• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Judgment at Nuremberg (1961)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Τ` Απόρρητα της Νυρεμβέργης
- Γνωστό και ως:
Η Δίκη της Νυρεμβέργης

Ιστορική | 186' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 05/10/2004
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά - Γερμανικά
Δημοτικότητα: 0.27 %
Αξιολόγηση: 8.87/108.87/108.87/108.87/108.87/108.87/108.87/108.87/108.87/10   (8.87/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Το γεγονός που ο κόσμος δεν θα ξεχάσει ποτέ.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 31 Μαρτίου 2009

Η ανθρωπότητα κατηγορεί…


Ένα από τα καλύτερα δικαστικά δράματα και μία από τις τολμηρότερες αμερικανικές ταινίες του mainstream Χόλιγουντ. Δύο Όσκαρ (ανάμεσα σε 13 υποψηφιότητες!), δύο Χρυσές Σφαίρες και συνολικά 12 βραβεία και 21 υποψηφιότητες συνηγορούν στην κλασικότητα του φιλμ, το οποίο, δυστυχώς, έχει ακόμα να διδάξει…

Το σενάριο του Abby Mann (και εν μέρει του Montgomery Clift) είναι μεν βασισμένο στην αληθινή δίκη των τεσσάρων ναζί δικαστών το 1947 στην Νυρεμβέργη, είναι δε αυθεντικό στην γραφή του και αυτό προσδίδει στην ταινία ακόμα μεγαλύτερη σημασία. Ο Stanley Kramer (Κληρονομήστε τον Άνεμο, Μάντεψε Ποιος θα Έρθει για Δείπνο, Το Πλοίο των Τρελών) βλέπει το ευαίσθητο αυτό θέμα, έχοντας στο μυαλό του την έννοια της «χρυσής τομής». Παρότι η χώρα του έρχεται από τα γεγονότα του κόλπου των Χοίρων, δεν ενδιαφέρεται να κάνει προπαγάνδα, δεν θέλει καν να χαϊδέψει τα αυτιά των συμπατριωτών του. Δικάζοντας τη ναζιστική θηριωδία, δικάζει και την στάση των αμερικανών αξιωματικών που ήθελαν την αθώωση των εγκληματιών, επειδή ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν προ των πυλών και οι ΗΠΑ ευελπιστούσαν σε συνεργασία του γερμανικού λαού. Ακόμα, δε, θυμίζει την αμέριστη υποστήριξη που είχε ο Χίτλερ από αμερικανούς επιχειρηματίες ανδρώνοντας το τέρας του.

Και απλά δικανικά, όμως, ο Kramer χαρίζει μία ευκαιρία στον «διάβολο». Ο ρόλος του συνηγόρου των γερμανών δικαστών παίρνει διαστάσεις εξαιρετικής δικηγορίας και ανεβάζει την έννοια της δικαιοσύνης στα μάτια του θεατή. Ο δε συνήγορος των συμμάχων βρίσκει την ευκαιρία να μας προβάλει φιλμ, με αυτά που συνάντησαν οι αμερικανοί μπαίνοντας στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του θανάτου. Ο σκηνοθέτης θέλει εσύ ο ίδιος να ασπαστείς την τελική κρίση του δικαστή (με τον τρόπο που την κινηματογραφεί, μας αποκαλύπτει την σημασία που της προσδίνει), αφού όμως έχεις παρακολουθήσει και τις δύο απόψεις-πλευρές. Αυτές οι πλευρές έχουν ένα ιδιαίτερο ειδικό βάρος, αφού, παρότι το σενάριο είναι φανταστικό, οι αναφορές είναι πέρα για πέρα αληθινές κι αφορούν την ιστορία της ανθρωπότητας. Από την μία ο Γερμανός που πρέπει ή δεν πρέπει να ακολουθήσει τις επιταγές του λαϊκού ηγέτη του (αυτή η ακραία περίπτωση διδάσκει και δικαστές του σήμερα, που ίσως διχάζονται ανάμεσα στο γράμμα του νόμου και την συνείδηση τους) και από την άλλη ο Αμερικανός που, θέλουμε δεν θέλουμε, αντιμετώπισε με τιμιότητα τον ιμπεριαλισμό του τρίτου Ράιχ, για το καλό όλων μας.

