• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Beetle Juice (1988)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Σκαθαροζούμης
- Γνωστό και ως:
Beetlejuice

Κωμωδία Φαντασίας | 92' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Σάβ 12 Νοε 1988
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 11/01/1999
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.42 %
Αξιολόγηση: 7.73/107.73/107.73/107.73/107.73/107.73/107.73/107.73/10   (7.73/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Σε αυτό το σπίτι, εάν είδατε ένα φάντασμα… δεν τα είδατε όλα.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Ένα εξαιρετικά ταιριαστό cast, ένας εκκεντρικός σκηνοθέτης και ένα εντελώς παρανοϊκό σενάριο δημιουργούν εν έτει 1988 το Beetlejuice. Μια οικογένεια μετακομίζει στο νέο της σπίτι, οι ιδιοκτήτες του οποίου απεβίωσαν σε ένα ατύχημα λίγο πριν. Και επειδή δεν δέχονται ως γνήσια φαντάσματα να διαταράσσεται ο χώρος τους, αποφασίζουν να τους κάνουν τη ζωή μαύρη και να τους διώξουν. Δυστυχώς δεν έχουν επιτυχία και καταφεύγουν στον Σκαθαροζούμη, ειδικός εκφοβιστής ανθρώπων. Τα πράγματα πλέον έχουν ξεφύγει.

Ο σκηνοθέτης, Tim Burton, μας χαρίζει την πρώτη του «σκοτεινή» ταινία, μας αφήνει να μπούμε στο διαστροφικό με την καλή έννοια μυαλό του, στις ενδόμυχες σκέψεις του, αλλά φυσικά και στο υπέροχο χιούμορ του. Στο πλατό έχει τους Geena Davis, Alec Baldwin την Winona Ryder και βέβαια τον Michael Keaton, ίσως στον πιο χαρακτηριστικό ή και καλύτερο ρόλο του.

Oh Yeah! : Πρώτα πρώτα το σενάριο. Μα που ακούστηκε τα φαντάσματα να είναι τα θύματα; Τα ειδικά εφφέ που για την εποχή είναι καλά, αλλά πάνω από όλα η χιουμοριστική αντιμετώπιση του θανάτου ως αντικατοπτρισμού της πραγματικής ζωής σε μια ανθρώπινη προσπάθεια να διασκεδαστεί ο φόβος μας για τον θάνατο.

Oh No! : Πολλά έχουν ακουστεί για τον Σκαθαροζούμη αυτόν καθ’ αυτόν ως προσωπικότητα, αλλά τελικά στην ταινία δεν τον βλέπουμε όσο θα θέλαμε. Κατά τα λοιπά είναι απίθανη.

Η ατάκα: «Οι αυτόχειρες γίνονται κοινωνικοί λειτουργοί στη μετά θάνατον…». Προσέχετε λοιπόν.


Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars (7.5/10)

Κωσταντίνος Στυλιανού




Παρασκευή 7 Ιανουαρίου 2005

Όταν ο Tim Burton συνάντησε τον Michael Keaton έχοντας στο νου του να κάνει μια ταινία σχετικά με την afterlife, το αποτέλεσμα ήταν το σουρεαλιστικό και ξεκαρδιστικό “Beetlejuice”. Ο «παραμυθάς» σκηνοθέτης του Hollywood, το «μεγάλο παιδί» που μας έδωσε πολλά cult film, αποδίδει με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο αυτήν την κωμική ιστορία φαντασμάτων.

