• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Scener ur ett Aktenskap (1973)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Σκηνές από ενα Γάμο
- Γνωστό και ως:
Scenes from a Marriage

Σινεφίλ | 167' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 26/11/2004
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Σουηδικά
Δημοτικότητα: 0.14 %
Αξιολόγηση: 9.33/109.33/109.33/109.33/109.33/109.33/109.33/109.33/109.33/109.33/10   (9.33/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 3 Απριλίου 2009

Ους ο Θεός συνέζευξε, άνθρωπος μη χωριζέτω…


Ένα από τα αρκετά αριστουργήματα του μεγάλου Σουηδού, γυρίστηκε το 1973 και ανήκει στη τελευταία δραματουργική περίοδο του Bergman, όπου τα θέματα είναι κυρίως πάνω στο διαμελισμό της σύγχρονης οικογένειας. Το Σκηνές από ένα Γάμο αρχικά ήταν μια υπερπετυχημένη μίνι σειρά για τη σουηδική τηλεόραση, 300 λεπτών και έξι επεισοδίων, που συμπτύχτηκε από το δημιουργό για την προβολή εκτός της χώρας του. Μάλιστα, ο ίδιος ο δημιουργός σε συνέντευξη είχε δηλώσει πως ο αριθμός των διαζυγίων στη Σουηδία, μετά την προβολή της σειράς, είχε αυξηθεί κατακόρυφα…

Και έτσι, όμως, είναι μια ολοκληρωμένη δημιουργία, που μας παρουσιάζει ένα ζευγάρι μορφωμένων, μεσηλίκων αστών να οδηγούνται σε ρήξη, όταν ο σύζυγος αποκαλύπτει ότι είναι ερωτευμένος με μια νεαρότερη γυναίκα. Το ζήτημα που προκύπτει είναι πάνω στην έλλειψη επικοινωνίας των σύγχρονων ζευγαριών και την αλλοτριωτική τάση των αστικών κοινωνιών. Το ζευγάρι θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένας μέσος όρος αυτού που μπορεί και εμείς να γίνουμε μετά από έτη γάμου και οι αντιδράσεις τους μπορεί να είναι ακριβώς οι δικές μας, σε μια παρόμοια, τραγική κατάσταση.

Πέρα από τους δύο κεντρικούς ήρωες, οι εμφανίσεις άλλων χαρακτήρων είναι σπάνιες, όσο και αόρατες, όσον αφορά κρίσιμα για την ιστορία πρόσωπα, όπως τα παιδιά του ζεύγους, οι γονείς τους ή, κυρίως, η πέτρα του σκανδάλου, η ερωμένη. Αυτό όμως κρίνεται απαραίτητο, όταν ο Bergman θέλει πρωτίστως να μεταφέρει το θεατρικό του δαιμόνιο στο πανί και να προσηλώσει το θεατή στο νόημα του έργου, προκαλώντας τον να προσομοιωθεί μονάχα με τους δύο αυτούς χαρακτήρες και το απόλυτα προσωπικό τους δράμα.

Όμως, πέρα από το θεατρικό δαιμόνιο του Bergman, που απλώνεται με χάρη εμπρός μας, η ταινία είναι καθαρός κινηματογράφος. Η κάμερα (με τον Sven Nykvist να μεγαλουργεί στη φωτογραφία) τοποθετείται με μαεστρία πάντα εκεί που πρέπει και κινείται με διάφορους ρυθμούς, προκαλώντας απίστευτη ένταση. Κάθε κοντινό πλάνο (από τα γνωστά του σκηνοθέτη) αντλεί μοναδική γοητεία και παίρνει το καλύτερο από τους δύο μεγάλους ερμηνευτές, κυρίως τη Liv Ullman, έσχατη μούσα του Bergman, που με τις μεταβολές του προσώπου της θυμίζει τη Maria Falconetti στο βωβό Πάθος της Ζαν Ντ`Αρκ του Carl Dreyer.

