 | - Αυθεντικός Τίτλος:
It`s a Wonderful Life
- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Μια Υπέροχη Ζωή
- Γνωστό και ως:
Frank Capra`s It`s a Wonderful Life
|
· Είδος: Δραματική
· Παραγωγής: 1946
· Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 14/12/2004
· Διάρκεια: 131'
· Χρώμα: Ασπρόμαυρο
· Ήχος: Mono
· Γλώσσα: Αγγλικά
· Δείκτης Καταλληλότητας: 
· Αξιολόγηση:  (8.04/10)
· Aντιφατικότητα ψήφων:
· Δημοτικότητα: 0.05 %
· Κριτική (από μέλη του Cine.gr):
(16 Δεκεμβρίου 2004 - It`s a Classic)
 Τι θα ήταν τα Χριστούγεννα χωρίς Μία Υπέροχη Ζωή να μας θυμίζει για ποιο λόγο γίνεται όλη η φασαρία? Λίγο μελοδραματικό ε? Και όμως στ’ αλήθεια η συγκεκριμένη ταινία έχει την ικανότητα να μας θυμίζει το περιεχόμενο – η τουλάχιστον ποιο θα έπρεπε να είναι – της πολυαγαπημένης γιορτής. Αυτή η ικανότητα, βέβαια, δεν της αναγνωρίστηκε παρά αρκετά χρόνια αφού γυρίστηκε, γύρω στις αρχές της δεκαετίας του 70, όταν εξέπνευσε το copyright της και άρχισαν οι απανωτές προβολές της στην αμερικανική τηλεόραση κυρίως δε κατά την περίοδο των γιορτών. Τότε ίσως επανεκτιμήθηκε (και από τους μεγάλους κριτικούς του κινηματογράφου – με εξαίρεση ίσως την Pauline Kael της οποίας η άποψη περί πατροναρίσματος του θεατή ίσως έχει μία βάση αν και δεν θα την αναλύσουμε σ’ αυτό το κείμενο) και θεωρήθηκε ένα από τα αριστουργήματα του Capra, μάλλον η αρτιότερή του ταινία. Το γεγονός υπήρξε και η δικαίωση σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή που δήλωναν ανέκαθεν ότι πρόκειται για την πιο αγαπημένη τους ταινία, ακόμη και όταν αυτή, κατά την έξοδό της στις αίθουσες, πάτωνε στο box office και κανένα ενδιαφέρον δεν έμοιαζε να προκαλεί στους κριτικούς.
Η υπόθεση βασίστηκε στο διήγημα του Philip Van Doren Stern, “The Greatest Gift” και μέχρι το σενάριο να πάρει την τελική του μορφή γνώρισε αρκετές φάσεις επεξεργασίας. Τη συνολική ευθύνη του σεναρίου είχε το διάσημο ζευγάρι των Albert Hackett – Frances Goodrich υπό το άγρυπνο βλέμμα φυσικά του σκηνοθέτη. Ωστόσο η τελική μορφή διέθετε και στοιχεία της οξείας γραφής του Dalton Trumbo, ο οποίος δεν αναφέρεται στα credits αν και ακόμη δεν έχουν αρχίσει τα προβλήματά του με την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών.
Η ποιότητα της ταινίας οφείλεται σε δύο βασικές αρετές του Frank Capra: την πλούσια, αλλά ισορροπημένη, αφηγηματική του ικανότητα και το πραγματικά αξιοσημείωτο ταλέντο του στο casting, κάτι που διαπιστώνουμε σχεδόν σε κάθε του ταινία ( βλ. Mr. Smith goes to Washington).
