• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Star Wars: Episode III- Revenge of the Sith (2005)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Star Wars: Επεισόδιο ΙII- Η Εκδίκηση των Σιθ
- Γνωστό και ως:
Revenge of the Sith

Επιστημονικής Φαντασίας | 140' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 20 Μαϊ 2005
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 19/10/2005
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 21/9/2011
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.42 %
Αξιολόγηση: 7.85/107.85/107.85/107.85/107.85/107.85/107.85/107.85/10   (7.85/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Η σάγκα ολοκληρώθηκε.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 10 Μαΐου 2005

Οι παλιότεροι οπαδοί το περιμένουν για περίπου 30 χρόνια. Οι νεώτεροι (όπως και ο γράφων) για έξι. Το τελευταίο επεισόδιο, η επίσημη εκδοχή για αυτό που όλοι γνωρίζαμε, αλλά περιμέναμε να το δούμε με τα μάτια μας, είναι πλέον πραγματικότητα. Οι «μύθοι» και οι διχογνωμίες στις τάξεις των οπαδών της σειράς για το πώς πήρε σάρκα και οστά ο πιο διάσημος «κακός» στην ιστορία του σινεμά και πως, τέλος πάντων, ξεκίνησαν όλα (γιατί, κακά τα ψέματα, όλες οι ουσιαστικές αποκαλύψεις εδώ γίνονται και όχι στα άλλα επεισόδια), όλα αυτά, λοιπόν, βρίσκουν ένα σταθερό σημείο αναφοράς για τα κρυμμένα γεγονότα σε ένα παραμύθι που επηρεάζει ακόμα και σίγουρα θα συνεχίσει να επηρεάζει.

Το κοινό και ο κος Lucas έχουν από καιρό τραβήξει τα φωτόσπαθά τους. Υπήρξαν πρόωρα χαντακώματα από μερικούς (ίσως δικαιολογημένα από την απογοήτευση για τα προηγούμενα επεισόδια και τον κορεσμό της ήδη τραβηγμένης ιστορίας) και αποθεώσεις από τους φανατικούς. Υπήρξαν και αυτοί που πλέον απαξιούσαν να ασχοληθούν, βρίσκοντας το άθλημα πλέον βαρετό. Κάπου ενδιάμεσα στον χαμό, ο George Lucas, κινεί ουρανό και γη, δουλεύει πραγματικά σκληρά για να δώσει ένα αποτέλεσμα που θα τους δικαιώσει όλους και αποδεικνύει, ότι τελικώς η Δύναμη δεν τον εγκαταλείπει… τουλάχιστον σε μόνιμη βάση.

Με δυο λόγια: Μακράν το καλύτερο από τα τρία επεισόδια του triquel και ίσως το καλύτερο μετά την «Επιστροφή των Jedi». Ο Lucas γνωρίζοντας ότι δεν έχει άλλη ευκαιρία να ανακτήσει το κοινό που έχασε με τα δύο άλλα απογοητευτικά prequels και ότι δεν έχει πλέον την ασφάλεια του «εντάξει, δεν είναι καλό το δύο, θα το φτιάξω στο τρία» σοβαρεύεται και δείχνει περισσότερο σεβασμό στον θεατή, που έφαγε στη μάπα δύο επεισόδια με Ομοσπονδίες Εμπορίου και… Jar Jar Binks και, ο οποίος θέλει να δει την ιστορία του να περπατάει πιο ουσιωδώς. Πλέον, τα side stories είναι πολύ πιο περιορισμένα και η ταινία επικεντρώνεται στους χαρακτήρες και τις πράξεις τους που έχουν άμεσο αποτέλεσμα και πιο βαθιά επίδραση στην συνείδηση του θεατή.

