• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Rebel Without a Cause (1955)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Επαναστάτης Χωρίς Αιτία

Δραματική | 111' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 26 Οκτ 1956
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 26/5/2000
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: (Dolby) Stereo
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.11 %
Αξιολόγηση: 8.05/108.05/108.05/108.05/108.05/108.05/108.05/108.05/108.05/10   (8.05/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Το κακό παιδί από την καλή οικογένεια.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 26 Μαρτίου 2009

Πάντα υπάρχει αιτία για επανάσταση…


Μια ταινία, ένας θρύλος. Η μόνη ταινία που είναι ουσιαστικά πρωταγωνιστής ο James Dean και αυτή που του έχτισε τον μύθο, που επισφραγίστηκε με τον πρόωρο θάνατο του, στα τέλη του ίδιου χρόνου. Μόλις 24ων χρονών και με τρεις ταινίες όλες-όλες, ζει επάξια στο πάνθεον των κινηματογραφικών μας αναμνήσεων…

Η ταινία του Nicolas Ray είναι από τις πρώτες που συλλάβανε μια επερχόμενη επανάσταση, που λάμβανε χώρα στα θεμέλια της κοινωνίας. Η νεολαία ποτέ δεν είναι πλέον η ίδια και η επανάσταση θα ακμάζει μέσα της. Τι την προκάλεσε; Η ανικανότητα των «μεγάλων» να αποτρέψουν τον μεγάλο πόλεμο και ο φόβος που συσσωρεύτηκε μέσα τους, μετά από αυτόν και τον Ψυχρό, βγήκε όλος μέσα στην πλαστά ευτυχισμένη δεκαετία του 1950. Ο νέος δεν ένιωθε πια τον πατέρα-δυνάστη, δεν κλείνονταν στο σπίτι του για σκληρές εργασίες, απλά βγήκε από το καβούκι του και έψαξε κάτι να… περάσει την ώρα του. Για πρώτη φορά απελευθερώθηκε όλη η κρυμμένη ψυχοσύνθεση της νεολαίας, που ένιωθε ανάγκη για αλλαγές, ακόμα και αν στην εποχή εκείνη δεν είχε ούτε μια νέα πρόταση.

Η ερμηνεία του James Dean είναι πάνω από τις προσμονές κάθε αισιόδοξου σινεφίλ. Δικαιολογεί την χαμένη ευκαιρία του κινηματογράφου να ζήσει ένα ακόμα μεγάλο είδωλο. Η εκφραστικότητα του, η απόλυτη φυσικότητα του μακριά από τα στάνταρ της εποχής και ο τρόπος που λάμπει, η μεταδοτικότητα του είναι μερικά από αυτά που αναζητεί μια ταινία για να βγει από το σύνηθες. Αυτό σημαίνει πως η ταινία θα ήταν συνηθισμένη χωρίς τον James Dean; Όχι, πρόκειται για την πιο ικανή στιγμή του Nicolas Ray, που επεξεργάζεται με σοβαρότητα το κλίμα της εποχής του, μικρογραφώντας μέσα σε μια μικρή πόλη, που όμως αντανακλά μια ολόκληρη χώρα, μια ολόκληρη γενιά.

Δύο είναι οι κλασικές σκηνές, με αυτήν της μονομαχίας των αυτοκινήτων πιο εγγράψιμη στην μνήμη. Η τελευταία, όμως, σκηνή είναι η πλέον διαχρονική, αφού για πρώτη, και όχι μοναδική, φορά θα δοθεί στα χέρια της αψυχολόγητης νεολαίας το φονικό όπλο και αυτή θα το χρησιμοποιήσει, αισθανόμενη απειλή από το πουθενά. Για πρώτη φορά θα πέσει νεκρός ένας νεαρός άντρας, πριν προλάβει να λύσει τα προβλήματα της αποτυχίας των γονιών του. Ο Sal Mineo σε μια ακόμα μεγάλη ερμηνεία μέσα στην ταινία, αλλά μην ξεχνάμε και μια από τις πρώτες παρουσίες της Natalie Wood, ιδανική περσόνα της κοπέλας-σύμβολο.

