• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Three Days of the Condor (1975)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Οι 3 Μέρες του Κόνδορα
- Γνωστό και ως:
3 Ημέρες του Κόνδορος
Οι Τρεις Μέρες του Κόνδορα

Πολιτικό Θρίλερ | 117' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 22 Απρ 1976
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 10/04/2002
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά - Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.30 %
Αξιολόγηση: 7.94/107.94/107.94/107.94/107.94/107.94/107.94/107.94/10   (7.94/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Το κωδικό του όνομα είναι Κόνδορας. Μέσα στις επόμενες 24 ώρες, όλοι όσοι εμπιστεύεται θα προσπαθήσουν να τον σκοτώσουν.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 22 Απριλίου 2005

Σήμερα: Three Days of the Condor - Οι Τρεις Μέρες του Κόνδορα


Έχει αρχίσει να γεμίζει το σημειωματάριο μ’ όλες αυτές τις μπούρδες που γράφω, αλλά δε βαριέσαι, σάμπως έχω και τίποτε άλλο να κάνω εδώ μέσα; Τουλάχιστον μου πετάνε και καμιά ταινία που και που.

Απόψε είχε τις Τρεις Μέρες του Κόνδορα, κατασκοπικό θρίλερ του Sydney Pollack, 30 χρονών παλιό και του φαίνεται. Απίστευτη ‘70s αισθητική από τους τίτλους αρχής κιόλας, στους οποίους όταν εμφανίζεται το όνομα του σκηνοθέτη με πιάνουν ανατριχίλες, περίπου όπως όταν εμφανίζεται αυτό του Robert Redford, που κάνει το στομάχι μου να ανακατεύεται –δεν μπορώ να κάνω κάτι, είναι σχεδόν παβλοφικό. Η ταινία ανοίγει στο American Literary Historical Society, ένας πολύ σοφιστικέ τίτλος που σύντομα αποδεικνύεται παρακλάδι των αμερικανικών αντικατασκοπευτικών υπηρεσιών, όπου ιδιαίτερα ευφυείς άνθρωποι –όπως ο χαρακτήρας του Redford- αναλύουν βιβλία ψάχνοντας για κρυμμένους κώδικες.

Μόλις 4 λεπτά ταινίας, κι έχουν ήδη απλωθεί μπροστά σου οι βάσεις της πλοκής! Το λατρεύω αυτό. Απλότητα, αμεσότητα και σιγουριά. Όπως όταν γνωρίζεις μια κοπέλα που σε γουστάρει και ξεπερνά όλα τα πρώτα στάδια (καφέδες, ποτά και αηδίες) και σου στέλνει κατευθείαν e-mail με μόνη λέξη ένα «Λοιπόν;».

Λοιπόν, μιλάμε για ένα αποτυχημένο βιβλίο μυστηρίου, που έχει μεταφραστεί σε ένα σωρό περίεργες γλώσσες –τούρκικα και όχι γαλλικά, αραβικά αλλά όχι γερμανικά ή ρώσικα. Ο Redford, που είναι γάτα (ή και Κόνδορας), κάτι μυρίζεται κι αρχίζει να το ψάχνει. Μέσα στα επόμενα πέντε λεπτά, αποδεικνύεται ότι φυσικά κι ο Redford έχει δίκιο, αφού ο Max von Sydow εμφανίζεται στη Society με δύο αρματωμένους μπράβους και γαζώνει το μαγαζάκι. Οπότε ή το βιβλίο κρύβει επικίνδυνα μυστικά, ή ο συγγραφέας ήταν πολύ τσατισμένος που δεν πούλησε.

Αν και θα ήθελα να ποντάρω στο δεύτερο, μιλάμε για κατασκοπικό θρίλερ, οπότε προφανώς ισχύει το πρώτο, κι ο Redford –που εννοείται ότι γλίτωσε της επίθεσης γιατί είχε πεταχτεί για σάντουιτς- βρίσκεται ξαφνικά στο επίκεντρο μιας κρυφής διαμάχης ανάμεσα σε κορυφαία στελέχη μυστικών υπηρεσιών, παρακρατικών οργανώσεων, κυβερνητικών αξιωματούχων με “hidden agendas” και freelance εκτελεστών. Και μέσα σ’ όλα αυτά, απάγει και ερωτεύεται την Faye Dunaway, την οποία χρησιμοποιεί ως συνεργό στο σχέδιό του να αποκαλύψει όσους βρίσκονται πίσω από όλα αυτά, λίγο πριν αναγκαστεί να την εγκαταλείψει.