Ένα ζευγάρι, οι Adam και Barbara Maitland (Alec Baldwin , Geena Davis), διάγουν την ευτυχισμένη ζωή τους στο σπίτι τους, στην πόλη Winter River. Τίποτα δε δείχνει να πηγαίνει στραβά, μέχρι που η μετάβασή τους σε ένα κατάστημα αποβαίνει μοιραία, αφού στην επιστροφή έχουν ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Δεν είμαστε σίγουροι από την αρχή για το αν κατάφεραν να επιζήσουν, αφού τους βλέπουμε να επιστρέφουν στο σπίτι τους. Περίεργα και άκρως παράξενα πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν: δε βλέπουν την αντανάκλασή τους στον καθρέφτη, η αυλή τους και γενικότερα ο χώρος έξω μοιάζουν με μια απέραντη έρημο, το βιβλίο με τον κατατοπιστικότατο τίτλο “The Handbook for the Recently Deceased” εμφανίζεται ξαφνικά πάνω στο τραπέζι τους. Τελικά δεν τη γλίτωσαν… Μια άλλη οικογένεια, οι Deitz, έρχεται να αγοράσει το σπίτι τους, η οποία απαρτίζεται από τους Charles (Jeffrey Jones), Delia (Catherine O`Hara) και την κόρη τους Lydia (Winona Ryder), μαζί με το διακοσμητή Otho (Glenn Shadix). Μόνο η Lydia έχει τη δυνατότητα επαφής με τους… αποβιώσαντες, οι οποίοι δεν μπορούν να αντέξουν τους… ζωντανούς που έχουν εισβάλλει στη… μετά θάνατο ζωή τους. Τη λύση φαίνεται να δίνει μια αγγελία σχετικά με τον Beetlejuice (ή Betelguese), the Bioexorcist. Ξεκινά λοιπόν, μια σειρά γεγονότων που οδηγεί σε άπειρες παρεξηγήσεις που αποδεικνύουν ότι μόνο λύση δεν αποτελεί, αλλά εφιάλτη: ευτυχώς όμως, όλα έχουν happy end τελικά.

Μια μαύρη κωμωδία λοιπόν, που αρχικά προοριζόταν για μεταφυσικό δράμα με τίτλο “The Maitlands” και θα αφορούσε τα προβλήματα της μετά θάνατον ζωής που αντιμετωπίζει το ζεύγος. Μάλιστα, οι χαρακτήρες και οι σκηνές στο σενάριο ήταν πολύ πιο σκοτεινοί και μόνο, όταν άρχισε ο Michael Keaton να γυρίζει τις σκηνές του με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο και ζητώντας από το σκηνοθέτη να έχει ελευθερία δημιουργίας, τότε ο Burton συνειδητοποίησε ότι θα μπορούσε κάλλιστα το φιλμ να αποτελέσει μαύρη κωμωδία.

Ο Keaton εμφανίζεται μόλις 17 λεπτά σε όλη την ταινία (διαρκεί 90 λετπά) και τέλειωσε τα γυρίσματα του χαρακτήρα του σε 2 εβδομάδες!

Ο τίτλος του φιλμ δεν άρεσε στο studio και κάποια στιγμή πρότειναν έναν εναλλακτικό “Scared Sheetless”.

Το χαμογελαστό κρανίο που βρίσκεται στην κορυφή του κεφαλιού του Beetlejuice στην τελευταία του μεταμόρφωση, αποτέλεσε τον χαρακτήρα Jack Skellington στην ταινία του BurtonA Nightmare before Christmas” του ’93.

Το εν λόγω φιλμ αποτελεί άλλη μία έκφραση της «νοσηρής» αίσθησης του χιούμορ του σκηνοθέτη που στη συγκεκριμένη ταινία συνδυάζεται με την αλλόκοτη φαντασία του, τη γοτθική δεξιοτεχνία του και τη γοητεία του καθ’ όλα παράξενου. Η σκηνοθετική του εφευρετικότητα δε γνωρίζει όρια, όταν έρχεται σε επαφή με την ιδιόμορφη ευαισθησία του. Τα παράξενα οπτικά αστεία του, που προκύπτουν από τη διαφορετικότητα των cartoon like σκηνικών, των εφέ και του τρόπου με τον οποίο κινηματογραφεί τις σκηνές, μας μεταφέρουν σε έναν κόσμο ονειρικό, όπου τα πλάσματα που κατοικούν στον άλλο κόσμο, κάθε άλλο παρά φρικιαστικά ή τρομακτικά δείχνουν: είναι μάλλον αστεία, αφού και αυτά έχουν να αντιμετωπίσουν την ίδια γραφειοκρατία με τους ζωντανούς.