Επί τα αυτά, λοιπόν, η εμπειρία της παρακολούθησης μιας τόσο σημαντικής ταινίας (ναι, και αυτό το λέω για εσένα, που δυσανασχετείς και νομίζεις ότι μετά τον Fritz Lang δεν υπάρχει σινεμά, κολλημένε…), η εμπειρία αυτή, λοιπόν, είναι κλιμακωτή και ξεκινά, δυστυχώς, με απογοήτευση, αλλά στη συνέχεια σε δικαιώνει. Μην ανησυχείτε δεν θα έχει spoilers. Ξεκινώντας η ταινία, παρακολουθούμε για περίπου ένα εικοσάλεπτο ένα ακόμη side story (δηλαδή, μία υπόθεση που δεν επηρεάζει τόσο άμεσα την ιστορία που μας ενδιαφέρει περισσότερο, αυτήν του Anakin), το οποίο δεν παρουσιάζει κάτι το ιδιαίτερο εκτός από μερικά πολύ ωραία εφέ. Εκεί, που είσαι έτοιμος, όμως, να πεις “I got a baaaad feeling about this”, η ταινία γίνεται όλο και πιο προσωπική, πιο σκοτεινή, με γρηγορότερο ρυθμό, ξεκαθαρίσματα και αποκαλύψεις. Αφήνοντας, για λίγο τις επικές μάχες (όχι τελείως όμως – Star Wars βλέπουμε!), το σενάριο επιλέγει να μιλήσει στον θεατή και να του πει αυτό που θέλει πραγματικά να μάθει, όπως π.χ. για την αρχή της Αυτοκρατορίας, το Death Star και για την προέλευση θρυλικών πλέον φράσεων, όπως: “I sense much fear in you, Skywalker”.

Και κάπου σε αυτό το σημείο, ο ταπεινός οπαδός σκάει ένα χαμόγελο ικανοποίησης γιατί αυτό που ήξερε από καιρό, ότι θα γίνει, τον εκπλήσσει ευχάριστα με τον τρόπο που διαδραματίζεται μπροστά του. Ξεχάστε τους πολέμους των Κλώνων, τις μάχες στον Naboo, τον Jar Jar Binks (ναι, τον έχω άχτι!), τις Γερουσίες, τους βασιλείς, τους αντιβασιλείς και τις λοιπές μπούρδες, και δείτε τον ρόλο που έπαιξε ο Chewbacca στην όλη ιστορία, την παραμόρφωση του Palpatine, την εξορία του Yoda, την γέννηση των διδύμων Skywalkers και, φυσικά, την επώδυνη άνοδο του Darth “Τσσσσχχ-ααααα” Vader.

Αφήνοντας, όμως, την… πώρωση, που μας κάνει να βλέπουμε το νέο επεισόδιο του Star Wars σαν prequel των παραμυθιών που μας έλεγε η γιαγιά μας, ας το κρίνουμε λίγο περισσότερο αντικειμενικά. Λοιπόν, φίλοι, πρώτη αντίρρηση: ο Hayden Christensen. Ο εν λόγω κύριος, αν και μου είναι συμπαθέστατος, αυτή την φορά ήταν τουλάχιστον για την μισή ταινία, απογοητευτικός. Δυστυχώς, ενώ στο Επεισόδιο 2, ήταν πειστικός ως ακόμα «καλός» Anakin και προς το τέλος του Επεισοδίου 3 μετράει ως «κακός», κάπου στο ενδιάμεσο, δηλαδή, όταν πρέπει να δείξει την εσωτερική πάλη του ατίθασου, αλλά εντίμου αγοριού και του δολοφόνου Sith, σκοντάφτει και με φανερή την αμηχανία του καταφέρνει να καταντήσει αφόρητος. Α, και το μαλλί του είναι αίσχος, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία. Δεν πειράζει, έχει μέλλον μπροστά του… Δεύτερη αντίρρηση: Ως δεύτερη αντίδραση προβάλλω το… ξεκάρφωτο ορισμένων διαλόγων. Ξέρω, ότι δεν είναι και τόσο σημαντικό το ότι, όταν π.χ. η Padme και ο Anakin είναι αγκαλιασμένοι με πάθος, μιλάνε για την Δημοκρατία και τη Γερουσία, αλλά όπως και να το κάνεις βγάζουν αρκετό ψέμα. Και υπάρχουν αρκετές παρόμοιες περιπτώσεις στην ταινία που θα «βγάλουν μάτι».

Κατά τα άλλα, ένα σενάριο που καλπάζει με φρενήρεις ρυθμούς, παράγοντας ενδιαφέρον και ανανεώνοντας το συνεχώς. Αρκετά καλές ερμηνείες από τους κύριους ηθοποιούς, με τον Ewan McGregor, περισσότερο Alec Guinness από ποτέ, την πολύ ταλαντούχο Natalie Portman (η οποία πλέον θα ακούει Star Wars και θα βγάζει σπυράκια – είναι γνωστό, ότι έχει από καιρό βαρεθεί την Padme) να δίνει ό,τι έχει και τον Ian McDiarmid, τον μόνο από το καστ που ήταν και στην αυθεντική τριλογία, νοσηρό και διαβολικό. Ο Samuel L. Jackson είναι αρκετά καλός, ενώ ο Christopher Lee κάνει ένα σχεδόν βουβό πέρασμα, ως ο κόμης με το αστείο όνομα, Ντούκου. Καθόλου άσχημα, λοιπόν.