Το σενάριο των David Rayfiel και Lorenzo Semple (που βασίστηκε στην ομότιτλη νουβέλα του James Grady) δουλεύει σε δύο επίπεδα. Το ένα είναι ο τρόπος που δυο άνθρωποι έρχονται κοντά κάτω από έντονα πιεστικές συνθήκες καθώς και οι σχέσεις στοργής και εξάρτησης που αναπτύσσονται ανάμεσα σε απαγωγείς και θύματα, ζητήματα που τελικά δεν φαίνονται να ενδιαφέρουν ούτε τους σεναριογράφους ιδιαίτερα, που τα ξεπετάνε στα γρήγορα, ούτε κι εμάς, που όλες αυτές τις συναισθηματικές εξάρσεις τις έχουμε δει να αναλύονται και καλύτερα.

Το άλλο όμως, που είναι και το σημαντικό, είναι η ψύχραιμη και αυστηρή –άρα και ίσως όχι τόσο εντυπωσιακά αποκαλυπτική- ματιά στις αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες και τις συνομωσίες που πλέκονται γύρω από τον αυτόνομο από κρατικό έλεγχο αλλά εξαρτώμενο από σκοτεινές δυνάμεις τρόπο λειτουργίας τους.

Αυτό που πρέπει να έχει κανείς κατά νου όταν βλέπει τις Τρεις Μέρες του Κόνδορα, είναι η εποχή που γέννησε την ταινία. Ακριβώς στα μέσα του ’70, λίγο μετά το σκάνδαλο Watergate και τις αποκαλύψεις για τον τρόπο που ο Nixon και η συντροφιά του κυβερνούσαν την Αμερική, η ταινία του Pollack ήταν από τις πρώτες του είδους της, ένα είδος που λατρεύτηκε από την pop κουλτούρα της εποχής γιατί επιτέλους πρόβαλε σε μια μεγάλη οθόνη, όλες αυτές τις σκοτεινές θεωρίες συνομωσίας, που μέχρι τότε ήταν καταδικασμένες στα underground κυκλώματα των ακροαριστερών εκδόσεων.

Ο Redford, στο ρόλο του Κόνδορα, είναι η αμερικάνικη κοινωνία, μια μάζα ανθρώπων που ενδεχομένως έκαναν σκέψεις λίγο παρανοϊκές, προσπαθώντας να διακρίνουν συνομωσίες και μυστικά σχέδια πίσω από κομμάτια μίας πραγματικότητας που έμοιαζε λάθος, αλλά ουδέποτε τους είχε περάσει από το μυαλό τους, ότι αυτή η παραπολιτική δυσωδία πήγαζε από την κορυφή του κυβερνητικού τους συστήματος. Όμως όταν η βόμβα έσκασε στα μούτρα τους, κατάλαβαν ότι δεν είναι και τόσο κακό να είναι κανείς λίγο παρανοϊκός που και που.

Ο Pollack λοιπόν, που είχε δουλέψει άλλες δυο φορές με τον Redford στο παρελθόν, υπογράφει εδώ μάλλον την καλύτερη συνεργασία τους. Ο μεν ξανθομάλλης ηθοποιός δίνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες του στο ρόλο του αποπροσανατολισμένου αλλά πολυμήχανου πράκτορα (ερμηνεία που ενδεχομένως ξεπέρασε την αμέσως επόμενη χρονιά με το All the President`s Men), o δε σκηνοθέτης στήνει στιβαρά το θανάσιμο παιχνίδι γύρω από τον ήρωά του, και αποκαλύπτει με αποφασιστικό τρόπο και σωστό ρυθμό το δίχτυ που τον περιβάλει, ξεγεννώντας σχεδόν ένα κινηματογραφικό είδος που εδραίωσε την παρουσία του στο χώρο. Η ταινία μπορεί να μοιάζει ελαφρώς ξεπερασμένη κυρίως λόγω της ‘70s αισθητικής της -που όπως και να το κάνεις, είναι καταδικαστική-, αλλά στέκεται ακόμη στο ύψος της αξιοπρεπέστατα, σαν ένα από τα καλύτερα θρίλερ για σκεπτόμενους θεατές, που θέλουν και λίγη πολιτική κοντά στη δράση.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Ιωσήφ Πρωιμάκης (MovieDungeon)