Το πρωτότυπο σενάριο από την άλλη, παρέχει απολαυστικά κωμικούς χαρακτήρες εγκλωβισμένους σε γελοίες καταστάσεις και με ατάκες απίστευτα… μεταφυσικές.

Όσον αφορά τους ηθοποιούς, είναι ξεκάθαρο ότι πρόκειται για one man show του καταπληκτικού Michael Keaton. Αν και εμφανίζεται ελάχιστα σε σχέση με τη συνολική διάρκεια της ταινίας, η ερμηνεία του αποδεικνύει τις μεγάλες δυνατότητές του. Ωθούμενος από μία μανιώδη κωμική ενέργεια που έχει επιδείξει από τις πρώτες του κωμωδίες σε συνδυασμό με την περούκα, τα κοστούμια και το make-up που θα ζήλευε και ο Lon Chaney, The Man of the thousand faces, μας κάνει να παραδεχτούμε ασυζητητί το υποκριτικό του ταλέντο. Φυσικά, θα ήταν υπέρ της ταινίας, αν είχε μεγαλύτερο και πιο νευραλγικό ρόλο, αφού δεν προσφέρει τίποτα στην εξέλιξη της πλοκής (κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τον τίτλο του φιλμ).

Καλοί και οι υπόλοιποι ηθοποιοί με τη Winona Ryder σε μια από τις πρώτες της εμφανίσεις, η οποία θυμίζει πολύ την ατμόσφαιρα της οικογένειας Adams, διαμορφώνοντας το στιλ των gothic teens που ακολούθησαν.

Απολαυστική η σκηνή του δείπνου όπου όλοι οι παραβρισκόμενοι διακατέχονται από τα φαντάσματα και χορεύουν στο ρυθμό του calypso.

Οπότε, αν το φέρει η ανάγκη (μακριά από μας!), ας έχουμε υπόψη μας την παρακάτω αγγελία:

“Betelguese The Bio-Exorcist.

Troubled by the Living? Is death the problem and not the solution? Unhappy with eternity? Having difficulty adjusting? Call, Betelguese, Betelguese, Betelguese”.

Προσοχή, όμως! Αν καλέσουμε το όνομά του 3 φορές και εμφανιστεί, μετά δύσκολα θα τον ξεφορτωθούμε…


Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10) (10 / 10 στον απερίγραπτο Michael Keaton!!!)

Έλενα Αυγερινού




Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2005

Έχοντας μόλις σκοτωθεί σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ένα νιόπαντρο ζευγάρι προσπαθεί να τρομάξει τους νέους αγοραστές του σπιτιού του. Για το σκοπό αυτό θα ζητήσουν την βοήθεια ενός… εξορκιστή ζωντανών, του Σκαθαροζούμη. Γλυκύτατη μαύρη κωμωδία, με τον Tim Burton να σκύβει για άλλη μια φορά πάνω από τα παρεξηγημένα «τέρατα» και τις ανάγκες τους. Τα κάδρα του σκηνοθέτη παρουσιάζουν τη μετά θάνατον ζωή άλλοτε σαν ένα μακάβριο λούνα παρκ και άλλοτε σαν πίνακας του Νταλί.

Βαθμολογία: 6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars (6.5/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)




Barbara: Μα είμαστε δυστυχισμένοι...

Juno: Ε, τι περιμένατε; Πεθαμένοι είστε!