Για τα ειδικά εφέ, ας πούμε μόνο, ότι το όνομα Star Wars αποτελεί πλέον εγγύηση για την πιο προηγμένη τεχνολογία και τα πιο εντυπωσιακά αποτελέσματα. Ιδιαίτερα τα γραφικά των πρώτων σκηνών είναι από τα καλύτερα που έχουμε δει και με ευκολία παίρνουν την θέση της καλύτερης εισαγωγικής σεκάνς σε Star Wars. Ξέρετε, αυτήν μετά τους τίτλους που εκτυλίσσεται πάντα στο διάστημα… Οι πιο παρατηρητικοί θα προσέξουν μερικές φτιαχτές CG φιγούρες και άλλες ατέλειες, αλλά ας μην είμαστε πλεονέκτες. Το συνεργείο του Star Wars μετράει χρόνια και χρόνια μπροστά στις οθόνες και γι’αυτό αξίζει το σεβασμό μας.

Πρέπει, επίσης, να γίνει γνωστό αυτό για να ανακουφίσει πολλούς, ότι στο τέλος, το οποίο είναι και ουσιαστικά η αρχή του “A New Hope” δεν αφήνονται σχεδόν κανένα κενό πλοκής σε ό,τι αφορά τα πιο σημαντικά στοιχεία της ιστορίας των ηρώων, κάνοντας την περίεργη αυτή μετάβαση από το 2005 στο 1977 όσο πιο ομαλή γίνεται και προκαλώντας ρίγη συγκίνησης, που επιτέλους μπορείς να δεις το… γλυκό να δένει. Μόνο και μόνο η σκηνή του χρίσματος του Anakin, ως Darth Vader, γίνεται ανατριχιαστική όταν από πίσω ακούς για πρώτη φορά το μυθικό πλέον θέμα: «ταν-ταν-ταααν / ταν-ταν-ταααααν / ταν-ταν-ταααααν»!!!

Όσοι απεχθάνονται τα Star Wars δεν θα τα αγαπήσουν τώρα. Όσοι φανατικοί πίνουν νερό στο όνομα του Yoda θα συνεχίσουν να βαράνε τα κεφάλια τους στον τοίχο από την πώρωση. Οι σκεπτικιστές και οι ψευτοκουλτουριάρηδες θα το απορρίψουν ως ένα ακόμη blockbuster, που προσπαθεί επί ματαίω να φτάσει την «υπέρτατη ταινία επιστημονικής φαντασίας “Ταξίδι στο Φεγγάρι” του Méliès του 1902». Οι πιο μετριοπαθείς και λογικοί θεατές, που απογοητεύτηκαν και ένιωσαν ένα πανέμορφο σύμπαν να γκρεμίζεται με δύο ανούσια prequels, θα δικαιωθούν με ένα φιλμ σχεδόν αντάξιο της παλιάς τριλογίας, που έχει σκιαγραφημένη πλέον προσωπικότητα, ουσία, δράση και χαρακτήρες, η οποία κερδίζει πόντους από παντού, περισσότερους από όσους χάνει.

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars (7.5/10)

Στέφανος Πρόκος




Παρασκευή 20 Μαΐου 2005

Tο μεγαλύτερο «πρόβλημα» που έχει το Revenge Of The Sith είναι πολύ απλά ότι δεν κρύβει καμία έκπληξη. Εξηγούμαι: To τελευταίο επεισόδιο της.. νέας τριλογίας του Lucas είναι εδώ για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, και όσοι έχουν δει φυσικά τα επεισόδια IV, V και VI ξέρουν πολύ καλά ποιος είναι ο σκοτεινός αυτοκράτορας, ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει (αν και ο Lucas, μάλλον έχει μπερδευτεί λίγο και ο ίδιος, όπως θα επιβεβαιώσει και ο αναγνώστης που μιλούσε για την ανάμνηση της Leia).Δεν υπάρχουν twists αντάξιες του “ I am your father” αλλά αυτή τη φορά το σοκ θα είναι η καταστροφή της μοναδικής καλής σχέσης που έχει δημιουργηθεί μέσα στα τρία νέα επεισόδια. Obi Wan και Anakin.