Η ταινία "Οι Τρεις Μερες του Κονδωρα" ανήκει στις αντιπροσωπευτικές ταινίες συνομωσίας του ‘70 μαζί με τις Υπόθεση Παραλλάξ και Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου. Χαρακτηριστικό των συγκεκριμένων ταινιών είναι μια τάση κυνικής αποτύπωσης των κυβερνητικών συνομωσιών και της παράνοιας των πολιτικών οργανισμών στην Αμερική της μετά Γουότεργκεητ εποχής.


Ο ερευνητής της CIA (Robert Redford) ανακαλύπτοντας τυχαία κάποιες «ατασθαλίες»μέσα στην υπηρεσία, όπου και εργάζεται, βρίσκεται εκτεθειμένος σε θανάσιμους κινδύνους. Οι συνεργάτες του δολοφονούνται κατα την διάρκεια ολιγόλεπτης απουσίας του απο την δουλειά. Ο ίδιος πανικόβλητος συνειδητοποιώντας την κρισιμότητα της κατάστασης προβαίνει σε μια σειρά κινήσεων (τόσο σπασμωδικών όσο και μελετημένων) στην προσπάθεια του να αποκαλύψει την συνομωσία, πριν τον εντοπίσουν οι διώκτες του. Παράλληλα, πλέκεται και το σύντομο ειδύλλιο μεταξύ του Τζόζεφ και μιας γοητευκής «αιθέριας» ( Faye Dunaway) ύπαρξης.

Οh Yeah: Η υποβλητική ατμόσφαιρα και το δεμένο μοντάζ αποτελούν αναμφισβήτητους πόλους έλξης για τον σινεφίλ. Ο Redford ως σύμβολο της διαχρονικής γοητείας με το casual στυλ του έχει απήχηση ακόμα στο γυναικείο κοινό. Η Faye Dunaway με την δυναμική απλότητα και την σχεδόν χιουμοριστική της διάθεση επιβάλλει την θέση της δίπλα στον Redford. Οι απολαυστικές ερμηνείες του Cliff Robertson και του Max Von Sydow σκιαγραφούν δυο χαρακτήρες – σχεδόν καρικατούρες – με ισχυρή δόση κυνισμού και χιούμορ.

Oh No: Μην προσδοκείται μια ταινία καθηλωτικού σασπένς. Αν σας προκαλεί ανία μια ταινία η οποία θίγει τα κακώς κείμενα της δεκαετίας του ‘70 στην Αμερική και την διαφθορά των μυστικών υπηρεσιών, τότε μάλλον ατυχήσατε.

Η Ατάκα: “I don’t interest myself in why, I think more in terms of when, sometimes where’s, always how much.” τάδε έφη Max Von Sydow.

Το ατού της ταινίας: Η επιμελώς ατημέλητη κρεπαρισμένη κόμμωση του Cliff Robertson (ιδιαίτερα στην τελική σκηνή).