Η ταινία αυτή διηγείται την ιστορία του Adam (Alec Baldwin) και της Barbara (Geena Davis), ενός ζευγαριού που ζει σ’ ένα υπέροχο σπίτι στην Νέα Αγγλία. Μια μέρα καθώς οδηγούσαν προς το σπίτι τους είχαν ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα. Παρ’ όλα αυτά καταφέρνουν να γυρίσουν μόνο και μόνο για να ανακαλύψουν ότι τελικά δεν επέζησαν και ότι έχουν πλέον αποστολή να στοιχειώσουν το σπίτι τους για 125 χρόνια. Μια οικογένεια όμως από την Νέα Υόρκη, οι Ντητζ, αγοράζει το σπίτι αυτό. Μια τρελή καλλιτέχνης, ένας άπληστος επιχειρηματίας και μια περίεργη και γοτθική έφηβος αποτελούν την οικογένεια αυτή. Έτσι το ζευγάρι φαντασμάτων αποφασίζει να κάνει ότι μπορεί για να διώξει τους παρείσακτους ανθρώπους, οι προσπάθειες του όμως αποτυγχάνουν παταγωδώς. Η Lydia(Winona Ryder), το παιδί της οικογένειας, είναι ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να τους δει αλλά ούτε αυτή μπορεί να τους βοηθήσει. Έτσι καταφεύγουν στις υπηρεσίες του βιοεξορκιστή Σκαθαροζούμι(Michael Keaton). Βρίσκουν όμως τις μεθόδους του επικίνδυνες και τελικά καταλήγουν να προσπαθούν να σώσουν αυτούς που αρχικά ήθελαν να διώξουν.

Ο Σκαθαροζούμις, εκτός από ένα τρελό και αντιπαθητικό φάντασμα, είναι η δεύτερη ταινία του Tim Burton και η πρώτη στην οποία είχε απόλυτο καλλιτεχνικό έλεγχο. Έτσι δημιουργεί μια υπέροχη μαύρη κωμωδία, η οποία καταφέρνει να σε κερδίσει από την πρώτη στιγμή. Αν και ήταν μόνο τριάντα χρόνων όταν γύρισε το φιλμ, φαίνεται ήδη αρκετά ώριμος. Όλες οι κοινωνικές ομάδες σατιρίζονται, από τους γιάπηδες και τους καλλιτέχνες μέχρι τους αθλητές και τους νεκρούς! Όλες οι πεποιθήσεις για την μεταθανάτιο ζωή μπαίνουν στο μικροσκόπιο και προσφέρουν χοντροκομμένες δόσεις χιούμορ και τρόμου. Τα σκηνικά, τα κουστουμιά, ειδικά του Σκαθαροζούμι, και το make up είναι μαγευτικά και πραγματικά σε παρασέρνουν στον τρελό κόσμο του φιλμ. Μπορούν εύκολα να χαρακτηριστούν εξπρεσιονιστικά και σχεδόν όλα φαίνονται σαν να βγήκαν από τους σκοτεινότερους εφιάλτες του σκηνοθέτη. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι η ταινία τιμήθηκε με Όσκαρ για το μακιγιάζ της.

Βέβαια αρκετά μεγάλο μέρος της επιτυχία της το οφείλει στην παιδιάστικη ερμηνεία του Michael Keaton. Ο Burton αρχικά ήθελε να κάνει μια δραματική ταινία με τον Sammy Davis Jr. στον ρόλο του Σκαθαροζούμι. Οι παραγωγοί όμως δεν ήθελαν καν να ακούσουν κάτι τέτοιο. Ο Burton πείστηκε όταν είδε τον Keaton να παίζει και τότε μόνο σκέφτηκε τις κωμικές προεκτάσεις που θα μπορούσε να έχει το φιλμ. Αν και εμφανίζεται περίπου είκοσι λεπτά στην ταινία, τα γυρίσματα του κράτησαν δυο βδομάδες ενώ οι περισσότερες από τις ατάκες του ήταν αυτοσχεδιασμοί και ιδέες την ώρα των γυρισμάτων.

Οι εισπράξεις της ταινίας ήταν περίπου 80 εκατομμύρια δολάρια, κάτι που εκτόξευσε την φήμη του σκηνοθέτη στα ύψη και του εξασφάλισε την επαγγελματική του αποκατάσταση.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Αλέξης Καπιδάκης




Δευτέρα 23 Ιουλίου 2007 - 13:50

Αριθμητής: («Ους ο Θεός συνέζευξε, θάνατος μη χωριζέτω» + «Αν δεν είσαι μαζί μας είσαι εναντίον μας») Χ «Ήρθαν τα άγρια να διώξουν τα ήμερα».

Παρανομαστής: Καλός νοικάρης είναι ο νεκρός νοικάρης.

