• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 17948
  • Αριθμός συν/τών: 823802
  • Πρόγραμμα 338 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Η ερώτηση της εβδομάδας


Είναι το «Boyhood» το πρώτο φαβορί για το κύριο Όσκαρ; Νομίζω ότι…

Στάνταρ ναι. Ταινιάρα, άξια για κάθε βραβείο.

Μάλλον ναι. Αλλά να περιμένουμε μήπως ξεπεταχτεί κάτι καλύτερο;

Μάλλον όχι. Ο Linklater δεν είναι αυτό που λέμε «οσκαρικός».

Στάνταρ όχι. Από πού κι ως πού;

Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Tootsie (1982)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Τούτσι
- Γνωστό και ως:
Τούτσυ

Κωμωδία | 116' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 11 Μαρ 1983
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 21/1/2002
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.13 %
Αξιολόγηση: 7.67/107.67/107.67/107.67/107.67/107.67/107.67/107.67/10   (7.67/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Απελπισμένος πήρε ένα γυναικείο ρόλο και έγινε σταρ. Μόνο να μπορούσε να το πει και στη γυναίκα που αγαπά...

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Η ανεργία είναι σίγουρα ένα τεράστιο πρόβλημα για όλους, κυρίως για κάποιον νέο, ταλαντούχο και δημιουργικό. Μπορεί ακόμα μέσα από τέτοιου είδους δυσκολίες να οδηγηθεί κανείς σε συνειδητοποιήσεις που αλλάζουν νοοτροπίες και ίσως την ίδια του την προσωπικότητα Μπορεί όμως η ανεργία να δώσει σε κάποιον την ευκαιρία να προσεγγίσει την θηλυκή ή αρσενική του φύση και να γίνει καλύτερος άνθρωπος; Παρατραβηγμένο; Κι όμως μπορεί να συμβεί αν αυτός ο κάποιος λέγεται Michael Dorsey, είναι ηθοποιός και ο κεντρικός ήρωες της ταινίας μας.

Ο Dustin Hoffman υποδύεται τον Michael Dorsey, έναν απελπισμένο, άνεργο ηθοποιό που η δυστροπία του και ο εγωισμός του τον κρατούν μακριά από τις δημιουργικές δραστηριότητες της υποκριτικής, της τέχνης που κατέχει αρκετά καλά, σε μια ταινία του Sydney Pollack. Λίγο καιροσκόπος, λίγο αυθάδης, λίγο εγωιστής και απείθαρχος ο Michael Dorsey αναλώνει το πλούσιο ταλέντο του σε πρόχειρες ενασχολήσεις (σερβιτόρος) για βιοποριστικούς λόγους στη χαοτική Νέα Υόρκη. Έχοντας όμως έντονα την ανάγκη να δημιουργήσει στο χώρο που αγαπά εκμεταλλεύεται την ευκαιρία που του παρουσιάζεται και ξεπερνώντας μια «μικρή δυσκολία» (ο ρόλος που διεκδικεί είναι γυναικείος) αναλαμβάνει το ρόλο μιας δυναμικής και όχι ιδιαίτερα γοητευτικής κυρίας στη σαπουνόπερα «Southwest General».

Ως Dorothy Michaels κερδίζει τις εντυπώσεις συνδυάζοντας στοιχεία της ανδρικής του φύσης με τη γυναικεία επίκτητη μορφή του, μετατρέπεται σε εθνικό σύμβολο για τις γυναίκες και γνωρίζει από πρώτο χέρι τις δυσκολίες του ασθενούς φύλου, τις προτιμήσεις και τα -όχι και τόσο- παράλογα «θέλω» τους και τον έρωτα στα μάτια της συμπρωταγωνίστριάς του Julie Nichols (Jessica Lange).