H ταινία ξεκινάει εντυπωσιακά, με τους δύο Jedi να σώζουν τον Palpatine από το σκάφος του Στρατηγού Grievous-μια ακολουθία που έχει τα πάντα: Μαχητικά αεροσκάφη, εκρήξεις, εφέ όμοια με τίποτα από αυτά που έχετε δει, χιούμορ, Jedi δράση και.. ηρωικό R2D2 (Η εμπρηστική του ιδέα ξεσήκωσε το σινεμά). Είναι αλήθεια ότι η ψηφιακή υφή της δράσης και η ανεπάρκεια των battle droids δεν κάνει και πολύ ενδιαφέρουσες τις μάχες με μηχανικούς αντιπάλους-αλλά τα πράγματα βελτιώνονται με την –έστω και σύντομη- σύγκρουση Obi Wan, Anakin και Count Dooku (Μεγαλύτερη παρουσία Christopher Lee θα βοηθούσε αρκετά την ταινία). Από εκεί και πέρα οι εξελίξεις είναι γρήγορες: Με τον κόσμο των ηρώων μας να φέρνει σε διεφθαρμένη Ρώμη, Οθελλικές συνωμοσίες, μάχη για την εξουσία, ηγέτες του λαού που επιθυμούν να γίνουν δικτάτορες και πισώπλατα χτυπήματα (με την δραματική εξόντωση των Jedi-Order 66) ο Anakin γίνεται το κέντρο βάρους της ταινίας. Ο Lucas ακόμα έχει σοβαρά προβλήματα στο να χειρίζεται προσωπικές σκηνές του ζευγαριού Padme- Anakin, οι διάλογοι είναι στην καλύτερη περίπτωση κωμική, και οι εκφράσεις των δύο νεαρών πρωταγωνιστών αντάξιες Μεξικάνικης σαπουνόπερας/μελοδράματος, αλλά ευτυχώς γι αυτόν υπάρχει μια πολύ καλή χημεία μεταξύ Christensen - McGregor η οποία αντικαθιστά την κακογραμμένη σχέση με την Padme. Έχουμε πολύ καιρό που παρακολουθούμε την σχέση δάσκαλου-μαθητή και μετά φίλου με φίλο μεταξύ των δύο Jedi-o Alec Guiness και ο Liam Neeson δεν είχαν την πολυτέλεια του χρόνου προκειμένου να συγκλονιστούμε πέρα από το αναμενόμενο από την απώλειά τους. Εδώ αντιθέτως έχουμε μια σχέση που πραγματικά κάνει θόρυβο όταν γκρεμίζεται. Μπορεί το σενάριο να τρώει χρόνο παρουσιάζοντας Wookies, περίεργα πλάσματα (ο Obi Wan κάποια στιγμή μετακινείται καβάλα σε μια.. σαύρα) και με τους ήρωές του συνεχώς να μεταβαίνουν κάπου, αλλά τα τελευταία 45 λεπτά είναι αυτά για τα οποία αξίζει τον κόπο να ντύνεσαι Vader,όπως ο διπλανός θεατής: H τελική αναμέτρηση Obi Wan και Anakin είναι το σημείο τήξης της εξαλογίας, βαριά συμβολική: Εν μέσω ποταμών λάβας ο Anakin αρχίζει την δική του κατάβαση στην κόλαση,έχοντας μόλις απαρνηθεί την σύζυγό του και στραφεί ενάντια στον δάσκαλό του. Το βλέμμα του Obi Wan πριν γυρίσει τις πλάτες του στον Anakin είναι η απόγνωση ενός Jedi που για μια στιγμή φεύγει από τις αυστηρές γραμμές που του επιβάλλει η ιδιότητά του και συνειδητοποιεί το ανυπόφορο αίσθημα της προδοσίας από κάποιον που εμπιστεύθηκες-ίσως κορυφαία στιγμή των 6 φιλμ

Ο Lucas μπορεί να δήλωσε ότι το φιλμ είναι tearjerker αλλά μάλλον είναι μια υπεραισιόδοξη άποψη. Τα σημεία που το κοινό «πρέπει» να κλάψει είναι βεβιασμένα-όπως πχ η κηδεία στις τελευταίες σκηνές. Πιο έντονες αντιδράσεις μας προκαλεί η off screen εξόντωση των μικρών Jedi από τον Anakin, μιας που είναι η πρώτη φορά που η σκοτεινή πλευρά παρουσιάζεται σε πρώτο πλάνο-η καταστροφή του Αlderaan από το Death Star παραμένει μια πράξη απίστευτης σκληρότητας αλλά το κοινό την μεταβολίζει σαν μια απλή στατιστική. Πάντως ο Lucas, δεν ξέρω εσκεμμένα η όχι, ρίχνει στο σενάριό του στοιχεία που φανερώνουν μια σημαντική αλλαγή στάσης των Jedi. Οι «λαμπεροί» ιππότες των προηγούμενων επεισοδίων είναι εδώ μπλεγμένοι, παραβαίνουν τον κώδικά τους και, στο πρόσωπο του Mace (Samuel Jackson, δεν με ενθουσίασε) ενσαρκώνεται η υποψία του ότι ίσως όντως κάποιοι από αυτούς να επιθυμούν την εξουσία στα χέρια τους. Η πολιτική είναι παρούσα στο Revenge Of The Sith -όχι τόσο με το «οι δημοκρατίες πεθαίνουν με χειροκρότημα» της Padme αλλά το πολυχρησιμοποιημένο σλόγκαν που ξεστομίζει ο Anakin «αν δεν είσαι μαζί μας, τότε είσαι εχθρός μας». Μάταια ο Obi Wan του απαντάει ότι μόνοι οι Σιθ σκέφτονται με τόσο απόλυτη λογική-η εικόνα του George Bush κάτω από μια μαύρη κουκούλα είναι πολύ δελεαστική για να μην τη φέρουμε στο μυαλό μας.

