• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Sixth Sense (1999)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Εκτη Αίσθηση
- Γνωστό και ως:
The 6th Sense
Η 6η Αίσθηση

Θρίλερ | 107' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 5 Νοε 1999
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 18/7/2000
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Λατινικά - Ισπανικά
Δημοτικότητα: 0.50 %
Αξιολόγηση: 8.12/108.12/108.12/108.12/108.12/108.12/108.12/108.12/108.12/10   (8.12/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Δεν είναι κάθε χάρισμα ευλογία.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


O Shymalan στην πρωτη του αυτη ταινια καταφερνει να φτιαξει ενα πολυ ενδιαφερον ψυχολογικο θριλερ, του οποιου ομως η τρομερα μεγαλη απηχηση οφειλεται στην εντυπωσιακη ανατροπη που υπαρχει στο εργο. Ο σκηνοθετης καταφερνει με μαεστρια να "παραπλανησει" τον θεατη επικεντρωνοντας σχεδον αποκλειστικα το ενδιαφερον του στην σχεση μεταξυ του παιδιου και του γιατρου.

Στο πρωτο (και σαφως ανωτερο) μερος της ταινιας βλεπουμε δυο φαινομενικα αντιθετους αλλα ουσιαστικα ταυτοσημους χαρακτηρες. Απο την μια ο (εκπληκτικος, με ενα εσωστρεφες παιξιμο που παραπεμπει στον James Stewart) Haley Joel Osment ως το φοβισμενο και απομονωμενο παιδι και απο την αλλη ο εξισου απομονωμενος ψυχιατρος (πολυ καλος και εξω απο τους συνηθισμενους "macho" ρολους του ο Bruce Wills) ο οποιος προσπαθει να προσεγγισει το παιδι για να εξαλειψει τις δικες του τυψεις. Ο Shymalan καταφερνει να φτιαξει μια αρκετα υποβλητικη ατμοσφαιρα, χωρις να στηριζεται σχεδον καθολου σε splatter εφε.

Στο δευτερο ομως μερος, οταν ο μικρος αρχιζει και "προσεγγιζει" τα φαντασματα με την βοηθεια του γιατρου, η ταινια αρχιζει να πλατιαζει αρκετα, μεχρι το σημειο της ανατροπης, ανατροπη η οποια κλεβει την "παρασταση" απο ολο το υπολοιπο εργο.

Πιθανον ενας υποψιασμενος θεατης να καταφερει στην πορεια της ταινιας να συλλεξει αρκετα στοιχεια ωστε να καταφερει να υποψιαστει το τελος της ταινιας αρκετα πιο πριν, αυτο ομως δεν αναιρει το γεγονος πως ο σκηνοθετης (και πολυ περισσοτερο ο σεναριογραφος) παιζει σαν τη γατα με το ποντικι με

τον θεατη. Και αυτο ακριβως ειναι το γεγονος που θα κανει τους περισσοτερους θεατες να ενθουσιαστουν με αυτην την ταινια και τους υπολοιπους απλα να αναλογιστουν ποσο εξυπνα μπορει το Hollywood να προσφερει στο κοινο τα προϊοντα του, τυλιγοντας τα μαλιστα σε συσκευασια - εκπληξη.

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/5)

Spiros Vathis




!ΠΡΟΣΟΧΗ!Να διαβαστει ΜΟΝΟ απο οσους ΕΧΟΥΝ ΔΕΙ την ταινια.

Μαρκαρετε παρακατω, για να διαβασετε τα σχολια.

Πιστευω οτι το παιδακι ειχε καταλαβει απο την αρχη οτι ο Bruce Willis ηταν φαντασμα, αφου απο την πρωτη συναντηση τους μολις ο μικρος βγηκε απο το σπιτι, και τον ειδε, αρχισε να τρεχει.

Στην αρχη πιστευα οτι ο Bruce Willis εγινε φαντασμα γιατι χρειαζοταν και αυτος βοηθεια οπως ολα τα φαντασματα, αλλα μια πιο σωστη αποψη ερχεται απο τον oiko2k, που πιστευει: «Ο Bruce δεν ειχε σκοπο να βοηθησει το αγορακι οχι αμεσα τουλαχιστον. Απλα οποιος πεθαινε και ειχε απωθημενα εψαχνε απελπισμενα, χωρις καν να το σκεφτει, βοηθεια. `Ετσι και ο Bruce.