Ειρήνη Νεδελκοπούλου


 
three days of the condor (1975) - kprncs - Σάβ 13 Οκτ 2018 - 12:21
ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=1635&page=4]
three days of the condor (1975)
ΠΛΟΚΗ: Ο αναλυτής της CIA, Joseph Turner ("Condor") (Robert Redford) μελετά βιβλία με μικρές κυκλοφορίες σε περίεργες γλώσσες για ανακάλυψη "κρυφών" μηνυμάτων.
Έτσι εντοπίζει και αποκωδικοποιεί κάτι συγκλονιστικό, που το κοινοποιεί σε συναδέλφους του και βγαίνει για να ...πάρει μεσημεριανό.
Είχε ήδη όμως υπογράψει την θανατική του καταδίκη, γιατί γυρνώντας βρίσκει όλους τους συναδέλφους του εκτελεσμένους μέσα σε λίμνες αίματος.
Καταλαβαίνοντας πολύ καλά τι συμβαίνει, το βάζει στα πόδια χωρίς να περιμένει...ενισχύσεις από τα Κεντρικά! Για να επιβιώσει χρειάζεται να μάθει πράγματα που απαιτούν χρόνο, αλλά ξέρει ότι τον κυνηγά όλο το σύστημα των Μυστικών Υπηρεσιών.
Οπότε, απάγει την νεαρή Kathy (Faye Dunaway) η οποία αναπτύσσοντας μία σχέση απαγωγέα-απαχθέντος μαζί του, τον αποδέχεται και συνεργάζεται για να τον βοηθήσει...
Εν τω  μεταξύ, ο επαγγελματίας δολοφόνος Joubert (Max von Sydow) όλο και πλησιάζει, έτοιμος να τον ξαποστείλει για καλά.
Ο Turner, όμως, καταφέρνει να εντοπίσει τον τμηματάρχη της CIA που έδωσε την εντολή εκκαθάρισης του τμήματος του, μαθαίνοντας παράλληλα ότι ο λόγος της εκκαθάρισης ήταν αυτή η αποκωδικοποίηση ενός μυστικού σχεδίου επίθεσης σε πετρελαιοπηγές της Μέσης Ανατολής!
Πλέον, διαφαίνεται ένας μόνος τρόπος επιβίωσης για τον Turner...
ΚΡΙΤΙΚΗ: Ταινία καταδίωξης και συνωμοσίας, στο κλίμα της ταραγμένης εποχής που γυρίστηκε.
Συνωμοσίες, πράκτορες, πληρωμένοι δολοφόνοι και αδίστακτοι γραφειοκράτες συνθέτουν το πάνθεον της δυναμικής αυτης ταινίας του Sydney Pollack, με σπουδαία κινηματογραφία και εξαιρετικές ερμηνείες από όλους τους πρωταγωνιστές της.
Η πλοκή της και η δράση της  είναι αληθοφανείς, τοποθετημένες μέσα στην παράνοια των "εναλλακτικών" σχεδίων για την εξασφάλιση των πετρελαιακών πόρων που είχε ανάγκη, τότε, η Αμερική.
Το "κλιμα" της ταινίας ίσως να μη λέει πολλά στους νεώτερους, αλλά για όσους ζήσαμε την τρομοκρατία του Ψυχρού Πολέμου και τις συνεχείς -τότε- συγκρούσεις στην Μέση Ανατολή, η ταινία αποτελεί μία θαυμάσια υπενθύμιση του "τι γλιτώσαμε, τελικά" (...μάλλον...)![ΚώσταςΚΓΠ17062018](8/10)
Το επεξεργάστηκε ο/η kprncs συνολικά 7 φορές
 
Legacy - george alex - Unverified - Δευ 26 Ιαν 2004 - 12:33
Ενδιαφερον πολιτικο θριλερ του Πολακ με τον Ρεντφορντ ιδανικο πρωταγωνιστη. Αν και κατωτερο του Ολοι οι ανθρωποι του Προεδρου ειναι πολυ καλοσκηνοθετημενο και αγωνιωδες
george alex
 
Legacy - arismavrellis - Unverified - Παρ 20 Νοε 2009 - 20:29
Ένα απο τα πιο διασημα θριλερ καταγγελιας της δεκαετιας του ’70 και η καλυτερη ταινια του Σιντνεϊ Πολακ. Ένα πανεξυπνο εργο με καποιες χιτσκοκικες επιδρασεις αλλα ξεκαθαρη σφραγιδα του σκηνοθετη που μιλαει για το σκοτεινο ρολο της CIA (ισως για πρωτη φορα τοσο καθαρα) και τη σχεση ανθρωπου – μυστικων υπηρεσιων. H σκηνοθεσια ειναι εξοχη με στυλ και πυκνη ατμοσφαιρα αλλα προπαντος με συνεχες σασπενς και μυστηριο. Όσο για τις παρουσιες των ηθοποιων (Ρεντφορντ-Νταναγουεϊ) αυτες ειναι αψογες ενω ξεχωριζει ο Μαξ Φον Σιντοφ στο ρολο του εκτελεστη.

Η ταινια ηταν υποψηφια μονο για Όσκαρ μονταζ πραγμα που αδικει μια τοσο σπουδαια δουλεια.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 9/10
arismavrellis
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.