• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 18406
  • Αριθμός συν/τών: 839253
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Η ερώτηση της εβδομάδας


Λίγο χιούμορ το έχουμε όλοι ανάγκη, ειδικά αυτά τα Χριστούγεννα. Η καταλληλότερη ατόφια κωμωδία με φόντο τις γιορτές είναι το…

Πολυθρόνα για Δύο: όταν ο Eddie Murphy είχε ακόμα τα κέφια του.

Γκρέμλινς: η αντίπραξη στα καλικαντζαράκια!

Τα Χριστούγεννα του Τρελού Θηριοτροφείου: όλοι κρύβουμε λίγο από Γκρίσγουολντ!

Μόνος στο Σπίτι: και παρέα να `χε, καλύτερα δεν θα τα κατάφερνε.

Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Elephant Man (1980)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Ανθρωπος Ελέφαντας

Εποχής | 124' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 10/6/2003
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.64 %
Αξιολόγηση: 8.14/108.14/108.14/108.14/108.14/108.14/108.14/108.14/108.14/10   (8.14/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Δεν είμαι ζώο! Είμαι ένας άνθρωπος! Είμαι… ένας… άντρας!

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 5 Μαΐου 2010

Ο David Lynch βάζει νερό στο κρασί του κι αφήνει την παραδοξότητα της πρώτης του ταινίας, Eraserhead. Όχι και τόσο! Απλά το παράδοξο έρχεται πιο κοντά στην πραγματικότητα και προκαλεί μια σκέψη που συνηθίζουμε να προσπερνάμε. Το ερώτημα που θέτει ο Άνθρωπος Ελέφαντας δεν είναι το ανθρωπιστικό που μοιάζει να διαφαίνεται, αλλά κάτι το πιο βαθύ. Πλάσματα όπως ο παραμορφωμένος ήρωας του έργου μάς φέρνουν απέναντι στην ουσία της ύπαρξης. Η εικόνα μας προϋποθέτει την ποιότητα μας ή αυτήν της ζωής μας; Ο γιατρός της ταινίας υποκαθιστά τον Θεό της δικαιοσύνης ή πιο απλά ο Θεός δεν ασχολείται καθόλου με εμάς; Αν δεχτούμε πως ένα καλοσυνάτο πλάσμα, όπως ο Τζον Μέρικ, είναι καταδικασμένος να μην ζήσει όπως ο μέσος άνθρωπος, για ποια θεία δικαιοσύνη μιλάμε;

Ο Lynch συνεχίζει τους προβληματισμούς του Tod Browning (Τα Τέρατα, 1932) κι άλλων δημιουργών, κυρίως, του βωβού κι επιλέγει το ασπρόμαυρο για να τους πλησιάσει κι αισθητικά. Η φόρμα της αφήγησής του παραπέμπει κι αυτή σε εκείνους τους καιρούς που το στόρι έμοιαζε με μυθιστόρημα. Μόνο που δεν μπορεί να ξεφύγει από την εμμονή του με τα όνειρα και οι πινελιές που τα αναβιώνουν είναι αυτές που στιγματίζουν την ταινία και προσαρμόζουν το φιλμικό χθες στο σήμερα. Αλλά και η όψη της βικτωριανής εποχής, μέσω των χαρακτήρων, είναι κατασκευασμένη ώστε να μην διαφεύγει από την σημερινή νοοτροπία, αφού ο Lynch ενδιαφέρεται πρώτιστα για την διαχρονικότητα τού έργου του κι όχι την χρονική του τοποθέτηση στο χθες. Η νεράιδα του Ατίθαση Καρδιά εμφανίζεται κι εδώ για να απαλύνει το φινάλε: «τίποτα δεν πάει χαμένο». Η φύση που αντικαθιστά το θείο. Το όνειρο υποκαθιστά την ζωή μετά θάνατο. Ο Lynch που αποκαλύπτει πως η κατά κόρον χρήση των ονείρων του στην φιλμογραφία του ξεπερνά την αφηρημένη τέχνη...