Ειχε δυο απωθημενα: Που δεν καταφερε να βοηθησει τον ανδρα που αυτοκτονησε και που δεν καταφερε να δειξει στη γυναικα του πως δεν την εχει σε δευτερη μοιρα, οπως αυτη "παραπονιεται" στην αρχη. Γι` αυτο και στο τελος της λεει και δινει εμφαση στο οτι την ειχε παντα στην πρωτη θεση».

Οταν εμφανιζοταν ο Bruce δεν αλλαζε η θερμοκρασια στο δωματιο, αφου ο χωρος κρυωνε μονο αν τα φαντασματα θυμωναν, με μια πρωτη ματια τουλαχιστον. Ο oiko2k παλι επισημανε το λαθος μου «στην τελευταια σκηνη βλεπουμε τη γυναικα του Willis να "αχνιζει" ενω κοιμαται και, μαλιστα, προσπαθωντας να σκεπαστει απο το κρυο, της πεφτει η βερα. Ακομα, ενω η ταινια εχει προχωρησει καπως, παλι η γυναικα του Willis κουκουλωνεται στο κρεβατι της, με τον Willis απλα να την κοιταει και τελικα να φευγει.

Και στις δυο περιπτωσεις ο Willis δεν μου φανηκε θυμωμενος». Τοτε γιατι δεν εμφανιζοταν παντα κρυο; Η μονη λογικη εξηγηση ειναι οτι μαλλον τελικα παντα εμφανιζοταν κρυο οταν εμφανιζοταν ο Bruce Willis απλως ο ιδιος δεν το συνειδητοποιουσε, αρα και ο θεατης δεν το εβλεπε, γιατι και ο θεατης εβλεπε την ταινια μεσα απο τα ματια του Bruce Willis. Μολις ομως ο ιδιος συνειδητοποιησε οτι ηταν φαντασμα προσεξε και το κρυο που εμφανιζοταν.

Σε ολη την ταινια ο Willis δε μιλησε με κανεναν αλλο εκτος απο το αγορακι και φορουσε παντοτε ρουχα που καλυπταν την πληγη του, ετσι ο θεατης δεν υποψιαστηκε καν οτι μπορει να ειναι φαντασμα. Κατι που αποδεικνυει μια ακομη φορα ποσο εξυπνη ηταν η σκηνοθεσια.


Θωμας Τσατσαρελης




H ταινια για την οποια μιλαγε ολος ο κοσμος και τη χαρακτηριζε ως μια απο τις καλυτερες ταινιες ολων των εποχων ...

Λοιπον ας το ξεκαθαρισουμε απο την αρχη . Κατα την ταπεινη μου γνωμη η ταινια ηταν αρκετα καλη και μεχρι εκει ! ΝΑΙ , δεχομαι πως ειχε το πλεον ξαφνικο τελος , δεχομαι πως η πρωταγωνιστες επαιζαν αψογα τους ρολους τους, δεχομαι πως η σκηνοθεσια ηταν αξιολογη.

ΔΕΝ μπορω ομως να δεχθω πως μιλαμε για ενα απο τα καλυτερα θριλερ ολων των εποχων , οπως πολλοι υποστηριζουν ! Κι αυτο γιατι δεν μπορω να παραβλεψω αλλους σαφως ανωτερους εκπροσωπους του ειδους οπως ( τυχαια η σειρα ) Se7en , The Silence of the Lambs , What Lies Beneath , Hannibal και Copycat.

ΓΙΑΤΙ δε μπορει σε καμια περιπτωση να συγκριθει η ερμηνεια του Bruce Willis η του Haley Joel Osment με εκεινη του Anthony Hopkins ως Dr. Hannibal Lecter...

ΓΙΑΤΙ δεν μπορω να συγκρινω τη σκηνοθετικη μαεστρια του Robert Zemeckis στο What Lies Beneath η του David Fincher στο Se7en με την σκηνοθεσια της Εκτης Αισθησης...

ΓΙΑΤΙ δε θα ξεχασω ποτε το πως αισθανομουν βγαινοντας απο την αιθουσα μετα το What Lies Beneath και το Hannibal σε αντιθεση με την Εκτη Αισθηση...

Η Εκτη Αισθηση πραγματι ξεχωριζει γιατι ειναι μια ασυνηθιστη ταινια , δεν προκειται ομως για αριστουργημα γιατι δεν εχει τιποτα το αριστουργηματικο!