Στον τομέα των ερμηνειών, αφού αφήσουμε στην άκρη την ανεπαρκή Portman (η οποία δεν μπορεί να ρίξει όλο το φταίξιμο στην κακή μεταχείριση του χαρακτήρα της από τον Lucas), ξεχωρίζει ο Ian McDiarmid -πολλές φορές περνάει στο overacting αλλά καταφέρνει σχεδόν να δελεάσει και εμάς με την σκοτεινή πλευρά της Δύναμης. Ο McGregor χαραμίζεται λίγο με τις punchlines για άθλιο action b-movie που του έχει γράψει ο Lucas αλλά εκεί που χρειάζεται να δείξει σοβαρότητα, συλλογισμό και ,τελικά, απόγνωση αποδεικνύει ότι είναι η τέλεια επιλογή για τον ρόλο του Obi Wan. O Christensen απ την άλλη, είναι πιο ώριμος από ότι στο προηγούμενο επεισόδιο-αφού φυσικά πλέον οι δυνάμεις του έχουν μεγαλώσει. Το νεαρό της ηλικίας του αλλά και η clean cut φάτσα του μας κάνουν να χωνέψουμε πιο εύκολα τα πάθη που τον καταβροχθίζουν, όπως και κάθε teenager που νιώθει περιορισμένος μέσα στους θεσμούς που του επιβάλλονται. Ειδική μνεία και στον μικρό, πράσινο Yoda, ο οποίος έχει εξελιχθεί πάρα πολύ από τεχνικής πλευράς αλλά και τυγχάνει καλύτερης αντιμετώπισης από τον Lucas –δεν είναι πλέον ο…Sonic The Hedgehod του Attack of The Clones αλλά περισσότερο ο φιλόσοφος/πνευματικός ηγέτης που θα γνωρίσουμε (ή μάλλον γνωρίσαμε) στα σίκουελ.

Σαφώς καλύτερο από τα υπόλοιπα prequel,το Revenge Of The Sith είναι μια πολύ καλή κατάληξη για τον μύθο που έπλασε ο Lucas. Χαρακτηρίζεται μεν από τις συνηθισμένες σεναριακές αδυναμίες του George αλλά είναι σκοτεινό, διασκεδαστικό και, σαν την μάσκα που πέφτει αργά στο καμμένο πρόσωπο του Anakin, βάζει ένα αντάξιο τέλος σε μια σειρά που συνάρπασε-και θα συνεχίσει να το κάνει.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Θοδωρής Σαρλάς




Τετάρτη 2 Νοεμβρίου 2005

STAR WARS EPISODE III REVENGE OF THE SITH – ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΙΙΙ Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΣΙΘ


25 λέξεις – Ο αστρικός πόλεμος μαίνεται ανεξέλεγκτος και οι εκατέρωθεν αντεγκλήσεις έχουν οδηγήσει σε μια ιδιαίτερα τεταμένη κατάσταση. Οι Σκοτεινές Δυνάμεις της Αυτοκρατορίας έχουν όμως ήδη καταστρώσει το σχέδιο τους, ώστε να πάρουν με το δικό τους μέρος, τον Ένα, τον Εκλεκτό!