Η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Ernest Laszlo βοηθάει στο να δούμε την ταινία με ένα καθαρά ιστορικό μάτι. Η έλλειψη μουσικής (παρότι ο Ernest Gold υπογράφει ένα θέμα), εκτός από γερμανικά τραγούδια της εποχής, πράττει ομοίως. Ο σκηνοθέτης είναι γενικά ψυχρός σαν δικαστής κι όμως σε κάποια λεπτομερή σημεία δείχνει την επιδεξιότητα του, όπως στο σημείο που παύουμε να ακούμε γερμανικά και τα αγγλικά επικρατούν. Έξω από το δικαστήριο, τα συντρίμμια μάς θυμίζουν πως ο γερμανικός λαός συνεχίζει να δοκιμάζεται.

Και οι ερμηνείες… Ο Spencer Tracy, ο Burt Lancaster, η Marlene Dietrich και ο Richard Widmark δεν χρειάζεται να πιάσουν υψηλά στάνταρ ερμηνείας, απλά η παρουσία τους (ειδικά αυτό το βλέμμα του Lancaster) αρκεί για να δυναμώσει την ταινία. Όμως ο Maximilian Schell, ο Montgomery Clift και η Judy Garland προσφέρουν μοναδικές στιγμές ηθοποιίας. Ειδικά ο Montgomery Clift στο σύντομο πέρασμα του είναι ανεπανάληπτος, παρότι οι αναφορές λένε πως ταλαιπώρησε τον σκηνοθέτη του, ξεχνώντας τις ατάκες.

Τι έχει να μας διδάξει η ταινία σήμερα; Η ξενοφοβία που επικρατεί στις ημέρες μας είναι τροχοπέδη του ρατσισμού. Η ταινία θυμίζει σε όλους το που οδήγησε η επικράτηση του ρατσισμού, κάτι που θέλουμε μάλλον να ξεχνάμε όταν με ευκολία αναθεματίζουμε τους «άλλους». Επίσης παρατηρείται τα τελευταία χρόνια μία άνθηση των ιδεών του εθνικοσοσιαλισμού (για να μη χρησιμοποιήσω τον όρο «φασισμού») και μάλιστα με διείσδυση αυτού στα κοινοβούλια ολόκληρης της Ευρώπης. Μη ξεγελιέστε, και τότε αυτή η ακραία ιδεολογία «φόρεσε τα καλά της» για να γίνει αρμοστή στις λαϊκές μάζες. Καλύτερα λοιπόν να δυναμώσουμε την ιστορική μας μνήμη.

Κριτική Θεώρηση
Μία ταινία που θα μπορούσε να είναι μια προπαγάνδα του αμερικανικού ιδεαλισμού, γίνεται ένας θρίαμβος της ανθρώπινης δικαιοσύνης. Ο Stanley Kramer κρατάει «χρυσές» ισορροπίες σε όλα τα επίπεδα και επί τρεις ώρες προσφέρει μία συνέχεια αφήγησης, που δεν μπορεί παρά να σε κρατάει σε εγρήγορση. Το σενάριο προσφέρει ανεπανάληπτες δικανικές στιγμές και ιστορικές αλήθειες, ακόμα και αν ακούγονται από το στόμα των ίδιων των Γερμανών. Τεχνικά η ταινία θέλει να μην τραβήξει τα φώτα από την απόδοση της ιστορικής τοποθέτησης της και ακόμα και οι ερμηνείες των πολύ μεγάλων πρωταγωνιστών συνηγορούν σε αυτό. Αυτό δεν θα πει ότι δεν θα απολαύσετε την παρουσία αυτών των μεγάλων σταρ και κάποιοι από αυτούς, επίσης, θα βάλλουν για να σας αποδείξουν τι θα πει σωστή υποκριτική. Μαζί με το Ζαν Ντ`Αρκ (1928), τον Δράκο του Ντίσελντορφ, το Σκιές στην Σιωπή και το Σταυροί στο Μέτωπο, απλά, ότι καλύτερο έχουμε δει σε δικαστικό δράμα στον κινηματογράφο.