Περιεχει αρκετα καλα στοιχεια, ομως μεχρι εκει !

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Κωστας Σωτηροπουλος




Υπάρχει μια πολύ σημαντική διαφορά ανάμεσα στην Έκτη Αίσθηση και όλων των υπόλοιπων ταινιών που μπορούν να χαρακτηριστούν αριστουργηματικές. Εκεί που συνήθως οι πρώτες εικόνες αρκούν για να κάνουν τον θεατή να υποψιαστεί την ποιοτική έκβαση των όσων βλέπει, το φιλμ του M. Night Shyamalan κρατάει αυτή την πληροφορία για το τέλος. Μόνο μια δεύτερη παρακολούθηση μπορεί να αποκαλύψει την ευφυΐα τόσο του σεναρίου όσο και του σκηνοθετικού στησίματος, που με γνώμονα το αιφνιδιαστικό φινάλε, δομεί την ιστορία με μια αριστοτεχνική στρατηγική παραπλάνησης του θεατή. Παρ` όλ` αυτά, σε κανένα της σημείο δεν τον εξαπατά. Όλες οι απαντήσεις είναι παρούσες σε κάθε καρέ, παρακάμπτοντας ωστόσο υπογείως την προσοχή με έναν ρυθμό υποβλητικό και υπνωτικό: Η ιστορία του μικρού Cole (Haley Joel Osment) που βλέπει φαντάσματα και του Malcolm Crowe (Bruce Willis) που επιστρατεύεται για να τον βοηθήσει, προσδένεται σε ένα άρμα υποσυνείδητου τρόμου που ελάχιστες φορές βρίσκει τη διέξοδό του στο πανί, για να εκλυθεί μονομιάς με το εκτυφλωτικό αποκαλυπτήριο φινάλε. Μέχρι τη στιγμή εκείνη η Έκτη Αίσθηση εκτυλίσσεται ως μια τυπική ιστορία φαντασμάτων, μοιάζοντας ωστόσο περισσότερο γεννημένη από κάποιες ξεθωριασμένες σελίδες ενός παλιού βιβλίου με παραμύθια μυστηρίου, παρά από τις αίθουσες και τα γραφεία ενός μεγάλου κινηματογραφικού στούντιο. Η ατμόσφαιρα αυτή του απόκρυφου μα και του παραμυθένιου συνάμα, με την εικονική παλέτα του Tak Fujimoto και τη μουσική του James Newton Howard να συνθέτουν ένα μουντό φιλμικό σύμπαν με μικρές τρομογόνες εκρήξεις, είναι το σωτήριο στοιχείο που διατηρεί το ενδιαφέρον αλώβητο ως το τέλος. Κινούμενος στους ρυθμούς του σεναριακού μοτίβου της προηγούμενής του ταινίας Wide Awake –όπου και πάλι χρησιμοποιεί υπερφυσικές φόρμες σε μια ιστορία με πρωταγωνιστή ένα μικρό παιδί- ο Shyamalan εκμεταλλεύεται στο έπακρο την κινηματογραφική γλώσσα της έκπληξης αλλά και της υποβολής, για να βρει με μια απλή –μα ευφυώς στημένη- ιστορία, τον δικό του κινηματογραφικό παράδεισο: 6 υποψηφιότητες για Όσκαρ και 650 εκατομμύρια εισπράξεις παγκοσμίως...

- ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ… μα περισσότερο η εκφραστικότητα του μικρού Osment, η σοφά υποτονική ερμηνεία του Willis, οι εκάστοτε μικρές επισκέψεις από τον «άλλο κόσμο» και βέβαια το αναπάντεχο φινάλε που γίνεται η γενεσιουργός αιτία μιας σειράς ερωτήσεων που ξεκινούν με το «μα πώς…»

- ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ Η ΧΑΡΑ ΜΟΥ… μιας και απ` ότι δείχνουν τα πράγματα, η Αίσθηση ήταν η φωτοβολίδα μιας βιαστικά βαπτισμένης «κινηματογραφικής ιδιοφυΐας»: Αφθαρτος, Οιωνος, και ο κατήφορος συνεχίζεται…

- ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ… λατρεύοντας τους αιφνιδιασμούς >> 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Βρεττός Λιάπης




