 | - Αυθεντικός Τίτλος:
Gladiator
- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Μονομάχος
|
· Είδος: Ιστορική
· Παραγωγής: 2000
· Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 18 Αυγούστου 2000
· Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 21/2/2001
· Διάρκεια: 155'
· Χρώμα: Έγχρωμο
· Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
· Γλώσσα: Αγγλικά
· Δείκτης Καταλληλότητας: 
· Αξιολόγηση:  (7.80/10)
· Aντιφατικότητα ψήφων:
· Δημοτικότητα: 1.43 %
· Κριτική (από μέλη του Cine.gr):
Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2009
 Μια παραγωγή που σχολιάστηκε όσο λίγες. Υπήρξαν αυτοί που την λάτρεψαν και την έχουν δει ένα σωρό φορές κι αυτοί που την κατέκριναν ως μια ταινία που στα τεχνικά σημεία δεν έχασε πόντους αλλά χιλιόμετρα. Από κει κι έπειτα έγκειται στη διάθεση του κάθε θεατή πως θέλει να την αντιμετωπίσει. Να λοιπόν πως την αντιμετώπισα εγώ.
Η ταινία περιστρέφεται γύρω από τον Maximus. Απ`την ώρα που ξεκινάει η ταινία ξέρουμε ότι αν πεθάνει δεν θα είναι πριν το φινάλε. Περιστρεφόμενοι λοιπόν γύρω απ`αυτόν τον άξονα η μόνη μας αγωνία είναι για το πως θα επιβιώσει από την κάθε μάχη κι από την κάθε μονομαχία. Δεν είναι αντιήρωας, αλλά ένας ήρωας σοβαρός και θετικός που κερδίζει πέρα για πέρα τη συμπάθειά μας.
Ο Maximus πέραν της στρατιωτικής και πολεμικής του φύσης, είναι ένας άνθρωπος με βαθιά αισθήματα, πληγωμένος και χτυπημένος από μια σκληρή μοίρα. Αυτό τον κάνει να έχει μεταφυσικές ανησυχίες, να πιστεύει και να ονειρεύεται τη μεταθάνατον ζωή. Ένα μέρος γαλήνιο κι όμορφο που θα μπορεί να βρίσκεται για πάντα με την οικογένειά του. Οι σκηνές αυτές που ξεπροβάλλουν κάθε λίγο ανάμεσα στο αίμα και στη βία της αρένας είναι πραγματικά ξεχωριστές κι όμορφες κι αλλάζουν τη διάθεσή του θεατή. Χαρακτηριστική είναι άλλωστε η σκηνή με τα στάχυα που υιοθετήθηκε από κείνη τη στιγμή και μετά σε πολλές επικές παραγωγές που ακολούθησαν.
 Ο Ridley Scott είναι ένας έμπειρος μεν, ακαδημαϊκός δε σκηνοθέτης. Ξέρει να εντυπωσιάζει, ξέρει να δημιουργεί στυλιζαρισμένες σκηνές δράσης και να καθηλώνει τον θεατή. Αυτό όμως δεν το κάνει να ξεχωρίζει! Όσο καλά κι αν το κάνει, υπάρχουν τόσοι και τόσοι που κάνουν ακριβώς το ίδιο. Δεν έχει το στίγμα εκείνο που θα μπορούσε να κάνει τον θεατή να τον ξεχωρίσει βλέποντας μια ταινία χωρίς να ξέρει ότι είναι δικιά του. Θα αναρωτιέται ίσως κανείς αν αυτό είναι απαραίτητο. Όχι βέβαια, ούτε είναι, ούτε σε κάνει καλό ή κακό στη δουλειά σου, απλά σε κάνει να ξεχωρίζεις.
Για να μπορέσει ν`αναβιώσει η εποχή, η αρχαία Ρώμη κι η αρένα των μονομάχων, χρειάστηκε να επιστρατευτεί πληθώρα ψηφιακών μέσων. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό κι αν κι η ταινία χαρακτηρίστηκε ως αυτή με τα περισσότερα τεχνικά λάθη στην ιστορία του κινηματογράφου, το μάτι του μέσου θεατή είναι δύσκολο να τα συλλάβει. Περίτεχνα ρωμαϊκά κτίρια πήραν σάρκα κι οστά, σωστά μελετημένοι φωτισμοί έτσι ώστε να έχουμε τις σωστές ανακλάσεις και τις απαραίτητες δευτερογενείς σκιές που θα συμπλήρωναν έναν κόσμο μοχθηρίας και συνομωσιών. Εκεί είναι που εστίασαν οι περισσότεροι κι όχι στα φέι-βολάν που μοιράζονταν έξω από το Κολοσσαίο ή τα πανό υπεράσπισης του Maximus μέσα σ`αυτό.