Ο Capra αφηγείται με άνεση μία ιστορία που σε κάθε της βήμα κινδυνεύει να χαρακτηριστεί γραφική ή ηθικοπλαστική. Παρ’ όλο που σε ορισμένα σημεία μοιάζει να προσπαθεί να πατρονάρει τον θεατή ( και ίσως ένα δίκιο να το έχει τελικά η Kael) ωστόσο στο σύνολό της είναι έντιμη ως προς τις προθέσεις που διατηρεί απέναντι στον θεατή. Ο δημιουργός δεν ξεφεύγει σε φλύαρες ηθικολογίες αντίθετα εμμένει ουσιαστικά στην θεμελιώδη εναγώνια απορία που αποτελεί βάση της υπόθεσης: «Πως θα ήταν ο κόσμος αν ο καθένας από εμάς δεν είχε έρθει στην ζωή;». Μία ερώτηση που, για να είμαστε ειλικρινείς, όλοι έχουμε κάνει στον εαυτό μας και η οποία, υπό το πρίσμα των αντιδράσεων του πρωταγωνιστή της ταινίας, αποκτά ειδικό βάρος. Παρ’ όλο που η ταινία θεωρείται κατεξοχήν feelgood movie ωστόσο θα πρέπει να σας πω πως ο Capra οδηγεί τον ήρωά του στη γαλήνη μέσα από πόνο, από άρνηση, από στέρηση, από αυτολύπηση που οδηγεί συχνά στην αυτοκαταστροφή. Και αυτό το κάνει χωρίς ευκολίες. Γιατί ούτε η ζωή είναι εύκολη. Ο ήρωας μας δεν είναι σούπερ – ήρωας, είναι ένας άνθρωπος που αμφιταλαντεύεται διαρκώς, που οδηγείται να σκεφτεί μέχρι και την αυτοκτονία και που η ζωή του διδάσκει με σκληρές εικόνες ότι τα καθημερινά, τα μικρά είναι πολλές φορές εξίσου σημαντικά με τα μεγάλα και τα προβεβλημένα. Αυτή η προσέγγιση καθιστά την ταινία περίεργα αισιόδοξη, όμως η τελική γεύση παραμένει ότι η παρουσία του καθένα από εμάς είναι σημαντική και έχει ξεχωριστή αξία τουλάχιστον για τους ανθρώπους που αποτελούν το στενό κοινωνικό μας περιβάλλον. Η ταινία πραγματεύεται τον αφανή ήρωα της καθημερινότητας, αυτόν που δεν θα μνημονεύσει η ιστορία για μεγάλα κατορθώματα αλλά που η παρουσία του ζεσταίνει τις καρδιές των ανθρώπων γύρω του και βελτιώνει την ζωή τους. Η ταινία μιλάει για τον καθένα από εμάς, που αντιμετωπίζει την κάθε ημέρα με γενναιότητα και εντιμότητα.
Σ’ αυτό το σημείο θα πρέπει να τονίσουμε ότι η επιλογή του ηθοποιού για τον κεντρικό ρόλο ήταν καθοριστική για την υστεροφημία της ταινίας. Αρχικά, και πριν η ευθύνη της παραγωγής περάσει στα χέρια του ιδίου του σκηνοθέτη, για τον ρόλο του πρωταγωνιστή, προοριζόταν ο Cary Grant. Δεν θα ήταν μία κακή επιλογή όμως η επιλογή του James Stewart από τον Capra ήταν απλώς ευφυής. Η αποδεδειγμένη υποκριτική δεινότητα σε συνδυασμό με μία εσωστρέφεια που προσδιόριζε τον Stewart ήταν τα στοιχεία που απαιτούνταν προκειμένου το αποτέλεσμα να μας απογειώσει. Ο Stewart διαχειρίζεται – για άλλη μια φορά- με άνεση τις μεταπτώσεις του ήρωα που υποδύεται. Λειτουργεί με εξωστρέφεια σ’ όλες τις feel good σκηνές ενώ ταυτόχρονα «σκοτεινιάζει», κουμπώνεται, αλλοιώνεται στην κυριολεξία, όταν χρειάζεται να μας δείξει το «άλλο» πρόσωπο του ήρωα. Αυτό που είναι επιρρεπές σε αδυναμίες, έτοιμο να παρασυρθεί από τα πάθη του. Αυτό που σκέφτεται την πιθανότητα της αυτοκτονίας όταν θεωρεί ότι η ζωή δεν του έδωσε αυτά που του όφειλε. Προκαλεί σε κανέναν έκπληξη το γεγονός ότι ο Stewart ήταν ο αγαπημένος ηθοποιός του Capra αλλά και του Hitchcock και του Preminger? Μάλλον όχι. Τέτοια γκάμα δύσκολα συναντιέται.