Στο Ράφι – Σε προσωπικό επίπεδο – και όχι μόνο, φαντάζομαι πως το ίδιο ισχύει για εκατομμύρια ομοιοπαθείς σε όλον τον κόσμο - όταν αναφερόμαστε για την περίπτωση του Star Wars, είναι σαν να έχουμε να κάνουμε με ένα μικρό παιδί που φτιάχνει το αγαπημένο του παζλ και ένα μαγικό χέρι, αραιά και που, του στέλνει και ένα κομματάκι. Τώρα αν μεταφράσουμε σαν μαγικό χέρι τις ορέξεις του George Lucas και σαν μικρά παζλάκια τις ταινίες της σειράς του Star Wars, μπορείτε με ευκολία να καταλάβετε το πώς μπορεί να αισθάνεται κάποιος που ξεκίνησε την συναρμολόγηση σε ηλικία μόλις 8 ετών και σήμερα κοντά τρεις δεκαετίες μετά, πέφτει στα χέρια του το τελευταίο που θα ολοκληρώσει τον πίνακα. Νοσταλγία? Μελαγχολία? Ικανοποίηση? Ανακούφιση? Στενοχώρια?

Οι διαγαλαξιακές συγκρούσεις μεταξύ των Αυτοκρατορικών και των Δημοκρατικών δυνάμεων καλά κρατούν. Τελευταίο θύμα της διένεξης υπήρξε ο Καγκελάριος Παλπατάιν που μόλις και μετά βίας τον απέσπασαν από τα νύχια του δαιμόνιου Γκρίβους οι Τζεντάι. Μόνο που το καλοσυνάτο του μέχρι τώρα πρόσωπο αρχίζει να παίρνει μια γκρίζα όψη, αφού δείχνει μια σαφή μεταστροφή προς το Κακό. Αλλαγή που πρώτος θα αντιληφθεί ο πανίσχυρος πια Άνακιν Σκάιγουόκερ, που αρχικά θα προσπαθήσει να την εξηγήσει, αλλά με τον καιρό θα δείξει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις αντιλήψεις του καγκελάριου. Δίχως φυσικά να γνωρίζει πως τα πάντα αποτελούν μέρος του σατανικού σχεδίου των μοχθηρών αντιπάλων, που σκοπό έχουν να τον παραπλανήσουν, να τον πάρουν με την μεριά τους και να οδηγήσουν τους Τζεντάι στην καταστροφή.

Πρέπει να είναι η μοναδική ταινία από όσες έχω παρακολουθήσει σε όλη μου την ζωή, που κάθε της σκηνή την υπολόγιζα με ακρίβεια πριν ακριβώς εμφανιστεί στην οθόνη. Η αναμονή βλέπετε τόσων ετών – από το φινάλε του Return Of The Jedi, που οριοθετεί τα πάντα γύρω από την μετάλλαξη του Άνακιν, έχουν περάσει περίπου είκοσι χρόνια. Και φυσικά τα δύο σημαντικά, πλην αναιμικά σε ότι αφορά την εξέλιξη της ιστορίας prequels, δεν ήταν αρκετά για να σβήσουν την δίψα ενός τόσο φανατικού οπαδού. Δυστυχώς όμως την ώρα που το Sith, ως τελευταίο τουβλάκι, μπαίνει στην θέση του και ολοκληρώνει τον στόχο του, τα συναισθήματα κάποιου που παρακολούθησε ολάκερη την διαδρομή του Μύθου από το πρώτο της λεπτό, είναι ανάμεικτα και μπερδεμένα. Αρχικά έρχεται το feeling της ολοκλήρωσης, ενός σεναρίου που αν και δεν έκρυβε και πολλά μυστικά για την εξέλιξη του, βάζει μετά από τόσο καιρό τα πράγματα στην θέση τους, όπως ακριβώς τους πρέπει. Η έμπνευση άλλωστε είχε εξαντληθεί στο μεγαλύτερο μέρος της στην αρχή, τότε το 77, που ο δημιουργός του Star Wars φαντάστηκε ένα κινηματογραφικό έπος έξι επεισοδίων και δεν θα περίμενε κανείς κάτι το ξεχωριστό τώρα.

Την στιγμή όμως που ο μικρούλης κατάξανθος Λουκ, αγκαλιάζει τους – υποτιθέμενους – γονείς του, αντικρίζοντας τον πολυφέγγαρο ουρανό, σβήνοντας σιγά σιγά από την οθόνη για να εμφανιστούν οι τίτλοι τέλους, μαζί του παίρνει και ένα μεγάλο μέρος αναμνήσεων, όλων εμάς που έχουμε συνδέσει τους τόμους του Πολέμου των Άστρων, με κάποιες ιδιαίτερες στιγμές. Είναι πιθανότατα ακραία νοσταλγικό αυτό που λέω, ίσως και υπερβολικά ρομαντικό. Όμως την ώρα που ο Άνακιν παρέδιδε τα σκήπτρα της αξίας του στον σκοτεινό Βέιντερ και η αγαπημένη του Πάντμι Αμιντάλα έφερνε με τόσο κόπο στον κόσμο τον γιο του – πλάνο που οριοθετεί και το τέλος της ιστορίας – νόμισα πως έβλεπα μπρος μου όλους τους ήρωες να παρελαύνουν βουρκωμένοι, λέγοντας μου αντίο. Την Λέια, τον Χαν, τον Γιόντα, τον R2, τους Ίγουοκς ακόμη και εκείνον τον σιχαμερό Τζάμπα!