Κριτική Σύνοψη

Μπορεί να μη ζούμε στο 1955, μπορεί να μην μονομαχεί η νεολαία ως το γκρεμό, ο Επαναστάτης χωρίς Αιτία, όμως, μιλάει διαχρονικά ως σήμερα, ως αύριο, όσο θα υπάρχουν νέοι άνθρωποι. Μια ταινία σύμβολο για τις απαρχές μιας καινής νεανικής ψυχοσύνθεσης, ένας πρωταγωνιστής μύθος στην καλύτερη στιγμή του, ίσως γιατί δεν είχε κι άλλη ευκαιρία. Πολύ απλά, μη χάσετε ή ξαναδείτε σε σινεμασκόπ οθόνη την καλύτερη αμερικανική έκφραση του κινηματογραφικού ξεσπάσματος των 1950. Μια επανάσταση που στην ουσία μόνο μάρτυρες έχει και όχι νικητές…

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

Σταύρος Γανωτής




Στις 30 Σεπτεμβρίου του 1955 ένας μύθος γεννήθηκε στα συντρίμμια της ασημένιας Πόρσε, στην οποία βρήκε τραγικό θάνατο ο James Dean. Ο μύθος του αδιαπραγμάτευτου, του αγνού, του καθαρόαιμου (κινηματογραφικού) επαναστάτη. Τέσσερις εβδομάδες αργότερα πραγματοποιήθηκε η πρεμιέρα του φιλμ που τον δικαίωσε υποκριτικά, και που, γιατί όχι, οριστικοποίησε το προφίλ της υστεροφημίας του. Ο James Dean, γνήσιος επαναστάτης, γιατί δεν πρόλαβε να γίνει και κάτι άλλο, ήρθε με το Επαναστάτης χωρίς Αιτία να συνδράμει τους στόχους του Ατίθασου (1953) προκαλώντας ένα γερό κλυδωνισμό στα θεμέλια της βολεμένης αμερικανικής μεσοαστικής οικογένειας που εθελοτυφλούσε απέναντι στις εφηβικές αγωνίες.

Το σενάριο, που βασίστηκε σε πραγματικά περιστατικά, έγραψε ο Stewart Stern και την προσαρμογή έκανε ο Irving Shulman όμως η συμβολή του σκηνοθέτη του Ray στη σύνθεση της ιστορίας είναι δεδομένη. Ο Ray οραματίζεται ένα φιλμ που να εκθέτει τα προβλήματα των νέων, να αναλύει τα συναισθηματικά τους αδιέξοδα, να ερμηνεύει τις επαναστατικές τους τάσεις, να κατανοεί το χάσμα των γενεών, να αναρωτιέται για την έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ παιδιών και γονιών, να ονομάζει την έλλειψη ορθών προτύπων υπεύθυνη για την ανασφάλεια των νέων και φυσικά όλα αυτά να χωράνε σε μία ταινία που δεν θα αποδειχθεί ηθικοπλαστικός μονόλογος αλλά γλαφυρή αφήγηση των κοινωνικών και προσωπικών παραμέτρων που καθορίζουν, τις στενές συγγενικές σχέσεις, κυρίως αυτές του α’ βαθμού. Δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο στις σχέσεις των γονιών με τα παιδιά τους. Υπάρχει μία παλέτα συναισθηματικών αποχρώσεων η οποία ευτυχώς περιλαμβάνει, τις περισσότερες φορές, και την διάθεση για εύρεση λύσης.

Η ιστορία κλιμακώνεται κατά τη διάρκεια ενός εικοσιτετραώρου. Τρεις έφηβοι αγωνίζονται να εκφράσουν τις αγωνίες τους, να αντιπαρέλθουν τα αδιέξοδά τους, να επικοινωνήσουν τον τρόμο που τους διακατέχει εν όψει των υποχρεώσεων που καλούνται να αναλάβουν με την θριαμβευτική τους είσοδο στον κόσμο των ενηλίκων. Πρόκειται για μία μέρα από την ζωή τους. Μία μέρα κατά την διάρκεια της οποίας τους παρακολουθούμε να ματώνουν. Μία μέρα που μοιάζει με ταξίδι προς την αυτογνωσία και την αυτοσυνειδητοποίηση. Ο Jim, η Judy και ο Plato είναι τρεις έφηβοι με προβληματικό οικογενειακό περιβάλλον και τραυματισμένο ψυχισμό οι οποίοι προσπαθούν να κατακτήσουν το αγαθό της επικοινωνίας με ποικίλους τρόπους που καλύπτουν όλη την γκάμα των συναισθημάτων, από την οργή μέχρι την απελπισία και απόγνωση. Ο δρόμος που διανύουν περνά μέσα από καταστροφικές σχέσεις με άλλους εφήβους, από άνισες αναμετρήσεις, από μπλεξίματα με την αστυνομία, από σκληρές απορρίψεις αν και τελικά οι δύο από τους τρεις ήρωες θα αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά αυτό το προσωρινό εφηβικό τραύμα και θα προχωρήσουν στο επόμενο στάδιο στο οποίο σχεδόν πάντοτε ελλοχεύει ο κίνδυνος να δημιουργήσουν ανάλογες δυσλειτουργικές οικογένειες. Ή…όχι. Ο τρίτος της παρέας θα είναι το μοιραίο θύμα αυτής της σκληρής διαδικασίας ωρίμανσης.