 Η Donna Reed ερμηνεύει τον ρόλο της αγαπημένης του συζύγου και ενώ δεν ήταν η πρώτη επιλογή του σκηνοθέτη ο οποίος είχε σκοπό να επιστρατεύσει για άλλη μία φορά την Jean Arthur, έφερε σε πέρας τον ρόλο ευπρεπώς.
Οι δύο πρωταγωνιστές περιστοιχίζονται από μία πλειάδα δευτεραγωνιστών, γνωστών και από άλλες δουλειές του Capra. Όλοι τους είναι καταπληκτικοί. Οι δεύτεροι ρόλοι είναι άλλωστε το φόρτε του σκηνοθέτη και στο It`s a wonderful Life παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς το ψυχολογικό προφίλ του πρωταγωνιστή καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις επιλογές, τη νοοτροπία και τις αντιδράσεις των ανθρώπων γύρω του. Οι Lionel Barrymore, Thomas Mitchell, Beulah Bondi, Henry Travers, Frank Faylen και Ward Bond ερμηνεύουν τους χαρακτηριστικούς τους ρόλους με τον πλέον ολοκληρωμένο και αξιομνημόνευτο τρόπο.
Η ταινία έλαβε πέντε υποψηφιότητες για academy awards: σκηνοθεσίας και καλύτερης ταινίας για τον Capra, ερμηνείας για τον Stewart, μοντάζ για τον William Hornbeck και ήχου για τον John Aalberg. Δεν κέρδισε κανένα αγαλματίδιο καθώς εκείνη την χρονιά τα βραβεία σάρωσε το δραματικό αριστούργημα του Wyler, The best Years of our Lives. Δικαίως.
Οι γιορτές πλησιάζουν. Και αν και η ελληνική τηλεόραση δεν διαθέτει ακόμη τα αντανακλαστικά να προβάλλει τέτοιες κλασσικές ταινίες -τουλάχιστον όχι σε ώρες που να μπορούμε να τις απολαύσουμε - εσείς αγνοήστε όλες τις μπουζουκοκονσέρβες και τα ανούσια show που θα προβληθούν και φέτος και αναζητήστε per mare per terra αυτήν την ταινία. Μπορεί και να δώσει άλλο χρώμα στο απόγευμα της ημέρας των Χριστουγέννων!
Βαθμολογία: (9/10) (Λίγο υπερβολική ίσως… όμως είναι Χριστούγεννα … και είμαι ευάλωτη…)
Το κείμενο αφιερώνεται σε δύο ξεχωριστούς συνεργάτες… στον Μανόλη και στον Πάνο Α. ( … έχω καλή μνήμη εγώ…)
Άλκηστις Χαρσούλη
· Σχόλια Χρηστών:
- Τετάρτη, 11 Απριλίου 2007 - 8:34 μμ
Κλασικη ταινια που προσδιδει τοσο μετο χαρακτηρα της, οσο και με το στυλ της. Κι ενω ολα φαινονταν να μην πανε καλα για τον ηρωα της ταινιας μια απερισκεπτη επιθιμια του - η ευχη καλυτερα - τον οδηγει σε εναν αλλο κοσμο γνωριμο μεν, χωρις ταυτοτητα δε. Κι ας του φαινονται ολα γνωριμα... Εδω η ανθρωπια συναντα το μεταφυσικο. Μια διδακτικη ταινια που μας συμβουλευει να αγαπησουμε τη ζωη μας και γενικα το ειναι μας. Όσο σκαρτα και να μας φερεται η ζωη, εμεις με ενα μας χαμογελο τα διαγραφουμε ολα και ξεκιναμε απο το μηδεν. Ταινια με ουσια. 10/10 λοιπον. Μακαρι να μπορουσα να βαθμλογησω και λιγο παραπανω...
Χρήστος Καλκάνης
Eπεξεργασία
|