Κριτική Σύνοψη
Ανάμεσα σε ιδανική θεατρική παράσταση και απόλυτο κινηματογράφο, το Σκηνές από ένα Γάμο δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένα αριστούργημα. Η οπτική του και η θεματολογία του είναι τόσο μοντέρνες που δεν θα ξενίσουν το σύγχρονο θεατή και δεν θα κουράσουν τον καλοπροαίρετο σινεφίλ, που ίσως φοβηθεί από τη τρίωρη διάρκεια και την ουσιαστική παρουσία μονάχα δύο χαρακτήρων. Το σενάριο είναι αριστοτεχνικά γραμμένο να συμπεριλάβει κάτι από τη ζωή όλων των μορφωμένων, αστικών ζευγαριών και οι αντιδράσεις των άψογων ερμηνευτών είναι ψύχραιμες, αλλά όχι ψυχρές. Δείτε το και ως ένα μάθημα σκηνοθεσίας, που πολλοί το εκλάβανε (βλέπε Δόγμα `95), αλλά κανείς δεν το έφτασε ως επίπεδο. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τον γιγάντιο Ingmar Bergman

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/5)

Σταύρος Γανωτής




Μια γυναίκα, ένας άντρας. Ένας άντρας, μια γυναίκα. Και τούμπαλιν. Και ξανά τούμπαλιν. Και τούμπαλιν μέχρι τελικής πτώσεως. Είχα την ατυχία να δω την ταινία στην εκτενή της έκδοση, σ’ αυτήν που ο σκηνοθέτης δεν λυπάται κανέναν, σ’ αυτήν που για πάνω από τέσσερις ώρες βομβαρδίζει τον θεατή με…σκηνές από έναν γάμο. Και άντε να πω ότι είχε και τη δεξίωση μέσα…Αλλά όχι! Μόνο του γάμου, και μάλιστα μετά από δέκα χρόνια γάμου. Το σενάριο λοιπόν (το οποίο υποθέτω ότι είναι πάνω από τριακόσιες σελίδες και το οποίο χωρίζει την ταινία σε έξη επεισόδια και ένα το εγκεφαλικό το δικό σας, σύνολο επτά) περιλαμβάνει την εξέλιξη της σχέσης ενός ζευγαριού (από την Liv Ullmann και τον Erland Josephson) από την στιγμή που είναι όλα καλά μέχρι τα προβλήματα που εμφανίζονται από τις εξωσυζυγικές σχέσεις, το σεξ, τις καίριες αποφάσεις και πολλά πολλά (πιστέψτε με πολλά) άλλα. Στην Ελλάδα κυκλοφορεί περισσότερο η έκδοση των 168 λεπτών, αν και ειλικρινά απορώ με ποια λογική μπορείς να κόψεις κάτι από την ταινία. Όχι βέβαια, δεν είναι αριστούργημα. Αντίθετα, είναι όλη ίδια!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μια συνέντευξη του ευτυχούς ζευγαριού μας εισάγει ανυποψίαστους στο σκηνικό του σπιτιού και της ζωής του ζευγαριού. Έπειτα ένα δείπνο με φίλους. Έπειτα συζητήσεις επί συζητήσεων στην συζυγικήν κλίνην. Ολόκληρη η ταινία είναι μια σειρά από εικόνες Big Brother. Ο απηνής Bergman παρακολουθεί από κοντά σχεδόν κάθε στιγμή του ζευγαριού σε πραγματικό χρόνο. Και το σχεδόν πηγαίνει στο ότι αφαιρεί από την ταινία κάθε ενδιαφέρουσα σκηνή αφήνοντας μόνο τους ατελείωτους, φλύαρους, αργόσυρτους, κουραστικούς διαλόγους για κάθε θέμα. Πώς μπορεί κανείς να αντέξει δύο ώρες συνεχών ερωταποκρίσεων ανάμεσα στα ίδια πρόσωπα και στο ίδιο περιβάλλον. Μουσική δεν υπάρχει ούτε για δείγμα. Όχι! Μόνο διάλογοι. Τόσες σελίδες απ’ έξω δεν έμαθε η Ullmann σ’ όλη την υπόλοιπη καριέρα της συνολικά. Το παρατήρησα ε: τρεισήμισι ώρες περνούν μέχρι να εμφανιστεί νέο πρόσωπο στην ταινία!