Βαθμολογία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/5)

Σταύρος Γανωτής




Τετάρτη 12 Μαΐου 2010

John Merrick ή άνθρωπος ελέφαντας, εσύ από ποιο μπαλκόνι τον κοιτάς; Ο John Merrick (John Hurt) είναι μια στρεβλωμένη ανθρωπομάζα, παραμορφωμένη κατά πολύ για να αποκαλείται ανθρωπόμορφη. Αυτή την ανωμαλία εκμεταλλεύεται ο Bytes, ένας τσιρκολάνος, που τον εκθέτει σ`ένα τσίρκο για τέρατα ώστε να βγάζει τα βιοποριστικά. Παράλληλα, δεν παραλείπει να ασκεί εξουσία πάνω στον ανίσχυρο John, εκτονώνοντας τα δικά του, εξ ανέχειας, καταπιεσμένα ένστικτα. Ο Frederick Treves (Anthony Hopkins) είναι ένας ιατρός με ενδιαφέρον στη μελέτη ανθρωπόμορφων τεράτων, επιδιώκοντας, καλυμμένα, την εσωτερική ανάδειξη-αναγνώριση μέσω αυτών. Όταν θα δει τον John Merrick θα σπεύσει να τον αναλάβει υπό την κατοχή του, προσφέροντάς του έναν υγιέστερο(;) τρόπο ζωής, και κάνοντάς τον κατά έναν τρόπο, "επιστημονικό", αξιοθέατο στους κοσμικούς κύκλους.

Το "The Elephant Man" κινηματογραφικά μας εκπλήσσει. Όχι απαραίτητα ευχάριστα. Μας εκπλήσσει διότι δε συναντάμε τα προσφιλή στο σινεμά του Lynch σχήματα. Η αφηγηματική αναρχία έχει αντικατασταθεί με μια σχεδόν παραδοσιακή γραμμική αφήγηση, ενώ η συνήθης πύκνωση στη μετάδοση της πληροφορίας έχει υποκατασταθεί με επαναληπτικά μοτίβα, που αποσκοπούν στην υπερσαφήνιση των εκπεμπόμενων μηνυμάτων. Είτε γιατί ο δημιουργός δεν πιστεύει στην εικόνα του, είτε γιατί δε πιστεύει στο κοινό του, είτε επειδή θέλει να κοινωνήσει την ταινία σ`ένα μεγαλύτερο κοινό. Άλλωστε, ας μη ξεχνάμε ότι προτάθηκε για 8 oscars. Η μουσική, σχεδόν ισοβαρές στοιχείο με την εικόνα στον κινηματογράφο του Lynch, επαναπαύεται σε πιο τυποποιημένες επιλογές, συμβαδίζοντας και με τις ανάγκες της γραμμικής πλέον ιστορίας. Έτσι το ψυχεδελικό κομμάτι, αυτό που χαρακτηρίζει το δημιουργό, αφήνεται αποκλειστικά στη φωτογραφία του Freddie Francis, στους εκπληκτικούς ασπρόμαυρους πίνακές του.

Θα ήθελα όμως να επιστρέψω μ`ένα παράδειγμα για αυτό που χαρακτηρίζω ως υπέρμετρη προσπάθεια αποσαφήνισης απ`την πλευρά του δημιουργού. Στα εναρκτήρια λεπτά, όταν ο Frederick Treves θα πάρει υπό την κατοχή του τον John Merrick, θα γίνουμε μάρτυρες μιας πραγματικά αριστουργηματικής σκηνής. Τη σκηνή που ο ιατρός γνωρίζει το "πειραματόζωό" του στους συναδέλφους του. Η κάμερα κοιτάει εναλλάξ τον John Merrick πίσω από μια κουρτίνα και τα βλέμματα των ιατρών. Τι αριστουργηματική σκηνή; Η μετατόπιση απ`το τσίρκο των δρόμων στο τσίρκο των επιστημονικών συνεδρίων. Και όλο αυτό μόνο με μια σκηνή. Λίγο αργότερα, σεναριακά πλέον, θα παρατηρήσουμε επίσης ένα αριστουργηματικό εύρημα. Η επίσκεψη κάθε επώνυμου στο νοσοκομείο όπου "περιθάλπεται" ο John Merrick, συνοδεύεται με το ανάγνωσμα των κοσμικών στηλών των εφημερίδων της επόμενης μέρας. Όπου και φυσικά πρωταγωνιστούν οι χθεσινές επισκέψεις, δίνοντάς τους έτσι το χρίσμα μιας κοσμικής δεξίωσης, παράστασης, ή ενός πιο εκλεπτυσμένου τσίρκου. Άλλο ένα αριστουργηματικό εύρημα! Στη συνέχεια θα παρακολουθήσουμε δια του λόγου την διευθύντρια να επιπλήττει τον ιατρό Treeves για την "εκμετάλλευση" του John Merrick. Ενώ λίγο αργότερα θα παρατηρήσουμε τον συγκλονισμένο Treeves, επίσης δια του λόγου (που σχεδόν ποτέ καλλίοπτος), να συνειδητοποιεί ότι λειτουργεί όπως ο προκάτοχός του Bytes, με αποτέλεσμα ο Lynch να υπογραμμίζει το υπογραμμισμένο, κάνοντας εν τέλει μια μουντζούρα.