Παρασκευή 10 Μαρτίου 2006

Το πολύκροτο ντεμπούτο του M. Night Shyamalan, που καθιέρωσε την ατάκα I see dead people και μετέτρεψε σε αστικό μύθο την αποκάλυψη του τέλους. Ο 6χρονος Σίαρ, ασθενής του παιδοψυχολόγου Κρόου, ισχυρίζεται ότι διαθέτει την ικανότητα να βλέπει γύρω του πνεύματα νεκρών και μοιάζει παντελώς αβοήθητος μπροστά στις ασυνήθιστες ψυχικές δυνάμεις του. Εξίσου μοναδική η ερμηνευτική δεινότητα του 9χρονου Haley Joel Osment, του ισχυρότερου χαρτιού στην αναπαράσταση της ιδιόμορφης πατρικής σχέσης με το Bruce Willis. Κατά τ’ άλλα, το φιλμ του Ινδού κρατά κρυμμένο τον άσσο ενός δυνατού μυστικού, χτίζει αλλεπάλληλες εκκρεμότητες και εκβιάζει τον τρόμο με τετριμμένες τακτικές. Περιδεείς μπροστά στην τελική ανατροπή, οι περισσότεροι παρέβλεψαν εντελώς κάποια κακότεχνα δραματουργικά μπαλώματα.

Βαθμολογία: 6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars (6.5/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)




Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 2008 - 13:29

Χωρίς να μπορεί κανείς να τη χαρακτηρίσει θρίλερ τρόμου, θα ήταν ίσως πιο εύστοχος ο χαρακτηρισμός της ταινίας «ψυχολογικό θρίλερ με τρομακτικές σκήνες». Το δυνατό σημείο της ταινίας είναι ασφαλώς το σενάριο, το οποίο ικανοποιεί από άποψη πρωτοτυπίας ακόμη και τους πιο απαιτητικούς θεατές. Το διαρκές μυστήριο που διακατέχει την ταινία έχει ένα αντάξιο και ιδιαίτερα απρόβλεπτο τέλος, γεγονός που αποτελεί και το μόνιμο σημείο αναφοράς σχετικά με την ταινία.

Θα ήταν ίσως άδικο να μην σταθούμε και στην καταπληκτική σκηνοθεσία, στην οποία εν πολλοίς οφείλεται και ο τρόμος που αισθανθήκαμε όταν παρακολουθούσαμε σχεδόν απονήρευτοι την ταινία. Δύο σκηνές ακόμη και σήμερα μου έχουν μείνει στο νου: η σκηνή που ο μικρός βρίσκεται στην τουαλέτα και από το πουθενά κάτι περνάει από πίσω του αθόρυβα, αλλά και η σκηνή που μπαίνοντας στο δωμάτιο, ένα χέρι του αρπάζει το πόδι κάτω από το κρεβάτι. Αξέχαστη σκηνοθεσία!

Οι ερμηνείες είναι εξίσου καλές, καθώς και ο Willis, είναι πειστικός ως ανήξερος ψυχολόγος (το γιατί στην ταινία), και ο μικρός είναι εκπληκτικός στο ρόλο του φοβισμένου παιδιού που βλέπει οράματα.

Το μόνο που ίσως να προβλημάτιζε κάποιον επίμονο στο να βρίσκει κενά στο σενάριο θα ήταν η ερώτηση: «μα είναι δυνατόν να μην το είχε καταλάβει τόσο καιρό;» Ακόμη και έτσι, η σκηνοθετική, σεναριακή, ερμηνευτική αρτιότητα της ταινίας είναι ασυναγώνιστη, αποτελεί σταθμό στην ιστορία του κινηματογράφου, αλλά και στην καριέρα του σκηνοθέτη, ο οποίος από τότε δεν μπόρεσε να ξαναφτάσει στο ίδιο ποιοτικά αποτέλεσμα. Δικαιολογημένα, αφού πρόκειται για αξεπέραστη ταινία.