Πραγματικά δεν με νοιάζει τι ήθελε να πει ο σκηνοθέτης. Γιατί, ό,τι και να ήθελε να πει, το είπε με λάθος τρόπο. Άμα ήθελε ας έγραφε βιβλίο. Πάντως αυτό το πράγμα δεν είναι ταινία. Είναι διάλογοι στην κάμερα. Ως σκεπτόμενος θεατής και ως κριτής το δηλώνω ανοιχτά: Δεν μπορώ να κάθομαι τέσσερις ώρες και να βλέπω τα ίδια πρόσωπα να μιλάνε ΣΥΝΕΧΕΙΑ! Και καλός ο ρεαλισμός, καλή η ανάλυση της ψυχοσύνθεσης, καλή η ενδοσκόπηση, καλή η ώριμη εξέταση των συζυγικών προβλημάτων (άλλο αν ο Bergman άλλαζε γυναίκες σαν τα πουκάμισα), καλές οι προθέσεις, αλλά επίσης καλό και το «κλείνω την ταινία στο μισάωρο γιατί έχω πιάσει το νόημα».

Oh Yeah!: Κι όμως υπάρχουν και θετικά. Αναγνωρίσιμη φυσικά και άξια συγχαρητηρίων η Liv Ullmann η οποία κράτησε μέχρι τέλους μια μοναδική ερμηνεία. Βοήθησε βέβαια και η τεχνική του σκηνοθέτη να εστιάζει με γκρο πλαν στο πρόσωπό της κάθε φορά που εξομολογούνταν ή που όλο το ενδιαφέρον (λέμε τώρα) εστιαζόταν στην γυναίκα ως ύπαρξη και ως άνθρωπο. Επίσης άξιο αναφοράς είναι και το γεγονός ότι οι τίτλοι τέλους εκφωνούνται. Περίεργη τακτική. Η ταινία, τέλος, -πρέπει να αναφερθεί- ανήκει με τις Κραυγες και Ψιθυροι και Φθινοπωρινή Σονάτα σε εκείνες του Bergman που καταπιάνονται με τις οικογενειακές σχέσεις.

Oh No!: Τα πάντα εκτός από τα Oh Yeah. Εγώ με τον Bergman δεν τα πάμε καλά. Γενικά μιλώντας. Και οι άλλες ταινίες του δεν μου άρεσαν. Αλλά αυτή ήταν άλλο πράγμα. Άντε βρε, κι όποιος αντέξει.



Βαθμολογία: Επειδή όλο και κάποιος πωρωμένος Bergmanιστής θα αντιδράσει επικαλούμενος το μεγαλείο του σκηνοθέτη βαθμό δεν βάζω. Αν έβαζα πάντως θα ήταν 5+ max 6.
Κωνσταντίνος Στυλιανού




Τρίτη 25 Οκτωβρίου 2005

Θα ήταν αφελές να πιστέψει κανείς ότι ο Ingmar Bergman, των 5 γάμων και της μακρόχρονης συμβίωσης με τη Liv Ullmann, θα αντιμετώπιζε μονοσήμαντα τη ρήση του August Strindberg, του μεγάλου του δασκάλου: «Δεν ξέρω τίποτα πιο φρικτό από έναν άνδρα και μια γυναίκα που αλληλομισούνται». Αυτή είναι η αφετηρία του, το σημείο αναφοράς του για να καταλήξει στις "Σκηνές από έναν γάμο", που δεν είναι τίποτα άλλο από το απόσταγμα των προσωπικών του βιωμάτων. Το απόφθεγμα τεμαχίζεται, αποδομείται, περνάει από αναθεωρήσεις και συντίθεται εκ νέου, για να μετατραπεί τελικά σε κρυστάλλινα σπαρακτική μουσική δωματίου. Ιδού οι κυριότεροι κώδικές της:

1. Τα γκρο πλάνα σπάζουν την φαινομενική θεατρικότητα της δομής, την υπερβαίνουν και ανακαλύπτουν την περιπέτεια στην αμφισημία του ανθρώπινου προσώπου, στους μορφασμούς αλλά και στην ακινησία του: ποτέ άλλοτε δε σιγόβραζε τέτοια ανείπωτη, αινιγματική ένταση πίσω από αλλεπάλληλα κοντινά καδραρίσματα που φλερτάρουν με την ακινησία. Θαρρείς πως η αγωνία για το «κάτι» που χάνεται μέσα στο μέγα μυστήριο του γάμου παίρνει σάρκα και οστά, και προβάλλεται σε διπλοτυπία με το γκρο πλάνο στο πρόσωπο της Liv Ullmann τη στιγμή που εκείνη ακούει έντρομη την εξομολόγηση της γερασμένης πελάτισσάς της. Η επιτυχία στη συγκεκριμένη στρατηγική μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτή του John Cassavetes στα «Πρόσωπα».