Το σενάριο της ταινίας μπορεί να είναι κάπως φλύαρο κι ορισμένοι διάλογοι να μην αντιστοιχούν στον τότε τρόπο σκέψης, αλλά σ`έναν άλλο, πιο σύγχρονο, πιο αμερικάνικο, αλλά φαντάζομαι ότι αυτό είναι κάτι το αναμενόμενο. Όσοι πήγαν να το δουν πήγαν για να παρακολουθήσουν μια επική περιπέτεια κι όχι μια αυτού καθέ αυτού ιστορική αναπαράσταση. Αυτό άλλωστε θα ήταν αδύνατον αφού έχουμε να κάνουμε με μυθοπλασίες.
Πολύ όμορφη όμως είναι και η μουσική που ντύνει την ταινία. Ένα soundtrack επικό και βάρβαρο, γεμάτο λυρισμούς, χορωδίες και τύμπανα από τον Hans Zimmer που αν μην τι άλλο απέδειξε ότι ήξερε πολύ καλά τι έπρεπε να κάνει ώστε ο ήχος να συμβαδίζει με την εικόνα. Ταιριαστή και ραφιναρισμένη, πλασμένη ξεχωριστά για κάθε σκηνή.
 Ο Russell Crowe μπορεί να μην είναι στο top της λίστας μου, δε μπορώ όμως να μην του αναγνωρίσω ότι έχει σταθερά καλές ερμηνείες. Ως Maximus κερδίζει τις εντυπώσεις. Το όλο στυλ του πάει κι η ερμηνεία του έχει συναισθηματικό βάθος, διαφορετικές αποχρώσεις κι εστιάζει σε σημαντικές λεπτομέρειες που καθορίζουν τον χαρακτήρα του. Ήταν όμως αυτό αρκετό για να κερδίσει το Oscar εκείνη τη χρονιά; Δε νομίζω, ειδικά όταν την προηγούμενη χρονιά του το είχαν στερήσει άδικα και την επόμενη θα μπορούσε να το πάρει επάξια με το A Beautiful Mind όπου ήταν συγκλονιστικός. Αλλά αυτή είναι μια κακή συνήθεια της Ακαδημίας!
Αυτός που ήταν συγκλονιστικός στο ρόλο του κι απέδειξε ίσως για πρώτη φορά το πηγαίο κι όχι όσο θα μπορούσε αξιοποιούμενο ταλέντο του ήταν ο Joaquin Phoenix. Μπορεί επί ιστορικής βάσης η προσωπικότητα του Commodus να μην πείθει, ερμηνευτικά όμως απ`την μεριά του νεαρού πρωταγωνιστή, είναι μια ολοκληρωμένη, δοσμένη εις βάθος διεστραμμένη προσωπικότητα, που όσο κι αν γίνεται αντιπαθής θέλεις να την ερμηνεύσεις σε κάθε της πτυχή.
Μπορεί το Gladiator να μην διεκδικεί δάφνες ανάμεσα σε άλλες αντίστοιχες παραγωγές, αλλά είτε έτσι είτε αλλιώς, με τα όποια ψεγάδια της, παραμένει μια αξιόλογη επική ταινία περιπέτειας και δράσης. Δεν ξεφεύγει από τις σύγχρονες mainstream καταβολές, αλλά σίγουρα είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα με εξαιρετικές ερμηνείες, τόσο από τους πρώτους, όσο κι από τους βοηθητικούς ρόλους.
Βαθμολογία: (8/10)
Γιώτα Παπαδημακοπούλου
 Μετα απο χρονια, μια ταινια που διηγειται μια ιστορια μεσα απο τα χρονια της ρωμαϊκης αυτοκρατοριας. Οχι καμμια πρωτοτυπη και σπουδαια ιστορια, αλλα μια δοσμενη με τετοιο τροπο που εντυπωσιαζει. Και που τελικα δινει στην ταινια εναν αερα. Φοβερα ειδικα οπτικα εφε, χωρις υπερβολες απο τις καλυτερες σκηνες μαχης (ιδιαιτερα η αρχικη) και καλες ερμηνειες απο καλους και αρκετα γνωστους ηθοποιους. Για οσους "κουλτουριαρηδες" που ψαχνουν καποιο "νοημα" σε ταινιες, μακρια! Οπως αλλωστε θα επρεπε να κανουν απο πολλες ταινιες. Για οσους αρεσκονται σε ΚΑΛΕΣ ταινιες...
Καλωσηρθατε στην αρενα...
Michalis Mandilaras
 Να δειτε που θα δημιουργησει ρευμα αναβιωσης του (απο παλια γνωστου) μυθικου/επικου/(ψευδο)ιστορικου κινηματογραφου, αυτου που αποκαλειται και peplum, ρευμα αναλογο με αυτο της αναβιωσης ταινιων καταστοφης (Armageddon, ID4, Godzilla κ.α.) του οποιου προσφατα γιναμε μαρτυρες.