Χαρούμενη και διασκεδαστική ταινία με αρκετές βάσιμες αναφορές σε προβλήματα σχέσεων και επαγγελματικής αποκατάστασης. Αγωνίες και μπερδέματα, φεμινιστικές φιλοσοφικές θεωρήσεις κόντρα στις καθαρά ανδρικές αντιλήψεις γύρω από τις σχέσεις που καταλήγουν σε μια ανδρογυνική ολοκλήρωση. Το σενάριο από τους Larry Gelbart και Murray Schisgal έχει την απαραίτητη δυναμική που οδήγησε στην επιτυχία το Tootsie, μορφοποιημένο από την έμπειρη ματιά του σκηνοθέτη Sydney Pollack, ο οποίος κάνει μια μικρή εμφάνιση στην ταινία ως ο ατζέντης του Michael Dorsey. Τα θέματα που θίγονται ήταν αναμενόμενο να τραβήξουν το ενδιαφέρον του κοινού (ποιον δεν έχει απασχολήσει η πάλη των δύο φύλων) ιδωμένα μάλιστα από μια πιο ευαίσθητη ματιά, τοποθετώντας το βάρος στο συναίσθημα, την καρδιά και στο γέλιο με έναν αρκετά έξυπνο τρόπο όμως που ικανοποιεί και τις δύο πλευρές. Γιατί μπορεί μεν οι γυναίκες να κερδίζουν έδαφος με τη ζυγαριά στη συνειδητότητα του Michael να γέρνει περισσότερο στις ανάγκες της θηλυκής του πλευράς καθώς γνωρίζει τη σπουδαιότητα και την ποιότητα των γυναικείων συναισθημάτων, αλλά διατηρεί την …. «αξιοπρέπεια» του ανδρισμού του στη σχέση του με τη Sandy (Teri Garr) αφήνοντάς την στα κρύα του λουτρού και λειτουργώντας όπως ακριβώς είχε υποσχεθεί πως δε θα έκανε, έστω και για την αγάπη μιας άλλης γυναίκας.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ταινία Tootsie είναι μία ταινία που προκαλεί τόσο το γέλιο όσο και τον προβληματισμό που σε συνδυασμό με μια ομάδα αξιόλογων ηθοποιών συγκεντρώνει όλα όσα χρειάζονται για να βρει ανταπόκριση και συμπάθειες.

Ο Dustin Hoffman κάνει μια εξαιρετική εμφάνιση σε έναν ιδιαιτέρως απαιτητικό ρόλο και δίνει τον καλύτερό του εαυτό (μετά το The Graduate - Ο Πρωταρης). Είναι αληθινός τόσο ως Michael Dorsey όσο και ως Dorothy Michaels αν και πιστεύω πως ως Michael Dorsey αβίαστα περνάει από τη μια σκηνή στην άλλη δίνοντας την αίσθηση ότι είναι απλά ο εαυτός του, κάτι για το οποίο του άξιζε Oscar (που όμως δεν έλαβε παρά την υποψηφιότητά του).

Η Jessica Lange κέρδισε το Oscar δεύτερου γυναικείου ρόλου , χωρίς όμως να προσφέρει τίποτα το ιδιαίτερο, σε αντίθεση με την Teri Garr, υποψήφια επίσης για Oscar στη ίδια κατηγορία, που έμεινε απλά στην υποψηφιότητα παρόλο που είναι απολαυστική ως αγχωτική και υπερευαίσθητη γυναίκα με χαμηλή αυτοεκτίμηση και πίστη στις υποκριτικές της ικανότητες.

Ο Bill Murray κρατάει το ρόλο του Jeff του συγκάτοικου του Michael που εργάζεται επίσης ως σερβιτόρος και ονειρεύεται τα έργα του να βρουν την ανταπόκριση που τους αξίζει από μια συγκεκριμένη όμως κατηγορία κοινού. Ο Bill Murray δίνει την εντύπωση πως υποδύεται ένα κομμάτι της ψυχοσύνθεσής του, πολύ οικείο και απτό, πράγμα που τον κάνει άλλωστε επιτυχημένο ως χαρακτήρα.

Στην ταινία εμφανίζονται ακόμα ο Debra Coleman ως Ron, σκηνοθέτης του «Southwest General», κλασσικός γυναικάς και χειριστικός απέναντι στις γυναίκες, ενώ μια μικρή εμφάνιση πραγματοποιεί για πρώτη φορά η Geena Davis.

