υπερβολικος και για οσου αμφιβαλουν θα διαπιστωσουν μονοι τους την αληθεια.ΚΡΙΜΑ...
BLADE
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.