Το παραπάνω κλάσμα δεν είναι τίποτα άλλο παρά η μαθηματική εκτύπωση μιας μαύρης κωμωδίας με πρωταγωνιστές πεθαμένους, ζωντανούς, και έναν πεθαμένο εξορκιστή για ζωντανούς.Beetle Juice.

Γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Αdam (Alec Baldwin) και η Barbara (Geena Davis) είναι πεθαμένοι. Ένα ερωτευμένο και φιλόδοξο ζευγάρι, που ζει σε ένα αξιοζήλευτο σπίτι στην κορυφή ενός ανώνυμου λόφου, μιας ανώνυμης κωμόπολης του Connecticut, και που με έναν ανύποπτο όσο και ανόητο τρόπο ( «προστατέψτε τα ζώα» σου λένε μετά) καταλήγουν στον άλλο κόσμο. Πως είπατε; Φως στην άκρη ενός τούνελ, καζάνια που βράζουν ή καταπράσινα λιβάδια; Όχι ακριβώς. Ο άλλος κόσμος είναι...αυτός ο κόσμος, με τις ψυχές τον αποδημήσαντων να συνέρχονται αποπροσανατολισμένες και χωρίς την παραμικρή ιδέα για το τι υποτίθεται πως πρέπει να κάνει ένας πεθαμένος. Βρίσκουν βέβαια ένα εγχειρίδιο με τον αυτοεπεξηγηματικό τίτλο «Handbook for the recently deceased» αλλά εγώ προσωπικά δεν έχω διαβάσει ποτέ μου εγχειρίδιο, προσπαθώντας πεισματικά να συναρμολογήσω την ντουλάπα/ποδήλατο/πυρηνικό αντιδραστήρα μόνος μου, οπότε δεν πιστεύω ότι σε συνθήκες στρες σαν αυτές των Adam και Barbara θα είχα τη διάθεση να το κάνω. Τι έχει μείνει; Αυτοσχεδιασμός. Α, και η υπηρεσία υποστήριξης νεκρών, την οποία βρίσκεις σχεδιάζοντας μια ψεύτικη πόρτα σε έναν οποιοδήποτε τοίχο και χτυπώντας τρεις φορές.

Δυστυχώς, το πέρασμα στην άλλη πλευρά δεν αλλάζει και πολλά πράγματα: H γραφειοκρατία ήταν και είναι ένα ανίκητο τέρας. Οι ουρές των πεθαμένων είναι τεράστιες,η παρέα είναι τουλάχιστον ανατριχιαστική, οι γραμματείες μιλούν μόνο για πρακτικές και «help vouchers» και το νεοθανόν ζεύγος βιάζεται: Μια ολοζώντανη οικογένεια έχει μετακομίσει στο σπίτι τους και απειλεί την ηρεμία τους για τα επόμενα, ποιος ξέρει πόσα, χρόνια: O πατέρας Charles ( Jeffery Jones) έχει ψύχωση με την ιδιοκτησία και τις επενδύσεις, η σύζυγός του, Delia ( Catherine O`Hara), είναι μια βαρεμένη wannabe-αρτίστα και η κόρη τους, Lydia (Winona Ryder) είναι ένα δείγμα απόλυτης Goth σκηνής, από αυτά που ο Κοργιαλάς δεν πρόκειται να φτάσει ακόμα και αν ντυθεί Crow τις απόκριες. Δεν είναι και ό,τι πιο χειρότερο υπάρχει από πλευράς ζωντανών–αν εξαιρέσει κανείς τον Otho ( Glenn Shadix), καλλιτεχνικό σύμβουλο/σκιά της Delia- αλλά το νεκρό ζεύγος δεν βλέπει με καλό μάτι τα σχέδια της Delia για αρχιτεκτονική ανακατάταξη του σπιτιού, κάτι που αναπόφευκτα θα επηρεάσει και τη σοφίτα, το μόνο καταφύγιο των δύο φαντασμάτων. Κάποιος θα μπορούσε να ρωτήσει «καλά, δεν μπορούν απλά να τους τρομάξουν;». Ναι, είναι και αυτό μια ιδέα μόνο αυτό που στήνουν οι αδέξιοι νεκροί είναι περισσότερο αστείο μεταφυσικό τσίρκο παρά εμπειρία που δημιουργεί ανεξίτηλες πληγές στην πλάτη του υποσυνείδητού σου. Ο homo sapiens, όπως εκφράζεται από τους νέους κατοίκους έχει γίνει υλιστής, η μεταφυσικές ανησυχίες δεν υφίστανται