Στο "Elephant Man" επί της ουσίας παρακολουθούμε μια σωρεία ανθρώπων να κακοποιούν τον ασθενέστερο John Merrick. Παρά το απάνθρωπο βάρος των ενεργειών τους, η ματιά του Lynch δε γίνεται ποτέ κριτική. Αρνείται να εκπέσει σε μια συζήτηση ψευτο-ηθικής. Αντίθετα, όπως η Βιριδιάνα του Bunuel, κοιτάει τις πράξεις να ξεδιπλώνονται φυσικά πίσω απ`τα κίνητρα των κατόχων τους. Κίνητρο: το πρόσταγμα του πνεύματος προς την ύλη -το σάρκινο σώμα μας- που προκύπτει από την διαμόρφωση του πνεύματος μέσα στη μήτρα του πολιτισμού-υλικού κόσμου. Οι πράξεις φερειπείν του Bytes καθρεφτίζουν το βιοποριστικό άγχος και την ανάγκη ανταπόδοσης της υλικής εξαθλίωσης που έχει βιώσει. Η φροντίδα του ιατρού Treeves προκύπτει απ`το εγωκεντρικό κίνητρο ανάδειξης μέσω της επιστημονικής μελέτης του John Merrick. Και ούτω καθ`εξής. Δεν υπάρχει αυτό που η ηθική ονομάζει καλό ή κακό. Μόνο κίνητρα, αχρωμάτιστα, ή μάλλον χρωματισμένα από τη συμβίωσή μας με τον πεπερασμένο υλικό κόσμο, που πυροδοτούν τις πράξεις μας.

Σε αυτά τα πλαίσια ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο παθητικός ήρωας John Merrick. Ο John Merrick είναι ένας ήρωας που δε διεκδικεί, δεν αγωνίζεται. Στην ουσία, είναι ένας ήρωας σπασμένος -όπως σπασμένος ο κάθε κακοποιημένος- που μόνο ελπίζει. Η αναφορά στη Βίβλο έχει ξεκάθαρη χροιά. Ο Merrick λοιπόν μόνο ελπίζει. Όχι στην καλή μέρα, αλλά απλά σε μια καλύτερη μέρα. Είναι πρόθυμος να ανταλλάξει την επίγεια κόλαση που βιώνει, για μια άλλη πιο ήπια κόλαση. Αλλά όχι για τον Παράδεισο! Είναι ο ίδιος, παραμορφωμένος από τον κύκλο της ζωής, που `χει πειστεί για τη διαφορετικότητά του. Δικαιώνοντας, κατά έναν τρόπο, τις άνισες συμπεριφορές εις βάρος του. Αρνείται να κοιταχτεί στον καθρέφτη, αρνείται να ξορκίσει την επιφάνεια, και να αποδεχτεί τον εαυτό του. Ο φόβος της επαλήθευσης του ψέματος της εικόνας τον στοιχειώνει. Σπασμένο το "είναι". Για αυτό και η θυσία. Θυσιάζουμε μόνο ό,τι δεν είμαστε...

Βέβαια ο Lynch κάνει κάτι ασυγχώρητο για το σινεμά του Bunuel: ανθρωπισμό. Θεωρεί πως η επίδραση των πρωταρχικών εγωκεντρικών κινήτρων που υπαγορεύουν τις πράξεις μας, δύναται να εξαλειφθούν. Να αποκοπούν από την εξωτερική πολιτισμική μήτρα που επενεργεί πάνω μας, και να ενταχθούν μέσα στο γενόμενο σύμπαν μιας διαπροσωπικής σχέσης. Όπου το "Εγώ" παράγεται ως το συσσωμάτωμα των ατομικοτήτων που συνθέτουν την εκάστοτε ανθρωποσχέση. Όπως συμβαίνει εν τέλει και μεταξύ του John Merrick και του Frederick Treves. Η σχέση τους παύει να είναι συναλλακτική. Πατάει σε έναν βαθύτερο ενσυναισθηματισμό και αποκτά μια αγνή διάσταση αλληλοσυμπλήρωσης και πραγματικού ανιδιοτελούς ενδιαφέροντος. Μια αισιόδοξα νότα μας κατακλύζει..