Φυσικά με τέτοιο μέγεθος λατρείας προς την εξαλογία που με μεγάλωσε μην περιμένετε και πολύ να ασχοληθώ με το αν ο Ewan McGregor, τα κατάφερε επιτέλους να παίξει με αξιώσεις τον Όμπι Γουάν, αν ο Hayden Christensen με το αγγελικό πρόσωπο μπορεί να μετατραπεί σε προσωποποίηση του κακού ή αν η Natalie Portman μετά την ενηλικίωση της, μπορεί να απεικονιστεί έστω και για λίγα δευτερόλεπτα σαν μητέρα. Για μένα αυτού του είδους οι αναλύσεις στην προκειμένη περίπτωση – που δεν έχω δηλαδή τίποτα άλλο να περιμένω – μοιάζουν με τριτεύον θέμα. Το μόνο που μπορώ να αισθανθώ είναι ελπίδα – A New Hope, ίσως? – ώστε να εμφανιστεί κάποιος άλλος Lucas που θα μπορούσε να φανταστεί κάτι ανάλογο στο μέλλον.

Disc – H πρώτη ματιά που ρίχνει ο υποψήφιος θεατής, στο εξώφυλλο του Episode IIΙ, άμεσα προδιαθέτει πως το περιεχόμενο των δύο δίσκων που περιέχονται στο εσωτερικό θα είναι του ίδιου επιπέδου με τα δύο προηγούμενα. Κάτι που και βέβαια δεν είναι κατ ανάγκη και καλό, αφού και τα δύο έχουν φτιαχτεί με τεχνολογίες που ίσχυαν πριν από μια τριετία τουλάχιστον. Εδώ η κατάσταση είναι σαφέστατα καλύτερη κυρίως στον οπτικό τομέα, όπου τα πλάνα που προσφέρονται σε κάδρο αναμορφικό widescreen 2.35/1, είναι από τα καλύτερα που έχουμε δει ποτέ σε συμβατικό DVD. Ειδικά τα επίπεδα του μαύρου χρώματος είναι εξαίσια, δημιουργώντας μια απίστευτη κινηματογραφική αίσθηση, την ίδια στιγμή που η χρωματική λεπτομέρεια, ίσως και να ξεπερνά το άριστα. Στον ήχο η κατάσταση είναι, όπως συνήθως σε όλες τις ταινίες της σειράς, απίθανος, σε φόρμα Dolby Digital 5.1 EX, που έχει πάρει και την σφραγίδα ποιότητας THX (που ως γνωστόν προσφέρει μόνον ο Lucas, που έχει θεσπίσει τα πρωτόκολλα της). Έξι κανάλια που σαρώνουν τον χώρο ηχητικά, δίχως να αφήνουν ανεκμετάλλευτο ούτε ένα τετραγωνικό πόντο του δωματίου μας. Μπάσο βαθύ και μεστό, υπογούφερ που δίνει μια άλλη αίσθηση ζωντάνιας, περιφέρεια δοσμένη σε τέτοια έκταση, όσο ελάχιστες στο παρελθόν!!! Εναλλακτικά προτείνεται η παρακολούθηση του φιλμ, με την συνοδεία των σχολίων της ομάδας Lucas, που είναι πάρα πολύ επεξηγηματική σε κάποια σημεία που απαιτούν διευκρίνιση.

Ο δεύτερος δίσκος, που προσφέρει τα πρόσθετα υλικά, είναι γεμάτος με πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες γύρω από την παραγωγική διαδικασία της ταινίας. Αρχή γίνεται με το 80λεπτο making of με τον τίτλο Within A Minute, που ρίχνει ματιές στο πως φτιάχτηκαν κυρίως τα ειδικά εφέ που αποτελούν τον βασικό πρωταγωνιστή του έργου. Τα σαφώς μικρότερα χρονικά κλιπς, Its All For Real και The Chosen One, μιλούν αντίστοιχα για τον τρόπο που στήθηκε η χορογραφία με φωτοξίφη και το κύριο θέμα για τον τρόπο που μεταλλάχθηκε ο Άνακιν σε master of Evil! Τραβηγμένα από την επίσημη ιστοσελίδα του Star Wars είναι τα δεκαπέντε πεντάλεπτα φιλμάκια που αναφέρονται στις μεθόδους γυρισμάτων, στους ηθοποιού αλλά και σε αποκλειστικές λεπτομέρειες από το φιλμ. Τα περιεχόμενα ολοκληρώνονται με κάποιες κομμένες σκηνές στο τελικό μοντάζ, TV σπότς και τρέιλερς, αλλά και την καθιερωμένη πλέον στήλη των πάμπολλων φωτογραφιών και των προωθητικών πόστερς.

