• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Wonderland (1999)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Χώρα των Θαυμάτων

Δραματική | 108' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 19 Μαϊ 2000
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 12/10/2004
Διανομή: Προοπτική
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.04 %
Αξιολόγηση: 8.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/10   (8.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Η ζωή είναι ένα καθημερινό θαύμα.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 9 Μαρτίου 2005

Σαββατοκύριακο στην πραγματική χώρα των θαυμάτων


Η Wonderland: ένα εξαιρετικό δείγμα του σύγχρονου βρετανικού κινηματογράφου, μια εναλλακτική εκδοχή της χώρα των θαυμάτων. Τέσσερις γυναίκες στην αναζήτηση του θαύματος και ένα σαββατοκύριακο, αυτό του BonFire-Night, για να προκαλέσει καινούριους δεσμούς στην διαλυμένη οικογένεια.

Χωρίς παρεμβάσεις, χωρίς τεχνητό φωτισμό, ο Winterbottom ακολουθεί τους χαρακτήρες και καταγράφει τα short- cuts της καθημερινότητας συνηθισμένων ανθρώπων. Το ντοκυμενταρίστικο στυλ, η μουσική του Michael Nyman, καθώς και οι τολμηρές επιλογές στο μοντάζ συμπληρώνουν το απολύτως ρυθμικό σύνολο.

Πρόκειται για την αγγλική βερσιόν της Magnolia (Thomas Anderson) ή του εξαιρετικού Happiness (Todd Solondz) στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού; Αναζήτηση διεξόδου μεν αλλά με λιγότερη καυστική διάθεση. Πρόσωπα ταραγμένα χωρίς παρ�όλα αυτά να εγκαταλείπουν. Όμως θα μπορέσουν να αποχωριστούν τη μοναξιά και να νικήσουν το στοιχειωμένο γαύγισμα (τόσο παρόν όσο και στο Summer of Sam) που τους κάνει να υποφέρουν;

Η χώρα των θαυμάτων δεν είναι επουδενώς ένα φιλμ γύρω από τη μιζέρια. Βεβαίως, οι πρωταγωνιστές γνωρίζουν τις πικρές όψεις της ζωής. Αρκεί, ωστόσο, να ψάξουν προς τη σωστή κατεύθυνση για να ανακαλύψουν την ευτυχία που περνάει από κοντά τους. Και για να ολοκληρωθεί η αλληγορία του τίτλου, η συμβολική άφιξη της νεογέννητης Αλίκης απαλύνει τον κόσμο των ηρώων μας και το Λονδίνο, η γκρίζα πρωτεύουσα, μεταμορφώνεται σε μία πραγματική χώρα των θαυμάτων.

Βίκυ Δήμου




Παρασκευη 9 Φεβρουαριου 2001 - 21:01

Για αλλη μια φορα ο αγγλικος κινηματογραφος μας εκπλησσει με την απλοτητα και την σοβαροτητα των θεματων που καταπιανεται.

Χωρις σνηνοθετικα πολυπλοκα κολπα και κατω απο την υπεροχη μουσικη του Michael Nyman παρουσιαζεται το "μοντελο" της σημερινης ευρωπαικης οικογενειας. Τα παιδια ανεξαρτητοποιουνται πλεον πολυ γρηγορα απο το οικογενειακο περιβαλλον κανοντας τις δικες τους επιλογες χωρις να λογοδοτουν πουθενα. Οι γονεις δινουν ραντεβου για να δουν τα παιδια τους και τα παιδια που ζουν σε διαφορετικη πολη, οταν επισκεπτονται την πολη των γονειων τους δεν θελουν να εχουν καμια επαφη μαζι τους. Ειναι πραγματικα θλιβερη ολη αυτη η κατασταση, αλλα οι ηρωες της ταινιας φαινεται να την εχουν αποδεχθει πληρως αν και αυτο ξενιζει στην ελληνικη κουλτουρα, που φαινεται οτι ακομα κραταει γερα τους δεσμους με την οικογενεια.

Αν και η ολη ατμοσφαιρα της ταινιας προκαλει θλιψη στο θεατη αφου απο τους ηρωες λειπει η αγαπη με `ολες της τις μορφες, στο τελος η γεννηση ενος παιδιου που θα το ονομασουν Αλικη απο το ομωνυμο παραμυθι "Αλικη στη χωρα των θαυματων", φερνει ενα αερακι αισιοδοξιας, γιατι οι αξιες θα συνεχισουν να υπαρχουν και θα μας τις θυμιζουν απλα γεγονοτα.

Καλλιοπη Δαλακλειδη


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.