Βαθμολογία: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Χρήστος Παπουτσής




Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2009

Η Έκτη Αίσθηση είναι μια ταινία που αρκετοί μίσησαν και πολλοί περισσότεροι λάτρεψαν. Την δεύτερη κατηγορία μπορώ να την δικαιολογήσω πολύ εύκολα κάτι το οποίο άλλωστε σκοπεύω να αναπτύξω παρακάτω αφού ανήκω κι εγώ σ`αυτούς. Όσον αφορά λοιπόν τους πρώτους, ο μοναδικός λόγος που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι ίσως δεν κατάλαβαν την ταινία και την ουσία της. Δεν ξέρω αν μπορώ να τους αδικήσω αφού δεν είναι λίγοι εκείνοι που ξέρω και από προσωπική εμπειρία, που χρειάστηκα μια δεύτερη ανάγνωση της ταινίας, τόσο για να την καταλάβουν όσο και για αντιληφθούν το ευφυέστατο σενάριο, αλλά και την σκηνοθεσία, που κρυβόταν πίσω της.

Είναι πραγματικά λυπηρό, βλέποντας την πρώτη αυτή ταινία του Shyamalan που μας γέννησε τεράστιες ελπίδες και προσδοκίες για το καλλιτεχνικό του μέλλον, να σκέφτομαι ότι δεν υπήρξε καμία ισάξιά της, πόσο μάλλον ανώτερή της. Μπορεί το Σκοτεινό Χωριό με μια δεύτερη επίσης ματιά να ήταν ενδιαφέρον, έξυπνο και περιπαικτικό όμως, δεν ήταν και πάλι αρκετό. Ο Shyamalan στην Έκτη Αίσθηση δεν σκηνοθετεί απλά αλλά κεντάει, δημιουργώντας μια μυστηριώδη, σκοτεινή ατμόσφαιρα που καθηλώνει τον θεατή δημιουργώντας του έναν υπόγειο φόβο που ξεπηδάει για να τον τρομάξει απλά και μόνο με αέρινες παρουσίες που ουσιαστικά δεν συμμετέχουν σε βίαιη δράση.

Ο Shyamalan μοιάζει σαν να έχει χωρίσει την ταινία σε δύο θεματικές ενότητες που συνδέονται άρρηκτα όμως μεταξύ τους με ένα λεπτό, αόρατο σχοινί. Στο πρώτο μέρος παρακολουθούμε τους δύο εσωστρεφείς πρωταγωνιστές να προσπαθούν να αποσπάσουν ο ένας από τον άλλον ό,τι τους είναι απαραίτητο προκειμένου να μπορέσουν ο ένας να εξωτερικεύσει τις σκέψεις και τους φόβους του και ο άλλος να λυτρώσει την ψυχή του από τις τύψεις που την βαραίνουν. Αφού το κίνητρο εκτελείται προχωράμε σταδιακά στο δεύτερο μέρος της ιστορίας, εκείνο που ο νεαρός πρωταγωνιστής αντιμετωπίζει τους φόβους του για να καταλάβει πως το χάρισμά του δεν είναι κατάρα αλλά ένα μέσο για να λυτρωθούν οι αδικοχαμένες ψυχές εκείνων που τον καλούν σε βοήθεια.

Καθ όλη την διάρκεια της ταινίας αισθανόμαστε σα να βρισκόμαστε συμμετέχοντες σε ένα παιχνίδι που πότε είμαστε ο κυνηγός και πότε το θήραμα. Εκεί που πιστεύουμε ότι έχουμε την λύση στα χέρια μας, άλλο ένα κομμάτι του παζλ έρχεται να πέσει στο τραπέζι, να μας παραπλανήσει και να μας οδηγήσει πάλι στο μηδέν, προσπαθώντας να κατανοήσουμε από την αρχή τα γεγονότα και να ξαναδυνδέσουμε τα στοιχεία μεταξύ τους. Όμως ο Shyamalan είναι ειλικρινής αφού στην πραγματικότητα δεν μας αποκρύπτει τίποτα, από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο πλάνο. Στην πραγματικότητα εμείς δεν ακολουθούμε σωστά τα σημάδια, δεν τους δίνουμε την απαραίτητη προσοχή, μια διαδικασία στην οποία μπαίνουμε αφού μας έχει οδηγήσει αριστοτεχνικά στο ανατρεπτικό και συγκλονιστικό φινάλε, απαντώντας έτσι σε κάθε μας ερώτημα και λύνοντάς μας κάθε απορία.