Η σκηνοθεσία του Nicholas Ray προδίδει μία εσωστρέφεια. Επικεντρώνεται στις προσωπικότητες των τριών πρωταγωνιστών και τους εξωθεί σε μία σχεδόν καταναγκαστική έκφραση των συναισθημάτων τους, κατορθώνοντας ταυτόχρονα και την καταγραφή της ανελέητης πάλης που συντελείται μέσα τους. Οι πολύπλοκες και καμία φορά ασυμβίβαστες σχέσεις των πρωταγωνιστών είναι το κύριο μέλημά του και αυτές δομούνται με τρόπο μελετημένο και κινηματογραφικά δόκιμο.

Τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν μέσα σε μία περίεργη ατμόσφαιρα και ίσως γι’ αυτό τόσο οι αυτοκαταστροφικές τάσεις των πρωταγωνιστών όσο και η απελπισία τους έχουν αποδοθεί τόσο ρεαλιστικά. Και ο James Dean και η Natalie Wood και ο Sal Mineo προέρχονταν από αναλόγως δυσλειτουργικές οικογένειες τις οποίες κυρίως χαρακτήριζε η έλλειψη του πατρικού προτύπου. Και οι τρεις νεαροί ηθοποιοί βρίσκονται σε σύγχυση. Αναπόφευκτα o Dean βλέπει στο πρόσωπο του Ray την πολυπόθητη πατρική φιγούρα, η Wood επίσης, ο Dean αναπτύσσει μία σχέση με τον Mineo στην οποία υποβόσκει μία ομοφυλοφιλική τάση (ο Ray το ενισχύει αυτό γιατί του είναι χρήσιμο για την ταινία) και όλο αυτό το κλίμα των πνιγηρών συναισθηματικών εντάσεων του σετ μεταφέρεται αριστουργηματικά στην οθόνη.

Η επιλογή των ηθοποιών αποδείχθηκε εμπνευσμένη. Κορυφαίος φυσικά, ο James Dean δίνει πνοή στο όραμα κάθε έφηβου επαναστάτη με την ερμηνεία του και ξεδιπλώνει μία γκάμα που κανείς δεν περίμενε από τον εσωστρεφή και ανασφαλή ηθοποιό. Πρόκειται σαφώς για τον πλέον μεστό ρόλο της εξαιρετικά σύντομης καριέρας του και ο τρόπος που προσεγγίζει τον Jimmy Stark ωθεί τον σκηνοθέτη να τον τοποθετεί στο κέντρο σχεδόν κάθε σκηνής. Ο James Dean λειτουργεί ως βίαιος και εκρηκτικός έφηβος, ως προστατευτική πατρική φιγούρα στους Mineo και Wood, ως υποκινητής επανάστασης, ως νέος που ζει στα όρια της αυτοκαταστροφής και όλα αυτά και με την συνετή χρήση του σώματός του ως εκφραστικό εργαλείο και χωρίς ίχνος μελοδραματισμού.

Η Natalie Wood στον πρώτο της μη παιδικό ρόλο, είναι πραγματικά καλή και ίσως και δίκαια κερδίζει μία υποψηφιότητα για academy award ερμηνείας. Αναμετράται με την ψυχική αναπηρία της έφηβης που οι γονείς της δεν μπορούν να την δουν ούτε ως παιδί ούτε ως γυναίκα, λειτουργεί προστατευτικά απέναντι στον Mineo, σ΄ αυτό το ιδιότυπο οικογενειακό μόρφωμα που δημιουργούν οι τρεις έφηβοι στο εγκαταλελειμμένο σπίτι όπου εγκαθίστανται για λίγες ώρες. Ο ρόλος της μάνας και της υποταγμένης συζύγου σ’ αυτό το μικρό οικογενειακό δράμα που στήνουν τα τρία παιδιά, της ανήκει και τον ερμηνεύει ολοκληρωτικά.

Ο Sal Mineo (έτερη υποψηφιότητα για academy award) ερμηνεύει τον ρόλο του Plato (ένα όνομα ειρωνική αναφορά στο ομοφυλοφιλικό ενδιαφέρον του για τον Jimmy Stark) στηρίζει την ερμηνεία του πάνω στις αντιδράσεις που προκαλεί η προσωπικότητά του στους άλλους δυο ήρωες. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ερμηνευτικό δέσιμο μεταξύ των MineoDeanοφειλόταν πέρα για πέρα στην ακαθόριστη προσωπική τους σχέση. Το τέλος του προεξοφλείται σχεδόν από την αρχή της ταινίας και μάλιστα από την πράξη στην οποία προέβη ο ίδιος – ο φόνος των κουταβιών.