Βαθμολογία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/5)

Σταύρος Γανωτής




Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2012

Μια από τις πιο διάσημες ταινίες (όχι μόνο της χρονιάς του `61) για διάφορους λόγους, όπως το δύσκολο θέμα της, όπως το πλήθος των διάσημων ηθοποιών που συμμετέχουν αλλά και τα πολλά βραβεία για τα οποία προτάθηκε. Μια ταινία που νόμιζα ότι ασχολείται με τις δίκες των Ναζιστών αρχηγών. Εδώ έκανα ένα μικρό λάθος, καθώς ασχολείται με μία από τις πολλές δίκες που έγιναν αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου στη Νυρεμβέργη, και συγκεκριμένα με τη δίκη δικαστικών, που δεν επιτέλεσαν καθόλου σωστά το έργο τους και έγιναν (;) πιόνια του καθεστώτος.

Από τους ερμηνευτές, έχουμε και λέμε: επικεφαλής αμερικανός δικαστής ο Spencer Tracy. Κατήγορος ο στρατιωτικός Richard Widmark και συνήγορος ο Maximilian Schell. Ο Burt Lancaster υποδύεται τον γερμανό δικαστικό που έγινε υπουργός δικαιοσύνης τη ναζιστική περίοδο της Γερμανίας. Η Marlene Dietrich μια γερμανίδα αριστοκράτισσα, γυναίκα αξιωματικού που έχει πλέον ξεπέσει και προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί. Ο Montgomery Clift (λίγα χρόνια μετά το ατύχημά του και με εμφανή παραπάνω κιλά) έναν Γερμανό κομουνιστή που υπέστη βασανιστήρια. Και η Judy Garland σε μικρή εμφάνιση βασικού μάρτυρα κατηγορίας, ξαναεμφανίστηκε στο πανί μετά από αρκετά χρόνια και μετά από πολλά ναρκωτικά και ποτά (επίσης με πολλά κιλά). Ο νεαρός τότε William Shatner κάνει μια από τις πρώτες του εμφανίσεις, πριν γίνει διάσημος ως τηλεοπτικός Mr. Kirk.

Παραγωγός και σκηνοθέτης ο Stanley Kramer που εκείνη την εποχή δύσκολα έφτιαχνε μέτριο έργο. Η δικαστική διαμάχη μονοπωλεί το έργο, αλλά τα τόσα που λέγονται δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο και οι τρεις ώρες του έργου κυλάνε πολύ γρήγορα. Ειδικά τη στιγμή που ο κατήγορος δείχνει στο δικαστήριο σκηνές από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, σε πιάνει ένας κόμπος στο στομάχι, κι ας τα έχεις δει κι αλλού αυτά. Η ταινία "Judgment at Nuremberg" απέσπασε έντεκα υποψηφιότητες για όσκαρ: μεταξύ αυτών καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας για τον Kramer, ο Tracy και ο Schell στην κατηγορία του α` ανδρικού, ο Clift για βΑ ανδρικό, η Garland β` γυναικείου, κερδίζοντας τελικά του σεναρίου και της ερμηνείας για τον Schell, όντας ο πρώτος ηθοποιός που κερδίζει αυτό το βραβείο και το όνομά του εμφανίζεται πέμπτο στους τίτλους. Και ένα ενδιαφέρον στοιχείο: ο εντεκάλεπτος μονόλογος του δικαστή Tracy στο τέλος του έργου γυρίστηκε με τη μία.