Όλη η ιστορία ουσιαστικά ξετυλίγεται μόνο γύρω από δύο πρόσωπα. Εκείνα του Osment και του Willis. Όσον αφορά τον πρώτο τα λόγια που θα μπορούσα να πω για να χαρακτηρίσω την ερμηνεία του μάλλον θα ήταν φτωχά. Ένα ιδιοφυές, εκκολαπτόμενο ταλέντο που μας συντάραξε και μας συγκίνησε μια ερμηνεία γεμάτη πάθος και εκφραστικότητα, με έναν τεράστιο τρόμο, μια μια βάναυση αγωνία στο υγρά μάτια, στην σπασμένη φωνή, στην ταραγμένη ψυψή ενός μικρού παιδιού που δεν μπορεί να διαχειριστεί το μεταφυσικό. Όσον αφορά τον δεύτερο, βρίσκεται πολύ μακριά από τους macho ρόλους που τον έχουμε συνηθίσει, κάτι που για μένα προσωπικά είναι πολύ ευχάριστο. Χρησιμοποιεί την εμπειρία του κατά τέτοιον τρόπο ώστε να διατηρήσει την παρουσία του σε ένα επιτηδευμένο, χαμηλό προφίλ, με υποτονικούς τρόπους χειρισμού των καταστάσεων ώστε να τις φέρει εκεί που θέλει.

Η Έκτη Αίσθηση ήταν η ταινία εκείνη που το 1999 έκανε όλους τους θεατές μετά το αναπάντεχο φινάλε της, να αναρωτιούνται πως και να προσπαθούν να συνδέσουν όλα τα κομμάτια στο μυαλό τους. Ήταν η ταινία εκείνη που συζητήθηκε όσο λίγες και που ανέδειξε άλλο ένα νέο αστέρι που δυστυχώς κάπου στην πορεία χάθηκε, εκείνου του πιτσιρικά τότε Osment. Ο Shyamalan μέσα σε μια νύχτα έγινε από τα πιο μεγάλα και υποσχόμενα ονόματα στον χώρο της σκηνοθεσίας, φιλοδοξίες που δυστυχώς δεν διατηρήθηκαν μέσα στον χρόνο. Όπως και να `χει, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες φορές και να την δούμε, ακόμα κι αν πλέον το στοιχείο της έκπληξης έχει χαθεί, δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι πρόκειται για μια από τις πιο έξυπνες, πιο καλοστημένες, πιο δημιουργικές ιστορίες φαντασμάτων που έχουν λάβει χώρο στο κινηματογραφικό πανί.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου


 
<Χωρίς Τίτλο> - doctorwho - Πεμ 30 Αυγ 2012 - 20:02
Λοιπόν η ταινία με λίγα λόγια είναι Κ-Α-Τ-Α-Π-Λ-Η-Κ-Τ-Ι-Κ-Η!!!Τέλειο σενάριο,Τέλειες ερμηνείες,Τέλειο και πολύ ανατρεπτικό τέλος! 
ΑΛΛΑ ΑΞΙΖΕΙ!!!!!!!!!!!!!
Βαθμολογία:10/10
Το επεξεργάστηκε ο/η doctorwho συνολικά 4 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - akiz8 - Τρί 29 Μαϊ 2012 - 05:07
Ποιος παει κ βαζει 1 σε αυτη τν ταινια δν καταλαβαινω?!...
 
<Χωρίς Τίτλο> - kapoios - Πεμ 14 Απρ 2011 - 16:09
 Από τις ταινίες που διαχειρίζονται τέλεια το θέμα των "φαντασμάτων" και το χρησιμοποιούν, για να καταλήξουν σε κάτι εντελώς πραγματικό: πρέπει να εκμεταλλευόμαστε κάθε τί που μας προσφέρεται με θάρρος και όχι να το αποφεύγουμε και να το κρύβουμε... άλλωστε πεπρωμένο φυγείν αδύνατον...
ορισμένα σημεία είναι τρομακτικά, αλλά δεν πρόκειται για ταινία τρόμου...
ο bruce willis σχετικά καλός, και διαφορετικός από ότι συνήθως, ενώ ο haley joel osment είναι μαγευτικός...
το twist στο τέλος είναι από τα κορυφαία στην ιστορία, και σε εκπλήσσει...


  8-8,5/10...

  anfield 09...
Το επεξεργάστηκε ο/η kapoios συνολικά 2 φορές
 
Legacy - χρηστος - Unverified - Κυρ 07 Νοε 1999 - 17:20

η καλυτερη ταινια
που εχω δει

χρηστος
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.