Live fast, Die young! All three of them did!

Αυτή η φρασούλα προσδίδει μυθικές διαστάσεις σ’ αυτήν την πρωτότυπη κινηματογραφική πραγματεία πάνω στις συντηρητικές πρακτικές της αμερικανικής κοινωνίας του `50. Η ταινία ήταν γροθιά στο οικογενειακό κατεστημένο και παρ’ όλο που ο τίτλος της δηλώνει το αναίτιον (;) της γροθιάς, είναι φανερό ότι μία επανάσταση που στηρίχθηκε στο βαθύ βλέμμα του Dean, στην ευαισθησία της Wood και στην αγωνία πληγωμένου ζώου του Mineo δεν μπορεί παρά να διέθετε μία σοβαρή και αξιομνημόνευτη αιτία.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Αλκηστις Χαρσουλη


 
Rebel Without a Cause (1955) - kprncs - Δευ 28 Ιουλ 2014 - 19:31
ΚΡΙΤΙΚΗ του ΚΓΠ στο http://www.cine.gr/film.asp?id=1356#cform]
Rebel Without a Cause (1955) 
ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Η ταινία περιγράφει την καθημερινότητα νεαρών Αμερικανών γυμνασιόπαιδων στα σχολεία των ευκατάστατων αστικών περιοχών της δεκαετίας του 1950.
Βαρυεστημένα παιδιά από καλές οικογένειες, που κουβαλάνε όλα κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα, φτιάχνουν συμμορίες για να ομαδοποιούν την δύναμη τους, για να βρισκουν κοινά ενδιαφέροντα, να τραβούν κορίτσια και να αφήνουν απ` έξω τους εχθρούς τους...
Μια τέτοια εχθρική ομάδα προσπαθεί να αντιμετωπίσει ο Τζίμ (James Dean), που μπλέκει συνεχώς σε φρασαρίες, καθόσον ο πατέρας του δεν του δίνει παράδειγμα ηγεσίας.
Η φίλη του Τζούντι (Natalie Wood) δέχεται συνεχώς την απόρριψη της αγάπης της από τον πατέρα της, και ο τρίτος της παρέας, ο πιο προβληματικός, ο μικρός Τζών (Sal Mineo), έχει εγκαταλειφθεί και από τους  δυο γονείς του και μεγαλώνει με τις επιταγές του πατέρα του από μία τροφό...
Ο μικρός κουβαλάει και το παρατσούκλι Plato (Πλάτων), χωρίς να μας εξηγιέται γιατί σε όλο το έργο, πέραν μίας αναφοράς στην υφέρπουσα ομοφυλοφυλική διάθεση ανάμεσα στον Τζίμ και τον Τζών ..
ΚΡΙΤΙΚΗ: Τελικά, όλοι είναι για το ψυχιατρείο με ένα τρόπο ή άλλο...
Ισως το έργο να ήθελε να εμβαθύνει στην διάλυση της οικογένεισς και την αποστασιοποίηση των ατόμων, αλλά μάλλον δεν τα κατάφερε.
Είναι εξαιρετικά βαρετό και αργό, μέχρι που σε κάνει να παρακαλάς ως τη τελευταία ώρα κάποιος να σκοτώσει κάποιον, μπας και έρθει η Αστυνομία και πέσουν οι τίτλοι τέλους..[Κώστας kprncs ΚΓΠ 28/7/2014][Κώστας ΚΓΠ 18042016](5/10)
Το επεξεργάστηκε ο/η kprncs συνολικά 4 φορές
 
Legacy - Χρήστος Καλκάνης - Unverified - Σάβ 31 Μαρ 2007 - 19:43
Μερικες φορες ειναι κακο να εισαι καλος. Ποσο μαλιστα οταν σε περιτριγυριζουν αλητοπαιδα και μικροσυμμοριες. Καπως ετσι την πατησε και ο ηρωας της ταινιας (Τζεημς Ντιν) και τωρα αντε να ξεμπλεξει... Το καλο που αποκομησε ομως ειναι ενας ερωτας κι ας ανηκει σε αυτη την κακογουστη συμμορια.
Βλεπετε ευχαριστα η ταινια, θεορειται κλασικη, οχι ομως και κακογουστη.
Χρήστος Καλκάνης
 
Legacy - Χάρης - Unverified - Σάβ 31 Μαρ 2007 - 19:45
Αλκιστις, θελω να γνωριστουμε...
Χάρης
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.