• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 03 Φεβ 2010

Καλά που δεν είχαμε εθνική οδό στις αρχές του 1900...




Ειλικρινά, κάθομαι κι ακούω το πώς αντιμετωπίζουν πολλοί συμπατριώτες μου και δημοσιογράφοι το αγροτικό ζήτημα και, το λιγότερο, ντρέπομαι. Από την στιγμή που υπάρχουν δίκαια και ζωτικά αιτήματα στην απεργία των αγροτών, όλοι έπρεπε να ξεχνάμε τα μικροσυμφέροντα μας και να τους αγκαλιάζαμε με αλληλεγγύη. Αλληλεγγύη; «Άι ντοντ νόου δις γουόρντ», μοιάζουν να αποκρίνονται οι Έλληνες κι όσο ισχύει αυτό θα μας πατάνε στο σβέρκο. Από την στιγμή που κανένα ισχυρό αυτί δεν ιδρώνει σε διάλογο, η μόνη κι έσχατη λύση, αλλά και κερδισμένο δικαίωμα, είναι η απεργία. Αυτό που μου πέρασε άμεσα από το μυαλό είναι πως η πιο περήφανη στιγμή της εργατιάς μας, το Κιλελέρ, γιορτάζεται σήμερα επειδή τότε δεν υπήρχε εθνική οδός. Αν υπήρχε, θα είχαν φάει τον Αντύπα οι περαστικοί κι όχι οι τσιφλικάδες...

Τι να πούμε για μια βδομάδα με τρεις μονάχα ταινίες; Καταρχάς, ένα προσωπικό ευχαριστώ για το μειωμένο μας ωράριο! Κατά δεύτερον, πάμε στα καθέκαστα: Το Ραντεβού στον Αέρα έχει βάλει ήδη τα καλά του για να παραλάβει το Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου. Έλα, όμως, που ενώ η ταινία είναι μια χαρά, πάσχει σε αυτόν τον τομέα; Θα χαρείτε ακόμα μια μεστή ερμηνεία από τον George Clooney και μια στρωτή αφήγηση με όμορφους χαρακτήρες. Αλλά, όλα πήγαιναν και καλύτερα, από εκεί και πέρα. Γενικά, τα ανεξάρτητα-mainstream, που γίνονται σιγά-σιγά κανόνας, φτάνουν μέχρι ένα όριο και δεν μπορούν να το ξεπεράσουν. Αφήστε που διεκδικώ πατρότητα του όρου...

Ο Γιώργος Ευθυμίου γράφει έναν ποταμό κείμενο για το Η Εκδίκηση της Καταλίν Βάργκα και μας προτείνει να μη το χάσουμε. Μια ιστορία εκδίκησης από την Ρουμανία που πήρε βραβείο ηχοληψίας στο φεστιβάλ του Βερολίνου. Βάλτε στα συν και το γεγονός πως ο Peter Strickland έκανε ήδη αίσθηση με την πρώτη του ταινία και μαζί κέρδισε το βραβείο ευρωπαϊκής αποκάλυψης στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου. Ελπίζω να μην μιλάμε για ένα σινεμά προς εξαφάνιση, αυτό του δημιουργού, όπως επισημαίνει ο Γιώργος.

Ο Αντρέας Στάικος έγραψε το 1998 ένα βιβλίο που έκανε μεγάλη επιτυχία, σε σημείο να έχει μεταφραστεί σε τριάντα γλώσσες. Δώδεκα χρόνια μετά, ο πρωτάρης Βασίλης Τσελεμέγκος το μεταφέρει στον κινηματογράφο και οι Επικίνδυνες Μαγειρικές κινδυνεύουν να μην είναι εξίσου επιτυχημένες. Αναζητείς να αναγνώσεις κάτω από ένα μετριότατο σενάριο την ομορφιά του βιβλίου και δεν μπορείς. Και να τα κατάφερνες, θα κολλούσες στην ερμηνεία της Κάτιας Ζυγούλη, που εσπευσμένα πρέπει να επιστρέψει στην προηγούμενη της ιδιότητα. Ας μείνουμε στο ότι έχουμε μια ακριβή παραγωγή και στο ότι θα πάθετε πλάκα με το σπίτι του Χωραφά, για να μη πούμε περισσότερα από όσα γράφω στην κριτική. «Don`t get me started», που έλεγε κι ο Billy Crystal στο Mr. Saturday Night...

Να τα πω προβλεπόμενα; Ναι, για τα Όσκαρ μιλάω. Δεν θα είχε νόημα, αφού το πανηγύρι μετράει κι όχι αυτό καθαυτό το βραβείο. Πάντως, για τελική πρόβλεψη θα σας πονηρέψω σε κάτι, αλλά όχι τώρα, το σαββατοκύριακο που θα τα δούμε εκτενέστερα. Μου φαίνεται, όμως, ότι η δεκάδα, αντί για πεντάδα, στις καλύτερες ταινίες λειτούργησε. Μπορεί έτσι να χώρεσε ένα The Blind Side, μπήκε όμως κι ένα A Serious Man ή ένα District 9. Αλλά κι ολόγυρα, μικρές θετικές εκπλήξεις.

Μήπως θέλετε σχόλιο και για το διαζύγιο το χρονιάς; Βρε, δε με χ… Τα λέμε παιδιά!



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.