Η ταινία είχε 10 υποψηφιότητες για Oscar (ανάμεσα στις οποίες καλύτερου ηθοποιού, σκηνοθεσίας, φωτογραφίας και σεναρίου) από τα οποία όμως μόνο αυτό του δεύτερου γυναικείου ρόλου αποδόθηκε στη Jessica Lange.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Έλενα Ανδρεάδου




Κλασική πλέον κωμωδία της δεκαετίας του ’80 που ξεχωρίζει για την πρωτοτυπία και την ευαισθησία της όσο και για το εξαιρετικό και αρτιότατο casting. Ο Dustin Hoffman, σε μια αξέχαστη αλλά και απαιτητική ερμηνεία, είναι ο άνεργος ηθοποιός Michael Dorsey που προκειμένου να βρει δουλειά θα μεταμφιεστεί σε γυναίκα και θα μπει σε οντισιόν. Το alter ego του η Dorothy Michaels, μια ηλικιωμένη κυρία, θα γίνει η βασίλισσα της σαπουνόπερας παίζοντας το ρόλο της διευθύντριας νοσοκομείου με έναν πρωτοφανή –για γυναίκα- δυναμισμό. Ο οποίος όμως μαλακώνει μπροστά στη φίλη και συμπρωταγωνίστρια της Dorothy, την Julie (Jessica Lange) Το φιλμ αποκτά έτσι απλά μια διπλή προβληματική που καταρχήν του χαρίζει την αξιοπιστία μια «σκεπτόμενης» κωμωδίας. Από τη μια αποτελεί σχόλιο πάνω στην ανεργία και από την άλλη αγγίζει το αιώνιο ζήτημα της διαφοράς και της συμπληρωματικότητας των δύο φύλων. Κι όλα αυτά σε μία δεκαετία κατά την οποία η αμερικανική κοινωνία γνώρισε και την ανεργία και την αποκαθήλωση των ταμπού κατά των ομοφυλόφιλων. Καλύτερα όμως να μην τη δείτε ως κοινωνική κριτική-σχόλιο , γιατί το Tootsie είναι πάνω από όλα μια ξεκαρδιστική και πολύ γλυκιά ταινία που προκαλεί το θεατή να την αντιμετωπίσει ως love story (ανάμεσα στον Hoffman και τη Lange). για να πάρουν τα πράγματα τη φυσική τους ροή να ξεσκεπαστεί δηλαδή ο Michael και να σμίξουν οι δύο πρωταγωνιστές. Πολύ έξυπνα ο σκηνοθέτης Sydney Pollack οδηγεί μέσα από ξεκαρδιστικά στιγμιότυπα στην κορύφωση του τέλους, ενώ εξαιρετικός είναι ο Hoffman που μετά τον Πρωτάρη παίζει άλλον ένα πολύ ιδιαίτερο ρόλο. Ο Michael-Dorothy διαρκώς μεταβάλλεται όχι μόνο εξωτερικά, αλλά και εσωτερικά, ώστε στο τέλος λέει, όταν πια έχει αποκαλυφτεί η πλεκτάνη: “Η Dorothy είναι ακόμα εδώ”. Η ταινία ήταν για όλους αυτούς τους λόγους υποψήφια για 10 Όσκαρ εκ των οποίων κέρδισε μόνο ένα για την ερμηνεία της Lange. Πλήθος καλών δευτεραγωνιστών (Bill Murray, Teri Garr) αποδεικνύει τη σεναριακή αρτιότητά της, πράγμα που προσωπικά μου έκανε τρομερή εντύπωση, γιατί στο τέλος ένιωθα σα να είχα διαβάσει ένα καλογραμμένο βιβλίο.

Oh Yeah! : Μα φυσικά για τον μοναδικό Dustin Hoffman που αποδεικνύει –με τα τσαρούχια- γιατί είναι ένας από τους κορυφαίους ηθοποιούς της γενιάς του. Είναι καταπληκτικός στο πόσο φυσικά μετατρέπεται από Dorothy σε Michael και τούμπαλιν. Σημειωτέον ότι ο Hoffman φλέρταρε με την ιδέα της ταινίας από το Kramer vs. Kramer όπου και, όπως είπε ο ίδιος, έπαιξε έναν ρόλο του απαιτούσε να είναι γυναίκα και άντρας ταυτόχρονα.

Oh No! : Το ανάλαφρο τέλος ξεχνάει –ανεπαίσθητα βέβαια- ότι η ταινία δεν είναι απλή ρομαντική κομεντί.

Η ατάκα: Jeff (Bill Murray): Με αυτά που κάνεις θα πας στην κόλαση.

Michael: Δεν πιστεύω στην κόλαση. Πιστεύω στην ανεργία!

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Κωσταντίνος Στυλιανού


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.