ή, όταν προκαλούνται, είναι μόνο για σκοπό κέρδους: Ακόμα και όταν οι τα δύο φαντάσματα καταφέρνουν να «τρομάξουν» τους ενοίκους και τους φιλοξενούμενούς τους, η πρώτη σκέψη όλων είναι πως θα αξιοποιήσουν το στοιχειωμένο σπίτι μετατρέποντάς το σε ατραξιόν. Αποτέλεσμα; Χρειάζεται επειγόντως βοήθεια και η Juno, υπάλληλος του άλλου κόσμου που έχει αναλάβει την υπόθεση Αdam/Barbara δεν έχει να δώσει κάποια σημαντική συμβουλή εκτός από την καραμέλα «Scare ‘em out yourselves»…και το να ΜΗΝ καλέσουν, σε καμία περίπτωση τη μυστηριώδη φιγούρα που λέγεται Beetlejuice.

Στην ουσία το όνομα του Beetlejuice δεν αναφέρεται καν, μιας που φτάνει να το προφέρει κανείς τρεις φορές για να καλέσει τον ανεξέλεγκτο bio-exorcist, που χρησιμοποιώντας κάθε κόλπο στο βιβλίο του marketing έχει…στοιχειώσει τους Adam και Barbara με διαφημιστικά μηνύματα στα οποία όχι μόνο εγγυάται για την απόλυτη επιτυχία του στο να τρομάζει τους ζωντανούς αλλά έχει το κουράγιο να κάνει και προσφορές («Free Demon possession with every exorcism!»). Και όταν η δύναμη του Marketing ενώνεται με αυτή της απελπισίας το αποτέλεσμα είναι ένα:

«Beetlejuice….beetlejuice….beetlejuice!».


Για μια φορά θα αφήσουμε τις εικόνες να μιλήσουν, παραθέτοντάς σας το κλιπάκι με την θριαμβευτική εμφάνιση του bio-exorcist, πεντέμιση λεπτά που λένε τα πάντα για τον βίο και την πολιτεία αυτού του σαπισμένου μασκαρά που λέγεται Βeetlejuice. Αναιδής και αναξιόπιστος, ο Beetlejuice μπορεί μεν να τρομάζει μέχρι ασύλληπτα επίπεδα decibel τους εισβολείς, αλλά δεν έχει καμία διάθεση να επιστρέψει στον υγρό τάφο του, τρώγοντας σκουλήκια και κατσαρίδες. Οι εργοδότες του είναι το εισιτήριο του για μια καλύτερη ζωή, έξω από τη φυλακή στην οποία τον καταδίκασαν οι ανώτεροί του-το μόνο που πρέπει είναι…να παντρευτεί.

