• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 24 Μαρ 2010

Born on the 25th of March…




Όταν ήμουν μικρούλης, οι γονείς μου με έπαιρναν στο δούλεμα και μου έλεγαν πως η παρέλαση στην τηλεόραση είναι για τα γενέθλια μου. Μεγαλώνοντας, δεν είναι ότι απογοητεύτηκα που τα τανκ δεν κάνουν περατζάδα για την πάρτι μου, αλλά όλη αυτή η παράτα μού κάθεται στο συκώτι. Η ελληνική επανάσταση ήταν ένα ένδοξο απομεινάρι του ευρωπαϊκού διαφωτισμού κι ένας αγώνας υπέρ πίστεως για τα υψηλότερα ιδανικά με πλείστον την ελευθερία, δοσμένος από κοινούς ανθρώπους κι όχι φαντάρους. Με το να επιδεικνύουμε κάθε τέτοια ημέρα την πολεμική μας μηχανή είναι σαν να την μειώνουμε σε στρατιωτική μας επιτυχία. Αυτή είναι μια μέρα γιορτής και προβληματισμού και μια μέρα που έπρεπε να αναπτύσσεται μια νοηματική όμοια με την ημέρα του Πολυτεχνείου. Ειδικά με το να την καπηλεύονται κάποια παρελθόντα καθεστώτα και να την επιβάλουν ως υποχρέωση, έχει απομακρυνθεί αληθινά πολύ ο ψυχικός της αντίκτυπος. Μήπως πήγε χαράμι με μένα η ημερομηνία γέννησης;

Οκτώ ταινίες κάνουν πρεμιέρα εντός της εθνικής εορτής και οι μισές είναι δικές μας. Εδώ πρέπει να επισημάνω πως μια κ… ασθένεια (στην κυριολεξία!) με κράτησε εκτός πολλών δημοσιογραφικών προβολών και πρέπει να ζητήσω συγγνώμη που, μετά από πάρα πολύ καιρό, θα υπάρχουν δύο κενά κριτικής. Αν κάποια ταινία κάνει την έκπληξη είναι το Νιάτα Σ’ Έξαψη του Miguel Arteta, ενός δημιουργού που δεν τον είχαμε πάρει ως τώρα είδηση. Θεωρώ πως δεν είναι απλά επηρεασμένο από την γαλλική Νουβέλ Βαγκ, αλλά είναι το πρώτο καθαρό δείγμα αμερικανικής Νουβέλ Βαγκ. Έξυπνο, σινεφιλικό και ταυτόχρονα νεανικό, ένα δυνατό βήμα μπρος για την λεγόμενη «σκατολογική» κωμωδία των ΗΠΑ. Μετά το 500 Μέρες με τη Σάμερ έρχεται αυτό και βλέπουμε πλέον με άλλο μάτι το νεανικό σινεμά της άλλης πλευράς του Ατλαντικού.

Όταν Έρχονται τα Σύννεφα ονομάζεται ένα κοινωνικό δράμα από την Βραζιλία, με την υπογραφή του Hector Dhalia. Είναι το σινεμά που μας έχει συνηθίσει η χώρα της Σάμπας, από τεχνικής πλευράς, απλά βλέπαμε πολύ συχνά ταινίες μέσα στις φτωχογειτονιές κι αυτό τοποθετείται στα θέρετρα των μεγαλοαστών. Δροσερό, ήρεμο, με σεναριακά όρια, αλλά και μια πιτσιρίκα που θα κάψει καρδιές σε ελάχιστα χρόνια. Πολύ ενδιαφέρον το ντοκιμαντέρ του James Marsh, Σε Τεντωμένο Σχοινί, που παρουσιάζει τον άνθρωπο φαινόμενο Philippe Petit που έχει το συνήθειο να περπατά πάνω σε σκοινί σε απίστευτα ύψη. Περισσότερο ντοκιουντράμα, όπως μας επισημαίνει κι ο Χάρης, και περσινός νικητής των Όσκαρ στην κατηγορία του ντοκιμαντέρ. Έχουμε και το πιο καθαρά εμπορικό δείγμα, που είναι το θρίλερ επιστημονικής φαντασίας 2019: Νέα Φυλή. Η όλη υπόθεση πλέκει μια πολύ εύστοχη παραβολή και με σχόλιο για τα μέλλοντα, αλλά σαν περιπέτεια δεν θα πάθετε κιόλας. Ο Ethan Hawk σε ακόμα έναν ρόλο ρουτίνας κι ενώ κάποτε φαίνονταν πως θα είχε πολύ καλύτερη εξέλιξη.

Πάμε στα δικά μας. Μία μόνο είναι ταινία μυθοπλασίας, αφού οι άλλες τρεις είναι ντοκιμαντέρ. Έτσι, ξεκινάμε με τον Ρένο Χαραλαμπίδη και το 4 Μαύρα Κοστούμια. Θα αναφερθώ σε άποψη που εμπιστεύομαι απόλυτα αλλά υπάρχει επαγγελματικός λόγος που δεν θα αποκαλύψω την ταυτότητα της πηγής. Πρόκειται για μια κωμωδία με σινεφιλικές νύξεις κι αρκετά μακριά από αυτές που προωθούνται περισσότερο τελευταίως. Όμως, η ιστορία των τεσσάρων νεκροθαφτών μοιάζει ουσιαστικότερη στα «χαρτιά» παρά στην εκτέλεση. Ανεπαρκής σε πολλά σημεία και με χιούμορ που ήθελε περισσότερη δουλειά. Το Τα Παιδία Δεν Παίζει μιλάει για το πολύ σημαντικότερο από όσο φαίνεται πρόβλημα των παιδιών μας να βρουν χώρους για παιχνίδι. Κάποιοι φαντάζει πως θέλουν τα παιδιά να κλείνονται σπίτι για να καταναλώνουν προϊόντα κι εμείς δεν δίνουμε μάχες για να τα βγάλουμε στον δρόμο. Στην ταινία, τον ρόλο του μαχητή τον έχουν τα ίδια τα παιδιά. Πίσω από τον μακρύ και ξενόγλωσσο τίτλο T 4 Trouble and the Self Admiration Society κρύβεται ο Τέρρυς Παπαντίνας, ένα θρυλικό κομμάτι της ελληνικής ροκ σκηνής των 1970. Ο Βασίλης μάς το καθορίζει ως «ένα ταξίδι στον αυτοδημιούργητο και αυτοκαταστροφικό κόσμο ενός πολύ ροκά τύπου». Οι πιστοί επιβάλλονται να προσέλθουν, οι άπιστοι καιρός είναι να πάρουν μαθήματα… Αν δεν έχετε ήδη κανονίσει για τις διακοπές του Πάσχα, δείτε επειγόντως το ντοκιμαντέρ Νικαριά Μου και δύσκολα θα αντισταθείτε στον πειρασμό του εθίμου που ονομάζεται Μνημόσυνο. Λίγο για σινεμά το θέαμα, αλλά έχει άποψη ως προς τα όσα θα μάθετε/ακούσετε (αν τα ξέρατε ήδη) για τους Καριώτες.

Θα σας έλεγα Καλή Εθνική Εορτή αλλά προτιμώ, εκεί που φτάσαμε, το Καλή Εθνική Παλιγεννεσία…



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.