Ζήσης Μπαρτζώκας (5Χ5 on Classics by Zisis: World War II)


 
Judgment at Nuremberg - Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΝΥΡΕΜΒΕΡΓΗΣ (1961) - kprncs - Σάβ 20 Μαϊ 2017 - 19:40
ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=1962]
Judgment at Nuremberg - Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΝΥΡΕΜΒΕΡΓΗΣ (1961)
ΠΛΟΚΗ: Ο Αμερικανός επαρχιακός Δικαστής Dan Haywood (Spencer Tracy) επιλέγεται από τη κυβέρνηση των ΗΠΑ και στέλνεται στην Νυρεμβέργη, μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου, για να προεδρεύσει στις δίκες διαφόρων πρωτοκλασάτων στελεχών του Γ Ραιχ.
Οπως αναφέρει και το έργο, οι αρχιεγκληματίες, όπως ο Hitler, Goering, Goebels, Mengele κτλ έχουν πεθάνει ή διαφύγει, οπότε οι Σύμμαχοι καθίζουν στο σκαμνί στελέχη της δεύτερης γραμμής, Δικαστές και Εισαγγελείς, που εφάρμοσαν τις Ναζιστικές πολιτικές.
Κάποιοι από αυτούς, όπως ο τ. Υπουργός Δικαιοσύνης Ernst Janning (Burt Lancaster) γοητεύθηκαν από το μίσος και την "καθαρότητα" του Ναζισμού και τον υπηρέτησαν πιστά, εξοντώνοντας τους εχθρούς του ασύστολα και καταπατώντας κάθε έννοια δικαιοσύνης.
Με μεθοδικό τρόπο ο Δικαστής διευθύνει το Δικαστήριο στο οποίο πρωταγωνιστούν ο διαπρύσιος αντι-Γερμανός Στρατιωτικός Εισαγγελέας Tad Lawson (Richard Widmark) και ο συνήγορος υπεράσπισης των εγκληματιών δικαστικών, Hans Rolfe (Maximillian Schell).
Οι νομικές συγκρούσεις τους για την έννοια της δικαιοσύνης, του καθήκοντος και της υπακοής στις εντολές, ήταν συνεχείς και έντονες.
Στο τέλος ο έντιμος Δικαστής Haywood έπρεπε να ισορροπήσει ανάμεσα στο καθήκον του και την συνείδηση του, αλλά και να λάβει υπ όψιν τις καταστάσεις που εδημιουργούντο από την κόντρα των ΗΠΑ με την τότε Σοβιετική Ενωση...
ΚΡΙΤΙΚΗ: Σοβαρή, στιβαρή ταινία με έντονο δικαστικό, αλλά και ηθικό υπόβαθρο, για τον ορισμό της ελεύθερης βούλησης του δικαστικού και της ανάγκης του για υποταγή στις διαταγές των ανωτέρων του. Αυτό ήταν και το αρχικό "παραμύθι" των Ναζί στις δίκες τους: "Δεν ήξεραν", "δεν έβλεπαν", "δεν σκεφτόντουσαν", απλά "ακολουθούσαν εντολές" άσχετα με τα εγκλήματα που τους ανάγκαζαν αυτές οι ίδιες εντολές να εκτελέσουν....
Οι ερμηνείες των πρωτοκλασάτων ηθοποιών είναι συναισθηματικές και επαγγελματικές (με συγκλόνισε ιδιαίτερα η ερμηνεία του Montgomery Clift, σαν έναν ανάπηρο φούρναρη, που υποχρεώθηκε σε αναγκαστική στείρωση...), ο στρουθοκαμηλισμός των Ναζίδων που επικαλούντουσαν "διαταγές" για τα εγκλήματα τους αλλά και η καλή τύχη που είχαν οι Γερμανοί -να βρίσκονται στο μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου, με συνέπεια να μετριασθεί το μένος της διεθνούς κοινότητας εναντίον τους (ώστε να τους καλοπιάσουν σαν "συμμάχους" στον νέο "πόλεμο" των ΗΠΑ κατα της Σοβιετικής Ενωσης...).
Το μόνο αρνητικό, που βρήκα στο έργο ήταν ότι οι Γερμανοί, μιλούσαν όλοι ...Αγγλικά (με ...Γερμανικές προφορές!) Θα ήταν πολύ πιο αληθοφανές αν οι Γερμανοί μιλούσαν Γερμανικά, αλλά αυτό σίγουρα θα "κούραζε" το Αμερικανικό κοινό, που θα βαριόταν την ταινία γρήγορα και θα την οδηγούσε σε εμπορική αποτυχία....[ΚώσταςΚΓΠ15052017](8/10)
Το επεξεργάστηκε ο/η kprncs συνολικά 2 φορές
 