Αυτό που ακολουθεί είναι μια μαύρη σαπουνόπερα κωμικού horror, με τρόμο, σεάνς, θλιμμένα φαντάσματα, παραλίγο γάμους και...τεράστια σκουλήκια! Δεν είναι να απορείτε, το Beetlejuice είναι άλλωστε ένα κατασκεύασμα του Tim Burton, ενός ανθρώπου που πιθανότατα βρίσκει πιο όμορφες τις κάμπιες από τα golden retriever. Το φιλμ πέρασε από 40 κύματα μέχρι να πραγματοποιηθεί και, μεταξύ μας, για μια φορά μπορούμε να καταλάβουμε την ψυχολογία του ανθρώπου που έπρεπε να εγκρίνει ένα παρανοικό σενάριο με τον τίτλο «Σκαθαροζούμης». Ακόμη και οι ηθοποιοί τους οποίους ο Burton επιθυμούσε για το καστ έδειχναν δυσπιστία για το Project-με αποτέλεσμα ο Burton να πρέπει, μαζί με όλα, να φιλάει τα γόνατα του καθενός για να τον πείσει να πει το ναι. Όπως αποδείχθηκε όσοι δέχτηκαν κέρδισαν, και περισσότερο από όλους ο Michael Keaton: Δεν είναι η περίπτωση του πρωτάρη που γίνεται σταρ, αλλά ενός ηθοποιού που θα είχε μείνει σε κωμωδίες όπως το Gung Ho και σε καμία περίπτωση δεν θα είχε ντυθεί ποτέ Batman. O Keaton εμφανίζεται σε λιγότερο από το ¼ του φιλμ αλλά, όπως ακριβώς και ο Anthony Hopkins στο Silence of the Lambs, καταφέρνει να μας αφήσει την εντύπωση πως όλη η ταινία περιστρέφεται γύρω του. Σίγουρα, το σενάριο των McDowell και Wilson τον θεοποιεί δίνοντάς του την ξενοιασιά που λείπει από τους υπόλοιπους χαρακτήρες του φιλμ , αλλά ο Keaton παίζει με τόσο μπρίο και ενέργεια τον ρόλο του που δεν θα μας πείραζε να τον είχαμε δει και σαν Joker. O Beetlejuice είναι το Πνεύμα στην Μποτίλια, όταν η μποτίλια περιέχει ανθρακικό, είναι απατεώνας και Poltergeist μαζί, είναι ο τύπος που σου πουλάει το ψεύτικο Rolex και όσο εσύ του ζητάς εξηγήσεις βρίσκει τον τρόπο να χουφτώσει και την συνοδό σου. Κανένα άλλος χαρακτήρας του καστ δεν έχει το δικαίωμα αυτοσχεδιασμού και αναρχίας, μόνο ο Beetlejuice, και ο Keaton του δίνει και καταλαβαίνει. Αυτό δε σημαίνει πως τα υπόλοιπα μέλη του καστ δεν τα πάνε άριστα με τους ρόλους τους: Οι Baldwin και Davis είναι, για μια φορά, συμπαθείς στους ρόλους τους (ιδίως ο πρώτος), η Winona Ryder βάζει τα γυαλιά στην Christina Ricci του Casper ενώ μέχρι και η O`Hara δείχνει πως είναι αδικία να την θυμόμαστε μόνο για τον εξαιρετικά μονότονο ρόλο της στο Home Alone.

Ας μην πέσουμε στην παγίδα να ξεχάσουμε πως το Beetle Juice εκτός από πρωτότυπο είναι και διαβολεμένα αστείο. Είτε πρόκειται για απρόσμενες, black punchlines σαν το «I’m feeling a little flat», είτε για οπτικές gag («Oh, can I be scary?!»), το φιλμ του Burton δεν βασίζεται απλά και μόνο σε μια έξυπνη έμπνευση αλλά είναι μια κωμωδία στο 100%-και κάτι παραπάνω: Είναι πολύ πιο αστείο από τις περισσότερες κωμωδίες/παρωδίες που ασελγούν πλέον στις οθόνες μας, παρά το ότι κάποιοι θα έσπευδαν να το χαρακτηρίσουν κακόγουστο, κάτι που ο Burton ίσως και να θεωρούσε κομπλιμέντο. Χώρια που βρίσκει την ευκαιρία να κάνει μια επιτυχημένη πρόβα στην γοτθική αισθητική του.Με δεδομένο πως την επόμενη χρονιά ξανασυνεργάστηκε με τον Keaton για το υπερεπιτυχημένο Batman ποιος έχει το θράσος να παραπονεθεί;

Ταινία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Αν βρω βιο-εξορκιστή για τον ενοχλητικό μου γείτονα: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Θοδωρής Σαρλάς (This is...cult!)




 
Beetle Juice - adcs - Παρ 01 Απρ 2011 - 16:07
Ίσως η καλύτερη ταινία του Tim Burton.  10/10
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.