Όμως, το ερώτημα είναι άνθρωπος ή ελέφαντας; ή μήπως σε τι διαφέρει το δίποδο ζώο που καλείται άνθρωπος σε σχέση με την υπόλοιπη αγέλη;

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Γιώργος Ευθυμίου


 
<Χωρίς Τίτλο> - kapoios - Κυρ 03 Ιουλ 2011 - 20:24
 Μία ταινία πάρα πολύ διαφορετική, που ασχολείται με την διαφορετικότητα, την απληστεία, την κακία, αλλά και την ευαισθησία...
ένα σενάριο δυνατό και συμβολικό, και σκηνοθεσία που δημιουργεί από μόνη της ένα κόσμο παραμυθένιο...
το μακιγιάζ έχει κάνει θαύματα και γενικά η ατμόσφαιρα έχει δημοιυργηθεί πανέμορφα...
οι ερμηνείες όλες υποδειγματικές, αλλά ο anthony hopkins δίνει πραγματικό ρεσιτάλ...
η σκηνή που αντικρύζει για πρώτη φορά τον άνθρωπο ελέφαντα είναι με μια λέξη έξοχη...
είναι κάπως δύσκολη στη θέαση, κυρίως γιατί είναι αργή, μα αξίζει επαίνους πέρα από κάθε αμφιβολία...


  8/10...

  anfield09...
 
Legacy - kavad - Unverified - Σάβ 26 Ιουλ 2003 - 11:58
Αληθινο καλλιτεχνικο αριστουργημα,με τον Αntony Hopkins στην καλυτερη ερμηνεια της καριερας του.
Πισω απο τις καμερες σπουδαιος David Lynch.
kavad
 
Legacy - NITRO - Unverified - Κυρ 12 Φεβ 2006 - 19:07
Μια απο τις συμαντικοτερες δημιουργιες της δεκαετιας του `80 και οχι μονο.Ο DAVID LYNCH για να προσδωσει το κλιμα της εποχης προτιμησε να κανει ενα φιλμ ασπρομαυρο,κατι που το αναγει ταυτοχρονα σε διαχρονικο και ευκολο στην παρακολουθηση.Στο μονο που υστερει η ταινια ειναι στο οτι χανει στη σκηνοθεσια, σε ελαχιστα σημεια.Παρολα αυτα ειναι υπεροχη.

Πραγματικα θα συγκλονιστειτε με την εκφραση στο προσωπο του γιατρου ANTHONY HOPKINS οταν αντικριζει για πρωτη φορα τον "ΑΝΘΡΩΠΟ-ΕΛΕΦΑΝΤΑ" και το ξεσπασμα του "ΤΕΡΑΤΟΣ" οταν περιτριγυρισμενο απο περιεργους περαστικους μεσα στον σταθμο των τρενων,οι οποιοι θελουν να τον σταματησουν, φωναζει >.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ:9/10
NITRO
 
Legacy - misato - Unverified - Παρ 17 Φεβ 2006 - 18:22
h tenia vasizete stin ali8inh istoria tis zohs toy Joseph Merrick pou genni8ike paramorgomenos kai afou egatalif8ike apo tous goneis tou kateli3e sto tsirko os An8ropos Elefantas!gia alli mia fora o Lynch fotografizei thn koinonia kai tis paraloges fovies tis. mia amfitalanteusi meta3i pragmatikotitas kai oneirou pou ean kai h istoria einai pragmatiki pernaei os parami8i gia na mporesei o 8eatis na mpei kalitera sto 8ema tis an8ropinis euais8isias. akolou8ei sxoleio enos kaloy filou apo ena sxetiko tou ar8ro:m` ayti tin teneia o Lynch ka8ieronetai ousiastika os skino8etis afou apodei3e oti mporei na paragei aristourgimata jau ba xeirizete analoga toso ena xamilo oso kai enan cilo proypologismo paragogis ka8os kai to oti to na kineite se mh sumbatikous xorous apotelei ka8ara epilogi toy kai oxi adymia enasxolisis me ton akadimaiko kinimatografo.(www.fil-i.co.uk)
misato
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.