• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Wolf (1994)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Γουλφ

Τρόμου | 125' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 30 Σεπ 1994
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 26/11/1998
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 28/10/2009
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά - Ισπανικά
Δημοτικότητα: 0.06 %
Αξιολόγηση: 7.00/107.00/107.00/107.00/107.00/107.00/107.00/10   (7.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Το κτήνος είναι ελεύθερο.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Βασισμένη στη νουβέλα του Jim Harrison, η ταινία του Mike Nichols δεν αποτελεί remake κάποιας παλιότερης (βλ. Bela Lugosi, Boris Karloff, Lon Chaney Jr.), αλλά προσπάθεια νέας προσέγγισης και εξερεύνησης του μύθου(;) του werewolf.

Ο Will Randall, διευθυντής ενός εκδοτικού οίκου στη New York, χτυπά με το αυτοκίνητό του ένα λύκο (ή λυκάνθρωπο;), ο οποίος στη συνέχεια τον δαγκώνει. Έπεται το γνωστό επακόλουθο της σταδιακής μεταμόρφωσης του ανθρώπου σε τέρας. Το story εμπλουτίζεται με τη γυναικεία παρουσία της συζύγου του Charlotte (Kate Nelligan), που τον απατά με το συνάδελφο και καλύτερό του φίλο Stewart Swinton (James Spader) και της Laura (Michelle Pfeiffer), κόρη του Raymond Alden (Christopher Plummer), ο οποίος αναλαμβάνει την επιχείρηση και αντικαθιστά τον Randall με τον Stewart.

Ο θρύλος λοιπόν, εκσυγχρονίζεται και η πρωτοτυπία – αν μπορεί να την αποκαλέσει κανείς έτσι – έγκειται στο γεγονός ότι η ταινία δεν εστιάζει τόσο στην εξωτερική μεταμόρφωση του πρωταγωνιστή και στην όξυνση των αισθήσεών του, όσο στην εσωτερική μεταβολή του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς του. Η εχθρική του διάθεση είναι πλέον εμφανής, ιδιαίτερα, όταν απειλείται ο προσωπικός του χώρος και το μέλλον του στη δουλειά του. Αρνείται να συνεχίσει να παίζει το ρόλο του θύματος, και μεταπηδά σε αυτόν του θύτη. Αλλά και η προσέγγισή του, όσον αφορά το αντίθετο φύλο, είναι πιο… δυναμική, ιδιαίτερα μετά την ανακάλυψη της απιστίας της γυναίκας του.

Η συγκεκριμένη παρουσίαση αποτελεί και το δυνατό ατού του φιλμ, που δυστυχώς χάνει σε ουσία, όταν μετατοπίζεται το focus στη σωματική – φυσιολογική μετάλλαξη, αφού αποτυγχάνει να εμφυσήσει φόβο στους θεατές παρά τις προσπάθειες του Nicholson (έχει ενσαρκώσει ανάλογους διαβολικούς ήρωες με μεγάλη επιτυχία) για το αντίθετο: μάλλον συμπάθεια προκαλεί. Απογοητευτικό είναι το τελευταίο ημίωρο, όπου ο διάλογος μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών δείχνει να «ξεφουσκώνει» με ρομαντικά ερωτόλογα που ανταλλάσσουν μεταξύ τους.

Οι βασικοί ήρωες, με προεξάρχοντα αυτόν που υποδύεται ο Nicholson, πείθουν με τη συμπεριφορά τους, σε μία ταινία όμως που όσο και αν προσπαθεί δεν καταφέρνει να πείσει. Ο καταπιεσμένος και πληγωμένος Will, προσπαθεί να κερδίσει το χαμένο έδαφος και να πάρει τα ηνία τόσο στην προσωπική του ζωή όσο και στην εργασία του, θυμίζοντας έντονα τις αντίστοιχες ταινίες “Werewolf of London” του 1935 και “The Wolfman” του 1941. Η Laura, το κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο, που τον αποπλανεί. Ο Raymond, ο άπληστος μεγιστάνας του τύπου και τέλος, ο Stewart, το χαρακτηριστικό παράδειγμα γλοιώδη τύπου, που προσπαθεί να ανελιχθεί με κάθε βρώμικο τρόπο στην ιεραρχία, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει την προδοσία του συναδέλφου και καλύτερού του φίλου, Will.

Είναι φανερό ότι ο σκηνοθέτης προσπαθεί μέσω του γνωστού μοτίβου του λυκανθρώπου, να θέσει σε σκέψεις το κοινό προβάλλοντας τις δολοπλοκίες που εξυφαίνονται στον εργασιακό χώρο, τα προβλήματα στην προσωπική ζωή, την κρίση της ώριμης ηλικίας. Όλα αυτά μπορεί να επιφέρουν άσχημα αποτελέσματα στην ανθρώπινη προσωπικότητα και να εκδηλωθούν με καταιγιστικό τρόπο μέσω των άλογων επιθυμιών και των καταπιεσμένων ενστίκτων που όπως είναι φυσικό έρχονται σε σύγκρουση με τους καθιερωμένους τύπους και νόμους της «πολιτισμένης» μας κοινωνίας. Ο προβληματισμός αυτός όμως, δεν κατορθώνει να βρει το δρόμο του, αφού χάνεται στο λαβύρινθο του εντυπωσιασμού.

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)
Έλενα Αυγερινού




Παρασκευή 20 Ιουλίου 2007 - 11:26

Ο γνωστός και μη εξαιρετέος μύθος του Λυκανθρώπου στα χέρια του εξαντλητικού Mike Nichols λαμβάνει σύγχρονες διαστάσεις και νέα προοπτική. Ο σκηνοθέτης με την βοήθεια ενός ικανού ερμηνευτή όπως είναι ο Jack Nicholson, εμβαθύνει στην ουσία της μετάλλαξης του πρωταγωνιστή σε λυκάνθρωπο και ξεδιπλώνει αυτό με το οποίο καθόλου δεν ασχολήθηκαν οι προηγούμενες κινηματογαφικές εκδοχές που προσιδίαζαν στην καθαρόαιμη ταινία τρόμου: τον εσωτερικό του κόσμο σε πλήρη αναστάτωση. Η αλληγορική εκφορά του μύθου γίνεται όπλο στα χέρια του σκηνοθέτη ο οποίος σκιαγραφεί προσεκτικά την κοινωνία και περιγράφει τις συνθήκες που δημιουργούν λυκανθρώπους. Η νέα προσέγγιση δεν καθιστά τον σκηνοθέτη άμοιρο της ευθύνης που φέρει να διασκεδάσει τον θεατή του και αυτό το τονίζω κυρίως γιατί από τη μέση και εξής το φιλμ χάνει το κέντρο βάρους του ενώ συνολικά του λείπει η σπιρτάδα. Καλή η λεπτολόγος ανάλυση και οι προσπάθειες ερμηνείας των, καμία φορά, ανερμήνευτων αλλά ο λυκάνθρωπος είναι πάνω από όλα ένα από τα αγαπημένα μας τέρατα…

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Άλκηστις Χαρσούλη (Cine Tv)


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.