2. Ο λόγος, ως ηχητικό ισοδύναμο σε σχέση με τους υπόλοιπους κώδικες. Με άλλα λόγια, ως παραγωγικό αίτιο θορύβων ποικίλης τονικότητας, αβάσταχτων και εκκωφαντικών ή γλυκών και αρμονικών: σε κάθε περίπτωση, των μοναδικών που σπάζουν τη σιωπή. Ο λόγος ως μέσο επίθεσης και άμυνας, ως προσωπείο σκοπιμοτήτων, ρέων, ασταμάτητος, κατακλύζει τον κλειστό χώρο των ηρώων, χτυπά τον δέκτη του σαν κύμα και ξαναγυρίζει στον πομπό του. Σαν δύο καλοκουρδισμένα (;) όργανα, ο Γιόχαν και η Μαριάνε μοιάζουν καταδικασμένοι στην ομιλία.

Ο λόγος, επίσης, ως παραγωγικό αίτιο νοημάτων και αντιφάσεων. Καμιά τους δεν δηλώνεται, όλες ενυπάρχουν κρυμμένες στη μαραθώνια διελκυστίνδα των διαλόγων. Καλά θαμμένη η ειρωνεία του Bergman, που συνδυάζει τις προφορικές παλινωδίες των ηρώων του με μια κινησιολογική αμηχανία (αρκεί να προσέξει κανείς την εναρκτήρια σκηνή της συνέντευξης). Θαμμένη όμως και η ειλικρινέστατη προσωπική του αδυναμία να κατανοήσει τον θεσμό του γάμου. Εάν τελικά παράγει κάτι ο χειμαρρώδης λόγος του στις «Σκηνές από έναν γάμο», αυτό είναι το παράλογο και το ανερμάτιστο: διάλογοι ανοιχτοί, μετέωροι, που δεν καταλήγουν πουθενά, ανικανότητα συντονισμού και αποκωδικοποίησης των εκατέρωθεν «θορύβων» (βλ. πιο πάνω).

3. Ο χώρος, όχι τόσο το συμπληρωματικό ντεκόρ των δύο πρωταγωνιστών, αλλά κυρίως το αινιγματικό «εκτός πλάνου». Αυτό που ολοένα και αποκρύπτεται, για να μετατραπεί τελικά σε ιλιγγιώδες κενό. Η εξέλιξη της τοπογραφίας του Bergman είναι ενδεικτική: στην τελευταία σκηνή, όπου το ζευγάρι περνάει τη νύχτα σε ένα σκοτεινό εξοχικό, έξω από το προσωρινό τους καταφύγιο παραμονεύει η άβυσσος. Η ίδια ά-χρονη κοιλάδα της «Έβδομης σφραγίδας», όπου ο Θεός επιμένει να σιωπά. Μέσω της παρακαμπτήριας οδού των ανθρώπινων σχέσεων, ο Σουηδός παλεύει και πάλι να συμφιλιωθεί με την ανυπαρξία νοήματος και τα ανθρώπινα μέτρα και σταθμά.

Για την επίτευξη ενός τέτοιου άθλου προφανώς και απαιτείται κάτι περισσότερο από απλό καλλιτεχνικό «τάλαντο»: ο Bergman επιστράτευσε την πείρα μιας ζωής. Ας δούμε το παράδειγμα του Francois Ozon (5x2), ο οποίος κατέληξε σε έναν απλοϊκό ντετερμινισμό. Δίπλα στον Γιόχαν και τη Μαριάνε μπορούν να σταθούν μόνο οι απαθείς αστοί της «Νύχτας» και τα αλληλοσπαρασσόμενα θηρία του «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ;».

Βαθμολογία: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cineυρωπαϊκόν)


 
Legacy - citizenswt - Unverified - Παρ 05 Οκτ 2007 - 23:12
Επιπονη,σχολαστικη μελετη των σταδιων του γαμου ενος ζευγαριου.Ο Μπεργκμαν αναλυει,ψυχογραφει και ως γνωστον αρνειται τις οποιες ωραιοποιησεις και επιδερμικες μελετες.Εξαντλητικο,ρεαλιστικο,ωμο,επωδυνο.
citizenswt
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.