Μονο που εδω, 30 χρονια μετα τον Σπαρτακο και την Πτωση Της Ρωμαϊκης Αυτοκρατοριας, ο Ριντλεϋ Σκοτ, ο μεγαλος αυτος σκηνοθετης ανανεωνει σημαντικα το ειδος, τουλαχιστον σκηνοθετικα.
Η ιστορια ειναι λιγο πολυ γνωστη: ενας Ρωμαιος στρατηγος (Μαξιμος) χανει τα παντα (ελευθερια, οικογενια, θεση) ως θυμα των δολοπλοκιων του αδιστακτου Καισαρα Κομοδου και καταληγει μονομαχος μαχωμενος φαινομαινικα για την ζωη και την ελευθερια του, ουσιαστικα για να παρει την εκδικηση του.
 Τελικα, στην αρενα του Κολλοσαιου, επικεντρο της κοινωνικης ζωης της παρηκμασμενης Ρωμης και με την χρηση βιας (που στην ταινια παρουσιαζεται σαν μια κοινωνικη αναγκαιοτητα της εποχης και οχι ως κατι μεμπτο) ο πρωταγωνιστης θα δικαιωθει και θα κατακτησει την ελευθερια του, δικαιωση ομως την οποια αναζητα ορμωμενος οχι απο καποια υψηλα ιδανικα, οπως ο Σπαρτακος στην ταινια του Κιουμπρικ, αλλα απο διψα για εκδικηση και εν τελει απο αναγκη για ιδιωτευση: «...to go home...» η φραση που συχνα χρησιμοποιει ο Μαξιμος.
Σε αυτο ακριβως το σημειο βρισκεται, οχι η αδυναμια της ταινιας, αλλα ενα προσφορο εδαφος για περαιτερω σεναρικη αξιοποιηση την οποια δυστυχως δεν ειδαμε στο εργο. Και την περιμεναμε οταν προερχεται απο εναν μεγαλο κινηματογραφιστη σαν τον Scott. Αυτο δεν σημαινει οτι απογοητευτηκαμε. Καθε αλλο! Οι σκηνες της αρενας και των μαχων ειναι κινηματογραφημενες με εξαιρετικη ακριβεια, ενταση και δυναμη. Η Ρωμη, εστω και με την χρηση εκπληκτικων ειδικων εφε, ζωντανευει λαμπρα και τελος, το μεγαλο ατου της ταινιας, η εξαιρετικα σιγουρη και δυνατα εσωτερικη ερμηνεια ενος πολυ μεγαλου πλεον ηθοποιου, του Russell Crowe.
****(4/5)
Σπυρος Βαθης
Η ταινια αυτη εχει μια σημαντικη διαφορα απο τις υπολοιπες : δειχνει σκηνες βιας που ειναι κατα ενα κλικ σκληροτερες απο οτι εχουμε συνηθισει. Και αυτο ειναι το μονο που εχει να προσφερει. Η δραση ειναι τοσο εντονη που οταν ερχεται η ωρα να προχωρησει το σεναριο, οι διαλογοι φαινονται-και ειναι-τοσο ανιαροι που περιμενεις να τελειωσουν οι φλυαριες για να δεις και αλλες σφαγες. Και τις βλεπεις.
Κατα τα αλλα κλασικη συγχρονη αμερικανικη ταινια : Εφε, καλος ηχος, εντυπωσιακη σκηνοθεσια, και τελεια απουσια πρωτοτυπιας. (Μολις προσεξα οτι εγραψα τα ιδια με τον πανω :-))
Θωμας Τσατσαρελης
 ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μια τανια που αντλει το θεμα της απο τη ρωμαϊκη αυτοκρατορια μετα απο πολλα πολλα χρονια . Ο RIDLEY SCOTT αναλαμβανει να φερει σε περας μια συγκλονιστικη ταινια που δεν μοιαζει σε τιποτα απ`οσα εχετε δει εως τωρα στον κινηματογραφο ! Μια ιστορια επικων διαστασεων που συνδυαζει αρκετη δραση και δραμα μαζι με εκπληκτικες ερμηνειες και αριστουργηματικη σκηνοθεσια .