Μία απο τις καλύτερες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου - Δημήτρης Αντωνιάδης - Nihil - Τρί 10 Ιουν 2014 - 11:22

Εξαιρετική ταινία με εκπληκτικές ερμηνείες από τους ηθοποιούς που συμμετέχουν σε αυτή. Το ιδιαίτερα θετικό είναι ότι ο σεναριογράφος προσεγγίζει την έννοια της δικαιοσύνης όχι μόνο από την οπτική των νικητών συμμάχων - αν και αυτή επικρατεί στη θέασή του - αλλά αποτυπώνει σύντομες σκέψεις και για την ιδιοτέλεια, τον καιροσκοπισμό και τη φρικαλεότητα και των Αμερικανών (Χιροσίμα, Ναγκασάκι). Αποτελεί μία ωδή στην έννοια της δικαιοσύνης, καθώς θίγονται οι αντιφάσεις που κυριαρχούν κατά την απονομή της. Ιδιαίτερα σημαντική η αντιδιαστολή ανάμεσα στις λέξεις "λογικό" και "ορθό". Σημαντικό να αναφερθεί πως διερευνώνται με άρτιο τρόπο οι ευθύνες των ιθυνόντων, όταν διαπράττονται εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Η ταινία μπορεί να έχει έναν διδακτικό τόνο, αλλά ο αριστοτεχνικός τρόπος με τον οποίο αποτυπώνονται οι διάλογοι ικανοποιούν στον υπερθετικό βαθμό τον θεατή, που σκέφτεται...

10/10

Δημήτρης Αντωνιάδης


 
Legacy - Χρηστος Παναγοπουλος - Unverified - Δευ 11 Οκτ 2010 - 00:21
Η καλυτερη δικαστικη ταινια που εγινε ποτε με ενα επιτελειο ηθοποιων που απλα ο καθενας τους αφηνουν την πινελια τους σε αυτο το δικαστικο αριστουργημα .Ό ,τι μπορει να ζητησει κανεις σε τετοιου ειδους ταινια το βρισκει εδω : Εξαιρετικη εξιστορηση πραγματικων ιστορικων γεγονοτων ,δυνατης ερμηνειες ,σκηνοθεσια εξοχη και τρομερη ασπρομαυρη φωτογραφια .Όταν σε μια ταινια συμμετεχουν οι Spencer Tracy, Burt Lancaster, Marlene Dietrich ,Richard Widmark ,Maximilian Schell, Montgomery Clift και Judy Garland τα λογια ειναι περιττα…Ο σκηνοθετης Stanley Kramer(εχει σκηνοθετησει ακομα μια συγκλονιστικη δικαστικη ταινια το ) καταφερνει να δημιουργησει μια ταινια που ξεπερνα καθε προσδοκια που εχεις πριν την παρακολουθησεις .Ποια ανατομια του εγκληματος ,ποιος μαρτυρας κατηγοριας(η αγαπημενη μου δικαστικοι!) ποια σκιες και σιωπη??? Αυτη η ταινια ειναι ενα μεγαθηριο στο συγκεκριμενα ειδος και μια απο τις καλυτερες ταινιες που εχει να μας παρουσιασει ο αμερικανικος κινηματογραφος του 60 ‘ .Απολυστε την και αφεθειτε στην μαγεια της…
5/5

Χρηστος Παναγοπουλος
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.