Μια μικρή συμβουλή μόνον προς τους υπεύθυνους της Odeon που διανέμουν όπως πάντα τους τίτλους της Fox στο βίντεο. Ο Πόλεμος των Άστρων, δεν είναι μια απλή κινηματογραφική ταινία ή μια τυχάρπαστη τριλογία. Είναι ένας πραγματικός μύθος, η ζωντανή ιστορία του Χόλιγουντ. Είναι κρίμα να αντιμετωπίζεται ένα μέρος της με εκτυπωμένο χαρτί στο πακετάρισμα που δεν είναι ούτε για τσιγαρόχαρτο. Ελπίζω σε καλύτερη συμπεριφορά στην Ειδική Έκδοση – που κάποτε θα κυκλοφορήσει – και που περιμένουν με αγωνία όλοι οι φίλοι του Πολέμου των Άστρων!

Μμμμ… - Ο Μύθος μας τελείωσε, ζήτω ο νέος Μύθος. Νοστάλγησα και μελαγχόλησα, με το σφύριγμα της λήξης και δεν είναι ώρα για δάκρυα. Πάμε γι άλλα George. Ιδέες, έχεις. Ελπίζω να έχεις και κουράγιο!

ΕΙΚΟΝΑ – 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)
ΗΧΟΣ – 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)
EXTRAS – 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)
STAR WARS EPISODE III8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)


Γιώργος Ζερβόπουλος (CineDVD)


 
<Χωρίς Τίτλο> - nikren - Σάβ 05 Δεκ 2015 - 21:14
Αφού φάγαμε στη μάπα τον κύριο Τζαρ Τζαρ Μπιγκς και τη σλάπστικ κωμωδία για πιτσιρίκια, αφού είδαμε το ανεκδιήγητο δεύτερο μέρος των πρίκουελ και ακούσαμε ένα σωρό εξηγήσεις για το τι συμβαίνει στο κάθε φιλμ μέσα στους διαδρόμους των ανακτόρων από μέλη του συμβουλίου των τζεντάι και δεν καταλάβαμε ποτέ τίποτα, φτάσαμε στην ιστορία που ουσιαστικά ήθελε να διηγηθεί ο Λούκας. Πως ο Άνακιν Σκάιγουοκερ έγινε ο Νταρθ Βέιντερ. 

Δες και Πες!
 
<Χωρίς Τίτλο> - kapoios - Τετ 30 Μαϊ 2012 - 17:26
 Τρομερό κλείσιμο της τριλογίας των prequel με την "εκδίκηση των sith"...
η δράση είναι καταιγιστική για μεγάλο κομμάτι της ταινίας, αλλά όσο προχωράμε προς το τέλος η ατμόσφαιρα γίνεται απίστευτα σκοτεινή, συνομωτική, υποβλητική...
η ένταση κορυφώνεται με τρόπο εκπληκτικό, και καταλήγει σε ορισμένες αριστουργηματικές μονομαχίες όπως αυτές του darth cidius με τον windu και μετά με τον yoda, ή εκείνη μεταξύ anakin και obi-wan kenobi...
υπέροχο έργο για όλους και κυρίως για τους λάτρεις της σειράς...
τη σκηνή με την μετάβαση του anakin στη σκοτεινή πλευρά, απλώς δεν γίνεται να την ξεχάσεις...


   9/10...

   anfield09...
 
Legacy - John - Unverified - Τετ 16 Οκτ 2002 - 07:45
ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ?
ΠΩΣ ΚΡΙΝΕΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΗΝ ΕΧΕΤΕ ΔΕΙ ΠΡΩΤΑ?

John
 
Legacy - billy maglaveras - Unverified - Σάβ 02 Νοε 2002 - 23:22
this is an answer to john`s question. they don`t like any movie that has to do with star wars, because star wars is a fairytale and fairytales are not welcome by them. o.k john;;;;
billy maglaveras
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.