Ας παρουμε ομως τα πραγματα απο την αρχη . Η ταινια ξεκιναει με μια ακρως εντυπωσιακη μαχη , με αφθονη βια και αιμα , που προετοιμαζει το θεατη για τις περισσοτερες βιαιες σκηνες που θα ακολουθησουν . Πολλοι κατηγορησαν την ταινια για το λογο αυτο , μιας και μερικες φορες γινεται αποκρουστικη . Μα θα μπορουσε να γινει διαφορετικα ; Σε μια πολη , οπως η Ρωμη , οπου η διασκεδαση επιτασσει βια και σκοτωμους στην αρενα , ειναι φυσικο να υπαρχουν τετοιες σκηνες . Οι εικονες της αρχαιας Ρωμης ειναι μαγευτικες , ο θεατης αισθανεται δεος μπροστα στη θεα του κολοσσαιου και του πληθους που ζητοκραυγαζει με παθος το ονομα Maximus . Tα οπτικα και ηχητικα εφε , με λιγα λογια , ειναι πολυ πετυχημενα αλλα αυτο που εχει σημασια ειναι πως δε δινουν μια ψευτικη πινελια στο ολο κλιμα αλλα αντιθετως συμβαλλουν τα μεγιστα στην μεγιστοποιηση του αισθητικου αποτελεσματος ! Οι ερμηνειες ολων ανεξαιρετως των ηθοποιων ειναι οχι απλως ικανοποιητικες αλλα αψογες. Η εξελιξη της πλοκης ειναι ιδιαιτερα αγωνιωδης , ενω οι προκλησεις του μονομαχου προς τον αυτοκρατορα αλλα και οι πανουργιες του αυτοκρατορα Commodus δινουν και παιρνουν . Μεσα σε ολα αυτα δενει μοναδικα η αριστη μουσικη επενδυση του HANS ZIMMER (The Rock - Ο Βραχος) , οι διαλογοι ειναι εκπληκτικοι με πολλες αξιομνημονευτες ατακες ενω η σκηνοθεσια του RIDLEY SCOTT απλως ... μεγαλειωδης ! `Οσο για το τελος της ταινιας ... το σιγουρο ειναι πως δεν το περιμενετε και νομιζω πως ειναι , απο καθε αποψη , το καλυτερο που θα μπορουσε να υπαρξει !
Μια επικη αριστουργηματικη δημιουργια που σε καμια περιπτωση ΔΕΝ πρεπει να χασετε !!!
Βαθμολογία: (10/10)
Κωστας Σωτηροπουλος
 Καθηλωτική περιπέτεια του Ridley Scott του 2000. Η αναβίωση των επικών ιστορικών ταινιών των περασμένων δεκαετιών, με την αντικατάσταση της στρατιάς των κομπάρσων με αντίστοιχους ψηφιακούς. Ο επιτυχημένος ρωμαίος στρατηγός Μάξιμος που προορίζεται για διάδοχος αυτοκράτορας του Μάρκου Αυρήλιου καταδιώκεται από το φυσικό διάδοχο, αλλά κακομαθημένο και ανεπαρκή, Κόμοδο. Δολοφονείται η οικογένειά του ενώ τη γλιτώνει στο παραπέντε και ο ίδιος, για να καταλήξει σκλάβος και ακολούθως μονομάχος entertainer, όπου η μοίρα θα γυρίσει και θα του δώσει την ευκαιρία για εκδίκηση. Πέντε Όσκαρ μεταξύ των οποίων καλύτερης ταινίας και α’ ανδρικού ρόλου (η καταξίωση του πάντα καλού και πληθωρικού R. Crowe) από δώδεκα υποψηφιότητες τοποθετούν αναμφίβολα την ταινία στις καλύτερες του είδους. Η ταινία αναδεικνύει σούπερ ρεαλιστικά τον πόνο, τη βία και το αίμα του χρονικού διαστήματος στο οποίο αναφέρεται και ικανοποιεί και την ανάλογη δίψα του κοινού, ενώ δεν παραλείπεται η ανθρώπινη πτυχή των πρωταγωνιστών. Θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα τα πράγματα, στυλ Van Damme δηλαδή, και αυτό αποτρέπεται χάρη στο ταλέντο και τη διάθεση των συντελεστών, του πραγματικά εξαιρετικού cast και του εγνωσμένης αξίας μαέστρου της (Blade Runner, Alien κ.α.).
Βαθμολογία: (8/10)
Θάνος Νικηφορίδης
· Σχόλια Χρηστών:
- Σάββατο, 15 Μαϊου 2010 - 4:48 μμ
Η ταινια του Ridley Scot εχει γινει πια μια ταινια που οσες φορες και να την βλεπεις ειναι αδυνατον να την βαρεθεις… Ο Russell Crowe, ο οποιος με την συγκλονιστικη του ερμηνεια πηρε Oscar πρωτου αντρικου ρολου ,ειναι φανταστικος ,ενω και με την εξοχη αναπαρασταση της αρχαιας Ρωμης απο τον Άγγλο σκηνοθετη , η ταινια γινεται μια σκετη απολαυση…
4/5
Χρηστος Παναγοπουλος
Eπεξεργασία
|
