• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Girl, Interrupted (1999)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Το Κορίτσι που Αφησα Πίσω

Δραματική | 127' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 14 Απρ 2000
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 25/9/2000
Διανομή: Προοπτική
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.27 %
Αξιολόγηση: 7.75/107.75/107.75/107.75/107.75/107.75/107.75/107.75/10   (7.75/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Μερικές φορές, ο μόνος τρόπος να παραμείνεις λογικός είναι να τρελαθείς λιγάκι.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Κυριακή 21 Αυγούστου 2016

Βρισκόμαστε στο 1967, και η Σουζάνα, μια απλά ανασφαλής δεκαεπτάχρονη, παραπέμπεται στην ψυχιατρική κλινική Κλέιμορ. Εκεί, η Σουζάνα βρίσκεται σε ένα σκιώδη κόσμο εκκεντρικών νεαρών γυναικών.

Μια αξιολογότατη κοινωνική ταινία που παίρνει και σοβαρότερες διαστάσεις αφού βασίζεται στην αληθινή ιστορία της Σουζάνα Κέιζεν. Ο Τζέιμς Μάνγκολντ είναι ο ιδανικός σκηνοθέτης για αυτήν, όντας γνώστης του ανεξάρτητου κινηματογράφου, αλλά ταυτόχρονα και καλός χρήστης μιας mainstream ταινίας όπως της συγκεκριμένης. Μην ετοιμάζεστε για υπερβολές βασανιστικού τύπου, αλλά για μια θηλυκή εκδοχή του «Στη Φωλιά του Κούκου». Έτσι διαισθάνεσαι εντονότερα τα λάθη της σωφρονιστικής κοινότητας, παρά να σε εκβίαζε η εικόνα με ακραίες καταστάσεις. Κυρίως έχουμε ένα θαυμάσιο ψυχόδραμα, με έξυπνα αναπτυσσόμενους χαρακτήρες κοριτσιών, δείγματα μιας αποτυχημένης κοινωνίας και όχι συγκεκριμένα ενός ψυχιατρείου. Η Γουαϊνόνα Ράιντερ δεν ήταν ποτέ καλύτερη, αν και τα ερμηνευτικά εύσημα τα πήρε η νεαρή τότε Αντζελίνα Τζολί, συνοδευόμενα από ένα Όσκαρ και μια Χρυσή Σφαίρα δεύτερου ρόλου. Καλή εδώ πράγματι η Τζολί, αν και σε αβανταδόρικο ρόλο, αλλά συνήλθε ερμηνευτικά μονάχα μετά μια πενταετία και βάλε.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Σταύρος Γανωτής




Το "Κοριτσι που αφησα πισω" θα ηθελα πολυ να ειναι μια θυληκη εκδοχη της "Φωλιας του κουκου". Οι δυο ταινιες εχουν πολλα κοινα στοιχεια αλλα εκει που η αριστουργηματικη ταινια του Μιλος Φορμαν καταδικαζε τις μεθοδους θεραπειας των ψυχιατρικων κλινικων και εξυμνουσε την ελευθερια του πνευματος και το δικαιωμα στη διαφορετικοτητα,η ταινια του Μανγκολντ φαινεται να υποστηριζει την αποτελεσματικοτητα και χρησιμοτητα αυτων των ιδρυματων.

Η ηρωιδα του φερει τις ανυσηχιες και τα προβληματα που εχει σχεδον καθε τυπικος teenager,αλλα μετα απο μια αποτυχημενη αποπειρα αυτοκτονιας πειθεται να κλειστει με τη θεληση της σε μια ψυχιατρικη κλινικη.Εκει θα γνωρισει και αλλες "προβληματικες" κοπελες ενω θα συναψει μια ιδιαιτερη σχεση με μια κοινωνιοπαθη και μεσα απο την αντιπαραθεση της με τις υπολοιπες τροφιμους του ιδρυματος θα "θεραπευτει" και θα οδηγηθει στην αυτογνωσια και την καθαρση.Η αποδοχη του "προβληματος" της ειναι και η λυση του προβληματος της.Απο ποτε ωστοσο το να εισαι διαφορετικος και ανησυχος θεωρειται "προβλημα";



Και γιατι πρεπει να κλειστουμε σε κλινικες για να βρουμε το "σωστο δρομο";Η ηθοπλαστικη καταληξη της ταινιας ειναι ιδιαιτερα ενοχλητικη αλλα θα μπορουσα να τη παραβλεψω αν η σκηνοθεσια του Μανγκολντ ηταν λιγοτερο στεγνη και αδιαφορη.



Ευτυχως η εξαιρετικη ερμηνεια της πανεμορφης Angelina Jolie δικαιωνει το αποτελεσμα.



Αξιολογηση:**



George Makrakis




 
Legacy - Lazikas - Unverified - Σάβ 22 Απρ 2000 - 00:26
Φολα. Το μονο που την σωζει ειναι οι καταπληκτικες ερμηνειες της Antzelina Jolie και της Winona Ryder... Να την δειτε μονο αν εχετε δυο χιλιαρικα για χασιμο η αν θελετε να θαυμασετε δυο πανεμορφες γυναικες...
Lazikas
 
Legacy - toadstool - Unverified - Πεμ 04 Μαϊ 2000 - 16:49
Εχουμε ξεχασει να αναρωτιομαστε οταν βλεπουμε μια ταινια. Ειτε θα χαθουμε σε λεπτομερεις και βερμπαλιστικες αναλυσεις υπερανω κριτικης, ειτε θα πολωθουμε και θα πουμε: Πατατα η γαματη. Εχουμε ξεχασει ολα τα επιθετα που μπορουν να περιγραψουν μια ταινια, και να περιγραψουν και το τι αισθανθηκαμε. Μηπως δεν αισθανομαστε? Και αν φταιμε εμεις γι` αυτο? Εγω ειδα μια ρεαλιστικη ταινια χωρις τασης εξιδανικευσης που με εκανε να δακρυσω και να σκεφτω. Και φυσικα αποφευγω να αναπαραγω αυτα που εχω ακουσει και αυτο που ειδα στα oscar, συμπληρωνω την εικονα με τις δικες μου σκεψεις.
toadstool
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.